الله سبحانه وتعالى د پیغمبر ﷺ ته امر وکړ:

Allah (swt) ordered the Prophet (saw):

اې کمبل پوښونکيه! پاڅه او خبرداری ورکړه، او خپل رب لوی وګڼه!

“O you wrapped in garments, arise and warn, your Lord Magnify!” (TMQ al-Mudathir, verse 1-3)

امام ابو جعفر طبری فرماتے ہیں: "اللہ تعالیٰ نے نبی ﷺ کو حکم دیا کہ اٹھیں اور لوگوں کو خبردار کریں کہ اللہ تعالیٰ انہیں ان کی اپنے رب کی ناشکری اور اس ذات کو چھوڑ کر بتوں اور باطل معبودوں کی عبادت کرنے پر سزا دے گا، جس نے انہیں پیدا کیا اور ان کو روزی دی۔ اور آپ ﷺ کو یہ بھی بتانا تھا کہ آپ کے رب کا آپ پر کیا فضل ہے، ان الفاظ کے ساتھ: "اور اپنے رب کی نعمت کا چرچا کرو۔" ابن اسحاق کے مطابق یہی آپ ﷺ کی نبوت تھی۔" ([تاریخ طبری، جلد 6، صفحہ 1156])

Imam Abu Ja’far At-Tabari comments: “Allah commanded the Prophet (saw) to rise up to warn the people that Allah would punish them for ingratitude to their Rabb and their worship of the false gods and the idols to the exclusion of Him who created them and gave them their daily bread. He (saw) was also to tell them of his Lord’s bounty to himself, with the words, “Of the bounty of your Lord let your discourse be..” According to Ibn Ishaq this was his Prophethood (at-Tareekh at Tabari Vol. 6 Par 1156).

د دې آیت د نازلیدو وروسته پیغمبر ﷺ خپل قوم ته د خپل دعوت د رسولو لپاره خطاب وکړ. هغه دوی ته خبرداری ورکول پیل کړل چې اسلام قبول کړي، د الله تعالیٰ توحید ومني، چې خالق او مالک دی او هېڅ شریک نه لري، او د هغه ﷺ مشرتوب ومني. هغه دا کار د قریشو له هېڅ یو سره په جګړه یا د دوی د ژوند د لارې په ننګولو سره نه کاوه، بلکې د عقیدې په بیانولو سره یې کاوه، ترڅو دوی یې ومني. که دوی دا کار کاوه، نو هغه به د قرآن د آیتونو د نازلیدو سره سم دوی ته اسلام روزه.

It was after this Ayah was revealed that the Prophet (saw) addressed his people to carry his Da’awah. He started to warn them to embrace Islam, accept the Tawheed (oneness) of Allah, the Khaliq (Creator) and the Malik (Sovereign) with no partners, and to accept his (saw) leadership. He did this not through challenging any of the Quraysh, nor through challenging their way of life, rather through expressing the Aqeedah to them for them to embrace it. If they did then he would culture them with Islam as the Ayaat of the Qur’an came down.

د نبي کریم ﷺ د دعوت دا پړاو درې کاله وروسته شو، او هغوی ﷺ په تکرار سره دواړه هغه کارونه ترسره کول چې امر شوي وو، که څه هم هغوی ﷺ ډېر مختلف طریقې کارولې. نو کله هغوی ﷺ خلک خپل کور ته بللي، او کله بیا هغوی ته تللي. کله هغوی ﷺ د بازارونو کې له خلکو سره خبرې کړي، او په دې اړه ډېر روایات شتون لري. په هرصورت، هغوی ﷺ په تکرار سره دوه کارونه ترسره کول: هغه کسانو ته چې د هغوی ﷺ پیغام یې منلی و، د اسلام قبلولو بلنه ورکول، او د لا إله إلا الله په اړه د ژور پوهاوي او ایمان جوړول.

This phase of the Prophet’s (saw) Da’awah lasted for three years and he (saw) repeatedly undertook the two actions commanded although he utilised many different styles. So at times he (saw) invited people to his house, at other times he visited them. At other times he (saw) discussed with them at the markets and there are many narration’s pertaining to this. However, he (saw) repeatedly undertook two actions, inviting people to embrace Islam, and building the strong understanding and Iman in Laa ilaha ill Allah, amongst those who accepted his message.

یوں یہاں یہ بات خاص طور پر یاد رکھنے کے قابل ہے کہ اس مرحلے پر نہ نماز کے احکام نازل ہوئے تھے، نہ روزے کے اور نہ صدقے کے۔ ان کو جس دعوت کے ساتھ بلایا گیا وہ کسی عبادتی رسم کی طرف بلانا نہ تھی، بلکہ ایک عقیدے کی طرف بلانا تھا۔ ایسا عقیدہ جو ان کے اس نظریے کو بنیاد سے بدل دینے والا تھا کہ انہیں اس دنیا میں کس طرح زندگی گزارنی ہے۔ اب وہ بتوں کے لیے نہیں جیتے تھے، نہ محض اس دنیا کی خاطر کام کرتے تھے، اور نہ صرف اپنی خواہشات کی تکمیل کے لیے۔ بلکہ اب انہوں نے اپنے حقیقی وجود اور اس کے مقصد کو پہچان لیا تھا کہ وہ آخرت کے لیے ہے، اور اسی لیے انہیں زندگی اس طریقے پر گزارنی تھی جو اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) نے ان کے لیے مقرر فرمایا ہے۔

An important point to note here is that there were no Ahkam of Salah, nor Ahkam of fasting or Sadaqah revealed at this point. The Da’awah that was given to them was not to call to a ritual rather it was to an Aqeedah. An Aqeedah that was radically going to change their view to how they should live in this Dunya. They no longer lived for the idols, they no longer acted purely for the sake of this Dunya alone, nor merely to satisfy their desires. Rather they now realised their true existence and its purpose was for the Akhirah (Hereafter) and therefore they had to live life in the manner that Allah(swt) decided for them.

له همدې امله صحابه کرام له لومړۍ ورځې چې اسلام ته راغلل، د دین د پاره د هرڅه قربانۍ ته چمتو وو. بلال رضی الله عنه، هغه حبشي غلام، په تودو سوړو ډبرو کې د ژمي پر لمر ولاړ کړل شو او د ډبرې لاندې ایښودل شو. سمیه رضی الله عنها خپله ژوند قربان کړ، همداسې یاسر رضی الله عنه هم. دا هغه قوی او نه راتلونکې ایمان و چې دوی یې درلود. دوی د دین د لیږدونکو په توګه خپله مسؤلیت هم پوهیدل.

Therefore, the Sahabah (ra) were prepared from day one of embracing Islam to sacrifice everything for the sake of the Deen. Bilal (ra) the Ethiopian slave was placed in the hot burning sun under a large boulder. Sumayah (ra) gave her life, as did Yaasir (ra). This was the strong and unshakable Iman they had. They also understood their responsibility as the carriers of the Deen.

د دې څرګندولو لپاره، د قرآن مجید لومړۍ آیتونه به تل دوی ته د هغه بریا یادونه کوله چې الله (ج) به یې ورکوله، او همدارنګه د دوی مسؤلیت. له ابن مسعود (رض) نه روایت شوي دي چې کله دا آیت،

To further illustrate this, the early verses of the Qur’an would always remind them of the success that Allah (swt) would grant them as well as their responsibility. It has been narrated from Ibn Mas’ud (ra) that when the Ayah,

"این چیزی نیست مگر یادآوری برای انسانان، جنیانو او هرچه پیدا شوی دی" (د قرآن کریم سورۀ القلم، آیت ۵۲) نازل شو، نو دوی پوهیدل، که که هم دوی په هغه وخت کې یوه لږه ډله مسلمانان وو، اسلام به په ټوله نړۍ واکمن شي (جامع البیان عن تأویل آي القرآن لابن جریر الطبري).

“This is nothing but a reminder to mankind, Jinn and all that exists”(TMQ al-Qalam, verse 52) was revealed they knew then, even though they were a small handful of Muslims at that time, that Islam would come to dominate the world (Jami’u al Bayan an Ta’wil ul Qur’an by Imam at-Tabari).

در حقیقت، کله چې مشرکین له مسلمانانو سره یوځای کیدل، نو دوی به د ټوکو او کنځل په توګه مسلمانان ریښتیا کول او ویل به: "دا هغه خلک دي چې د ځمکې ښاغلي دي او کسرې (د فارس پاچا) او قیصر (د روم پاچا) به ماتوي." (الرحیق المختوم). خو دا وضعیت په پیل کې همداسې و، ځکه قریشو په مسلمانانو کې هیڅ ریښتینی ګواښ نه ښکاره کاوه.

In fact, when the Mushrikeen would meet the Muslims they would scorn them by jeering, saying “Here are the masters of the Earth who will defeat Chosroes (of Persia) and Caesar (of Rome)” (Raheeq ul-Makhtoom). This was, however, initially the case as the Quraysh did not see in the Muslims any real threat.

له همدې امله پیغمبر ﷺ خلکو ته اسلام ته بلنه ورکوله او هغو کسانو ته چې اسلام یې قبول کړ، د ایمان په ځانګړې پوهې روزنه ورکوله، هغه ایمان چې په دنیا کې د بریا او په آخرت کې د سعادت ضامن دی.

Hence the Prophet (saw) would call the people to Islam and would culture those who embraced Islam with the firm understanding, Iman in the victory in this world and felicity in the Akhirah.

د عمر بن الخطاب (رضي الله عنه) د اسلام قبلولو مثال، چې هغه د خپلې خور او د هغې د خاوند څخه خبر شو چې دوی په پټه د خباب بن الأرت (رضي الله عنه) څخه زده کړه اخلي، بیا هغه د قرآن سره مخامخ شو، ابن هشام (ج ۱/۳۴۳) په ښه ډول روایت کړی دی. همداراز د صحابه کرامو (رضي الله عنهم) پټه روزنه چې د ارقم کور کې کیده.

The example of how Umar ibn al Khattab (ra) embraced Islam upon finding out that his sister, and her husband, were privately being cultured by Khabbab ibn Arrat (ra) and then coming across the Qur’an has been well narrated by Ibn Hisham (Vol. 1/343). As well as the private culturing of the Sahabah (ra) in the house of al-Arqam.

هغه ﷺ د دې کړنو پر دوام درې کاله وکړ، تر دې چې الله (سبحانه وتعالی) هغه ته بل حکم وکړ. دا هغه څه دي چې موږ پر دې مکلف یو چې د اسلام د قایمولو د طریقې په توګه ورته تعقیب وکړو.

He (saw) persisted in these actions for three years until Allah (swt) ordered him otherwise. This is what we are obligated to emulate as part of the method to establish Islam.

له همدې امله، د دعوت په لومړي پړاو کې کلیدي کارونه دا دي:

Hence, the key actions in the first phase of the Da’awah are:

i) دین اسلام ته د خلکو رابلل نه د زور په کارولو سره، بلکه د فکري بحث او استدلال له لارې۔

i) Calling people to Islam not through force but intellectual discourse.

ii) د هغو کسانو روزنه چې د دې دین سره ژور پوهه او قوي ایمان لري، ترڅو دعوت ولېږي او د هغې مسؤولیتونه پر غاړه واخلي.

ii) Culturing those who responded with a strong understanding of this Deen and strong Iman in order to carry the Da’awah and shoulder its responsibilities.

لہٰذا، د شریعت د احکامو له مخې، اسلامي سیاسي ګوند به دې دندو ته مکلف وي: د اسلام فکري دعوت پورته کول، سمې مفاهیمو خپرول، او غلطو مفاهیمو باطل والی ښکاره کول.

Therefore, from the Shari’ah rules, the Islamic political party would be obliged to undertake these tasks of carrying the intellectual call of Islam, spreading the correct concepts and illustrating the fallacy of the erroneous concepts.

دا به همدا ضرورت هم ولري چې خپل بدن او غړي داسې جوړ کړي چې د اسلام د دعوت د مسؤوليتونو د پورته کولو وړ شي، د الله، د هغه د دین او د اسلام د بیا ژوندي کېدو په اړه په کلکه ایمان سره.

It would also need to seek to build its body and its members so they become capable of withstanding the responsibilities of carrying the Da’awah of Islam with firm Iman in Allah, His Deen and the resumption of Islam.

دعوت اسلامی را په غاړه اخیستل غواړي چې هغو مسلمانانو ته چې دا مسؤلیت پر غاړه لري، په اسلامي شخصیت سره سم د دوی شخصیتونه په بنسټیز ډول بدل کړي. لکه څنګه چې پیغمبر ﷺ په یوه حدیث کې فرمایي: «ستاسو له هیڅ یو هم ایمان ته نه رسیږي تر هغه چې خواهشات یې د هغه څه سره سم نه وي چې ما راوړي دي.» (روایت یې امام اصفهاني په کتاب الحجة کې کړی دی او امام نووي په خپل الأربعین کې یې صحت ورکړی دی).

It would need to radically change the personalities of those Muslims who were going to take up the responsibility of carrying the Islamic Da’awah to be in line with the Islamic personality. As the Prophet (saw) stated in one Hadith, “No one of you has attained Iman until his inclinations are in accordance to what I have brought (you)” (narrated by Imam al-Isfahani in Kitab al-Hujja and authenticated by Imam al-Nawawi in his Arba’een).