{وَلَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِّن قَبْلِكَ فَصَبَرُوا عَلَىٰ مَا كُذِّبُوا وَأُوذُوا حَتَّىٰ أَتَاهُمْ نَصْرُنَا} [الأنعام: ۳۴]

“And Messengers before you were belied and yet they remained patient after their rejection and persevered until our Victory came to them” (TMQ al-An’am, verse 34)

ابن کثیر نے امام علی (رض) سے روایت کیا ہے: «جب اللہ تعالیٰ نے اپنے رسول ﷺ کو حکم دیا کہ وہ اپنے آپ کو عرب قبائل کے سامنے پیش کریں، تو وہ مجھ علی اور ابوبکر (رض) کے ہمراہ منیٰ کی طرف نکلے، یہاں تک کہ ہم عرب قبائل کے ایک اجتماع میں پہنچ گئے۔» (البدایہ والنہایہ، جلد ۳)

Ibn Katheer has narrated from Imam Ali (ra): “When Allah commanded His Messenger (saw) to present himself to the Arab tribes, he went out to Mina accompanied by myself and Abu Bakr (ra) where we came to a gathering of the Arab tribes.”(Bidayah wan Nihayah Vol 3)

ڕوستے، پیغمبر ﷺ د مختلفو قبیلو او قبیلوي مشرانو ته مخه وکړه، ترڅو نصرت یعنې فزیکي ملاتړ ترلاسه کړي، د دې لپاره چې د پیغمبر ﷺ واک، چې په عملي توګه د دین واک دی، ټینګ شي. هغه د داسې کسانو څخه د پوځي ملاتړ په لټه کې شو چې د هغه ﷺ واک ساتلو او مسلمانانو د ساتنې توان ولري. داسې واک چې د اسلام د پلي کېدو او نړۍ ته د اسلام د پوځي توګه رسولو تضمین وکړي.

Hence, the Prophet (saw) started to approach the various different tribes and tribal leaders in order to secure the Nussrah i.e. the physical support so as to establish the authority of the Prophet (saw), which is practically the authority of the Deen. He went seeking military support from those that were capable of maintaining his (saw) authority and protecting the Muslims. An authority that would be able to ensure the implementation of Islam and the carrying of Islam across the world militarily.

امام ترمذي په خپل الجامع کې روایت کوي چې د عکاظ په بازار کې به نبي ﷺ هغو کسانو ته چې ایمان یې راوړی و او اسلام یې ملاتړ کاوه، د جنت زیری او د بریا وعدې ورکولې. هغه به په ښکاره ورته ویل چې که دوی د توحید اقرار وکړي او د نبي ﷺ مشرۍ ومني، نو یقیناً به بریالي شي، ټول د جزیرې العرب واکمن به شي او فارس به هم زیر کړي. ابن اسحاق د زهري (رض) څخه روایت کوي چې نبي ﷺ "د بني عامر بن صعصعه قبیلې ته لاړ، دوی یې الله ته وبلل او ځان یې ورته وړاندې کړ: «ما ته ملاتړ راکړئ او ما وساتئ»" (ابن هشام). له دوی څخه یو تن چې بيحرة بن فراس نومېده، وویل: "په الله قسم که زه دا ځوان د قریشو څخه واخلم، نو د ټولو عربو فتح به یې له ځانه سره وکړم." بیا هغه له نبي ﷺ څخه وپوښتل: "ایا تاسو فکر کوئ چې که مو تاسو متابعت وکړ او الله تاسو ته بریا راکړه، نو وروسته له تاسو به زموږ لپاره مشرۍ وي؟" نبي ﷺ ځواب ورکړ: "مشري د الله ده، هغه چیرته چې وغواړي هلته یې ږدي." بیحرة وویل: "آیا موږ دې د عربو په وړاندې د تاسو د دفاع لپاره خپل غاړې وړاندې کړو، او کله چې تاسو بریالي شئ، مشري بل چاته ولاړه شي؟ موږ ستاسو دین ته اړتیا نه لرو!" کله چې دا خبر د بني عامر یو شیخ ته ورسید، چې د حج له امله دې غونډې ته نه و تللی، هغه وویل: "ای بني عامره! ایا داسې لاره شته چې موږ دا غلطي سمه کړو؟ ایا داسې لاره شته چې دا له لاسه ورکړې فرصت بیرته ترلاسه کړو؟ په هغه ذات قسم چې زما جان د هغه په لاس کې دی، د اسماعیل له اولادې هیچا دا خبره نه ده درواغ کړې. دا حقیقت دی! ستاسو د هغه په اړه د قضاوت وړتیا څه شوه؟" (دا روایت ابن هشام، امام طبري په خپل تاریخ کې (ج ۶) او ابن کثیر په البدایه والنهایه (ج ۳، ص ۱۳۹) کې هم نقل کړی دی.)

Imam Tirmidhi narrates in his al-Jami’u that during the Ukaz forum the Prophet (saw) would communicate the glad tidings of Jannah and promises of success to those who believed and carried Islam. He would openly inform them that they would surely prosper, rule the whole of the Arabian Peninsula and subdue Persia if they professed Tawheed and accepted the authority of the Prophet (saw). Ibn Ishaq narrates from az Zuhri (ra) that the Prophet (saw) “Went to the Banu ‘Aamer bin Sa’sa’ah called them to Allah and offered himself to them: “Give me the support and protect me” (Ibn Hisham)). One of them by the name of Bayhara bin Firas said, ‘By Allah if I could take this young man from the Quraysh then I could conquer all the Arabs with him’. He then asked the Prophet (saw), ‘Do you think that if we followed you and Allah gave you the victory that we could have the command after you?’ He (saw) replied, ‘The Command belongs to Allah, who places it where he wills..’ Bayhara replied, ‘Are we to expose our throats to the Arabs in your defence and then when you are victorious the command will go somewhere else? We do not need your Deen!’ When this news reached one of the Shaykhs of Banu ‘Aamer who was unable to make the Hajj, and consequently the meeting, he stated, ‘Banu ‘Aamer is there any way we can make this right? Is there any way we can regain this lost opportunity? By Him in whose hand is my soul no descendant of Isma’eel has ever falsified this. It is indeed the Truth! What happened to your ability to judge him?’ (Also narrated by Ibn Hisham and Imam at-Tabari in his Tareekh volume 6 and also the Bidayah wan Nihayah of Ibn Kathir Vol 3 p. 139).

پیغمبر ﷺ د بنی شیبان بن ثعلبہ سرہ هم خبرې وکړې چې دوی وویل چې دوی به د عربو په مقابل کې د پیغمبر ﷺ مرسته کوي، خو د فارسیانو په مقابل کې نه. بیا هم پیغمبر ﷺ دا مشروطه مرسته رد کړه، ځکه هغه ﷺ د ټول نړۍ په مقابل کې بې شرطه مرسته غوښتله، او دا خبره ښيي چې هغه ﷺ داسې یو لید درلود چې دا دین به، کله چې قائم شي، نور خلک به هم ورسره خپروي او فتح به یې کوي.

The Prophet (saw) also entered into discussions with Banu Sheeban bin Thalabah who stated that they would support the Prophet (saw) against the Arabs but not against the Persians. Again, the Prophet (saw) refused this conditional support as he (saw) was seeking an unconditional support against the whole of the world, a matter which indicates that he (saw) had a vision of spreading and conquering others with this Deen once it was established.

او ابن کثیر نے اپنی «البدایہ والنہایہ» میں عبداللہ بن کعب بن مالک سے روایت کیا ہے کہ «رسول اللہ ﷺ بنو کلب کی ایک شاخ کے پاس گئے جس کا سردار مالح تھا۔ آپ ﷺ نے اسے اللہ کی طرف دعوت دی، پھر (ان سے) نصرت طلب کی، لیکن انہوں نے آپ ﷺ کو انکار کر دیا۔» [البدایہ والنہایہ، جلد 3، صفحہ 139]

Also, Ibn Kathir has narrated in his Bidayah wan Nihayah from Abdullah ibn Ka’ab ibn Malik that, “the Messenger (saw) went to a branch of the Banu Kalb whose leader was Malih. He invited him towards Allah and then demanded protection (Nussrah), but they turned him down” (Bidayah wa-Nihayah Vol. 3 page 139).

ابن عباس (رض) روایت کوي چې علي بن ابي طالب (رض) هغه ته وویل: «کله چې الله تعالی، چې پاک او لوړ دی، خپل پیغمبر (ﷺ) ته امر وکړ چې د عرب قبیلو ته تبلیغ وکړي، هغه د ابوبکر (رض) سره منیٰ ته لاړ. موږ د عرب قبیلو له یوې ناسته ته ورغلو. سیدنا ابوبکر (رض) مخ په وړاندې شو او دوی ته یې سلام وکړ. هغه تل په دې ډول مواقعو کې مخ په وړاندې کیده، ځکه هغه د عربو د نسب په پوهه کې ماهر و. هغه وپوښتل: "تاسو کومې قبیلې یاست؟" دوی ووئیل: "ربیعه." "د ربیعې کومې څانګې؟" هغه بیا وپوښتل.» بیا یو اوږد حدیث نقل شوی، چې په کې دي (سیدنا علي (رض) په ګډون) ویلي دي: «بیا موږ د یوې داسې قبیلې ناسته ته ورغلو چې ډېره ویاړلې او خاموشه وه. هلته د ډېرو درنو او ویاړلو زړو سړو یوه ډله ناسته وه. ابوبکر (رض) مخ په وړاندې شو او سلام یې واچاوه.» علي (رض) نور وویل: «هغه تل په ټولو دغو ډول مواقعو کې مخ په وړاندې کیده. ابوبکر (رض) له دوی وپوښتل: "تاسو کومې قبیلې یاست؟" دوی وویل: "موږ د بني شیبان ثعلبه یو." بیا ابوبکر (رض) الله د رسول (ﷺ) ته وویل: "زما پلرونه او مور د تاسو په قربان شي، له دې قبیلې پرته له دوی څخه بل څوک په دې قبیله کې ویاړلی نه دی." په دې قبیله کې مرق بن عمرو، هاني بن قبیصه، مثنی بن حارثه او نعمان بن شریک هم موجود وو. مفروق بن عمرو د ابوبکر (رض) سره نږدې خپلوي درلوده. هغه د دوی له ټولو څخه ډېر فصیح سړی و. د هغه د ویښتو دوه ټکي (یعنې د ویښتو دوې ګوټې) تر سینې پورې ښکته راتلې. په دغه ناسته کې هغه له ابوبکر (رض) ته تر ټولو نږدې و. ابوبکر (رض) له دوی وپوښتل: "ستاسو شمېر څومره دی؟" دوی وویل: "موږ زر کسان یو؛ او زر کسان لږ شمېر نه دی." "ستاسو دفاع څه ډول ده؟" ابوبکر (رض) وپوښتل. "موږ تل جګړه کوو (او له ځانونو دفاع کوو)، ځکه هره ملت باید په مبارزه کې دوام ورکړي." بیا ابوبکر (رض) وپوښتل: "ستاسو او ستاسو دښمنانو تر منځ د جګړې (د پایلې) په اړه څه وایاست؟" مفروق وویل: "کله چې موږ جګړه کوو، موږ د خپل غوسې په یوه حالت کې یو او جګړه ډېره سخته کیږي. موږ د جګړې هغه آسونه له خپلو ماشومانو څخه ډېر ساتو؛ او وسلې د شیدو حیواناتو څخه ډېرې غوره ګڼو.» ځکه چې څه مرتبه ګټه له ما سره وي او کله هغوی سره. څرنګه چې بریا ده له الله سره ده.

Ibn Abbas (ra) narrated that Ali bin Talib (ra) told him, “When Allah, the Glorified, the Sublime, asked His Prophet (saw) to preach among the tribes of Arabia, he set out along with Abu Bakr (ra) for Mina. We went to one of the assemblies of the Arabian tribes. Sayyidana Abu Bakr came forward and paid Salam to them. He always came forward on such occasions because he was an expert in the lineage of the Arabs. He asked: “Which of the tribes are you”. They replied, ‘Rabiah’. ‘Which branch of Rabi-’ah’? He again asked.” Then a long Hadith has been transmitted in which it has been told (by Sayyidana ‘Ali): “Then we went to an assembly of a tribe which was very dignified and quiet. A number of honourable and dignified old men were sitting there. Abu Bakr came forward and paid Salam.” ‘Ali further said, “He always came forward on all such occasions. Abu Bakr asked them, ‘Which of the tribes are you?’ They said, “We are Banu Shaiban Tha’libah.’ Then Abu Bakr told the Messenger of Allah (saw) ‘May my parents be sacrificed for you, none besides them is more honourable in this tribe.’ Maruq ibn Amr, Hani ibn Qabisah, Mathanna ibn Haritha, and Nu’man ibn Sharik were also present in that tribe. Mafruq ibn Amr was closely related to Abu Bakr. He was the most eloquent person of them. Two locks of his hair (i.e. braid) came down to his chest. In that assembly he was nearest to Abu Bakr. Abu Bakr asked them, ‘What is your number?” They said, ‘We are one thousand in number; and one thousand is not a little figure.’ ‘What about your defence?’ asked Abu Bakr. ‘We always struggle (and defend ourselves), for every nation is bound to keep on struggle.’ Then Abu Bakr asked, ‘ What about (the result of) the battle between you and your enemies?’ Mafruq said ‘ When we fight, we are in one of our furies and the battle is enraged. We take care of the horses, used in the battle, more than our children; and prefer weapons over the milk-animals. So far as the victory is concerned, it is from Allah. Sometimes we gain victory, sometimes they gain victory.

تاسو زما د ځان سره قریشي ګڼئ.» بیا ابوبکر وویل: «زه ګومان کوم چې تاسو ته د الله د رسول (ﷺ) په اړه خبر ورکړل شوی وي.» هغه د رسول الله (ﷺ) په لور د سر په اشاره وکړه او وې ویل: «دی هغه دی.» مفروق وویل: «موږ دا خبر اورېدلی دی.» بیا هغه خپله پام د الله د رسول (ﷺ) په لور واړاوه او وې پوښتل: «ای زما قریشي ورور! ته د کوم شي بلنه ورکوې؟» په دې وخت کې د الله رسول (ﷺ) مخ په وړاندې شو او هلته کېناست، پداسې حال کې چې ابوبکر ولاړ و او د یوې ټوکړې په واسطه د هغه باندې سیوری کاوه. د الله رسول (ﷺ) وفرمایل: «زه تاسو ته دې ته بلنه ورکوم چې تاسو شاهدي ورکړئ چې د الله پرته بل هیڅ معبود نشته، او زه د الله رسول یم، او دا چې تاسو ماته پناه ورکړئ او زما ساتنه وکړئ، او زما مرسته وکړئ تر هغه چې زه هغه دنده پوره کړم چې الله ماته سپارلې ده. قریشو د الله د حکمونو په ښکاره توګه سرغړونه کړې ده، د هغه د رسول تکذیب یې کړی دی، او د حق پر ځای یې باطل ته رضا ورکړې ده. او الله هغه یو دی چې بې نیازه دی، ستاینه شوی دی.» هغه نور وپوښتل: «تاسو بیا څه تبلیغ کوئ؟ ای زما قریشي ورور!» بیا د الله رسول (ﷺ) دا آیتونه ولوستل:

I think you belong to Quraysh.’ Then Abu Bakr said, ‘I think you would have been informed about the Messenger of Allah (saw)’ After nodding towards the Holy Prophet, he said, ‘That’s he.’ Mafruq said, ‘We have received the news.’ Then he turned his attention towards the Messenger of Allah (saw) and asked, O my Quraysh brother. Towards which thing do you invite?’ On this the Messenger of Allah (saw) came forward and sat down over there while Abu Bakr remained standing shadowing over him with a piece of cloth. The Messenger of Allah (saw) said, ‘I call you to bear witness that none is worthy of worship besides Allah. I am the Messenger of Allah; and that you shelter and protect me; and help me until I discharge the duty placed upon me by Allah. The Quraish have openly violated Allahs’ commands, refuted his Messenger, and have contented with the falsehood instead of the truth. And Allah is the One, who is the Self-sufficient, the Praiseworthy.’ He further asked, ‘What do you preach again? O my Quraish brother!’ Then the Messenger of Allah recited the following verses:

«ووایه: راځئ، زه به درته ولولم هغه څه چې الله تعالی تاسو باندې حرام کړي دي: هېڅ شی د الله سره شریک مه ګرځوئ…… دغسې هغه تاسو ته حکم کوي تر څو تاسو پرهېزګاره شئ.» (سورۃ الانعام، آیتونه ۱۵۱-۱۵۳)

“ Say: ‘Come, I will rehearse what Allah hath (really) prohibited you from’: join not anything as equal with him… Thus doth he command you that ye may be righteous.” (TMQ al-An’am, verses 151-153)

مفروق بیا وپوښتل، «ما ته نور هم د خپلې دعوت په اړه ووایه، ای زما د قریشو ورور! په الله قسم، دا وینا د هغه چا نه ده چې د ځمکې پر مخ ژوند کوي. که دا د چا وای، نو موږ به هغه پیژندلی وای.» په دې باندې د الله رسول ﷺ دا آیت تلاوت کړ،

Mafruq again enquired, ‘Tell me something more about your preaching, O my Quraish brother! By Allah this speech is not of anyone who inhabits the earth. If it were theirs, we should recognise them’. On this the Messenger of Allah (saw) recited the following verse,

﷽ ''بې شکه الله عدل او احسان او د خپلوانو سره احسان کولو ته امر کوي. او له بې حیایۍ، منکر او ظلم څخه منع کوي. هغه تاسو ته نصیحت کوي تر څو تاسو پند واخلئ.'' [TMQ al-Nahl, verse 90]

‘Allah commands justice and the doing of good. And giving help to kith and kin. And forbids evil deeds, Munkar and rebellious actions. He admonishes you so that you may take heed.” (TMQ al-Nahl, verse 90)

مفروق وویل: «اے قریشی! قسم بخدا، تم نے بلند اخلاق اور بہترین اعمال کی طرف دعوت دی ہے۔ وہ قوم جان بوجھ کر حق کی خلاف ورزی کر چکی ہے جس نے تمہیں جھٹلایا اور تمہارے خلاف بغاوت کی۔» پھر مفروق نے اس انداز میں بات کی گویا وہ چاہتا ہو کہ ہانی بن قبیصہ بھی اس گفتگو میں شریک ہوں، اور کہا: «یہ ہمارے سردار ہانی بن قبیصہ ہیں، یہ ہمارے دینی پیشوا ہیں۔» یہ سن کر ہانی نے کہا: «اے قریش کے بھائی! میں نے آپ کی بات سنی اور اس کی تصدیق کرتا ہوں۔ اگر ہم اس پہلی ملاقات میں اپنا دین چھوڑ کر آپ کی پیروی کرنے کا فیصلہ کر لیں تو ہمارا فیصلہ ناقص ہو سکتا ہے۔ آپ جانتے ہیں کہ اس سے پہلے ہماری کوئی ملاقات نہیں ہوئی، اور نہ ہم امید رکھتے ہیں کہ مستقبل قریب میں دوبارہ ملاقات ہوگی۔ اس لیے ہمیں اپنی دعوت پر غور و فکر کا موقع دیجیے، ورنہ ممکن ہے ہم غلط فیصلہ کر بیٹھیں۔ آئیے اس پر سنجیدگی سے سوچ بچار کریں، کیونکہ جلد بازی ہی غلطی کا سبب بن سکتی ہے۔»

Mafruq said: ‘Oh Quraishi! By Allah, you have invited towards high values and best of the deeds. That nation has intentionally violated the Truth, who refuted you and revolted against you.’ Then Mafruq talked in such a way as though he wanted Hani bin Qabisah as well to take part in the discussion, and said, “ He is our leader, Hani ibn Qabisah. He is our religious leader. Hearing that Hani said, ‘O Quraish brother! I heard your speech and testified it. Our decision may be defective if we decide to give up our religion and follow you in this first meeting. You know that we have neither met before this, nor we hope to meet again in (the near) future. Therefore, give us a chance to think over your mission, otherwise it is possible that we would take a wrong decision. Let us have a serious thought over this because hurriedness may be a cause to err.

ۋې زموږ سره یو ملت دی. دا زموږ لپاره نامناسبه ده چې په داسې حالت کې د دوی د باور پرته تصمیم ونیسو. تاسو مهرباني وکړئ اوس بیرته لاړ شئ، په دې باندې فکر وکړئ او موږ ته هم دې باره کې فکر کولو ته وخت راکړئ.‘ هغه (یعنې قبیصه) داسې لاره هم غوره کړه لکه چې غوښتل یې مثنی بن حارثه هم د خبرو په بحث کې برخه واخلي. بیا یې هغه داسې معرفي کړ: ‘دا مثنی دی، زموږ مشر او د جګړې میدان کې زموږ قوماندان.‘ مثنی وویل: ‘اې زما د قریشو ورور! ما هم ستاسو خبرې واوریدې او ستاسو خبرو ته مې ستاینه وکړه. زه ستاسو د درسونو څخه ډیر حیران شوم. زما خوا څخه ځواب د هاني بن قبیصه له ځواب سره ورته دی. موږ داسې ځای کې ژوند کوو چې د هغې دوه غاړې دوه دره احاطه کړې ده، یوه یې یمامه ده او بله سماوه.‘

We have a nation with us. It is improper for us to take a decision in such a case without having their confidence. You, please go back now, think over it and let us have a thought over this as well.’ He (ie. Qabisah) also adopted such a way as though he wanted Muthanna ibn Haritha as well to take part in the discussion. Then he introduced him by saying, ‘’he is Muthanna, our leader and commander in the battlefield.’ Muthanna said, ‘ O my Quraish brother! I also heard your speech and admired your talks. I was rather amazed with your teachings. The answer from my side is similar to the one given by Hani ibn Qabisah. We live in such a place which is surrounded by two valleys on its two sides, one of that is Yamamah and the other Samawah’.

پیغمبر ﷺ پوښتنه وکړه: «دې دوو درو څه معنا لري؟» هغه ځواب ورکړ: «یوه د عربستان دښته او وچې غرونه دي، بله د پارس ځمکه ده چې د کسرىٰ کانالونه لري. موږ له کسرىٰ (د پارس پاچا) سره یو تړون لرو، چې له امله یې موږ دلته اوسو. د تړون له مخې موږ ته نه ده اجازه ورکړل شوې چې کومه نوې غورځنګ پیل کړو یا داسې سړي ته پناه ورکړو چې نوی غورځنګ پیل کړي. امکان لري چې ستاسو پیغام د پاچا (د پارس) لپاره ناخوښ وي. مجرم ځینې وخت بخښل کېږي او د هغه عذر په عربستان کې منل کېږي، مګر پارسیانو کې دا حال نه دی. هلته مجرم نه بخښل کېږي او د هغه عذر نه منل کېږي. که تاسو په عربستان کې زموږ مرستې او پناه ته اړتیا ولرئ، موږ د دې لپاره چمتو یو.» پیغمبر ﷺ وفرمایل: «زه فکر کوم چې تاسو زما په ځواب کې هېڅ تحفظ نه ښیئ، په دې شرط چې ستاسو خبرې رښتیا وي. یوازې هغه څوک د الله دین ملاتړ کولی شي چې له ټولو خواوو څخه ساتل شوی وي.» بیا پیغمبر ﷺ د ابوبکر رضی الله عنه لاس ونیولو او له هغه ځایه پورته شو.

The Messenger of Allah (saw) asked, ‘What do you mean by these two valleys?’ He replied, ‘One of them is the desert of Arabia and the barren hills; while the other is the land of Persia having the canals of Kisra (Chosroes). We have a treaty with Kisra (the Persian Emperor) due to which we are staying there. According to the treaty we are not authorised to raise any new movement or give asylum to such a person who initiates a new movement. It is possible that your mission might be disliked by the Emperor (of Persia). An offender is sometimes pardoned and his excuse is acknowledged in Arabia but this is not the case of the Persians. An offender is not pardoned there and his excuse is not accepted. If you need our help [and shelter] in the Arabia, we are ready for that.’ The Messenger of Allah (saw) said, ‘I think you do not show any reservation in replying me, provided you are true in your statement. Only that person supports Allah’s religion, who is protected from all sides.’ Then the Messenger of Allah (saw) holding the hand of Abu Bakr (ra) got up from there.

(د ابو نعیم په «دلائل النبوة»، ص ۹۶ کې روایت شوی. دا روایت ابن کثیر په «البداية» ج ۳، ص ۱۴۲ کې هم نقل کړی: ابو نعیم روایت کړی؛ امام حاکم په خپل «صحیح» کې، او همدارنګه د بیهقي «سنن» کې. دلته روایت د ابو نعیم دی.)

(Transmitted by Abu Na’im in “Dala’il-al-Nubuwah”, p.96. It has been related by Ibn Katheer “Al-Bidayah” Vol 3 page 142: Transmitted by Abu Na’im; In the Saheeh of Imam al Hakim; and and also the Sunan Baihaqi. The narration here is Abu Na’ims)

روایت شده است که پیامبر ﷺ بیش از چهل قبیله را پیگیرانه دید و برای به دست آوردن نُصرة تلاش کرد، پیش از آنکه با مردم مدینه موفق شود. این تکرار، پایداری و نپذیرفتن پیامبر ﷺ هیچ شرطی را، مانند شروطی که بنی عامر و بنی شیبان مطرح کردند، با آنکه این امر به وظیفه برپایی اقتدار اسلام مربوط بود که پیامبر ﷺ آن را مسئله‌ای مرگ و زندگی تعریف کرده بود، نشان می‌دهد که حکم شرعی طلب نُصرة مادی (یاری) چنین است. همچنین این نشان می‌دهد که این امر جزء لاینفک روش برپایی دولت اسلامی است.

It has been narrated that the Prophet (saw) persisted and went to over 40 tribes in order to seek the Nussrah before he succeeded with the people of Madinah. This repetition, consistency and the Prophet’s (saw) non-acceptance of any conditions such as those presented by Ban ‘Aamer and Banu Sheeban, despite the fact that it was connected to the obligation of establishing the authority for Islam, which had been defined by the Prophet (saw) as a life and death issue, indicate the Shari’ah rule of seeking the physical support (Nussrah). Also, this indicates that it is an integral part of the method to establish the Islamic State.

اوس و خزرج قبیلې، چې د مدینې واک‌مندې وې، بالاخره د پیغمبر ﷺ سره نصرت (مرستې) ته تیار شوې او په همدې سبب انصار (مرستندویان) په نوم مشهورې شوې. ابن هشام روایت کوي چې پیغمبر ﷺ د حج څخه مخکې د عقبې په ځای کې د اوس او خزرج مشرانو سره ولیدل او له دوی څخه بیعت واخست. دا بیعت د "بیعة الحرب" (د جنګ بیعت) په نوم یادېږي. طبري (ج ۶، ص ۱۲۲۰) روایت کوي چې د بیعت څخه مخکې، د خبرو اترو په دوران کې لومړی عباس خبرې وکړې. د انصارو له بَراء څخه روایت دی چې عباس د انصارو په خطاب کې وویل: "اې د خزرج خلکو (یعنې د عربو د دود له مخې اوس او خزرج)! که تاسو فکر کوئ چې هغه ژمنې چې تاسو کړې دي پوره کولای شئ او هغه (یعنې د رسول الله ﷺ) د دښمنانو په وړاندې ساتنه کولای شئ، نو هغه مسؤلیت چې په خپله غاړه مو اخستی، په غاړه واخلئ. که هغه پریږدئ او هغه ته له هغه وروسته چې تاسو ته راغی خیانت وکړئ، نو همدا اوس هغه پریږدئ، ځکه هغه په خپل قوم کې عزتمن دی او په خپل وطن کې خوندي دی." موږ ورته وویل: موږ هغه خبرې واورېدې چې تاسو کړې. اې د الله رسوله! اوس خبرې وکړه او د ځان لپاره او د خپل رب لپاره هغه خوښ کړه چې غواړې. بیا رسول الله ﷺ له موږ سره خبرې وکړې او د قرآن څخه يې ولوستل، چې له امله يې موږ د اسلام په لور مینه پیدا کړه. بیا يې وفرمایل: "زه له تاسو سره د بیعت تړون کوم، په دې شرط چې تاسو زه داسې وساتئ لکه څنګه چې خپلې ښځې او ماشومان ساتئ." بیا براء د هغه لاس ونیو او وې ویل: "د الله قسم، موږ به تا داسې وساتو لکه څنګه چې خپلې ښځې ساتو. اې د الله رسوله! له موږ څخه بیعت واخله، ځکه موږ د جنګ سړي او د زغره لرونکي یو. موږ دا له نسل څخه نسل ته میراث اخیستی دی." پیغمبر ﷺ بیعت ورکړ: "زه به له هغه سره جنګ کوم چې تاسو يې سره جنګ کوئ او له هغه سره سوله کوم چې تاسو يې سره سوله کوئ؛ زما وینه ستاسو وینه ده او زما تړون ستاسو تړون دی." (ابن هشام) بیا طبري یادونه کوي چې پیغمبر ﷺ ورته وفرمایل: "له خپلو منځو دولس مشران راوباسئ." بعد ازاں، جب بیعت ہو چکی تو قریش نے اوس اور خزرج سے پوچھا کہ کیا ایسا کوئی معاہدہ ہوا ہے؟ جو مشرکین ان قبیلوں میں سے موجود نہ تھے، انہوں نے کہا کہ ہمیں ایسے کسی معاہدے کا کوئی علم نہیں۔ دراصل جب نبی ﷺ مدینہ کی طرف ہجرت کر کے گئے تو آپ ﷺ نے یہ ہجرت خفیہ طور پر کی۔

The tribes of the Aws and the Khazraj, who were the power brokers of Madinah, finally gave the support (Nussrah) to the Prophet (saw) and thus came to be known as the Ansar (helpers). Ibn Hisham narrates that the Prophet (saw) met with the leaders of the Aws and the Khazraj at al-’Aqabah before the Hajj and took the pledge from them. This pledge is known as the Bay’atul-Harb (The Pledge of War). Before they took the pledge at-Tabari (Vol. 6 Par 1220) narrates that al-’Abbas was the first to speak in the negotiations. Al-Bara’ of the Ansar narrates that al-’Abbas addressed the Ansar saying, “O people of Khazraj (meaning Aws and Khazraj in Arab custom) …if you think that you can fulfil your promises which you made and defend him (meaning the Messenger (saw)) against his enemies, then assume the responsibility which you have taken upon yourselves. If you are going to abandon him and hand him over after he has come to you, then leave him now, for he is honoured by his people and safe in his land’. We said to him we have heard what you have said. Speak now Messenger of Allah and choose what you want for yourself and your Lord. Then the Messenger of Allah (saw) spoke to us and recited of the Qur’an which made us desirous of Islam. Then he(saw) said ‘I will enter into a contract of allegiance with you, provided that you protect me like you protect your women and children’. Then al-Bara’ took his hand and stated. ‘By Allah we will protect you like we would our womenfolk. Administer the oath of allegiance to us, O Messenger of Allah, for we are men of war and men of coats of mail. We have inherited this from generation to generation’. The Prophet (saw) gave the pledge ‘I will wage war against whom you wage war against and declare peace with whom you declare peace, my blood is your blood and my pact is your pact’ (Ibn Hisham)). At-Tabari then mentions that the Prophet (saw) asked them ‘Bring forth from amongst yourselves twelve chiefs’. Later on, after the pledge was given the Quraysh asked the Aws and Khazraj if such a pact had taken place. The Mushrikoon from the tribe who weren’t present stated that they knew of no such agreement. In fact, when the Prophet (saw) migrated to Madinah he did so in secret.