بنی اسرائیلو باندې انبیاء حکومت کاوه؛ کله چې یو نبي وفات شو، بل نبي د هغه ځای ونیو، خو زما څخه وروسته هیڅ نبي نشته. خلیفګان به وي او شمېر به یې ډېر وي. صحابه وپوښتل: نو تا موږ ته څه امر کوې؟ ویې فرمایل: د هغوئ بیعت پوره کړئ، یو وروسته بل، او د هغوئ حق ورکړئ. بې شکه الله به له هغوئ څخه د هغه امانت په اړه پوښتنه وکړي چې هغه یې دوی ته سپارلی دی.

“The Prophets ruled over the children of Israel, whenever a Prophet died another Prophet succeeded him, but there will be no Prophet after me. There will be Khulafaa’ and they will number many. They asked: What then do you order us? He said: Fulfill the Bay’ah to them one after the other and give them their due. Surely Allah will ask them about what He entrusted them with.”

خلافت د ټولو مسلمانانو لپاره په نړۍ کې یوه عامه مشرتوب دی. د هغې دنده د اسلامي شریعت قوانین ټاکل او اسلام دعوت نړۍ ته رسول دي. خلافت ته امامت هم ویل کیږي، دواړه اصطلاحونه یو معنی لري. ډیری صحیح احادیث دوی په یوه معنی یادوي، او دا دواړه اصطلاحات هیڅکله د شرعي متنونو، یعنې د قرآن کریم او د پیغمبر ﷺ د سنت، چې یوازې دغه دوه شرعي متنونه دي، په معنی کې توپیر نه لري. د خلافت یا امامت اصطلاح ساتل فرض نه دي، مګر د اصطلاح معنی ساتل فرض دي.

The Khilafah is a common leadership for all the Muslims in the world. Its role is to establish the laws of the Islamic Shari’ah and to carry the Da’awah of Islam to the world. The Khilafah is also known as the Imamah, both terms have the same meaning. Several Sahih Ahadith mention them with the same meaning, neither of the two terms has ever differed in meaning in any Shari’ah text i.e. the Qur’an or the Sunnah of the Prophet (saw), these being the only Shari’ah texts. It is not compulsory to hold to the term of Khilafah or Imamah, but rather it is compulsory to hold to the meaning of the term.

د خلیفې قایمول د ټولو نړۍ مسلمانانو باندې یو فرض دی. دا فریضه ادا کول، لکه د هغو نورو فرایضو په څیر چې الله (ج) د مسلمانانو باندې مقرر کړي دي، یو عاجل فرض دی چې په هغه کې نه انتخاب شته او نه سستي. د دې فریضې په ادا کولو کې غفلت له لويو ګناهونو څخه یو دی، چې د هغې له امله الله (ج) سخته سزا ورکوي.

The establishment of a Khaleefah is an obligation upon all Muslims in the world. Performing this duty, like any of the duties prescribed by Allah (swt) upon the Muslims, is an urgent obligation in which there can be no choice or complacency. Negligence in performing this duty is one of the greatest sins, for which Allah (swt) punishes severely.

د خلیفه د ټاکلو واجب کېدو دلیل په سنت او د صحابه‌وو په اجماع (اتفاق) کې موجود دی. څرنګه چې سنت، نافع روایت کوي چې ویلي یې دي: «عمر ماته وویل چې هغه د رسول الله ﷺ څخه اوریدلي دي چې فرمایل یې: هرڅوک چې له الله سبحانه‌وتعالی سره د بیعت څخه لاس واخلي، هغه به د قیامت په ورځ داسې حال کې له الله سبحانه‌وتعالی سره ملاقات وکړي چې د ده لپاره هیڅ دلیل به نه وي، او هرڅوک چې داسې حال کې مړ شي چې د ده په غاړه کې د بیعت (د خلیفه سره د بیعت) نه وي، هغه د جاهلیت په مرګ مړ شوی دی.» نو رسول الله ﷺ په هر مسلمان باندې دا فرض کړی دی چې په غاړه کې یې بیعت وي، او هغه څوک چې د ده په غاړه کې بیعت نه وي او مړ شي، د ده مرګ یې د جاهلیت مرګ بللی دی. بیعت له خلیفه پرته د بل چا لپاره نه شي کېدای، او رسول الله ﷺ په هر مسلمان باندې دا واجب کړی دی چې په غاړه کې یې د خلیفه بیعت وي. خو په هر مسلمان باندې دا واجب نه دی کړی چې هرچېرته خلیفه ته بیعت وکړي. واجب دا دی چې د هر اهل مسلمان په غاړه کې بیعت موجود وي، یعنې داسې یو خلیفه موجود وي چې د هر مسلمان په غاړه د بیعت حق لري. نو د خلیفه شتون دی چې د هر مسلمان په غاړه بیعت اچوي، که څوک هغه ته په شخصي ډول بیعت کړی وي یا نه.

The evidence that the appointment of a Khaleefah is obligatory upon all Muslims is found in the Sunnah and the Ijma’a (consensus) of the Sahabah. As for the Sunnah, Nafi’a reported saying: “ ‘Umar said to me that he heard the Prophet (saw) saying: ‘Whosoever takes off his hand from allegiance to Allah (swt) will meet Him (swt) on the Day of Resurrection without having any proof for him, and whoso dies whilst there was no Bay’ah (allegiance) on his neck (to a Khaleefah), he dies a death of Jahiliyyah (ignorance).” So the Prophet (saw) made it compulsory upon every Muslim to have a Bay’ah on his neck, and described whoever dies without a Bay’ah on his neck that he dies a death of Jahiliyyah. The Bay’ah cannot be for anyone except the Khaleefah, and the Prophet (saw) made it obligatory upon every Muslim to have on his neck a Bay’ah to a Khaleefah. Yet he did not make it an obligation upon every Muslim to give Bay’ah to a Khaleefah. The duty is the existence of a Bay’ah on the neck of every eligible Muslim, i.e. the existence of a Khaleefah who accordingly deserves a Bay’ah upon the neck of every Muslim. So it is the presence of the Khaleefah which places a Bay’ah on the neck of every Muslim, whether the Muslim gave a Bay’ah to him in person or not.

لہٰذا، د پیغمبر ﷺ دا حدیث دا ثبوت دی چې د خلیفې ټاکل واجب دي، نه دا چې بیعت ورکول واجب دي. دا ځکه چې پیغمبر ﷺ هغه مسلمان ملامت کړ چې د هغه په غاړه بیعت نه وي تر دې چې مړ شي، نه هغه چې بیعت یې نه دی ورکړی۔ هشام بن عروه د ابو صالح په واسطه، د ابو هریره څخه روایت کوي چې پیغمبر ﷺ وفرمایل: «زما څخه وروسته به تاسو باندې امیران مشر شي، چې پرهیزګار به یې تاسو د خپل پرهیزګارۍ سره مشري کوي او بدکار به د خپل بدکارۍ سره، نو د هغوی خبرې واورئ او په هغه هر څه کې چې حق سره سمون لري، د هغوی اطاعت وکړئ. که دوی سمه کړي، دا ستاسو لپاره دی، او که غلط عمل وکړي، دا ستاسو لپاره حساب کیږي او د هغوی په ضرر۔» مسلم د الأعرج له لارې، د ابو هریره څخه روایت کړی چې پیغمبر ﷺ وفرمایل: «بې شکه امام یوازې یوه ډال دی چې د هغه تر شا خلک جګړه کوي او د هغه په واسطه ځانونه ساتي۔» مسلم د ابو حازم څخه روایت کوي، هغه وویل: «ما پنځه کاله د ابو هریره ملګرتیا وکړه او هغه یې د پیغمبر ﷺ د دې فرمان په اړه خبرې کولې: بني اسرائیلو باندې پیغمبران حکومت کاوه، هرکله چې یو پیغمبر مړ شو، بل پیغمبر د هغه ځای ونیو، مګر زما وروسته هیڅ پیغمبر نشته. خلیفګان به وي او ډیر به وي۔ هغوی وپوښتل: ته موږ ته څه امر کوې؟ ویې فرمایل: د هغوی بیعت یو په پي بل پوره کړئ او د هغوی حق ورکړئ، بې شکه الله به له هغوی څخه هغه څه پوښتنه وکړي چې هغه ته یې سپارلي دي۔» ابن عباس روایت کوي چې پیغمبر ﷺ وفرمایل: «که څوک خپل امیر کې داسې څه وویني چې هغه ته ناخوښ وي، نو په صبر دې پاتې شي، ځکه هرڅوک چې د سلطان (د اسلام د واک) څخه یوه واړه څپه (لاس اندازه) هم جلا شي او په همدې حال مړ شي، هغه د جاهلیت د مړینې په شان مړ شوی دی۔»

Therefore, this Hadith of the Prophet (saw) is an evidence that the appointment of the Khaleefah is an obligation and not a proof that giving the Bay’ah is obligatory. This is because the Prophet (saw) rebuked the Muslim who has no Bay’ah on his neck until he dies, not the one who did not give Bay’ah.. Hisham ibn ‘Urwa reported on the authority of Abu Saleh on the authority of Abu Hurayrah that the Prophet (saw) said: “Leaders will take charge of you after me, where the pious (one) will lead you with his piety and the impious (one) with his impiety, so listen to them and obey them in everything which conforms with the truth. If they act rightly it is for your credit, and if they acted wrongly it is counted for you and against them.” Muslim narrated on the authority of al-A’araj, on the authority of Abu Hurayrah, that the Prophet (saw) said: “Behold, the Imam is but a shield from behind whom the people fight and by whom they protect themselves.” Muslim reported on the authority of Abu Hazim, who said: “I accompanied Abu Hurayrah for five years and heard him talking of the saying of the Prophet (saw): The Prophets ruled over the children of Israel, whenever a Prophet died another Prophet succeeded him, but there will be no Prophet after me. There will be Khulafaa’ and they will number many. They asked: What then do you order us? He said: Fulfil the Bay’ah to them one after the other and give them their due. Surely Allah will ask them about what He entrusted them with.” Ibn ‘Abbas narrated that the Prophet (saw) said: “If anyone sees in his Amir something that displeases him let him remain patient, for behold, he who separates himself from the sultan (authority of Islam) by even so much as a hand span and dies thereupon, has died a death of the days of Jahiliyyah”.

په دې احادیثو کې نبي ﷺ موږ ته خبر ورکوي چې واکمنان به د مسلمانانو چارې چلوي، او احادیثو کې د خلیفه د ډال (یعنې ساتونکي) په توګه بیان هم راغلی. نو د امام د ډال په توګه بیان کول د امام د شتون د ګټو خبر دی، او له همدې امله دا د عمل د امر په توګه دی؛ ځکه که د الله ﷻ او رسول ﷺ ورکړل شوی خبر ملامتي وای، نو دا د ډډه کولو امر وای، او که ستاینه وای، نو دا د عمل د امر په توګه وای. که ترسره شوی عمل د یو شرعي حکم د پلي کیدو لپاره اړین وي، یا د هغې د غفلت له امله یو شرعي حکم ضایع کیږي، نو دا امر قاطع دی. په دې احادیثو کې دا خبر هم شتون لري چې د مسلمانانو چارې چلوونکي "خلفا" دي، چې دا د دوی د ټاکلو امر ښیي. دا احادیث د مسلمانانو لپاره د واکمن څخه جلا کیدو منع هم کوي، چې دا د مسلمانانو لپاره په دې باندې د واک د ټاکلو واجب کیدو ښودنه کوي، یعنې د حکومت کولو واجب کیدو ته اشاره کوي. سربیره پردې، نبي ﷺ مسلمانانو ته امر وکړ چې د خلیفه اطاعت وکړي او هغو کسانو سره وجنګي چې د خلیفه په حیث د هغه د واک سره سیالي کوي، چې دا د خلیفه د ټاکلو او د هغه د خلافت د ساتلو لپاره د هغه سره د سیالي کوونکو په وړاندې د جنګ امر ښیي. مسلم روایت کړی چې نبي ﷺ وفرمایل: "چا چې امام ته بیعت وکړ، خپل لاس یې ورکړ او د زړه میوه یې ورکړه، نو هغه باید د خپل وس تر اندازې پورې د هغه اطاعت وکړي، او که بل څوک د هغه سره سیالي ته راشي، نو تاسو باید د هغه سړي غاړه وهئ." نو د امام اطاعت کولو امر د هغه د ټاکلو امر دی، او د هغو کسانو سره د جنګ امر چې د هغه سره سیالي کوي دا ښیي چې دا امر د یو خلیفه د شتون په ساتلو کې قاطع دی.

In these Ahadith, the Prophet (saw) informs us that leaders will run the affairs of Muslims, and the Ahadith include the description of the Khaleefah as a shield, i.e. a protection. So the description of the Imam as a shield is informative of the benefits of the presence of the Imam, thus it is a command for action, because if the information conveyed by Allah (swt) and the Prophet (saw) contained rebuke then it is a command of abstention, and if it contained praise then it is a command for action. If the ordered action is necessary to implement a Hukm Shari’i (divine law), or by its negligence a Hukm Shari’i will be neglected, then this command is decisive. In these Ahadith there is information also that those who run the affairs of Muslims are Khulafaa’, which indicates an order to appoint them. They also include a prohibition for Muslims to separate from the authority, which indicates the obligation upon Muslims to appoint an authority for themselves, i.e. ruling. Moreover, the Prophet (saw) ordered the Muslims to obey the Khaleefah and to fight those who dispute his authority as the Khaleefah, which indicates an order to appoint a Khaleefah and to protect his Khilafah by fighting against whosoever disputes with him. Muslim reported that the Prophet (saw) said: “He who pledged allegiance to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as he can, and if another comes to dispute with him you have to strike the neck of that man.” So the command to obey the Imam is an order to establish him, and the command to fight those who dispute with him is an evidence that this command is decisive in maintaining the presence of one Khaleefah.

په صحابه‌و کرامو کې د اجماع په اړه، دوی ټول په دې متفق وو چې د نبي ﷺ له وفات وروسته د هغه د ځای ناستي يا خليفې ټاکل ضروري دي. دوی ټولو په دې هم اتفاق وکړ چې د ابوبکر رضي الله عنه له وفات وروسته د هغه ځای ناستی، بيا د عمر رضي الله عنه، بيا د عثمان رضي الله عنه له وفات وروسته د هغوی ځای ناستي وټاکل شي. د خليفې د ټاکلو په اړه د صحابه‌و اجماع هغه وخت ډېر ښکاره شو کله چې دوی د نبي ﷺ د وفات وروسته د هغه د دفن کولو ځنډ وکړ، ځکه چې دوی د هغه د ځای ناستي په ټاکلو بوخت وو. دا په داسې حال کې وه چې د مړي دفن کول فرض دي، او د هغو کسانو لپاره چې د دفن چمتووالي ته مکلف وي، روا نه ده چې تر دفن کولو پورې له بل هر کار سره بوخت شي. صحابه‌و کرامو د نبي ﷺ د دفن په چمتووالي بوخت کېدل پکار وو. خو ځينو له دفن کولو پرځای د خليفې په ټاکلو بوخت شول، او ځينو نور په دې بوخت کېدو چوپ پاتې شول او د دوو شپو لپاره يې د دفن په ځنډ کې برخه واخیسته، سره له دې چې دوی د دې ځنډ د ردولو وس درلود او د نبي ﷺ د دفن کولو توان هم درلود. نو دا د خليفې په ټاکلو بوخت کېدو او د مړي دفن پرېښودو باندې اجماع وه. دا کار به روا نه وای، مګر که د خليفې ټاکل د مړي له دفن کولو څخه زيات واجب وای. سربېره پر دې، ټولو صحابه‌و کرامو په خپل ژوند کې د خليفې د ټاکلو په وجوب اتفاق کړی و. که څه هم دوی د خليفې د ټاکلو په شخص کې اختلاف وکړ، خو د خليفې د ټاکلو په اصل کې يې هېڅکله اختلاف نه کړ، نه کله چې نبي ﷺ وفات شو، او نه کله چې د خلفاؤ راشدينو کوم يو وفات شو. له همدې امله د صحابه‌و اجماع د خليفې د ټاکلو د وجوب واضح او قوي دليل دی.

In regards to the Ijma’a of the Sahabah they all agreed upon the necessity to establish a successor or Khaleefah to the Prophet (saw) after his death. They all agreed as well to appoint a successor to Abu Bakr (r.a.), then to ‘Umar (r.a.), then to ‘Uthman (r.a.), after the death of each one of them. The Ijma’a of the Sahabah to establish a Khaleefah manifested itself emphatically when they delayed the burial of the Prophet (saw) after his death whilst engaged in appointing a successor to him. This was despite the fact that the burial of the dead person is a Fard, and that it is Haram upon those who are supposed to prepare for his burial to engage themselves in anything else until they complete the burial. The Sahabah were obliged to engage themselves in preparing the burial of the Prophet (saw). Instead, some of them engaged themselves in appointing a Khaleefah rather than carrying out the burial, and some others kept silent on this engagement and participated in delaying the burial for two nights despite their ability to deny the delay and their ability to bury the Prophet (saw). So this was an Ijma’a to engage themselves in appointing a Khaleefah rather than to bury the dead. This could not be legitimate unless the appointment of a Khaleefah is more obligatory than the burial of the dead. Also, all the Sahabah agreed throughout their lives upon the obligation of appointing a Khaleefah. Although they disagreed upon the person to elect as a Khaleefah, they never disagreed upon the appointment of a Khaleefah, neither when the Prophet (saw) died, nor when any of the Khulafaa’ al-Rashidun died. Therefore the Ijma’a of the Sahabah is a clear and strong evidence that the appointment of a Khaleefah is obligatory.

مزید برآں، اسلام کا قیام اور شریعت کے احکام کو زندگی کے تمام شعبوں میں نافذ کرنا، قطعی طور پر ثابت شدہ دلائل کی رو سے مسلمانوں پر فرض ہے۔ یہ فریضہ کسی ایسے حکمران کے بغیر پورا نہیں ہو سکتا جو اختیار رکھتا ہو۔ اور قاعدہ یہ ہے کہ 'جس چیز کے بغیر واجب پورا نہ ہو، وہ چیز خود بھی واجب ہوتی ہے'۔ لہٰذا اس قاعدے کے مطابق خلیفہ کا قائم کرنا بھی فرض ہے۔ اس اصول کو درج ذیل مثالوں سے سمجھا جا سکتا ہے،

Furthermore, the establishment of Islam and the implementation of the Shari’ah rules in all walks of life is compulsory on Muslims through definitely proven evidences. This duty cannot be achieved unless there is a ruler who has an authority. The Qaa’idah (divine principle) states ‘that which is necessary to accomplish a Wajib (duty) is itself a Wajib’. So the establishment of a Khaleefah is also compulsory according to this Qaa’idah. This principle can be realised by the following examples,

پیغمبر ﷺ په یوه حدیث کې چې امام بیهقي رحمه الله په خپل سنن کې روایت کړی، فرمایلي دي: «د حدودو څخه هیڅ شی د سلطان (د دولت د واک) پرته له ځانه د قایمولو حق هیڅوک نه لري».

The Prophet (saw) has stated in one Hadith as narrated by Imam Bayhaqi (ra) in his Sunan that, “Nobody has the right vested in him to establish anything from the Hudood without the Sultan (authority of the State)”.

امام طحاوي هم د مسلم بن يسار څخه یوه حدیث روایت کوي چې پیغمبر ﷺ فرمایلي دي: «زکات (راټولول)، حدودو (تطبیق) کول، غنیمت (ویشل) او د جمعې (قائمول) د سلطان لپاره دي.» (ورته روایت ابن ابي شیبه په خپل مصنف کې روایت کړی دی او امام نرغیاني هم. دوی د قبول وړ ګڼل شوي دي.)

Imam Tahawi also narrates a Hadith from Muslim ibn Yasar that the Prophet (saw) said, “The (collection of the) Zakah, the (implementation of the) Hudood the (distribution of the) spoils and the (appointment of the) Jumu’ah are for the Sultan”. (A similar narration has been narrated by Ibn Abi Shaybah in his Musanaf and also by Imam Narghiyani. They have been deemed acceptable.)

لہٰذا خلافت قائم کرنے کا فریضہ وہ فریضہ ہے جس پر بہت سے دوسرے فرائض کا دارومدار ہے، جیسے حدود (فوجداری قوانین)، زکات کی وصولی اور تقسیم، مرکزی جمعہ کا انعقاد اور اس کا خطیب مقرر کرنا، اور ان کے علاوہ دیگر فرائض۔ کفر کا خاتمہ خلافت کی بحالی پر منحصر ہے۔ عملی طور پر اسلام کو قائم کرنے کا مطلب خلافت کا قیام ہے، کیونکہ اسلام کو نافذ کرنے کا یہی واحد طریقہ ہے۔ درحقیقت خلافت کے بغیر ہمارے معاشروں میں دین قائم نہیں رہ سکتا۔ لہٰذا پورا اسلام خلافت پر موقوف ہے، کیونکہ اسی طریقے کو اسلام نے اسے وجود میں لانے کے لیے متعین کیا ہے۔

Hence the obligation of establishing the Khilafah is the obligation upon which many other obligations rest, such as the Hudood (penal codes), collection and distribution of the Zakah, the organising of the main Jumu’ah and it’s Khateeb and other obligations besides these. The removal of Kufr depends upon the resumption of the Khilafah. Establishing Islam in actuality means the establishment of the Khilafah as that is the only method of implementing Islam. Indeed, without the Khilafah the Deen cannot exist in our societies. Hence the whole of Islam depends upon the Khilafah as that is the method that Islam defined to bring it into existence.

د امت اسلامیہ موجوده حالت دې حقیقت ته یوه ښکاره ګواهي ده. د اسلامي جزا قانون پرېښودل شوی او د اروپايي هېوادونو قانون ځای ناستی شوی دی. د اسلام اقتصادي نظام د سرمایه دارانو په نظام بدل شوی دی او نن د مسلمانو امت وسایل د کافرانو لخوا ویشل کیږي غنیمتونه دي. د مسلمان لښکرو د نظامي توان سره سره اسلامي ځمکې نیول شوې دي. زموږ په هېوادونو کې د اسلامي ژوند طرز نشتوالي د ټولنیز ښیرازه تل اغیزه کوي، څرنګه چې په مبارکو ځایونو القدس کې او همدارنګه د اسلامي نړۍ په نورو ستر ښارونو او پلازمېنو کې نائټ کلبونه او بارونه خپریږي. دا ښکاره حقیقتونه، افسوس، د اسلام نشتوالی او د رسول الله ﷺ د خبرو ریښتینوالی په ډاګه ښیي.

The current situation of the Islamic Ummah is a testament to this fact. The Islamic penal code is absent and is replaced with that of the European countries. The economic system of Islam has been replaced by that of the Capitalists and today the resources of the Muslim Ummah are the spoils that are distributed by the Kuffar. The Islamic lands are occupied despite the military capacities of the Muslim armies. The absence of the Islamic way of life in our countries is ever affecting the societal fabric with nightclubs and bars arising in the holy lands of al-Quds, as well as many other major cities and capitals in the Islamic world. These stark facts unfortunately clearly illustrate the absence of Islam and the truthfulness of the statements of the Messenger of Allah (saw).

مزید یہ کہ اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) نے نبی ﷺ کو حکم دیا ہے کہ مسلمانوں کے درمیان اسی کے مطابق فیصلہ کریں جو اس نے ان پر نازل فرمایا، اور اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) کا یہ حکم ان کو قطعی انداز میں دیا گیا۔ اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) نے نبی ﷺ سے خطاب کرتے ہوئے فرمایا: Note: The text above is in Urdu, but the instructions require Pashto. Here is the correct Pashto translation: مهمه دا چې الله (سبحانه و تعالی) نبي ﷺ ته امر کړی دی چې د مسلمانانو تر منځ هغه څه سره فیصله وکړي چې هغه (الله سبحانه و تعالی) ورباندې نازل کړي دي، او د الله (سبحانه و تعالی) دا امر هغه ته په قطعي ډول ورکړل شوی و. الله (سبحانه و تعالی) نبي ﷺ ته خطاب کوې ويلي:

Moreover, Allah (swt) has ordered the Prophet (saw) to rule between Muslims by that which He (swt) revealed to him, and the order of Allah (swt) to him was in a decisive manner. Allah (swt) addressed the Prophet (saw) saying:

«او په هغه څه سره چې الله نازل کړي دي، د هغوی ترمنځ حکم وکړه، او د هغوی له خواهشونو پیروي مه کوه، هغه حق څخه چې تا ته راغلی دی، لیرې*.» *(د قرآن کریم د ژباړې ماخذ: التفسیر الواضح، سورۃ المائدہ، آیت ۴۸)*

“And rule between them by that which Allah revealed to you, and do not follow their vain desires away from the truth which came to you”. (TMQ al-Ma’idah, verse 48)

او هغه (سبحانه وتعالیٰ) وفرمایل:

And He (swt) said:

او د هغه څه سره چې الله تعالی درباندې نازل کړي دي د دوی په منځ کې حکم وکړه، او د دوی خواهشاتو ته مه ځه، او خبردار اوسه چې دوی له هغه څه څخه چې الله تعالی درباندې نازل کړي دي حتی یوه برخه هم دې له تا څخه وګرځوي.

“And rule between them by that which Allah revealed to you and do not follow their whims, and beware (be on the alert) that they may deviate you away from even some part of what Allah revealed to you”. (TMQ al-Ma’idah, verse49)

د الله (ج) خطاب د رسول الله ﷺ ته د ده د امت خطاب دی، مګر که داسې دلیل موجود وي چې خطاب یوازې ده پورې محدود کړي. په دې ځای کې داسې دلیل نشته، نو پورتني آیتونه ټول مسلمانان د الله (ج) د حکم د قایمولو امر کوي. د خلافت قایمول له الله (ج) د حکم او د ده د اقتدار له قایمولو پرته بل معنا نه لري. له بلې خوا الله (ج) مسلمانانو ته د واکمنانو، یعنې حاکم اطاعت فرض کړی دی، چې دا ښيي چې د حاکم موجودیت مسلمانانو ته واجب دی. الله (ج) فرمايي:

The speech of Allah (swt) to the Prophet (saw) is a speech to his Ummah unless there is an evidence which limits the speech to him. In this case there is no such evidence, so the aforementioned verses order all Muslims to establish the rule of Allah (swt). The establishment of the Khaleefah does not mean other than the establishment of the rule and the authority of Allah (swt). On the other hand, Allah (swt) made it obligatory upon Muslims to obey those in authority, meaning the ruler, which indicates that the existence of the ruler is obligatory upon Muslims. Allah (swt) said:

"ای هغه کسانو چې ایمان یې راوړی دی! الله ته تابعداری وکړئ، رسول ته تابعداری وکړئ، او هغو کسانو ته چې له تاسو څخه واکمنان دي." [د قرآن کریم، سورة النساء، آیت ۵۹]

“O you who believe obey Allah and obey the Messenger and those in authority from amongst you”. (TMQ al-Nisa’a, verse 59)

الله (سبحانه وتعالی) هغه کسانو ته اطاعت نه حکموی چې نشته وي. دا دې ته اشاره کوي چې د واکمن موجودیت واجب دی. کله چې الله (سبحانه وتعالی) د واکمنانو اطاعت امر کوي، دا د هغوی د قائمولو امر دی. د شریعت پلي کول د واکمن په موجودیت پورې تړلی دی، نو د واکمن قائمول واجب کیږي، ځکه چې د هغه نشتوالی به د شریعت د پاتې کولو د ګناه سبب شي.

Allah (swt) does not order obedience to those who do not exist. This indicates that the existence of the ruler is obligatory. When Allah (swt) orders obedience to those in authority it is an order to establish them. The implementation of the Shari’ah depends upon the existence of the ruler, thus, the establishment of the ruler becomes obligatory as its absence will result in the sin of neglecting the Shari’ah.

لہٰذا، ان دلیلوں سے واضح ہے کہ مسلمانوں کے درمیان حکومت اور اقتدار قائم کرنا فرض ہے، اور یہ بھی واضح ہے کہ مسلمانوں پر ایک خلیفہ مقرر کرنا واجب ہے جو حکومت و اقتدار کی ذمہ داری سنبھالے، تاکہ شریعت کے احکام نافذ ہوں، نہ کہ محض حکومت و اقتدار کی خاطر۔ غور کریں اس بات پر جو نبی ﷺ نے فرمایا: "تمہارے بہترین امام (رہنما) وہ ہیں جن سے تم محبت رکھتے ہو اور وہ تم سے محبت رکھتے ہیں، جو تمہارے لیے دعا کرتے ہیں اور تم ان کے لیے دعا کرتے ہو؛ اور تمہارے بدترین امام وہ ہیں جن سے تم نفرت کرتے ہو اور وہ تم سے نفرت کرتے ہیں، تم ان پر لعنت کرتے ہو اور وہ تم پر لعنت کرتے ہیں۔" رسول اللہ ﷺ سے پوچھا گیا: "کیا ہم ان کے خلاف جنگ نہ کریں (یعنی تلوار سے ان کا مقابلہ نہ کریں)؟" آپ ﷺ نے فرمایا: "نہیں، جب تک وہ تم میں نماز قائم کرتے رہیں (یعنی اسلام)۔" یہ حدیث اچھے اور برے حکمرانوں کے بارے میں واضح خبر دیتی ہے، اور ان کے اقتدار کو چیلنج کرنے سے منع کرنے میں واضح ہے جب تک وہ نماز قائم کریں، جو اس سیاق میں اسلام کے قیام اور اس کے نظام کے نفاذ کی طرف اشارہ ہے۔

Therefore, it is clear from these evidences that the establishment of the ruling and the authority amongst Muslims is Fard, and it is also clear that the appointment of a Khaleefah who takes charge of the rule and the authority, is compulsory upon Muslims in order to implement the Shari’ah laws; and not for the sake of ruling and authority only. Reflect upon what the Prophet (saw) said: “The best of your Imams (leaders) are those whom you love and they love you, who pray for you and you pray for them; and the worst of your Imams are those whom you hate and they hate you and you curse them and they curse you.’ The Messenger of Allah (saw) was asked: ‘Would we not declare war on them (face them with the swords)?’ He said: ‘No, as long as they establish Salah (meaning Islam) among you.” This Hadith is clear in informing about the good and bad leaders, and clear in prohibiting the challenge of their authority as long as they establish the prayer, which in this context indicates upholding of Islam, and establishing its rule.

په دې ټاکلو کې چې مسلمانانو باید داسې یو خلیفه وټاکي چې د اسلام احکام پلي کړي او د هغه دعوت رسوي، هیڅ شک نشته چې دا د شریعت په صحیحو نصوصو کې یقیني دی. سربیره پردې، دا یو واجب فرض دی، ځکه الله (ج) مسلمانانو ته فرض کړی چې د اسلام واک قائم کړي او د مسلمانانو عزت وساتي. په هرصورت، دا دنده یوه اجتماعي دنده ده، نو که د امت یو شمیر خلکو دا کار وکړ، فرض ادا شو او مسؤلیت د نورو امت څخه لاړ شي. او که د امت یوه برخه د فرض د ادا کولو توان ونه لري، که څه هم د خلیفه ټاکلو لپاره یې عملي اقدامات وکړل، نو مسؤلیت د ټولو مسلمانانو په غاړه پاتې دی، او فرض تر هغه وخته د هرې مسلمان په غاړه پاتې دی چې مسلمانان خلیفه نه لري.

So the obligation upon Muslims to appoint a Khaleefah who establishes the laws of Islam and conveys its call is a matter which has no doubt with regard to its certainty in the sound texts of Shari’ah. Moreover, it is an obligatory duty due to the fact that Allah (swt) made it a Fard upon Muslims to establish the authority of Islam and to protect the honour of Muslims. However, this duty is a collective one, so if some people of the Ummah accomplished it, the Fard is fulfilled and thus responsibility drops from the rest of the Ummah. And if part of the Ummah was unable to accomplish the Fard, though they carried out the actions of establishing it, then the responsibility remains upon all the Muslims, and the Fard remains upon every Muslim as long as Muslims are without a Khaleefah.

د مسلمانانو لپاره د خلیفه تاسیس کولو څخه ډډه کول یو لوی ګناه ده، ځکه دا د اسلام د یو ډیر مهم فرض څخه ډډه کول دي، چې د الهي احکامو پلي کول پرې تکیه لري، او حتی د ژوند په میدان کې د اسلام شتون هم پرې ولاړ دی. نو مسلمانان په ټولیز ډول د ټولو مسلمانانو لپاره د خلیفه د تاسیس څخه ډډه کولو سره لوی ګناه کوي. او که دوی د خلیفه پرته پاتې کیدو باندې موافقه وکړي، نو ګناه به د نړۍ ټولو مسلمانانو ته ورسیږي. که د مسلمانانو یوه برخه د خلیفه د تاسیس لپاره کار پیل کړي او نورو ونه کړي، نو ګناه د هغو کسانو له اوږو څخه لیرې کیږي چې د خلیفه د تاسیس لپاره یې کار پیل کړی، خو فرض د خلیفه د ټاکلو تر وخته پورې په دوی باندې پاتې وي. دا له دې امله چې د دې فرض د تر سره کولو په کار بوخت کیدل د هغه د وخت پر سر د پوره کولو د ځنډ ګناه له منځه وړي، او همدارنګه د هغه د نه پوره کولو ګناه هم، که څه هم انسان د هغې د تر سره کولو لپاره په کار بوخت وي او د هغه څه څخه چې دا فرض د پوره کولو مخه نیسي کرکه هم ولري.

To refrain from establishing a Khaleefah for the Muslims is a great sin because it is abstaining from carrying out a very important Fard of Islam, upon which the implementation of the divine laws depends, even upon which the presence of Islam in the battlefield of life depends as well. So Muslims as a whole commit a great sin by refraining from establishing a Khaleefah for all Muslims. And if they agreed to remain without a Khaleefah the sin would befall all Muslims in the entire world. If some of the Muslims embarked on working to establish a Khaleefah and the others did not, the sin will drop from the shoulders of those who started to work to establish the Khaleefah, while the Fard remains on them until the Khaleefah is appointed. This is because the involvement in establishing the Fard removes the sin for the delay of its fulfillment in its time, and for its non-fulfillment, despite one’s engagement in the work for establishing it, and despite his hatred of that which prevents him from accomplishing it.

هغه کسان چې د فرض د قائمولو په کار کې نه وو بوخت، د خلیفه له تلو څخه تر نوي خلیفه د ټاکلو پورې، کله چې د درې ورځو موده تیره شي، ګناه به یې په غاړه وي. دا ځکه چې الله (ج) دوی ته یو فرض سپارلی و، چې دوی یې نه و ترسره کړی او نه یې د بشپړولو لپاره اړین کار ته ځان بوخت کړی و. نو دوی به ګنهګاره وي او په دې دنیا او آخرت کې د الله (ج) له لوری عذاب او رسوایي ته مستحق کیږي. دوی به د خلیفه د قائمولو په سستۍ یا د هغو کړنو له امله ګنهګاره وي چې (د شریعت له مخې) خلیفه قائموي. دا خورا روښانه او ښکاره ده چې یو مسلمان د الله (ج) عذاب ته مستحق کیږي کله چې هغه د هغو واجباتو څخه کومه یوه هم پریږدي چې په هغه باندې لازم شوي وي، په ځانګړې توګه هغه واجب چې په هغه سره نور واجبات عملي کیږي، د شریعت احکام قائمیږي، د اسلام کار لوړ کیږي او د الله (ج) کلمه په اسلامي نړۍ او نورو ځایونو کې لوړه کیږي.

As for those who were not engaged in the work for establishing the Fard, the sin would remain on them as soon as the three days period has passed, from the departure of the Khaleefah until the appointment of a new Khaleefah. This is because Allah (swt) had entrusted them with a Fard, which they did not carry out nor did they engage themselves in the work which was required for its completion. Therefore, they would be sinful and would deserve the punishment and shame from Allah (swt) in this life and the hereafter. They would be sinful due to their slackness in establishing the Khaleefah or from the actions which (according to Shari’ah) establish the Khaleefah. It is clear and obvious that a Muslim deserves the punishment of Allah (swt) when he ignores any of the duties enjoined upon him, particularly the duty by which the other duties are implemented, the Shari’ah rules are established, the matter of Islam is brought aloft and the word of Allah (swt) is exalted in the Islamic world and elsewhere.

له همدې کبله په دې ځمکه باندې هېڅ مسلمان داسې عذر نه لري چې د دین د قائموالي هغه فریضه پرېږدي چې الله (ج) امر کړې ده، یعنې د مسلمانانو لپاره د خلیفه قائموالی، کله چې په ځمکه باندې خلافت نه وي، او داسې څوک نه وي چې د الله (ج) حدود پلي کړي، د الله (ج) حرمتونه وساتي، د دین قوانین عملي کړي او مسلمان امت د لا اله الا الله، محمد الرسول الله ﷺ د بیرغ لاندې متحد کړي. په اسلام کې دا دنده پرېښودو ته هېڅ اجازت نشته تر هغې چې په حقیقت کې دا فریضه ترسره نه شي.

Accordingly, no Muslim on the face of this earth has an excuse to abandon the duty of establishing the Deen which Allah (swt) has ordered, that is, the establishment of a Khaleefah for Muslims, when there is no Khilafah on the earth, and no one to implement the limits (Hudood) of Allah (swt) to protect the sanctities of Allah (swt), and no one to implement the laws of the Deen and unify the Muslim community under the banner of Laa ilaha illa Allah, Muhammad al-Rasul Allah. There is no permission in Islam to abandon the work for this duty until it is indeed accomplished.