“Dikkatli bir İslami sembolizm benimsemesi, Müslüman krallar ve diktatörlerin yerleşmiş ve denenmiş yoludur; bunun uzun vadede sürdürülemeyeceğini kesin olarak söylemek naiflik olur.” -- Noah Feldman Irak anayasasına ilişkin süregelen tartışmalar, ülkenin geleceğinde İslam'ın yeniden gündeme gelmesine yol açtı. Kimileri İslam'ın başlıca yasama kaynağı yapılması gerektiğini savunuyor. Diğerleri ise, özellikle Kürtler, İslam'a yalnızca ibadet ve ritüel alanına ait bir statü verilmesini ve İslam'ın kamusal hayattaki rolünün sınırlandırılmasını tercih ediyor.

“Cautious recognition of Islamic symbolism is the tried and true path of Muslim kings and dictators, and it would be naive to say definitely that they will not be able to sustain it over time.” -- Noah Feldman The current deliberations over the Iraqi constitution have once again raised the spectre of Islam in the country's future. Some argue that Islam should be made the primary source of legislation. Others most notably the Kurds prefer Islam to be given the status of rites and ritual and oppose Islam’ s role in public life.

Daha önce, Geçici İdari Hukuk (TAL) çerçevesinde iki taraf arasında bir uzlaşma sağlanmıştı. Bu uzlaşmaya göre İslam resmi din olup "yasama kaynağı"dır; ancak hükûmet, "İslam'ın üzerinde icma bulunan sabit ilkelerine" aykırı bir yasa çıkaramaz. Ayrıca Irak'ın adlandırılması konusunda da anlaşmazlıklar bulunmaktadır.

Previously, under the mandate of Transitional Administrative Law (TAL) a compromise between the two sides was reached. It states Islam is the official religion and "a source of legislation," but also says the government may not enact a law "that contradicts those fixed principles of Islam that are the subject of consensus." There are also disagreements over the naming of Iraq.

Bazı liderler ülkenin resmi adının "İslam Irak Cumhuriyeti" olarak değiştirilmesini önermiştir; bu girişime Irak'ın laikleri karşı çıkmaktadır. Irak için İslam'ın tek yasama kaynağı olması ya da ülkenin İslam Irak Cumhuriyeti olarak yeniden adlandırılması, temel soru yine de geçerliliğini korumaktadır: İslam devleti neyi oluşturur? Hem Müslüman hem de Müslüman olmayan düşünceye hâkim olan iki baskın görüş bulunmaktadır.

Some leaders have proposed changing the country's official name to the "Islamic Republic of Iraq," a move opposed by Iraq's secularists. Whether Islam becomes the sole source of legislation for Iraq or the country is renamed Islamic Republic of Iraq the basic question still remains-what constitutes an Islamic state? Two dominant views pervade Muslim and non-Muslim thinking on the subject.

Birinci görüş, bir ülkenin halkının çoğunluğu Müslüman ise o ülkenin İslam devleti olarak sınıflandırılacağı algısını desteklemektedir. Bu, gerçekliğin büyük bir çarpıtılmasıdır. ABD'de açık bir çoğunluk Hristiyanlığa inanmaktadır, ancak hiç kimse Amerika'nın İncil ile yönetildiğini ve bu nedenle Hristiyan bir devlet olduğunu savunmamaktadır.

The first view endorses the perception that if the majority of the inhabitants of a particular country are Muslims than the country is classified as an Islamic state. This is a gross misrepresentation of reality. A clear majority in the US believes in Christianity but no one holds the view that America is governed by the bible and is therefore a Christian state.

Daha yaygın ama aynı derecede çarpık olan ikinci görüş de vardır. Bu görüşe göre, anayasada İslam'a bir dizi atıf yapılması, ülkenin İslam devleti olarak nitelendirilebileceği anlamına gelir. Bu görüşün savunucuları, argümanlarına inandırıcılık kazandırmak için sıklıkla Müslüman ülkelerin anayasalarından örnekler verir. Örneğin, 1980 Mısır Anayasası'nın II. maddesi, İslam'ın devletin dini olduğunu ve "İslam hukuku'nun yasama'nın temel kaynağı olduğunu" belirtir. Suudi Arabistan'ın 1992 tarihli Temel Yasası ise ülkenin anayasasının Kur'an ve Sünnet'ten (Peygamber ﷺ'in fiil ve sözleri) oluştuğunu belirtir.

More common but equally perverse is the second view. This view asserts that if some references are made to Islam in the constitution then the country can be called an Islamic state. Proponents of this opinion often cite examples from the constitutions of Muslim countries to lend credence to their arguments. For instance, Article II of the 1980 Egyptian constitution states that Islam is the religion of the state and "Islamic jurisprudence is the principal source of legislation." The 1992 Basic Law of Saudi Arabia states that the nation's constitution consists of the Quran and the Sunnah (the actions and sayings of the Prophet Muhammad (SAW)).

İran Anayasası'nın 4. maddesi, "Medeni, cezai, mali, iktisadi, idari, kültürel, askeri, siyasi ve diğer bütün kanunlar ve düzenlemeler İslami kriterlere dayanmalıdır." hükmünü içermektedir. Pakistan Anayasası'nın 227(1). maddesi ise şöyle demektedir: "Yürürlükteki bütün kanunlar, Kutsal Kur'an ve Sünnet'te belirtilen İslam'ın emirlerine uygun hale getirilecektir ... ve bu emirlere aykırı hiçbir kanun çıkarılmayacaktır." Dinî yönelimi ne olursa olsun, herhangi bir tarafsız gözlemci bu ülkelerin temel yasalarını incelediğinde, İslam'ın bu tür anayasalarla hiçbir ilgisi olmadığını çok kısa sürede fark edecektir. Örneğin Suudi Arabistan, İran ya da Pakistan'da lider olabilmek için kişinin Suudi, İranlı ya da Pakistanlı olması gerekmektedir. Bu durum, İslam'ın öğretisiyle çelişmektedir; çünkü İslam milliyetçiliği reddeder ve liderlik için yarışan kişilerin uygun görülebilmesi için önce Müslüman olmaları gerektiğini vurgular.

Article IV of the Iranian constitution states that "all civil, penal, financial, economic, administrative, cultural, military, political, and other laws and regulations must be based on Islamic criteria." And Article 227(1) of the Pakistani constitution reads, "All existing laws shall be brought in conformity with the injunctions of Islam as laid down in the Holy Quran and Sunnah ... and no law shall be enacted which is repugnant to such injunctions." If any casual observer, irrespective of their religious orientation was to scrutinise the basic law of these countries they would very quickly realise that Islam has no relationship whatsoever with such constitutions. For instance to become a leader of Saudi Arabia, Iran or Pakistan one has to be a Saudi, Iranian or Pakistani. This contravenes Islamic teaching, as Islam abhors nationalism and insists that those contesting for leadership have to be Muslim before they can be considered suitable.

İslam'da, İslam devletini her şeyden önce tanımlayan iki temel ilke vardır: egemenlik Allah'a aittir ve yetki halktadır. Egemenliğin Allah'a ait olması, Allah'ın tek kanun koyucu olduğu ve İslam'ın, İslam Devleti'nde yaşayan Müslümanların ve Müslüman olmayanların dünyevi yaşamlarını yönetmesi gerektiği anlamına gelir. Müslümanlar söz konusu olduğunda, kişisel yaşamları İslam tarafından yönetilmelidir ve devletin vatandaşlarının özel işlerine müdahale yetkisi yoktur. İslam hukukunun dört temel kaynağı vardır: Kur'an, Sünnet, İcmâ-i Sahâbe (Peygamber'in sahabilerinin icmâı) ve Kıyas (ilahi gerekçelere dayanan benzetme). Devletin temel hukuku yalnızca bu kaynaklardan türetilir. Örf, adet, çevre, tarih ya da insanın kendisi gibi bu kaynakların dışındaki her türlü kaynak geçersiz sayılır. Ekonomik meselelere, toplumsal ilişkilere, eğitim işlerine, dış politikaya ve benzeri konulara ilişkin tüm hükümler, yukarıda belirtilen kaynaklardan türetilir.

In Islam, there are two basic tenets, which defines the Islamic state above all else namely sovereignty belongs to God and authority is with the people. Sovereignty to God means that God is the sole lawgiver and Islam must govern the temporal lives of Muslims and non-Muslims residing in the Islamic State. In the case of Muslims, their personal lives are to be governed by Islam and the state has no jurisdiction over the private affairs of its citizens. There are four main sources of Islamic law. Quran, Sunnah, Ijma Sahaba (Consensus of the Prophet's companions) and Qiyas (Analogy based on divine reasons). The basic law of the state is derived from these sources only. Any other source be it customs, traditions, environment, history or man himself is considered invalid. All laws related to economic matters, social relationships, educational affairs, foreign policy and the like are derived from the aforementioned sources.

Aynı şekilde İslam'da egemenlik İslam devletinin vatandaşlarına aittir. İslam, ülkeyi yöneten kişinin açıkça İslam dışı kanunları uygulaması durumunda, halkın yöneticiyi seçme, hesap sorma ve görevden alma hakkına sahip olduğunu açıkça emretmiştir. Bu haklar, yöneticiye bey'at (halifeye verilen bağlılık yemini) yoluyla devredilir ve bey'at, özünde yönetici ile tebaası arasındaki bağlayıcı bir akittir.

Likewise authority in Islam lies with the citizens of the Islamic state. Islam has clearly mandated that the people have the exclusive right to elect, account and dismiss the ruler if he openly implements non-Islamic laws. These rights are delegated to the ruler via the bayah (pledge of allegiance given to the Caliph), which, in essence is a binding contract between the ruler and his subjects.

Yönetici tarafından otoriteye el konulması ya da bu hakları tanımaktan kaçınması, İslam'a açık bir aykırılık olarak kabul edilir. Geçmişte yöneticinin biatı zor kullanarak ele geçirdiği ve ümmetin sessiz kaldığı bazı durumlar olmuştur. Biatın kötüye kullanılması, bazı tarihçilerin öne sürdüğü gibi İslam devletini bir diktatörlüğe ya da bir teokrasiye dönüştürmedi. Bu durum, 2000 yılındaki ABD başkanlık seçiminde oyların çarpıtılmasına benzemektedir.

The usurping of authority by the ruler or his refusal to grant these rights is considered a flagrant violation of Islam. In the past there have been some occasions where the ruler has assumed the bayah by force and the Ummah has remained silent. The misuse of the bayah did not transform the Islamic state into a dictatorship or a theocracy as suggested by some historians. This is similar to misappropriation of votes in the 2000 US presidential race.

İnsanların sonucu sorgulamaması, Amerika'da yönetim sisteminin demokratik olmayı sürdürdüğü anlamına geliyordu. Bu nedenle İslam devleti, bugün dünyadaki hiçbir devlete benzemeyen, eşsiz bir devlettir.

The fact that the people did not challenge the outcome meant that the system of ruling in America continues to be democratic. Therefore the Islamic state is a unique state, unlike any other state in the world today.

Bu devlet, Müslümanlar arasında genellikle Hilafet olarak bilinir ve gayrimüslimler tarafından çoğunlukla Halifelik olarak anılır. Hilafet, Tanrı'nın seçilmiş temsilcisinin tebaası üzerinde Tanrı'nın yasasını uyguladığı bir teokrasi değildir. Otoritenin ve yasa koyma yetkisinin yalnızca diktatör ya da hükümdarda bulunduğu bir diktatörlük ya da monarşi de değildir. Yöneticiyi seçme ve ona hesap sorma yetkisinin halk tarafından kullanılması bakımından demokrasiyle bir benzerlik taşır. Ancak yasa koyma yetkisini Tanrı yerine meclise ya da kongreye veren demokratik devletten büyük ölçüde ayrılır. Bu bariz farklılıklara rağmen Batı, Hilafeti hâlâ diktatörlük, teokrasi ve monarşi olarak nitelendirmeye devam etmektedir.

This state is commonly known amongst the Muslims as the Khilafah and is often referred by non-Muslims as the Caliphate. The Caliphate is not a theocracy where God's chosen representative implements God's law upon the subjects. Nor is it a dictatorship or a monarchy where authority and law-making reside exclusively with the dictator or monarch. It shares some resemblance with democracy in that authority is exercised by the people to elect and account the ruler. But differs greatly from the democratic state, which bestows the power of law-making to parliament or congress as opposed to God. Despite these glaring differences, the West still continues to describe the Caliphate as a dictatorship, theocracy and a monarchy.

Bazı Batılı liderler, Hilafet'i totaliter bir devlet olarak resmetmek için büyük çaba harcamışlardır. Bu iddia, en hafif ifadeyle samimiyetsizlikle sınırdadır. Gerçekte ise totaliterlik etiketi, Batı devletleri için daha uygun düşmektedir.

Some Western leaders have even gone at great lengths to portray the Caliphate as a totalitarian state. This claim borders on insincerity to say the least. In actual fact the label of totalitarianism is more applicable to Western states.

Amerika Birleşik Devletleri'nde PATRIOT Yasası'nın kabul edilmesi ve Britanya'da terörle mücadele mevzuatının onaylanması, totaliter devletlerin ayırt edici bir özelliği değilse, o zaman nedir?

If the passing of the PATRIOT ACT in the US and the endorsement of anti-terrorism legislation in Britain is not a hallmark of totalitarian states then what is?

Buna karşılık İslam, vatandaşlarını gözetlemeyi yasaklar ve suçlu bulunan herkes, cezalandırılmadan önce bir mahkemede yargılanmak zorundadır. Batı, Afganistan ve Irak'ta olduğu gibi ulus inşasının merkezinde yer almaya devam ettiği sürece, sahte İslam devletleri doğacak ve bu uzun sahte İslam devletleri listesine katılacaktır. Bu tür devletler, Ümmetin İslami duygularını yatıştırmak için çok az şey yapar. Aksine, Ümmetin sefaletini uzatır ve onu sonsuz yabancı müdahale ve sömürü kampanyalarına maruz bırakır.

In contrast, Islam forbids spying on its citizens and all those found guilty of a crime have to be tried before a court of law before they can be punished. As long as the West continues to place itself at the centre of nation building like in Afghanistan and Iraq, fake Islamic states will be born to join a long list of pseudo Islamic states. Such states do little to mollify the Islamic sentiments of the Ummah. Instead they prolong the misery of the Ummah and subject her to endless campaigns of foreign interference and exploitation.

Bu tür acı ve ıstırabı önlemek için Ümmet bütün kaynaklarını birleştirmeli ve tek bir proje, yani Hilafetin yeniden kurulması için çalışmalıdır. Hilafet, 1258'de Moğolların Bağdat'ı yağmalaması sırasında Iraklıların acılarına son vermedi mi?

To avoid such pain and suffering the Ummah must pull all of her resources together and work towards a single project, which is the re-establishment of the Caliphate. Did not the Caliphate end the suffering of the Iraqis when Baghdad was ransacked by the Mongols in 1258?

20 Ağustos 2005

August 20, 2005