"Medeniyetimizin üstünlüğünün farkında olmalıyız; refahı, insan haklarına saygıyı ve -İslam ülkelerinin aksine- dini ve siyasi haklara saygıyı güvence altına alan, çeşitliliğin anlaşılmasını ve hoşgörüyü değer olarak benimseyen bir sistem..." -- Silvio Berlusconi Batılı hükümetlerin tsunami felaketinin kurbanlarına yardım taahhüdünde bulunmasındaki gecikme, hem Batılılar hem de mağdurlar tarafından hoş karşılanmadı.

"We must be aware of the superiority of our civilisation, a system that has guaranteed well-being, respect for human rights and - in contrast with Islamic countries - respect for religious and political rights, a system that has as its value understanding of diversity and tolerance...” -- Silvio Berlusconi he belated response from western governments in pledging aid to the victims of the tsunami disaster was frowned upon by westerners and victims alike.

Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk olarak taahhüt ettiği 35 milyon dolarlık yardım, bir ABD senatörü tarafından Amerikan ordusunun Irak'ta kahvaltıdan önce tükettiği miktara denk olarak nitelendirildi. Sonunda yardım 350 milyon dolara çıkarıldı, ancak bu, Bush yönetimine yöneltilen artan eleştirilerin önüne geçmek için pek bir işe yaramadı.

America's initial pledge of $35 million was described by a US senator as equivalent to what the American military consumed in Iraq before breakfast. Eventually, the aid was increased to $350 million, but did little to stem the growing tide of criticism directed at the Bush administration.

Britanya'da da hükümet, yardım fonuna taahhüt ettiği cüzi miktar nedeniyle eleştirildi. Aşağılanma duygusuna kapılan hükümet, İngiliz halkının 90 milyon sterlinlik bağışına denk bir miktarı karşılamak için acele etti.

In Britain too, the government was censured for pledging a meagre amount to the relief fund. Sensing humiliation the government hastened to match the British public's donation of £90 million.

Bu, dünyanın geri kalanına eşitlikten ve insan haklarından bahsetmekten bıkmayan, insan hakları komisyonları kuran aynı hükümetlerdir; ancak dünyanın en yoksul ülkelerinden bazılarında bu idealleri hayata geçirme fırsatı ortaya çıktığında, birdenbire hafıza kaybı yaşarlar.

These are the very same governments that never tire of preaching equality, human rights to the rest of the world, and setting up human rights commissions, but when given the opportunity to foster these ideals in some of the poorest countries of the world they are suddenly overcome with amnesia.

Batı hükümetlerinin Asya'daki felakete yeterince karşılık verememesi bir Tanrı işi değildir; yardımın dağıtımında insanseverliği değil maddiyatçılığı belirleyici kılan kapitalist ideolojinin sonucudur. Örneğin ABD'yi ele alalım:

The failure of Western governments to respond adequately to the catastrophe in Asia is not an act of God, but is the result of the capitalist ideology that makes materialism as opposed to humanitarianism the discerning factor in the disbursement of aid. Take the US for example:

ABD'nin yıllık gayri safi milli hasılasının yaklaşık yüzde 0,1'i dış yardıma ayrılmaktadır. Diğer Batılı ülkelerin sunduğu yardım miktarı biraz daha iyi olmakla birlikte, afetten etkilenen bölgeleri bir ölçüde normal duruma döndürmek için gereken miktarın hâlâ çok altındadır.

approximately 0.1 percent of U.S. gross national product annually goes towards foreign aid. The amount of aid offered by other western countries is slightly better, but still way below what is needed to return the disaster stricken areas back to some degree of normality.

Buna karşılık Batı, dünyanın değerli kaynaklarını sömürmek, şirketleri için yeni pazarlar yaratmak ve gelişmekte olan ülkeleri Batılı finans kurumlarına bağımlı kılmak için muazzam miktarlarda harcama yapıyor. Haziran 2004'te Amerika'nın Irak ve Afganistan'da savaş yürütmenin maliyeti 151 milyar dolara ulaştı ve 2005 yılında 200 milyar dolar eşiğini aşması bekleniyor. Yardım ile savaş harcamaları arasındaki bu eşitsizlik, Batılı hükümetleri her şeyin önünde maddiyatçılığa öncelik vermeye yönelten kapitalist ideolojiden kaynaklanmaktadır.

In marked contrast, the West spends vast amounts on exploiting the world's precious resources, creating new markets for their companies and tying developing countries to western financial institutions. In June 2004, America's cost of waging war in Iraq and Afghanistan reached $151 Billion and is expected to surpass $200 billion mark in 2005. The inequality in spending between aid and war is due to the capitalist ideology that drives western governments to prioritise materialism above anything else.

Onlara göre, insan hayatının kutsallığı ve insanların birbirine saygısı, kâr arayışının gerisinde ikinci sırada kalır. Örneğin, Irak savaşının başlangıcından bu yana, Lancet tıp dergisine göre yaklaşık 100.000 Iraklı sivil öldürülmüştür. Bu, Amerika Birleşik Devletleri hükümetinin Irak'taki petrol sahalarını güvence altına almak için öldürülen her Iraklı sivil başına Pentagon'a ortalama 1,5 milyon dolar ödediği anlamına gelir. Öte yandan, "cimri" damgası yemekten kaçınmak isteyen Amerika Birleşik Devletleri hükümeti, bir milyon kadar yerinden edilmiş mağdura kişi başına 35 dolar insani yardım sözü vermiştir.

In their view, the sanctity of human life and respect for fellow human beings comes a poor second to the pursuit of profit. For instance, since the beginning of the war in Iraq, an estimated 100,000 Iraqi civilians have been killed according to the Lancet medical journal. This means that the US government is paying the Pentagon on average $ 1.5 million per Iraqi civilian killed in order to secure the oil fields of Iraq. On the other hand, the US government eager to avoid the label 'stingy' has pledged $ 35 per person in humanitarian assistance to the million or so displaced victims.

Yine de bazıları, Batı'nın cömertliğinin diğer ülkelerle kıyaslandığında büyüklüğü hakkında övünmektedir. Kanıt olarak, Batılı hükümetlerin tsunami yardım fonuna yaptığı büyük katkıyı ve borç affının ertelenmesi konusundaki istekliliklerini gösterirler.

Still there are some who boast about the size of the west's generosity in comparison to other countries. As evidence they cite the huge contribution made to the tsunami relief fund by western governments and their willingness to impose a moratorium on debt relief.

Ancak Batı'nın yardımseverliğinin, yardımın alıcılarında acı bir tat bırakan kötü bir geçmişi vardır. İran'daki Bam depreminin mağdurları, çok duyurulan 1 milyar dolarlık yardımın yalnızca 17 milyon doları ulaştığı için hâlâ yoksulluk içinde yaşıyor. Koalisyon bombalarıyla harap olan Afganlar ise 5 milyar dolarlık yardımın yüzde 40'ını henüz almış değil.4

However, West’ s kindness has a notorious history of rebounding and leaving a bitter taste amongst the receipts of aid. Victims of the Bam earthquake in Iran are still living in abject poverty because only $ 17 million of the muchpublicised $ 1 billion aid was delivered. Afghans, ravaged by coalition bombs are yet to receive 40% of the $ 5.4

milyar dolar yardım vaat edildi. 2002'de Bush, Afrika ülkelerinin yılda 5 milyar dolara kadar kalkınma yardımı alacağını açıkladı. Aradan iki yıl geçti, ancak tek bir dolar bile dağıtılmadı. Ayrıca Maldivler'e verilen yardımın demokratikleşme sürecinin devam etmesi koşuluyla verildiğine dair güçlü kanıtlar da bulunuyor.

billion in aid promised to them. Back in 2002, Bush declared that African countries would receive up to $5 billion a year in development assistancev. Two years on, and not a single dollar has been dispersed. There is also overwhelming evidence that aid given to Maldives was attached with the condition that democratisation process should continue.

Benzer şekilde, borç geri ödemelerinin dondurulup daha sonraki bir tarihte yeniden başlatılması, bölgedeki ülkelerin ekonomik sıkıntısını hafifletmek için çok az şey yapacaktır. Bu ülkeler dağ gibi borçların altında ezilmekte ve çoğu durumda ekonomik toparlanmayı tersine çeviren sert IMF önlemlerine katlanmak zorunda kalmaktadır. Örneğin, Endonezya'nın toplam dış borcu yaklaşık 150 milyar dolardır; bazı Avrupa ülkelerinin önerdiği gibi 3,1 milyar dolarlık anapara ve 1,3 milyar dolarlık faiz ödemesinin askıya alınması, Endonezya'yı yoksulluktan kurtarmayacak ya da tsunami mağdurlarına yardım etmeyecektir.

Similarly, freezing debt repayments only to be resumed at a later date will do little to alleviate the economic plight of the countries in the region. These countries are saddled with mountains of debt and are forced to endure tough IMF measures which in most cases reverse the economic recovery. For instance, Indonesia's overall external debt is about $ 150 billion; suspending the payment of $ 3.1bn in principal and $ 1.3bn billion in interest payments as suggested by some European countries will not lift Indonesia out of poverty or help the tsunami victims.

Batı gerçekten Endonezya ve diğer ülkelere yardım etmekte ciddiyse, borçları tamamen silmeli ve ekonomisi üzerine koyduğu IMF koşullarını kaldırmalıdır. Bu, Endonezya'nın ekonomik olarak kendi kendine yeterli hale gelmesini ve dış yardıma daha az bağımlı olmasını sağlayacaktır. Bu strateji yalnızca Endonezya halkının kendi ayakları üzerinde durmasına yardımcı olmakla kalmayacak, aynı zamanda gelecekteki tsunamilere etkili bir şekilde hazırlanmalarına da yardımcı olacaktır. Ancak Batılı hükümetler, kendileriyle gelişmekte olan dünya arasındaki ekonomik eşitliğe asla katlanmayacaktır; çünkü bu durum şirket kârlarına zarar verir ve değerli kaynaklar üzerindeki kontrollerini gevşetir.

If the West is serious about assisting Indonesia and other countries, then it should retire the debt altogether and cancel the IMF conditions imposed on its economy. This will enable Indonesia to become economically self-sufficient and less reliant on external aid. This strategy will not only help the Indonesia people stand on their feet, but also help them prepare effectively for future tsunamis. But western governments will never tolerate economic parity between themselves and the developing world, as it hurts cooperate profits and loosens their grip on valuable resources.

Maddecilik ve kaynaklara yönelik sürekli arayış, Amerika'nın terörle savaşından sarsılan Müslüman halkın gönlünü ve zihnini kazanma fırsatını Batı hükümetlerinin bir kez daha heba etmesine yol açmıştır.

Materialism and the constant quest for resources have allowed western governments to squander another opportunity to win the hearts and minds of the Muslim people reeling from America's war on terrorism.

Eğer Batı'nın kapitalizme bağlılığı, onu merhametten yoksun ve insan hayatına karşı küstah hâle getirdiyse, aynı şey Müslüman dünyanın yöneticileri için de söylenebilir. Asya'daki felaketten yararlanıp hem Müslüman kardeşlerine yardım etmek hem de gayrimüslim mağdurların gönlünü ve zihnini kazanmak yerine, onların ilk önceliği önce Batılı güçlerin ekonomik çıkarlarını, ardından da kendi tahtlarını korumaktır.

But if the west's adherence to capitalism has made it devoid of compassion and insolent of human life then thesame can be said for the rulers of the Muslim world. Instead of taking advantage of the catastrophe in Asia to help their fellow Muslims and win the hearts and minds of the non- Muslim victims, their first priority is to protect the economic interests of western powers followed by their own thrones.

Suudi Arabistan'ı ele alalım. 11 Eylül olaylarının ardından, kraliyet ailesinin kamuoyundaki imajını iyileştirmek amacıyla Amerika Birleşik Devletleri'nde milyonlarca dolarlık bir medya kampanyası başlattı. Buna karşılık, tsunami felaketine verdiği yanıt sessiz ve mütevazı kaldı; bu da onların kapitalizme ne kadar çok kapıldıklarını gözler önüne seriyor.

Take Saudi-Arabia. After the events of September 11, it launched a multi-million dollar media campaign in the US to improve the public image of the royal family. In comparison, its response to tsunami crisis remains low-key and underscores how enamoured they have become with capitalism.

Bugün dünyanın ihtiyacı olan şey, doğal afetlerle derinden sarsılmış insanlar karşısında sürekli kaynakları güvence altına almakla ve pazarlarını korumakla meşgul olmayan; ama bu tür felaketlerin mağdurlarıyla şefkat ve insan hayatına saygı içinde yüzleşebilen bir ideoloji ve bir devlettir.

What the world needs today is an ideology and a state that is not forever preoccupied with securing resources and protecting its markets when faced with people deeply distressed by natural disasters. But is able to face up to victims of such catastrophes with compassion and respect for human life.

Ancak Hilafet, hem Müslümanların hem de musibete uğramış Müslüman olmayanların gönlünü ve aklını kazanabilir. İslam'ın yemin etmiş düşmanları olan Kureyş, kıtlığa yakalandığında, imdatlarına yetişen Romalılar ya da Farslar olmadı; Medine'deki genç İslam devleti, Allah'ın Elçisi (SAW) önderliğinde yardım eli uzattı ve onların gönlünü kazandı. 650 yılında, Hazreti Ömer'in (RA) hilafeti döneminde Medine kıtlıkla yerle bir oldu ve daha önce görülmemiş büyüklükte bir yardımı Mısır'daki Müslümanlar gönderdi. Karayoluyla yardım gönderilmesinin yanı sıra, Nil Nehri'ni Kızıldeniz'e bağlayan altmış dokuz millik bir kanal kazıldı; böylece Medine'nin limanı olan Cidde'ye büyük miktarda erzak yüklü gemiler ulaşabildi. Bütün proje altı ayda tamamlandı ve Medine'deki gıda sıkıntısı kalıcı olarak çözüldü.

Only the Caliphate can win the hearts and minds of both Muslims and non-Muslims who have been afflicted with calamity. When the sworn enemies of Islam, the Quraiysh were stricken with famine, it was not the Romans or the Persians that rushed to their rescue, but the infant Islamic state in Madina under the leadership of the Messenger of Allah (SAW) that provided relief and won their hearts. In 650, during the reign of the Caliphate of Umar (RA), Madina was devastated by famine and it was the Muslims of Egypt that sent forth aid the likes of which was not seen before. In addition to sending aid over land, a sixty-nine mile canal was dug to connect the River Nile to the Red Sea, so that ships laden with vast quantities of food could reach Jeddah the port for Madina. The whole project was completed in six months and Medina's food shortages were permanently solved.

15 Ocak 2005

Jan 15, 2005