"Toplum suçu hazırlar; suçlu onu işler." -- Henry Thomas Buckle İngiltere'de Bradford'da Polis Memuru Sharon Beshenivsky'nin öldürülmesi, bazılarının İngiliz polis gücünün silahlandırılması çağrısında bulunmasına, diğerlerinin ise silahlı suçla mücadelede daha sert yasalar talep etmesine yol açtı. BBC Radio 4'ün Today programında konuşan West Yorkshire Polis Federasyonu başkanı Tom McGhie, memurların rutin olarak silahlandırılması konusunda yeniden düşünülmesi çağrısında bulundu.

“Society prepares the crime; the criminal commits it.” -- Henry Thomas Buckle The killing of Pc Sharon Beshenivsky in Bradfordxvi, Briton spurred some to call for the arming of the British police force, while others demanded stiffer laws in curbing gun crime. Speaking on BBC Radio 4's Today programme, Tom McGhie the chairman of the West Yorkshire Police Federation called for a rethink on routinely arming officers.

1997'den bu yana İngiltere ve Galler'de silahlarla ilgili suçların sayısının her yıl arttığı, İçişleri Bakanlığı'nın verilerine göre belirlenmiştir. Polis tarafından kaydedilen silahlı olaylar, sekiz yılda neredeyse üç katına çıkmıştır. Bu durum, hükümetin silahlı şiddet suçlarını azaltma çabalarına rağmen gerçekleşmektedir. 2003 yılında dönemin İçişleri Bakanı David Blunkett, yeni bir silah affı, silahsız bulundurma için beş yıllık hapis cezası ve silah suçu davalarında tanıklık eden kişilere daha fazla koruma sağlanmasını içeren bir dizi önlemi yürürlüğe koydu. Bu önlemler, Birmingham'da iki genç kızın vahşice öldürülmesine bir tepki olarak alınmıştı. Ancak bu girişimler, şiddet suçlarıyla mücadele etmekte ya da bunların temel nedenlerini ele almakta pek etkili olmadı.

The number of offences involving firearms in England and Wales has been increasing each year since 1997, according to the Home Office. Firearms incidents recorded by the police have nearly trebled in eight years. This is despite the government's efforts to curb violent crime involving guns. In 2003, the then Home Secretary David Blunkett introduced a host of measures which included a new gun amnesty, a five year prison sentence for illegal possession of firearms and greater protection to witnesses who testify in gun crime cases. The measures were in response to the brutal killing of two young girls in Birmingham. The initiatives did little to combat violent crime or address its root cause.

Son birkaç ay içinde İngiliz kamuoyu, cinayet, bıçaklama, çocuk kaçırma, tecavüz ve soygun içeren çok sayıda üst düzey suça tanık oldu. Televizyonu açan ya da radyo dinleyen herkes, bu suçların önemli bir kısmında ateşli silah kullanılmadığını fark edecektir. Şiddet suçlarını işlemek için birincil araç olarak bıçakların kullanıldığı sayısız olay var; buna rağmen bakanlar, politikacılar, sosyal hizmet uzmanları ve polis memurları, şiddet suçlarını azaltmanın bir yolu olarak hâlâ silah kontrolüne odaklanmayı tercih ediyor.

Over the past few months the British public has witnessed a large number of high profile crimes involving murders, stabbings, child abductions, rapes and robberies. Anyone turning on the television or listening to the radio will not fail to notice that a fair proportion of these crimes do not involve the use of firearms. There are countless incidents, where knives are the primary means of perpetrating violent crime and still ministers, politicians, social workers, and police officers choose to focus on gun control as a means of reducing violent crime.

Suç mücadelesindeki bu tepkisel yaklaşım yalnızca şiddet suçlarıyla sınırlı değildir; her türlü suçu kapsamaktadır. Sorunu çözmek yerine mevcut yaklaşım daha fazla suça, ek yasal düzenlemelere, aşırı kalabalık olan cezaevi sistemi üzerinde daha fazla baskıya, yargı üzerinde daha ağır bir yüke, moralini yitirmiş bir polis gücüne, savunmasız bir kamuoyuna ve yaklaşık 60 milyar sterlinlik tahmin edilen büyük bir kaynak israfına yol açmaktadır.

This reactionary approach towards tackling crime is not only limited to violent offences, but extends to all forms of crime. Instead of solving the problem the current approach leads to more crime, extra legislation and further strain on the over populated prison system as well as a greater burden on the judiciary, a demoralised police force, a vulnerable public and a huge drain on resources estimated to be in the region of £60 billion.

Benzer bir eğilim diğer tüm Batı toplumlarında da görülmektedir.

A similar trend can be found in all other Western societies.

Bu toplumlarda kamuoyu, suçun arttığını kabullenmiş durumda ve suçu azaltmak için pek bir şey yapılamayacağına razı gelmiş durumda. Oysa durum böyle olmak zorunda değil. Asıl sorun, Batı toplumlarının suçu ve nedenlerini yanlış anlamasında yatıyor; bu yanlış anlayış, Batı hükümetlerinin suçla mücadele için etkisiz çözümler uygulamasına yol açmıştır.

In these societies the public is resigned to accept that crime is on the increase and very little can be done to reduce it. This does not need to be the case. Rather, what lies at the heart of the issue is the incorrect understanding in Western societies of crime and its causes; this has led to Western governments implementing ineffective solutions to combat crime.

Suçun cezasının ağırlığı bile insanları suç işlemekten alıkoymuyor. Bu yüzden Batılı hükümetler, kaç yasa çıkarırlarsa çıkarsınlar ya da polislik faaliyetlerine ne kadar zaman ve para harcarlarsa harcasınlar, yıllardır çocuk istismarcılarının, tecavüzcülerin, uyuşturucu bağımlılarının, araba hırsızlığı yapan gençlerin, hırsızların, dolandırıcıların ve benzerlerinin artan sayısını azaltmakla mücadele ediyorlar. Kapitalist yaşam amacı, toplumun suçu önleme konusundaki tutumunu büyük ölçüde etkilemiştir. Kapitalist toplumlardaki halk, hazza dayalı zevk peşinde koşma imkânlarını koruma konusunda o kadar endişelidir ki, başkalarının bu zevk peşinde koşma hakkından yararlanmasına yardım etmek için müdahale etmez; özellikle böyle bir müdahale zorluk ya da tehlikeyle bağlantılıysa.

Even the severity of the law does not deter people from committing crime. Thus for many years, Western governments have struggled to reduce the growing number of paedophiles, rapists, drug addicts, joy riders, burglars, fraudsters and the like - no matter how many laws they enact or how much time and money they spend on policing. The capitalist goal in life has greatly affected the public's attitude towards preventing crime. The public in capitalist societies are more concerned about preserving their ability to pursue sensual pleasure to the extent that they would not intervene to help other people enjoy their right to pursue pleasure, particularly if such intervention was associated with difficulty or danger.

Toplumun ortak eğlence arayışını tehdit etmediği sürece, kamu, önünde işlenen suçlara nadiren müdahale eder. Bu zihniyet, Batı toplumlarındaki insanları suça karşı duyarsızlaştırmış ve suçluların aralarında gelişip serpilmesine olanak tanımıştır.

Unless it is something that threatens their collective pursuit of enjoyment, the public rarely intervenes to stop crimes committed in front of them. This mindset has moulded the public in Western societies to become apathetic towards crime, thereby allowing criminals to thrive amongst them.

Örneğin, kalabalık bir alışveriş merkezinde bir hırsız bir dükkândan kaçsa, alışverişçilerin çoğu onu kovalamaya çekinir. Bir grup insan otobüste bir kişiye saldırsa, çoğu insan koltuklarında sessiz kalır. Bir emeklinin sokakta soyulduğunu görseler, çoğu insan buna aldırmaz.

For instance if a thief ran out of a shop in a crowded shopping centre, the majority of the shoppers would be hesitant to give chase. If a group of people were attacking an individual on the bus, most people would remain quiet in their seats. If a pensioner was being mugged in the street, most people will ignore it.

Kapitalist yaşam amacı, kapitalist devletlerin suçla mücadele etme yeteneğini de zayıflatmıştır. Bunun nedeni, Batılı hükümetlerin rolünün, bireylerin duyusal doyuma ulaşabilecekleri en üst düzeye erişmelerini sağlayacak yasalar çıkarmak ve politikalar uygulamak olmasıdır. Çoğu zaman gerçek faydalanıcılar, hükümetleri etkileyebilen küçük bir azınlıktır.

The capitalist goal in life has also undermined the ability of capitalist states to fight crime. This is because the role of Western governments is to pass laws and implement policies which enable individuals to realise their optimal level of sensual fulfilment. All too often, the true benefactors are a small minority of people who are able to influence governments.

Bu yasaları çıkarırlar ki kendi zevk peşinde koşma haklarını korusunlar; bunun bedelini ise halkın büyük çoğunluğu öder. Bunun karşılığında bu büyük çoğunluk, bu yasaların kapitalist hedefi izleme haklarını haksız yere kısıtladığını düşünür ve bu yüzden birçokları yasayı çiğnemeye başvurur. Örneğin İngiliz halkının büyük çoğunluğu silahlardan nefret eder, ancak hükümetin, filmler, müzik, kitaplar ve video oyunları aracılığıyla silah şiddetini mutluluğa giden en kısa yol olarak yücelten medya şirketlerine karşı neden defalarca hiçbir adım atmadığını anlayamaz. Aynı şekilde Amerika'da da halkın silah satışının yasaklanması talebi hükümetin sessizliğiyle karşılanır. Her iki durumda da hükümetler, halkın pahasına medya patronlarının ve silah şirketlerinin kârlarını en üst düzeye çıkarmasına izin vermekle daha çok ilgilenmektedir.

They pass laws that protect their right to pursue enjoyment at the expense of the vast majority of the people. In turn, this vast majority feel that these laws unfairly impinge on their right to pursue the capitalist goal and hence many resort to breaking the law. For instance, the majority of the British public abhors firearms, but fails to understand why the government has repeatedly taken no action against the media companies that glorify gun violence as the quickest way of attaining happiness through films, music, books and video games. Equally in America, the public's demand to ban the selling of guns is met with government silence. In both cases governments are more interested in allowing the media moguls and gun companies to maximise profits at the cost of the public.

Aynı görüş, yoksun kalmış şehir merkezlerindeki semtlerin yeniden geliştirilmesi için de geçerlidir. Bu semtleri hükümetler ve zengin kapitalistler, ticari açıdan kârsız görüldükleri için kasıtlı olarak ihmal etmektedir. Haklı olarak, bu tür bölgelerde yaşayan insanlar suça başvuracaktır. Suçluların cezalandırılması bile kapitalist hedefe dayanmaktadır; cezalar toplumdaki potansiyel suçluları caydırmak için tasarlanmak yerine, yalnızca mahkûm edilen suçlunun zevk peşindeki hayatını kısıtlamak için vardır. Örneğin milyoner Geoffrey Archer, hapis cezası çekmesine rağmen gösterişli yaşam tarzını sürdürebilmiştir. Bu nedenle, insan davranışının her düzeyinde, Batı toplumlarındaki suçun ardındaki başlıca itici güç, kapitalist yaşam hedefidir.

The same argument applies to the redevelopment of deprived inner city areas, which governments and wealthy capitalists intentionally ignore as they are deemed to be commercially unprofitable. Understandably, people living in such areas will resort to crime. Even the punishment of criminals is based upon the capitalist goal; instead of designing punishments to deter potential criminals in society, punishments exist merely to restrict the convicted criminal's pursuit of pleasure. For example the millionaire Geoffrey Archer was able to follow his lavish lifestyle, even though he is serving a custodial sentence. Therefore, at all levels of human behaviour the capitalist goal in life is the main driving force behind crime in Western societies.

Öte yandan İslam, suçun norm değil istisna olduğu bir toplum meydana getirir. Bunun nedeni, İslam'ın hayattaki hedefinin Allah'ın (SWT) rızasını aramak olmasıdır. Bir Müslüman, Allah'ın (SWT) rızasını arayarak mutluluğa erişir.

On the other hand, Islam produces a society where crime is not the norm but an exception. This is because the Islamic goal in life is about seeking the pleasure of Allah (SWT). It is through seeking the pleasure of Allah (SWT) that a Muslim attains happiness.

Bu nedenle Müslümanlar, büyük ya da küçük her eylemi gerçekleştirirken son derece dikkatlidirler; çünkü ahirette bunlardan hesaba çekileceklerini bilirler. Bunun sonucu, bu dünyadaki Müslüman'ın Allah (SWT)'ın emir ve yasaklarına uyumuna bağlı olarak ya cennet ya da cehennem ateşi olacaktır. Bu inanç, Müslümanlarda güçlü bir Takva (Allah (SWT)'dan korkma) duygusu, başkalarına karşı sorumluluk ve İslami kanunlara ve otoriteye itaat bilinci oluşturur. Bireysel düzeyde bu, insanın eylemlerinin sonuçlarını sürekli bilmesi nedeniyle suça karşı çok güçlü bir caydırıcı olur. Allah (SWT)

Therefore Muslims are extremely careful when undertaking actions, large or small because they know that in the hereafter they will be held accountable for them. The outcome of which will be either paradise or hellfire determined by the Muslim's compliance to Allah (SWT)'s commands and prohibitions in this life. This belief instils in Muslims a strong sense of Taqwa (fear of Allah (SWT)), responsibility towards others and obedience to Islamic laws and authority. At an individual level this becomes a very powerful deterrent against crime, as one is constantly aware of the consequences of one's actions. Allah (SWT)

Kur'an bize hatırlatır: "Biz ona şah damarından daha yakınız." [TMQ 50:16] Bu öz denetimin tezahürü, kapitalist ülkelerin aksine, gelecekteki İslam devletinin suçla mücadeleye büyük kaynaklar harcamasına, suçluları yakalamak için çok sayıda gözetleme tekniği kullanmasına veya suçu önlemeye adanmış büyük bir polis gücü istihdam etmesine ihtiyaç duymayacağı anlamına gelirdi.

reminds us in the Quran: "And We are nearer to him than his jugular vein". [TMQ 50:16] The manifestation of this self policing would mean that unlike capitalist countries, the future Islamic state will not need to spend huge resources in fighting crime, use large numbers of surveillance techniques to catch criminals or employ a large police force dedicated to crime prevention.

Benzer şekilde, İslam toplumunun Allah'ın (SWT) rızasını arama özlemi, toplumda bir kolektif zihniyet oluşturacaktır; bu zihniyette toplumun ve İslami hükümlerin korunması, kişinin kendi çıkarından daha önemli görülecektir. Çünkü Müslümanlar için, suçluların Allah'ın (SWT) emir ve yasaklarını çiğnemesi, durdurulması gereken bir günahtır. İslam, Müslümanları ma'ruf (iyi) olanı emretmeye ve münker (kötü) olanı yasaklamaya yükümlü kılmıştır. Peygamber ﷺ, Ebu Said el-Hudri'nin rivayet ettiği bir hadiste şöyle buyurmuştur:

Similarly, the Islamic society's yearning to seek the pleasure of Allah (SWT) will produce a collective mentality amongst the public where the preservation of society and Islamic laws will be regarded as more important than one's own interest. This is because for Muslims, the transgression of the commands and prohibitions of Allah (SWT) by offenders is a sin that must be stopped. Islam has obliged Muslims to enjoin Mar'uf (good) and forbid Munkar (evil). The Prophet (SAW) said in a Hadith narrated by Abu Sa'id al Khudri:

"Kim bir münkeri (kötülük veya yanlış bir şeyi) görürse, onu eliyle değiştirsin; buna gücü yetmezse diliyle değiştirsin. Buna da gücü yetmezse kalbiyle (değiştirmeyi istesin); ki bu, imanın en zayıf derecesidir." [Müslim] Müslüman olmayan vatandaşlar söz konusu olduğunda, suçu önlemede itici güç, İslam'ın adaletidir.

"Whosoever sees a Munkar (an evil or wrong) let him change it by his hand, if he could not let it be by his tongue. If he could not let it be by his heart, and this is the weakest of Iman". [Muslim] In the case of non-Muslim citizens it will be the justice of Islam that will be the motivating factor for crime prevention.

Bu, kamuoyunu harekete geçirerek suça karşı etkili bir caydırıcı unsura dönüştürecektir.

This will galvanise public opinion to become an effective deterrent against crime.

Ancak her zaman İslam'ın koyduğu kanunları çiğneyecek bir azınlık olacaktır. Bu kişiler için İslam, devlet tarafından uygulanan kapsamlı bir ceza sistemi koymuştur. İslam'daki cezalar suçluyu kısıtlamak amacını taşımaz; bunun yerine başkalarını suç işlemekten caydırmayı hedefler. Örneğin hırsız hakkında Allah (SWT) şöyle buyurur: "Hırsız erkek ve kadının ellerini kesin. Bu, kendi işledikleri amellerin karşılığı ve Allah'tan bir ibret cezasıdır. Allah üstündür, hikmet sahibidir." [TMQ 5:38] İslam'da birey, takvası sayesinde; toplum ise toplumun ve devletin korunmasına gösterdiği özen sayesinde, kanunların uygulanmasını ve suçun en aza indirilmesini birlikte sağlamak için hareket eder. İslam tarihi bu gerçeğe tanıklık etmektedir. Örneğin İmam Malik Medine kadılığına atandığında, ilk davasına bakmadan önce neredeyse bir yıl beklemek zorunda kalmıştır. Ayrıca İslam Devleti'nin başlıca şehirlerinde var olan mahkemelerin kayıtları, mahkemelerin ele aldığı davaların başlıca olarak boşanma, miras ve ticari anlaşmazlık gibi toplumsal meseleler olduğunu göstermektedir. Cinayet, soygun, tecavüz ve benzeri suçları içeren davaların sayısı, bugün Batı toplumlarında yaşanan rakamlara hiç yaklaşmamaktadır.

However, there will always be a minority that would violate the laws imposed by Islam. For them Islam has laid down a comprehensive punishment system which is administered by the state. The punishments in Islam are not intended to restrict the offender, but are meant to dissuade others from carrying out crime. For instance concerning the thief, Allah (SWT) says: "As to the thief, male or female, cut off his or her hand. It is the reward of their own deeds, an exemplary punishment from Allah. Allah is All Mighty, All Wise." [TMQ 5:38] In Islam the individual through his Taqwa, the public through their concern about the preservation of society and the state all act in unison to ensure that laws are implemented and that crime is minimised. Islamic history bears testimony to this fact. For example, when Imam Malik was appointed the judge of Madinah, he had to wait almost a year before he presided over his first case. Also the records of the courts that existed in the main cities in the Islamic State show that the types of cases dealt by courts were primarily social issues like divorce, inheritance and business related disputes. The number of cases involving murders, muggings, rapes and the like were nowhere near the figures that occur in Western societies today.

20 Kasım 2005

November 20, 2005