"Müslümanlar arasında ırk bilincinin ortadan kalkması, İslam'ın öne çıkan başarılarından biridir ve nitekim çağdaş dünyada bu İslami erdemin yayılmasına büyük bir ihtiyaç vardır" -- Arnold Toynbee Avrupa Birliği'nin (AB) anayasası ve ekonomik bütçesi üzerindeki krizi, Avrupalılar arasında büyük bir tartışma konusu hâline gelmiştir. Avrupalı olmayanlar da AB'nin içinde bulunduğu güçlüğe yakın ilgi göstermiş ve Avrupa'nın geleceği hakkında spekülasyonlar yapmaya istekli olmuşlardır.

“The extinction of race consciousness as between Muslims is one of the outstanding achievements of Islam, and in the contemporary world there is, as it happens, a crying need for the propagation of this Islamic virtue” -- Arnold Toynbee The crisis in the European Union (EU) over its constitution and economic budget has become a subject of great debate amongst Europeans. Non-Europeans too have taken a keen interest in the EU’ s predicament and have been eager to speculate on Europe’ s future.

Bazıları Avrupa'nın çöküşünü öngörürken, diğerleri mevcut krizi AB'yi modernleşmek ve Amerika'nın küresel hegemonyasına meydan okuyabilecek bir dünya gücüne dönüştürmek için bir fırsat olarak görmektedir.

Some predict Europe’ s demise, while others view the current crisis as an opportunity to modernise and transform the EU into a world power that is able to challenge American global hegemony.

Müslüman yorumcuların görüşleri çoğunlukla bu iki kampa ayrılmaktadır. Ancak mevcut krizden, birçok yorumcunun dikkatinden kaçmış olan bazı önemli dersler çıkarılabilir. Bunlar şu şekilde özetlenebilir:

Opinions of most Muslim commentators fall into these two camps. However, there are some important lessons to be learnt from the present crisis, which has escaped the attention of many commentators. These can be summarised as follows:

1. İslamofobi - Avrupa ile İslam dünyası arasında kalıcı bir engel Hollanda ve Fransa seçmenlerinin Avrupa Birliği anayasasını büyük bir çoğunlukla reddetmesinde, kısmen İslam dünyasına karşı yüzyıllardır süren düşmanlığın payı vardı. İslamofobinin çirkin yüzünü göstermesi bu ilk kez olmuyor, ancak adi Avrupalıların İslam korkularını sandık aracılığıyla dile getirme fırsatı bulması ilk kez yaşanıyor.

1. Islamphobia - a permanent barrier between Europe and the Islamic world The overwhelmingly decision by Dutchxx and Frenchxxi voters to reject the EU’ s constitution was in part fuelled by centuries old animosity towards the Islamic world. This is not the first time that Islamophobia has raised its ugly head, but it is the first time that ordinary Europeans have been given a chance to voice their fears of Islam via the ballot box.

11 Eylül olayları, Londra ve Madrid'deki bombalı saldırılar ve Türkiye'nin Birliğe katılma arzusu, Avrupa toplumunun her kesimine sinmiş bir İslam karşıtı duygu kaynağı yarattı. Avrupa'nın önde gelen medya kuruluşları ve seçkinci siyasetçiler bu duyguyu, Avrupa ile İslam dünyası arasında kalıcı bir ayrılık yaratmak için istismar etti.

The events of September 11, the bomb blasts in London and Madrid, and Turkey’ s desire to join the union has created a well of anti-Islamic feelings that permeates all sections of European society. Europe’ s premier media institutions and elitist politicians have exploited this sentiment to create a permanent wedge between Europe and the Islamic world.

Her gün İslamofobi ile beslenen Avrupalılar, İslam dünyasından gelen göçü reddetmek ve Türkiye'nin Birliğe girişini kabul etmemek için her fırsatı kullandılar.

Europeans fed on a daily diet of Islamophobia have taken every opportunity to spurn immigration from the Islamic world and reject Turkey’ s entry into the Union.

Hatta Türkiye'nin katılımını savunan Büyük Britanya ve Amerika bile bunu yapmaktadır; çünkü bunun İslamofobiyi körükleyeceğine ve Fransa-Almanya'nın güçlü bir Avrupa hayalinin sonunu getireceğine inanmaktadır. Kısacası, Avrupa'nın Türkiye ve Mağrip ülkelerinden gelen ilerleyişleri püskürtmek için ördüğü nefret duvarı aşılamaz hale gelmiştir. Bu Müslüman ülkelerdeki seçkinlerin, İslam'a karşı kin besleyen bir birliğin parçası olmak için çaba göstermeye devam etmesi akılsızlık olur.

Even Britain and America that champion Turkey’ s entry do so, because they believe it will stoke the flames of Islamophobia and bring an end to the Franco-German dream of a powerful Europe. Simply put the barrier of hate erected by Europe to ward off advances from Turkey and Maghreb countries has become insurmountable. It is foolhardy for the elite in these Muslim countries to continue efforts to make their countries part of a union that reviles Islam.

2. Avrupa'da Yeniden Canlanan Milliyetçilik, Müslüman Dünyada Ise Sönüyor Avrupa bir kez daha eski düşmanıyla yüzleşiyor: yüzyıllardır kıtada yıkım yaratan milliyetçilik. On yıllar boyunca bastırılmış olan Avrupa milliyetçiliği, küreselleşmenin güçleriyle yeniden uyanmış durumda ve şimdi Birliğin ruhunu bizzat yok etmekle tehdit ediyor.

2. Nationalism resurgent in Europe but fades in the Muslim world Once again Europe is confronted with its old adversarynationalism, which for centuries has wreaked havoc on the continent. European nationalism suppressed for decades has been reawakened by the forces of globalisation and now threatens to destroy the very soul of the Union.

Bugün Avrupalılar, Avrupa kimliğini daha çok vurgulayan bir anayasa ile ilerlemekten çok, kendi ulusal kimliklerini korumakla daha fazla ilgileniyor. Bunun sonucunda Avrupa'nın karşı karşıya olduğu mevcut sorunlar ve önerilen çözümler artık birleşik bir Avrupa perspektifinden değil, milliyetçiliğin mercekinden değerlendiriliyor. Bütçe anlaşmazlığı, Avrupa milliyetçiliğinin AB'yi parçaladığının klasik bir örneğidir.

Today, Europeans are more worried about safeguarding their national identities than moving forward with a constitution that places greater emphasis on a European identity. Subsequently, the current problems faced by Europe, and the solutions advocated are no longer viewed from the perspective of a unified Europe, but through the prism of nationalism. The dispute over the budget is a classic example of European nationalism tearing apart the EU.

Buna karşılık, İslam dünyasına ihraç edilen ve Müslümanları "böl ve yönet" amacıyla kullanılan milliyetçilik ise büyük bir geri çekilme içindedir. Bugün ümmet kavramı milliyetçiliğin yerini almış ve dünya genelinde Müslümanları birleştiren bir güç haline gelmiştir. Fas'tan Endonezya'ya kadar Müslümanlar, yapay sınırlarla tanımlanan mevcut kimliklerinden çok, İslam'ın kardeşlik anlayışıyla daha fazla ortak noktaya sahip olduklarını hızla fark etmektedirler.

In contrast, nationalism which was exported to the Islamic world and used to ‘divide and conquer’ Muslims is in full retreat. Today the concept of Ummah has superseded nationalism and has become a unifying force for Muslims across the world. Muslims from Morocco to Indonesia are quickly discovering that they have more in common with the Islamic vision of brotherhood than their present identities defined by artificial borders.

Filistin, Çeçenistan, Keşmir, Irak ve Afganistan'daki Müslümanların içinde bulunduğu durum artık yerel sorunlar olarak görülmüyor; aksine, İslami bir çözüme ihtiyaç duyan İslami sorunlar olarak değerlendiriliyor.

The plight of Muslims in Palestine, Chechnya, Kashmir, Iraq and Afghanistan is no longer viewed as parochial problems, but as Islamic problems that must have an Islamic solution.

1. Siyasi birlik Avrupa için bir hayal, Müslümanlar için ise bir gerçektir AB deneyimi, bazı Avrupa ulusunun yüzyıllar süren bölünme ve savaşlara son vermek için attığı cesur bir adımdı. Bu girişim, Fransa ve Almanya'nın elitlerinin Amerikan üstünlüğüne tek başlarına meydan okuyamayacaklarını fark etmesiyle daha da hız kazandı. Böylece Avrupa Süper Devleti fikri doğdu.

1. Political unity is a dream for Europe but a reality for Muslims The EU experiment was a bold attempt by some European nations to put to rest centuries of division and warfare. This initiative was given further impetus, when the elites in France and Germany realised that American supremacy could not be challenged by them alone. Hence the concept of a European Super state was born.

Ancak 40 yıllık post-modern bir devlet kurma çabasının ardından AB, pre-modern devletler (ulus devletler) topluluğuna dönüşmüş durumda; İngiltere, Fransa ve Almanya gibi güçlü devletler ise Avrupa'nın geleceği konusunda birbirleriyle çekişme içinde.

But after 40 years of trying to create a post modern state, the EU has disintegrated into a collection of pre-modern states (nation states), where powerful states like England, France and Germany are at loggerheads over Europe’ s future.

Bu sonuç öngörülebilirdi. Avrupa kıtası, kültürel farklılıklar, dini bölünmeler ve güçlü devletler arasındaki yoğun rekabetlerden muzdaripti.

This was a predictable outcome. The European continent has been plagued with cultural differences, religious schisms and intense rivalries between powerful states.

Avrupa tarihi, Avrupalıları birleştiren pek bir şeyin olmadığını ve bu birliğin çoğu zaman yalnızca dışarıdan gelen tehditlerle sağlandığını açıkça göstermektedir.

European history clearly demonstrates that there is very little to unite Europeans except foreign threats.

17. yüzyılda Osmanlı ordusunun Viyana kapılarına kadar ilerlemesi, Avrupa devletlerini kısa süreliğine aralarındaki ihtilafları bir kenara bırakmaya yöneltti; ancak bu ihtilaflar daha sonra yeniden başladı. 20. yüzyılda ise Sovyetler Birliği'nden gelen tehditler ve daha sonra Amerika'nın küresel hegemonyasının oluşturduğu tehditler, Avrupa'yı bir birlik çatısı altında bir araya gelmeye zorladı.

In the 17th century the advance of the Ottoman army to the gates of Vienna briefly spurred European nations to put aside their differences-only to be resumed later. In the 20th century, the threats from the Soviet Union, and later from America’ s global hegemony forced Europe to coalesce in the form of a union.

Çoğu zaman Avrupa uluslarının bir araya gelmesi geçici bir durumdur ve bazıları bunu savaşın yıkımından sonra toparlanmak için kullanır. Ancak dış tehdit zayıfladığı anda, bu durumda Amerika'nın dünyadaki konumu, Avrupa yeniden bir ayrılık haline geri döner.

More often than not, the coming together of European nations is a temporary affair and is used by some to recuperate after experiencing the ravages of war. But as soon as the external threat weakens, in this case America’ s position in the world, Europe defaults to a state of disunity.

Ancak, Müslüman dünyasının tek bir varlık altında birleşmesi bir hayal değil, bir gerçektir. Yüzyıllar boyunca Müslümanlar, ırk, dil, renk ve coğrafya farklılıklarına bakılmaksızın Halifelik olarak bilinen tek bir siyasi varlığın parçası olarak kaldılar.

However, the unification of Muslim world into a single entity is not a mere dream but a reality. For centuries, Muslims irrespective of differences in race, language, colour and geography remained part of a single political entity known as the Caliphate.

Günümüzdeki İslam dünyasındaki ulus devletler Müslümanlara yabancıdır. İslam tarihinde bunların bir örneği yoktur ve İslam fıkhının bir ürünü de değildirler. Ulus devlet, Halifeliğin yeniden kurulmasını engellemek amacıyla Batılı güçler tarafından Müslümanlara dayatılmıştır.

The present day nation states in the Islamic world are alien to Muslims. They do not have any precedence in Islamic history nor are they a product of Islamic jurisprudence. The nation state was forced upon the Muslims by western powers to prevent the re-establishment of the Caliphate.

Bu nedenle Müslüman kitleler bu yapay devletlere hiçbir zaman gerçek bağlılıklarını ifade etmediler ve zulümle yönetilmek zorunda kaldılar. Artık bu terör rejimlerinin devrilmesi ve yıkıntıları üzerinde küresel bir Hilafet'in kurulması an meselesi.

As such, the Muslim masses never really expressed their loyalty to these artificial states and had to be governed by tyranny. Now it’ s just a matter of time before these regimes of terror are toppled and a global Caliphate is established on their ruins.

Müslüman dünyasının yöneticileri bu gerçekleri görmüyor değildir; aksine onlara karşı çıkmaktadırlar. Bu yöneticiler, Müslümanların asla birleşemeyeceğini ve Hilafetin kurulmasının geçmişin bir parçası olduğunu sürekli olarak vaaz etmektedirler.

The rulers of the Muslim world are not blind to these realities; rather they are opposed to them. These rulers continuously preach that Muslims can never be united and that the establishment of the Caliphate belongs to the realm of the past.

Ve eğer bir gün Müslümanlar arasında birlik önerirlerse, bu ancak OIC, Arap Birliği, Körfez İşbirliği Konseyi (GCC) ve benzeri Batı kaynaklı kurumlar aracılığıyla olur.

If by chance, they ever do suggest unity between Muslims then it is through western inspired institutions like the OIC, Arab League, Gulf Cooperation Council (GCC) and the like.

Paradoksal olarak, Müslümanların siyasi birliğini geciktirmek için üretilen bu kurumlar ve ulus-devletler, değişimin araçları haline gelmiştir. Bunların güçsüzlüğü, dünyanın dört bir yanındaki Müslümanları Avrupa ve Amerika'yı örnek devletler olarak görmekten vazgeçmeye ve Hilafeti yeniden kurmak için çabalarını iki katına çıkarmaya teşvik etmiştir.

Paradoxically these institutions and the nation-states that were manufactured to delay the political unity of Muslims have become the vehicles of change. Their impotence has encouraged Muslims worldwide to discard Europe and America as model states, and to redouble their efforts to reestablish the Caliphate.

9 Temmuz 2005

July 9, 2005