“Eğer herhangi bir din önümüzdeki yüz yıl içinde İngiltere'ye, hatta Avrupa'ya hükmetme şansına sahip olacaksa, bu İslam olabilir.” --George Bernard Shaw Avrupalı politikacılar, Türkiye'nin AB'ye girişi konusunda kamuoyu önünde şüphe dile getirmeye başladı. Avusturya Maliye Bakanı Karl-Heinz Grasser, Türkiye'nin üyeliğinin “Avrupa'dan aşırı taleplerde bulunacağını” söyledi. İspanya Dışişleri Bakanı Miguel Angel Moratinos ise iki hafta önce, Fransa ve Hollanda referandumlarından sonra, iki reddin genişleme planlarını “şüphesiz” etkileyeceğini kabul etti. Fransa ve Hollanda'da yapılan anketler, Türkiye'nin üyeliğine karşı çıkmanın, seçmenlerin AB anayasasına karşı oy vermelerinin başlıca nedenlerinden biri olduğunu gösterdi.

“If any religion had the chance of ruling over England, nay Europe within the next hundred years, it could be Islam” --George Bernard Shaw uropean politicians have started to raise doubts in public about Turkey’ s entry with the EU. Austrian Finance Minister Karl-Heinz Grasser said that Turkish membership “would make excessive demands of Europe.” Spanish Foreign Minister Miguel Angel Moratinos acknowledged two weeks ago, after the French and Dutch referendums, that “without a doubt” the two rejections were “going to affect” further expansion plans. Polls in France and the Netherlands showed that opposition to Turkey’ s membership was one of the key reasons voters gave for opposing the EU constitution.

Son gelişmeler, Abdullah Gül'ün geçen Aralık ayında, Avrupa Birliği'nin Türkiye ile üyelik müzakerelerini genişletme kararının bu Müslüman ülkenin istikrarına katkıda bulunduğu ve ona Avrupa'da ve İslam dünyasında yeni bir konum kazandırdığı yönündeki iddiasını boşa çıkarmaktadır. Böylece Avrupa Birliği'nin Türkiye ile ilişkisi artık Türkiye'nin kapsamlı siyasi ve ekonomik reformlar yapmasına dayanmamaktadır.

The latest developments pour cold water on Abdullah Gul‘s claim last December that the European Union's decision to extend membership talks with Turkey contributes to the Muslim country's stability and gives it a new position in Europe and the Islamic world. Thus European Union’ s relationship with Turkey no longer rests on Turkey undergoing extensive political and economic reforms.

İki ülke arasındaki gelecekteki ilişkiler, bunun yerine iki büyük etkenle belirlenecektir.

Rather future relations between the two will be decided by two major factors.

"Birincisi, 'medeniyetler çatışması'dır ve hem Avrupa hem de Türkiye halklarının yanı sıra politikacılar için de bu çatışmanın kaçınılmaz ve devam eden bir olgu olduğu oldukça açıktır. Eski Fransa Cumhurbaşkanı Valery Giscard d'Estaing bir zamanlar, İslam çoğunluklu ve büyük ölçüde Asyalı bir güç olan Türkiye'nin katılımının "Avrupa'nın sonu" anlamına geleceğini söylemişti. Bugün Giscard'ın sözleri yalnızca Avrupalı diğer politikacılar tarafından yinelenmekle kalmıyor, aynı zamanda İngiltere, Fransa, Almanya ve birkaç başka ülkenin halkları arasında da geniş ölçüde paylaşılıyor. Bölgeyi kasıp kavuran ve Osmanlı Halifeliği'nin Avrupa'nın işlerine hâkim olduğu geçmiş anıları yeniden canlandıran derin bir İslam düşmanlığı duygusu var. Aynı şekilde, Türkiye'deki Müslümanlar da AB'ye katılmaya karşılar. İslami kimliklerinin elinden alınacağından ve Batı değerlerini benimsemeye zorlanacaklarından korkuyorlar. Örneğin, Türkiye'nin zina yasağını kaldırma planına yönelik AB'nin azarlaması Ankara tarafından hızla geri alındı. Bu durum birçok Türk'ü kızdırdı ve Avrupa'nın bilerek İslami değerleri hedef aldığı yönündeki kaygılarını yalnızca artırdı."

The first is the ‘clash of civilisations’ and is pretty obvious to politicians as well as the peoples of both Europe and Turkey that this clash is inevitable and ongoing. Valery Giscard d'Estaing, the former French president once said that the entry of Turkey, as an Islamic and mostly Asian power, would spell "the end of Europe". Today Giscard’ s remarks are not only echoed by fellow European politicians, but are widely shared amongst the populations of Britain, France, Germany and several other countries. There is a deep sense of Islamophobia, which has swept the region and rekindled past memories of the Ottoman Caliphate dominating the affairs of Europe. Equally, the Muslims of Turkey are opposed to joining the EU. They fear that they will be stripped of their Islamic identity and forced to adopt western values. For example EU’ s chastisement over Turkey’ s plan to outlaw adultery was quickly reversed by Ankara. This angered many Turks and only heightened their anxiety that Europe was intentionally targeting Islamic values.

Bu durumun bir kısmı, Amerika'nın İslam'a karşı yürüttüğü savaşın yarattığı korku iklimiyle, bir kısmı da Hristiyanlık dünyası ile İslam arasında yüzyıllardır süren çatışmayla ilgilidir. Bu tutumlardaki kutuplaşma, iki kültür arasındaki ideolojik farklılıklar tartışılıp çözüme kavuşturulmadıkça aşılamaz. Böyle bir diyalog olmadan ilerlemek, AB'nin belirlediği siyasi ve ekonomik hedeflere ne kadar ilerleme kaydedilirse kaydedilsin, başarısızlıkla sonuçlanacaktır.

This in part is born out of the climate of fear produced by America’ s war on Islam and in part is due to the centuries old conflict between Christendom and Islam. This polarization in attitudes is impossible to overcome, unless the ideological differences between the two cultures are debated and settled. To proceed in the absence of such a dialogue will result in failure, no matter what progress is made towards achieving the political and economic goals set out by the EU.

İkincisi, Avrupa kendi Müslüman nüfuslarını bünyesine katmakta başarısız olmuştur; öyleyse 70 milyon Türkün de başarıyla içselleştirilmesinin ihtimali nedir? Büyük Britanya'yı örnek alalım. Müslümanlar sosyal olarak en çok yoksunluk yaşayan etnik gruptur. Ekim 2004'te The Guardian gazetesi şunu bildirdi: 'Müslümanlar en yüksek işsizlik oranına, en kötü sağlık durumuna, en fazla engelliliğe ve en az eğitim niteliğine sahipti. Çoğu açıdan Müslüman kadınların durumu Müslüman erkeklerinkinden daha kötüydü.' Fransa ve Almanya'daki Müslümanların durumu ise çok daha kötü. Başörtüsünün yasaklanması, genç Müslümanların rastgele sorguya çekilmesi ve vatandaşlık verilmemesi, Müslümanlara yönelik ayrımcı uygulamaların başında gelmektedir.

The second is that Europe has failed to accommodate its own Muslim populations, so what are the odds that it can successfully manage the inclusion of 70 million Turks. Take the example of Britain. Muslims are the most socially deprived ethnic group. In October 2004 the Guardian newspaper reported: ’Muslims had the highest rate of unemployment, the poorest health, the most disability and fewest educational qualifications. In most respects Muslim women fared worse than Muslim men did.’ vi Muslims in France and Germany fair much worse. The banning of the hijab, the random interrogation of young Muslims and the withholding of citizenship are at the forefront of discriminatory acts carried out against Muslims.

Buna ek olarak, Avrupa devletlerinin Bosna ve Kosova'daki Müslümanları korumak ve onlara müdahale etmekteki isteksizliği, Avrupa'nın kıyılarında yaşayan Müslümanlara karşı takındığı tutumu gözler önüne sermektedir. Avrupa'nın zihninde yukarıdaki örnekler, Müslümanların ve İslam'ın laiklikle bağdaşmadığı fikrini yalnızca pekiştirmektedir.

Add to this, the reluctance of the European powers to intervene and protect Muslims of Bosnia and Kosovo underscores Europe’ s attitude towards Muslims living on its shores. In European minds, the above examples only reinforce the idea that Muslims and Islam are incompatible with secularism.

Islam ile Batı arasındaki mevcut çatışmanın ve Avrupalıların kendi Müslüman halklarına karşı işledikleri haksızlıkların Türk liderlerin dikkatinden kaçtığına inanmak güç. Gül, Türkiye'nin Müslüman dünyada yeni bir konuma sahip olmasını ciddi olarak istiyorsa, en azından Avrupa'nın Müslüman halkına yönelik baskısına karşı dik durması gerekir. Bu da Türkiye'nin AB ile yapılacak herhangi bir görüşmenin ön koşulu olarak Müslümanların koşullarında önemli bir iyileşme talep etmesiyle mümkün olabilir. Böyle cesur bir adım, Türkiye'nin Müslüman dünyadaki itibarını büyük ölçüde artırır. Bundan sonra Gül, Türkiye'nin geçmişi üzerinde derinlemesine düşünmeli ve bugünkü Türkiye'nin Avrupa'da nasıl yeni bir konuma sahip olabileceğini keşfetmelidir. Bu düşünce sonunda hızla şu sonuca varacaktır: Türkiye, dünya milletleri arasında seçkin bir konumu yalnızca İslam'da ve Halifelik gölgesinde elde etmiştir. O dönemde ezilen Avrupalılar Halifeliğin adaletini özler ve ona katılmayı arzularlardı. Konstantinopolis halkı, Konstantin'in zulmünden kendilerini kurtarması için Sultan Mehmed'e yalvarmadı mı?

It is hard to believe that the current clash between Islam and the West and the injustices committed by Europeans towards their own Muslim populace has escaped the notice of Turkish leaders. If Gul is serious about Turkey occupying a new position in the Muslim world then the very least he can do is to stand firm against Europe’ s oppression of its Muslim populace. This can be achieved by Turkey demanding a significant improvement in their circumstances as a precursor to any talks between Turkey and the EU. Such a bold gesture would dramatically increase Turkey’ s standing in the Muslim world. Thereafter, Gul should dwell profoundly on Turkey’ s past in order to discover how the present Turkey can occupy a new position in Europe. He would quickly conclude that only in Islam and under the shade of the Caliphate did Turkey occupy a pre-eminent position amongst the nations of the world. Back then, the oppressed Europeans used to yearn for the justice of the Caliphate and longed to become a part of it. Did not the people of Constantinople implore Sultan Mohammed to liberate them from the tyranny of Constantine?

14 Haziran 2005

June 14, 2005