“Pakistan: Dünyanın En Tehlikeli Yeri.” -- Newsweek Dergisi Yaklaşık sekiz yıllık askeri yönetimin ardından Pakistan, varlığını tehdit eden çok sayıda sorunla karşı karşıya. Amerika'nın kabile bölgesinde tek taraflı harekât yapma tehditleri, Hindistan destekli bir isyan hareketi olan Beluçistan'daki kargaşa, intihar saldırılarında dramatik bir artış ve harap durumdaki ekonomi, Pakistan'ın dertlerinden bazılarıdır. Ancak belki de en önemli sorun, toplumun tüm kesimlerine sirayet eden liderlik boşluğudur. Bu boşluğun bir göstergesi, son altı ay içinde bu sorunlarla yüzleşmek için bir amaç belirlemekte ve somut bir program hazırlamakta zorlanan mevcut koalisyon hükümetinin tutumlarıdır. Suçlu yalnızca siyasetçiler değil. Askeri üst düzey yöneticiler, bürokratik büyükler, sanayiciler ve sivil liderler de en az onlar kadar sorumludur. Başka bir deyişle, hepsi ya sorumluluktan çekilmiş ya da başını kuma gömmüştür. Ülke liderlerinin ortak tek yönü, yabancı güçlerin yardımına yalvarmalarıdır.

“Pakistan: The Most Dangerous Place on Earth.” -- Newsweek Magazine After almost eight years of military rule, Pakistan faces a myriad of challenges that threaten its very existence. American threats of unilateral action in the tribal area, an Indian backed insurrection in Baluchistan, a dramatic increase in suicide blasts, and the economy in tatters are some of Pakistan’ s woes. But perhaps, the most significant issue is the leadership vacuum that pervades all segments of society. A manifestation of this void is the antics of the current coalition government, which over the past six months has struggled to define its purpose and chalk out a concrete program to confront these challenges. Politicians are not the only culprits. Military top brass, bureaucratic big-wigs, industrialists and civic leaders are just as guilty. Put it another way, all have either abdicated responsibility or simply buried their heads in the sand. The only thing common amongst the nation’ s leaders is the beseechment of foreign powers.

Batı yetkilileriyle ilişki kurmaktan çekinmeyen siyasetçilerin, en küçük meseleler için bile Dubai, Londra ve Washington'a yapılan gezileri sık sık planlayıp gerçekleştirdiğini görüyoruz. Bunların büyük bir kısmı, açıkça Batı güçlerine boyun eğmeyi arzu ediyor ve utanmadan onların çıkarlarını savunuyor. Bir de sözde İslamcı siyasetçiler var; bugüne kadar yaptıkları katkılar, siyasi alana yolsuzluk eklemekten, yöneticilerin iğrenç eylemlerini meşrulaştırmaktan ve halkın siyasi İslam'a olan güvenini yok etmekten başka bir şey olmadı.

Politicians unashamed of courting American and British officials frequently plan and execute trips to Dubai, London and Washington for even the smallest of issues. A large proportion of them, openly desire servitude to Western powers and shamelessly promote their interests. Then there are the pseudo-Islamist politicians, whose contributions to date include none other than adding corruption to the political landscape, legitimizing the abhorrent actions of the rulers and destroying the confidence of the public in political Islam.

Askeri üst düzey yöneticilerin davranışı da aynı derecede duyarsızdır.

The behaviour of the military top brass is equally callous.

Hem Musharraf hem de Kayani, kendilerinden önceki sahtekâr yöneticiler gibi, Pakistan'da Amerikan çıkarlarını güvence altına almak için gökleri yerle bir edercesine çaba göstermişlerdir. Abdul Qadeer Khan'ın hapse atılması, Keşmirli halkın terk edilmesi, Lal Masjid'deki katliam ve Waziristan, Bajaur ve Hangu'da Müslümanların kesilmesi, bunların dikkate değer başarıları arasındadır.

Both Musharraf and Kayani like their fraudulent predecessors have moved heaven and earth to secure American interests in Pakistan. The incarceration of Abdul Qadeer Khan, the abandonment of the Kashmiri people, the massacre at Lal Masjid and the slaughter of Muslims in Waziristan, Bajaur and Hangu are some of their noteworthy accomplishments.

İş dünyası ve sanayiciler de bu eleştiriden muaf değildir. Tarih, onların hükümetin sivil ya da askerî olmasına bakmaksızın her hükümetle iş birliği yapmaktan memnun olduklarına tanıklık eder; yeter ki vergi yükleri asgarî düzeyde tutulsun ve kredi temerrütlerinden bağışık tutulsunlar. Teknoloji transferi ve ülkenin kendi kendine yeterliliğine katkı açısından iş dünyasının başarıları ölçüldüğünde ise sıfır puan alırlar. Özetle, Pakistan'ın 1947'deki kuruluşundan bu yana liderliği, Pakistan'ı sömürgeci güçlerin entelektüel, siyasî ve ekonomik boyunduruğundan kurtarmakta defalarca başarısız olmuştur.

The business community and industrialists are not immune from this critique. History bears testimony that they are content to be bedfellows with any government – civilian or military – long as the tax bill is kept to a minimum and they are granted immunity from loan defaults. When the achievements of the business community is measured in terms of transfer of technology and contribution to the nation’ s self-sufficiency they score naught. In sum – Pakistan’ s leadership since its inception in 1947 has repeatedly failed to emancipate Pakistan from the intellectual, political and economic subjugation of colonialist powers.

Pakistan'ın liderlik sıkıntısının temel nedeni tek bir etkene dayanmaktadır: İngilizlerin geride bıraktığı, daha sonra ABD tarafından değiştirilen ekonomik ve siyasi sistem. Bu sistem, mağlup, yolsuz ve Batı'ya hayran sayısız sivil ve askeri lider yetiştirmiştir. Batılı güçlere hizmet etme isteğiyle Batılı çözümler ödünç alınmış ve Pakistan hayatının her alanına durmaksızın uygulanmıştır. Bu kopyala-yapıştır zihniyeti başarısızlığa mahkûmdu, çünkü benimsenen çözümler Pakistan'ın sorunlarından kopuktu ve halkın benimsediği inanç ve kültürel değerlere aykırıydı. Sonuç olarak Pakistan, bugün çalkantılı bir doruğa ulaşmış olan yıllarca süren kargaşa ve kutuplaşmaya tanıklık etti.

The root cause of Pakistan’ s leadership predicament can be attributed to a single factor – namely the economic and political system left behind by the British – later modified by the US. This system has meticulously cultivated a plethora of civilian and military leaders who were defeated, corrupt and infatuated with the West. In their eagerness to serve western powers – western solutions were relentlessly borrowed and applied to all walks of Pakistani life. The cut and paste mentality was bound to fail, as the adopted solutions were disconnected from the problems of Pakistan and opposed to the beliefs and cultural values coveted by the people. Subsequently, Pakistan witnessed years of turmoil and polarization which has reached a tumultuous climax today.

Pakistan'ın tek kurtuluşu, ülkenin gerilemesini tersine çevirecek, yeni ve dinamik bir İslami liderliğin iktidarın dizginlerini ele almasıdır. Bu liderlik geçmişten kökten farklı olmalı ve ülkenin yozlaşmış sistemlerinde ve kurumlarında mevcut bir oyuncu olmamalıdır. Pakistan'ın sorunlarını derinden hissedebilmeli ve halkın inanç ve değerlerini yansıtan bir ideolojik vizyona sahip olmalıdır. Şiddetten uzak durmalı, ama laik düzene karşı halkı kapsamlı bir isyana öncülük edecek cesarete sahip olmalı ve Batı egemenliğinin tüm izlerini yok etmelidir. Batı, bu siyasi akımı Hilafeti yeniden tesis etme hareketi olarak nitelendirmiştir.

The only salvation for Pakistan is for a new dynamic Islamic leadership to take the reigns of power and reverse Pakistan’ s decline. This leadership must be radically different from the past and cannot be an existing player in the nation’ s corrupt systems and institutions. It must possess an acute sensation of the problems of Pakistan and an ideological vision that reflects the beliefs and values of the people. It must eschew violence, but be bold enough to lead the masses to a comprehensive revolt against the present secular order and raze all vestiges of western domination. The West has already described this political trend as the movement to re-establish the Caliphate.

Liderlik krizinin sona ermesi, Pakistan halkının ne kadar çabuk uykusundan uyanıp bu olguyu benimseyeceğine bağlıdır.

The end to the leadership crisis is dependent upon how quickly the people of Pakistan wake up from their slumber and embrace this phenomenon.

8 Mart 2008

March 8, 2008