“Bugün çocukların karşılaştığı engellerin çoğu, yetişkinler arasında yaygın olan, bireyin başlıca görevinin başkalarının iyiliğine katkıda bulunmaktan çok kendi hayatından en iyi şekilde yararlanmak olduğu inancıyla bağlantılıdır...

“Most of the obstacles children face today are linked to the belief among adults that the prime duty of the individual is to make the most of their own life, rather than contribute to the good of others...

"Aşırı bireycilik, çocuklar için şu sorunların ortaya çıkmasına yol açıyor: yüksek aile dağılımı, gençler arasında nezaketsizlik, çocukların erken cinselleştirilmesi yönünde ticari baskılar, ilkesiz reklamcılık, eğitimde aşırı rekabet ve gelir eşitsizliğinin kabullenilmesi." -- Birleşik Krallık İyi Çocukluk Soruşturması Batı'da çocuk ihmaline ilişkin artan raporlar, giderek daha fazla ebeveynin kendi ihtiyaçlarını tatmin etmek uğruna çocuklarına kötü davrandığını açıkça göstermektedir. Birleşik Krallık'ta, 17 aylık bebeğini kendi hayatına devam edebilmek için defalarca işkence ederek öldüren bir annenin bilinen davası, buzdağının yalnızca görünen kısmıdır. Bebeğin cesedi incelendiğinde, 8 kaburga kemiği kırığı, kırık bir omurga ve eksik tırnaklar dahil 50 yaralanma tespit edilmiştir. İlk bulgular, sosyal hizmet uzmanlarının, polis yetkililerinin ve sağlık çalışanlarının birçok uyarı işaretine rağmen ihmal bulmacasının parçalarını bir araya getiremediğini göstermektedir. Bir de Sheffield'den 56 yaşındaki bir adamın hikâyesi var; bu adam iki kızını düzenli olarak tecavüze uğratmış ve onlardan 9 çocuk sahibi olmuştur.

excessive individualism is causing a range of problems for children including: high family break-up, teenage unkindness, commercial pressures towards premature sexualisation, unprincipled advertising, too much competition in education and acceptance of income inequality.” -- UK Good Childhood Inquiry he ever-increasing reports of child neglect in the West clearly demonstrate that more and more parents are mistreating their children to pursue the fulfilment of their own needs. In Britain, the notorious case of a mother who repeatedly tortured her 17 month old baby to death, so that she could carry on with her own life is just the tip of the iceberg. When the body of the baby was examined he had 50 injuries including 8 broken ribs, a fractured spine and missing finger nailsxvii. Preliminary findings suggest that social workers, police officials and health professionals failed to piece together the jigsaw of neglect in spite of several warning signs. Then there is the horrific story of 56 year old man from Sheffield who routinely raped his 2 daughters and fathered 9 children with them.

NSPCC'nin (Çocukların İstismarının Önlenmesi Ulusal Derneği) en son elde bulunan verilerine göre, Birleşik Krallık'ta 32.700 çocuk çocuk koruma kayıtlarında yer almaktadır. İngiltere ve Galler'de ortalama olarak her on günde bir çocuk ebeveyni tarafından öldürülmektedir. Şiddetli bir ölümle karşılaşma olasılığı en yüksek olanlar, 1 yaşın altındaki bebeklerdir; bu bebekler, İngiltere ve Galler'deki ortalama bir kişiye göre dört kat daha fazla öldürülme riski altındadır. Çocukların %16'sı ebeveynleri tarafından ciddi bir kötü muameleye maruz kalmış, bunların üçte biri ise birden fazla türde kötü muameleye uğramıştır. Polis tarafından kaydedilen tecavüzlerin dörtte birinden fazlası 16 yaşın altındaki çocuklara karşı işlenmektedir. Neredeyse 79000

According to the latest available figures from National Society for the Prevention of Cruelty to Children (NSPCC), there are 32,700 children on child protection registers in the UK. Every ten days in England and Wales, on average, one child is killed at the hands of their parent. The people most likely to die a violent death are babies under 1 year old, who are four times more likely to be killed than the average person in England and Wales. 16% of children experienced serious maltreatment by parents, of whom one third experienced more than one type of maltreatment. Over a quarter of all rapes recorded by the police are committed against children under 16 years of age. Nearly 79,000

Şu anda Birleşik Krallık'ta çocuklar yerel yönetimler tarafından bakılmaktadır.xviii Gerçek rakamın çok daha yüksek olduğunu varsaymak makuldür, çünkü birçok çocuk istismarı bildirmekten korktuğu için ya da nasıl bildireceğini bilmediği için bildirmemektedir.

children are currently looked after by local authorities in the UKxviii. It is fair to assume that the actual figure is much higher, as many children are either too scared to report abuse or simply do not know how to report it.

Hükümetlerin çocuk ihmali vakalarına karşılık kamuoyu soruşturmaları başlatması neredeyse bir alışkanlık hâline gelmiştir. Geçmişte bu soruşturmaların sonucu, ya sosyal hizmetlerin çocuk istismarının önlenmesinde daha büyük bir rol üstlenmesi ya da çocukları istismarcı ebeveynlere karşı daha fazla koruyan yeni yasaların çıkarılması olmuştur. Çoğu zaman bu soruşturmalar, İngiliz toplumuna yayılan çocuk istismarı dalgasını durdurmakta yetersiz kalmaktadır. Bu durum bazılarını, zalim ebeveynlerden çocukların kalıcı olarak alınması ya da hatta onların üreme haklarının elinden alınması gibi daha sert önlemler talep etmeye yöneltmiştir. Mevcut hükümetin çocukların kötü muamelesini azaltmada herhangi bir ilerleme kaydetmesi pek olası görünmemektedir. Bunun nedeni, çocuk istismarının ardındaki başlıca etkenin, hükümetlerin, sosyologların ve ebeveynlerin defalarca kabul etmeyi reddettiği, kontrolsüz bireycilik olmasıdır.

It is almost customary for governments to respond to cases of child neglect by launching public inquiries. In the past the outcome of such inquiries has led to either the social services playing a greater role in the prevention of the illtreatment of children or new legislation aimed at offering children greater protection from abusive parents. All too often these inquiries fail to stem the growing tide of child abuse pervading British society. This has led some to call for tougher measures such as permanently taking children away from cruel parents or even stripping them of their right to reproduce. It is highly unlikely that the present government will make any headway in reducing the ill treatment of children. This is because the main cause behind child abuse is the unbridled individualism, which governments, sociologists and parents alike have repeatedly refused to acknowledge.

Bireycilik, Batı laikliğinin önemli bir direğidir ve Batılı toplumlarda insanlar arasındaki birçok ilişkiye hâkimdir. Bireycilik, insanların çıkarlarını her şeyin önünde tutmaları gerektiğini öngörür. Bu, insanlara bencil bir zihniyet aşılar ve insanları başkalarının ihtiyaçlarından önce kendi ihtiyaçlarını karşılamaya teşvik eder. Ayrıca bireycilik, insanların sorumluluğu, kendi bencil amaçlarını gerçekleştirmelerinin önünde bir yük ve engel olarak görmelerine yol açar. Bu nedenle, özellikle sosyal alanda, Batı'da insanların sorumluluktan kaçmak için ilişkilere girip çıktığını görmek yaygındır; bunların hepsi toplum üzerinde zararlı bir etkiye sahiptir. Dolayısıyla yaygın zina, kürtaj, tek ebeveynli aileler, babaların çocuk nafakası masraflarından kaçınması, annelerin kariyer peşinde koşmak için çocuklarını terk etmesi, ebeveynlerin çocuklarını koruyucu aile yurtlarına bırakması ve dizginsiz çocuk istismarı, bireyciliğin belirtileridir.

Individualism is an important pillar of Western Secularism and dominates many of the relationships that exist between people in Western societies. Individualism stipulates that people should put their interests first and foremost. This imbues in people a selfish mentality and encourages people to satisfy their own needs before the needs of others. Furthermore, individualism leads people to view responsibility as a burden and a hindrance towards the fulfilment of their selfish motives. Therefore, it is common to find people in the West, especially in the social sphere, entering and leaving relationships in order to avoid responsibility - all of which has a detrimental effect on society. Hence rampant fornication, abortions, single parent families, fathers avoiding child maintenance costs, mothers forsaking children to pursue careers, parents giving up children to foster homes and wanton child abuse are all symptoms of individualism.

Batı hükümetleri, bireycilliğin etkileriyle ve bunun topluma verdiği zararla başa çıkmakta yetersiz kalmaktadır. Bunun nedeni, hükümetin rolünün vatandaşlarına bireycilliği güvence altına almak olması, insanların bireyselliği üzerine kısıtlamalar koymak olmamasıdır. Dolayısıyla hükümetin birincil kaygısı ailenin ya da daha geniş toplumun değil, bireyin refahıdır. Örneğin çocuk istismarı meselesiyle ilgilenirken, Batı hükümetleri çocuğu ve onun haklarını anne ve babanın haklarından ayrı görmektedir. Doğal olarak bu tür düşünceden doğan çözümler, aileyi ya da toplumu korumaktan çok çocuğun, annenin ya da babanın bireyselliğini korumaya odaklanacaktır. Bu şekilde aile ve toplum, çocukların kötü muameleye maruz kalmasına karşı ortak bir sorumluluk taşımamaktadır, çünkü hukuk ve sorumluluk yalnızca birey düzeyinde uygulanmaktadır.

Western governments are unable to deal with the effects of individualism and the harm it causes to society. This is because the role of the government is to guarantee individualism for its citizens and not to impose restrictions on people's individuality. Therefore, the primary concern of government is the welfare of the individual and not the family or wider society. For instance, when dealing with the issue of child abuse, Western governments view the child and its rights as separate to the rights of the mother and the rights of the father. Naturally any solutions arising from this type of thinking will focus more on preserving the individuality of the child, mother or father than protecting the family or society. In this way, the family and society bear no collective responsibility towards the mistreatment of children, since law and responsibility are solely applied at the level of the individual.

İslam'da bireycilik kavramı, yalnızca insan ile Allah arasındaki ilişkiyle ve insanın kendisiyle olan ilişkisiyle sınırlıdır; yani ibadet, yiyecek, giyecek ve ahlak konularında. İnsanları ilgilendiren ilişkilerde bireyler, diğer bireylerin haklarını ihlal etmemeleri ve toplumun refahı için İslam'ın koyduğu sınırları aşmamaları şartıyla ihtiyaçlarını karşılamakta serbesttir. Her türden ilişkide Müslümanlar, İslam'ın belirlediği kurallara uygun davranarak Allah'ın rızasını aramakla yükümlüdür. Bu kurallar uygulandığında insana, özgecilikle şekillenen, bencillikle değil, kendine özgü ve ayırt edici bir karakter kazandırır. İslam, yalnızca ana-babayla çocuk arasındaki ilişkiyi değil, aile ve toplumla olan ilişkiyi de teşvik etmiş ve yüceltmiştir.

In Islam, the concept of individualism is limited to the relationship between man and God and the relationship of man with himself i.e. in the matters of worship, foodstuffs, clothing and morals. In relationships that involve people, individuals are permitted to satisfy their needs provided that they do not violate the rights of other individuals or transgress the limits imposed by Islam for the welfare of the society. In all types of relationships Muslims are required to seek the pleasure of God by conducting themselves according to laws prescribed by Islam. These laws when practiced produce a unique and distinct character for the human being, a character shaped by altruism and not selfishness. Islam promoted and raised high, not only the relationship between the parent and child, but also that of family and society.

İslam aileyi övmüştür. Allah'ın Elçisi (SAW) şöyle buyurmuştur: "Sevgi dolu ve çok doğuran kadınlarla evlenin, çünkü kıyamet günü sizinle diğer ümmetler arasında övüneceğim." [Ebu Davud, et-Tirmizi]. İslam, çocukların öldürülmesini ve işkence görmesini yasaklamıştır. Kur'an'da şöyle geçmektedir: "Yoksulluk korkusuyla çocuklarınızı öldürmeyin. Onlara da size de rızık veren biziz." [TMQ 17:

Islam praised the family, the Messenger of Allah (SAW) said, "Do marry the devoted and prolific women, for I will be proud of you before other nations on the Day of Judgement." [Abu Dawood, at-Tirmidhi]. Islam forbade the killing and torturing of children. It is mentioned in the Qur’an: “Kill not your children for fear of want, We shall provide sustenance for them as well as for you.” [TMQ 17:

[31] İslam, çocukların ihmal edilmesini yasaklamış ve ebeveynlere, çocuklarının çeşitli diğer ihtiyaçlarını karşılamanın yanında yiyecek, giyecek ve barınma sağlamayı farz kılmıştır. Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur: "Bir kişinin sorumluluğu altında bulunanları ihmal etmesi, onun için yeterli bir günahtır." [Ebu Davud] Bu nedenle İslam çerçevesinde çocuklar bir nimet olarak görülür ve ailenin toplumun istikrarında merkezi bir rol oynadığı kabul edilir.

31] Islam has forbidden the neglect of children and has made it obligatory for parents to provide food, clothing and shelter in addition to fulfilling the various other requirements of their children. The Messenger of Allah (SAW) said, “It is enough sin for a person that he ignores those whom he is responsible for.” [Abu Dawood] Thus, within the Islamic framework children are regarded as a blessing and the family is viewed as playing a pivotal role in the stability of society.

Günümüzde bireycilik, aile değerlerinin aşınması ve medeni hakların ihlali yoluyla İngiliz toplumunun sosyal dokusunu tehdit etmektedir. Sorgulanmadan ve kontrol altına alınmadan bırakılırsa bireycilik, hem Müslüman hem de Müslüman olmayan toplulukların parçalanmasına yol açacaktır. İslam'ın aileye ve topluma yaklaşımı, laikliğin bencil bakış açısından çok daha sorumludur.

Today, individualism threatens the social fabric of British society through the erosion of family values and violation of civil rights. Left unquestioned and unchecked, individualism will result in the fragmentation of both Muslim and non- Muslim communities. The Islamic attitude towards the family and society is much more responsible than the selfish outlook of secularism.

28 Kasım 2008

November 28, 2008