“Temporary bir güvenlik için temel özgürlüğünden vazgeçebilenler, ne özgürlüğü ne de güvenliği hak ederler.” -- Benjamin Franklin 8 Mart 2005'te Başkan George Bush, Afganistan, Irak ve Filistin'deki ilerlemeleri öne sürerek demokrasinin Orta Doğu'ya yayılmaya başladığını ve “otoriter yönetimin, itibarı yitirilmiş bir geçmişin son nefesi olduğunu” söyledi. Bush yönetimi ve destekçileri, Orta Doğu'daki olayları demokratik reformlar ve Amerika'nın bölgedeki konumu hakkında iyimser bir değerlendirme yapmak için kullandılar.

“Those that can give up essential liberty to obtain a little temporary safety deserve neither liberty nor safety.” -- Benjamin Franklin On the 8th of March 2005, President George Bush citing progress in Afghanistan, Iraq and Palestine said that democracy was beginning to spread across the Middle East and that “the authoritarian rule is the last gasp of a discredited past.” The Bush administration and its supporters have seized upon the events in the Middle East to give an upbeat assessment of democratic reform and America’ s standing in the region.

Bazıları bunu hatta Demir Perde'nin yıkılışıyla karşılaştırmaya kadar götürmüş, diğerleri ise 11 Eylül'den bu yana Bush'un dış politikasının haklılığının kanıtı olarak göstermektedir.

Some have even gone far as making comparisons with the fall of the iron curtain, while others are pointing to a vindication of Bush’ s foreign policy since 9/11.

Ancak retorik ardında, Bush'un demokrasiyi Orta Doğu'ya ve dünyanın diğer bölgelerine ihraç etme vizyonu, Amerika'nın seçim sonuçlarını reddetmek, zorba yöneticleri kınamak ve devletleri uyarmak için rutin olarak kullandığı demokrasi ölçütünün çok gerisinde kalmaktadır.

However, behind the rhetoric, Bush’ s vision of exporting democracy to the Middle East and other parts of the world falls way short of the very same democracy standard America routinely employs to dismiss election results, castigate despots, and put states on notice.

Demokrasinin temel ilkelerinden biri, insanların tarafsız, yerel baskılardan ve yabancı müdahalesinden uzak bir ortamda meşru temsilcilerini seçmelerini gerektirir. Bush, bu ölçütü Ukrayna'ya ve daha yakın zamanda Lübnan'a uygulamakta hızlı davrandı.

A central tenet of democracy requires people to choose legitimate representation in an environment that is impartial, free from local intimidation and foreign intervention. Bush was quick to apply this standard to Ukraine and more recently to Lebanon.

Ukrayna örneğinde Bush, bu ölçüye aykırı davrandı; zira ABD büyükelçiliğinin Yuşçenko'nun "Turuncu Devrim"ini öncülük ettiğine dair kanıtlar ortaya çıktı.

In the case of Ukraine, Bush contravened this standard, as evidence emerged that the US embassy was responsible for spearheading Yushchenko’ s “Orange Revolution”.

Lübnan'da, Washington'un "Sedir Devrimi"ne açıkça teşvik edip destek vermesi ve yaklaşan seçimlerin, Lübnan Suriye işgalinden tamamen kurtulmadıkça adil ve özgür olamayacağı yönündeki talebi, ikiyüzlülük kokuyor.

In Lebanon, Washington’ s open incitement and support for the “Cedar Revolution” and its demand that forthcoming elections cannot be fair and free, unless Lebanon is completely free of Syrian occupation stinks of hypocrisy.

Afganistan, Irak ve Filistin'deki seçimler Amerikan ve İsrail işgali altında yapılmadı mı? Adaylar Amerika tarafından denetlenip onaylanmadı mı? Seçimlerden önce ve seçim gününde ortam güvensizlik ve korku dolu değil miydi? Seçim sonuçları manipüle edilmedi mi ve seçim süreci sahneye konulup yönetilmedi mi? Bütün bu soruların cevabı açıkça ve kararlılıkla "evet"tir. Dolayısıyla bu ülkelerdeki seçimler yalnızca adaletsiz, yasadışı ve halkın üzerine dayatılmış olarak nitelendirilebilir.

Were not the elections in Afghanistan, Iraq and Palestine held under American and Israeli occupation? Were not the candidates vetted by America? Was not the atmosphere prior to and on the day of the elections one of insecurity and fear? Were not the election results manipulated and the electoral process staged and managed? Clearly the answer to all of these questions is a defiant “yes”. Hence the elections in these countries can only be described as unfair, illegal and imposed on the people.

Ama Bush'un demokrasi ölçütüne göre Afganistan, Irak ve Filistin'deki şüpheli seçimler kesin bir başarıydı. Üçüncü dünya standartlarına göre bile bu tür seçimler geçersiz sayılırdı.

But according to Bush’ s democracy yardstick the dodgy elections in Afghanistan, Iraq and Palestine were a resounding success. Even by third world standards such elections would have been declared null and void.

Benzer şekilde Bush, Pakistan, Mısır ve Suudi Arabistan'ı kendi demokrasi ölçütüne göre değerlendirmekte başarısız olmuştur.

Likewise, Bush has failed to evaluate Pakistan, Egypt and Saudi Arabia against his benchmark for democracy.

Musharraf'ın 2002'deki sahte referandumu, Mübarek'in yaklaşan cumhurbaşkanlığı seçim maskaradı ve kadınların katılmasını yasaklayan Suudi belediye seçimleri, yalnızca demokrasiye karşı bir suçlama olarak görülebilir.

Musharraf’ s sham referendum in 2002, Mubarak’ s upcoming presidential façade and the Saudi municipal elections, which bars women from participating, can only be regarded as an indictment against democracy.

Bush, bu devletleri demokrasiyi baltalamaları nedeniyle cezalandırmak yerine, milyarlarca dolarlık yardımla ödüllendirmiş ve onları savunurcasına yumuşak eleştirilerde bulunmuştur. Bu durum, özellikle Bush'un göreve başlama konuşmasından sonra çok belirgin bir şekilde görülmüştür.

Rather than punishing these states for subverting democracy, Bush has rewarded them with billions of dollars in aid and offered muted criticisms in their defence. This was particularly evident, after Bush’ s inauguration address.

ABD Dışişleri Bakanlığı, Mısır, Pakistan ve Suudi Arabistan yöneticilerine, bu konuşmanın hedefi olmadıklarına dair güvence vermek için telaşla harekete geçti.

The US State department scuttled to assure the rulers of Egypt, Pakistan and Saudi Arabia that they were not targets of his speech.

İronik bir biçimde, Mısır ve Suudi Arabistan'ın toplamından nispeten daha demokratik olan İran, rejim değişikliği için hedef olarak belirlenmiştir. Ancak Amerika, İran'da demokrasinin gelişmesinden çok, İran'ın büyük petrol ve doğalgaz rezervlerini güvence altına almakla ilgilenmektedir. 1953'te Amerika, İran petrolünün millileştirilmesinden endişe duyarak o dönemki seçilmiş Başbakan Dr. Muhammed Musaddık'ı görevden uzaklaştırmış ve yerine mutlak monarşiden yana olan Şah'ı getirmiştir.

Ironically, Iran, which is comparatively more democratic than Egypt and Saudi Arabia put together, has been earmarked for regime change. However, America is more concerned about securing Iran’ s huge oil and gas reserves than about nurturing democracy in Iran. In 1953, America worried about the nationalisation of Iranian oil removed the then elected Prime Minister, Dr. Mohammad Mossadegh and replaced him with the Shah – an absolute monarchist.

Amerika'nın demokrasi ve özgürlüğü yaymaya dair cüretkâr iddialarda bulunma takıntısı, aynı anda despot rejimleri ayakta tutmasıyla birlikte, bilinen bir geçmişe sahiptir. 12 Mart 1947'de Başkan Truman şunu söyledi: "Amerika Birleşik Devletleri dış politikasının başlıca amaçlarından biri, bizim ve diğer ulusların, baskıdan uzak bir yaşam biçimini kurabilecekleri koşulları yaratmaktır… Doğrudan ya da dolaylı saldırı yoluyla özgür halklara dayatılan totaliter rejimler, uluslararası barışın temellerini ve dolayısıyla Amerika Birleşik Devletleri'nin güvenliğini zayıflatır." vii Bundan sonra Amerika, "Truman Doktrini" ile donanmış olarak, çok uluslu şirketleri için kaynakları sömürmek ve stratejik çıkarlarını korumak karşılığında, tüm Müslüman dünyada demokrasiyi ve özgürlüğü baltalamaya girişti. Amerika bunu her türlü laik otokrasiyi, monarşiyi ve şeyhliği destekleyerek yaptı.

America‘s obsession with making bold claims about spreading democracy and liberty, while simultaneously propping up despotic regimes has a notorious history. On March 12 1947, President Truman said, “One of the primary objectives of the foreign policy of the United States is the creation of conditions in which we and other nations will be able to work out a way of life free from coercion…totalitarian regimes imposed on free peoples, by direct or indirect aggression, undermine the foundations of international peace and hence the security of the United States.” vii Henceforth, America armed with the “Truman Doctrine” proceeded to sabotage democracy and freedom throughout the Muslim world in return for exploiting resources for her multinational corporations and safeguarding her strategic interests. America did this by supporting all manners of secular autocracies, monarchies and sheikhdoms.

Bush'un demokratik bir Müslüman dünya vizyonu, Truman Doktrini ile aynıdır. Her ikisinde de demokrasinin ve özgürlüğün ihracı, diktatörlüklerin desteklenmesi ise tamamen Amerikan şirket çıkarlarının emrindedir.

Bush’ s vision for a democratic Muslim world is the same as the Truman Doctrine. In both, the exporting of democracy and liberty, as well as the support for dictatorships is totally subservient to American corporate interests.

Amerika, şirket çıkarlarını batılı değerler kılığına sokarak savunan tek ülke değildir. Diğer batılı güçler, özellikle İngiltere, Fransa ve AB, bu değerleri çiğnemede Amerika ile yarışmaktadır. On dokuzuncu yüzyılda köleliğin kaldırılması ve yirminci yüzyılda sömürgelere bağımsızlık verme çabası, yalnızca büyük güçler arasında değerli kaynaklarını elinde tutma rekabetinden kaynaklanmıştır. Batı değerlerinin ihracı, onların en az düşündüğü şeydi.

America is not alone in promoting its corporate interests dressed up in western values. Other western powers most notably Britain, France and the EU compete with the US in trouncing these values. The banishment of slavery in the 19th century and drive to grant independence to colonies in the 20th century were solely motivated by rivalry between great powers to hold onto their precious resources. Exporting western values was the least of their concerns.

Bugün, AB ile Amerika arasında, başta enerji rezervleri olmak üzere, Müslüman dünyanın kaynakları üzerine acımasız bir mücadele sürmektedir. Bush, özgürlük ve demokrasi perdesi altında, Avrupa yanlısı olan ya da yardım ve yönlendirme için Avrupa'ya bakan rejimleri ortadan kaldırmaya çalışmaktadır. Petrol ve doğal gaz üzerindeki AB-ABD çatışması, Sudan, Fas (Batı Sahra meselesi), Irak, Afganistan, İran, Libya ve Körfez şeyhliklerinde olduğu gibi Müslüman ülkelerde görülmektedir.

Today, there is a bitter struggle between the EU and America over the resources of the Muslim world, in particular its energy reserves. Bush under the cover of freedom and democracy is seeking to remove those regimes that are either pro-European or look towards Europe for guidance and assistance. The EU-US conflict over oil and gas can be found in Muslim countries like Sudan, Morocco (Western Sahara issue), Iraq, Afghanistan, Iran, Libya, and the Gulf sheikhdoms.

Batı değerlerine hâlâ kapılmış olan o azınlıktaki Müslümanlar, Batılı güçlerin İslam dünyasının özgürleşmesiyle ilgilenmediğini fark etmelidirler. Müslümanlara özgürlük ve demokrasi bahşetmekle de ilgilenmiyorlar.

Those minority of Muslims who are still enchanted by western values need to realise that the western powers are not interested in the liberation of the Muslim world. Nor are they interested in granting Muslims freedom and democracy.

Müslümanlar, batılı ülkelerin iç işlerine kısaca bir göz atmalılar; böylece batı değerlerinin yalnızca bir efsane olduğunu hemen anlayacaklardır. İngiltere'deki terörle mücadele yasaları, ABD'deki Patriot Yasası, Guantanamo ve Belmarsh'ta (Birleşik Krallık) Müslümanların süresiz olarak tutulması ve Ebu Gureyb, Bagram ve Basra'da Müslüman mahkûmlara yapılan aşağılamalar, bu değerleri açıkça küçümsemektedir.

These Muslims should take a quick look at the domestic affairs of western countries and they will quickly learn that western values are only a myth. The anti-terror laws in Britain, the Patriot Act in the US, the indefinite detention of Muslims in Guantanamo and Belmarsh (UK) and the humiliation of Muslim prisoners in Abu Ghraib, Bagram and Basra clearly belittle their values.

Batılılara gelince, onların hükümetlerinin terörle mücadele savaşını, liberal toplumlarını totaliter toplumlara dönüştüren sert yasaları çıkarmak için bir bahane olarak nasıl kullandığına ciddi bir şekilde bakmaları gerekir.

As for westerners, they need to take a serious look at how their governments are using the war on terrorism as an excuse to enact draconian laws that are transforming their liberal societies into totalitarian ones.

Yargılanmadan hapsetme, yurttaşların gözaltına alınması, yargı dışı işkence, gücün yürütme organının elinde toplanması, seçilmemiş hükümet danışmanları, bakanların yargının kararlarını geçersiz kılması, basın üzerindeki kısıtlamaların artırılması, önceden hazırlanmış haber metinleri, bilginin bastırılması ve kişisel mahremiyetin ihlal edilmesi gibi önlemler, liberal demokrasilerin tam kalbine saldırmaktadır.

Measures such as imprisonment without trial, internment of citizens, extra judicial torture, concentration of power in the hands of the executive, unelected government advisors, ministers over-ruling the judiciary, greater press restrictions, pre-packaged news stories, suppression of information and intrusion into personal privacy strike at the very heart of liberal democracies.

Amerika ve Avrupa'nın ne kadar çabuk bir totaliterlik kalesine dönüşeceği, Amerikalıların ve Avrupalıların özgürlüğü ve demokrasiyi güvenlikten daha çok değer verip vermemelerine bağlıdır.

How soon America and Europe transform themselves into a fortress of totalitarianism depends upon whether Americans and Europeans value liberty and democracy above safety.

17 Mart 2005

March 17, 2005