Kapitalist hasta her ne kadar kronik olarak hasta olduğu konusunda herkes hemfikir olsa da, buraya nasıl gelindiğine dair bir analiz daha tartışmalıdır. Pek çok sağcı ideolog, Başkan George W. Bush'un 24 Eylül'deki televizyon konuşmasında yaptığı gibi, kapitalizmin üstünlüğünü savunmaya devam ediyor. Onların görüşüne göre kapitalizmin temelleri hâlâ sağlam ve yaşananlar aşırılıkların ve kötü karar almanın sonucu. Bush, daha önce özel bir bağış toplantısındaki konuşmasında Wall Street'in davranışını, içki içip şimdi de bunun baş ağrısını çeken birinin durumuna benzetmişti. Bu durumun ciddiyetini kabul etseler de bu ideologlar tepkilerinde ayrışıyor. Bush ve Hazine Bakanı ile Goldman Sachs'ın eski CEO'su Henry Paulson büyük hükümet kurtarma paketlerini desteklerken, diğer muhafazakârlar her türlü hükümet kurtarmasını kabul edilemez buluyor; bir politikacının (Temsilci Sam Johnson) ifadesiyle bu, sosyalizm yoluna girmek anlamına geliyor. Sol kesimin ise sevinci gözle görülür durumda. Onlar onlarca yıldır sınırsız serbest piyasalara karşı çıktıklarından, şimdi kapitalizmin yaptığının kendisine geri döndüğüne inanıyorlar.

Though everyone agrees that the capitalist patient is chronically sick, an analysis of how we got here is more controversial. Many right wing ideologues continue to preach the superiority of capitalism as former President George W Bush did in his televised address on 24th September. Their view is that the fundamentals of capitalism remain strong and that what happened is a case of excess and bad decision making. In remarks at a private fundraiser Bush had earlier compared Wall Street’s behaviour to someone getting drunk and now facing a hangover. Though accepting the seriousness of the situation such ideologues differ in their response, whereas Bush and his Treasury Secretary and former CEO of Goldman Sachs, Henry Paulson, favour large Government bailouts, other conservatives find any government bailout an anathema, akin as one politician (Representative Sam Johnson) stated, to embarking down the road of socialism. For those on the left their glee is palpable, having argued against unfettered free markets for decades, they now believe capitalism’s chickens have come home to roost.

Sol, bu krizin iki nedeni olduğunu görüyor. Birincisi Wall Street'in açgözlülüğü ve yolsuz uygulamaları, ikincisi ise düzenlemelerin ortadan kalkmasına ya da düzenleyicilerin görevini yapmamasına yol açan deregülasyon kültürü. Onların çözümü çok basit: Wall Street'teki ikramiye ve ücret kültürüne sıkı bir müdahalede bulunmak ve düzenlemeyi ile denetimi güçlendirmek.

The left see that this crisis has two causes. Firstly the greed and corrupt practices of Wall Street and secondly the culture of deregulation which resulted in either regulation being absent, or asleep at the switch. Their solution is very simple, crackdown on the bonus and remuneration culture on Wall Street and beef up regulation and oversight.

Ancak hem sol hem de sağ, krizin nedenlerini yanlış teşhis etmiştir. Her ikisi de aşırılık kültürüne ve düzenleyici yönetim hatalarına işaret etse de, sergilenen davranışın kapitalizmin temel değerlerinden bir şekilde bağımsız olduğunu öne sürerek bunu kapitalizmden ayırmaya çalışıyorlar. Oysa açgözlülük ve düzenlemelerin kaldırılması, kapitalizm için motorun arabaya olan önemi kadar temeldir. Kapitalizmin açgözlülük ve riskli bir kumarhane kültürü olmadan etkin biçimde işleyebileceğini beklemek, köpeğin havlamamasını beklemek gibidir. Açgözlülük, yüksek risk alma ve kuralları esnetme, tüm kapitalist sistemi harekete geçiren temel yağlardır. Wall Street ve Londra'nın City bölgesindeki birçok bankanın kültürü tam da bu görüşü kanıtlamaktadır. Bu kültür erkeksi enerjiyle doludur, maddi hırsa büyük değer verir, insanların çalışmak için yaşamak yerine yaşamak için çalışmasını bekler ve her türlü zayıflık hoş karşılanmaz. Yüksek maaşlar ve olağanüstü ikramiyelerle beslenen bu ortamda, açgözlülük kültürü yalnızca beklenen değil, başarılı olmak isteyenler için zorunlu hale gelmiştir. Bu kibirli Wall Street ve City tüccarları kendilerine "Evrenin Efendileri" adını vermektedir. Bu konuda pek bir tartışma yoktur, çünkü çoğu makul insan finans hizmetleri sektörüne hâkim olan kapitalist kültürün aşırılığa eğilimli olduğuna ve bu yüzden etkili bir düzenlemenin şart olduğuna inanmaktadır. Ancak aşağıdaki nedenlerle, hiçbir düzenleme kapitalizmi tam olarak dizginleyemez:

However, both those on the left and right have misdiagnosed the causes of the crisis. Though both point to a culture of excess and regulatory mismanagement, they seek to detach this away from capitalism as if the behaviour exhibited was somehow detached from the core values of capitalism. But greed and deregulation are as essential to capitalism as an engine is to a car. Expecting that capitalism can effectively operate without greed and a risk-taking casino culture of high risk taking, is like expecting a dog not to bark. Greed, high-risk taking and bending the rules are the essential oils that drive the whole capitalist system. The culture in many of the banks in Wall Street and the City of London exactly proves this point. They are testosterone rich, they put a premium on material ambition, they expect people to live to work, not work to live and any weakness is frowned upon. Fuelled by their high salaries and extraordinary bonuses, a culture of greed is not just expected but is obligatory if one is to succeed. These arrogant Wall Street and city traders call themselves “Masters of the Universe”. There is little controversy over this in the sense that most reasonable people believe the capitalist culture that dominates the financial services industry is prone to excess, which is why there must be effective regulation. However, no amount of regulation can ever mitigate capitalism, for the following reasons:

1. Öncelikle, işlem gören bazı finansal ürünlerin karmaşıklığı katlanarak arttı. Düzenleyiciler en iyi zamanlarda bile pek çevik kuruluşlar değildir; ürün inovasyonunun hızlı ve sürekli değiştiği bir dünyada düzenleyiciler ayak uydurmakta zorlanıyor. Bilgileri ve kapasiteleri, düzenledikleri kurumların çok gerisinde kalıyor; bu yüzden çoğu gün, yaptıkları iyilik açısından ortalıkta hiç olmasalar da olur.

1. Firstly, the complexity of some of the financial products being traded has grown exponentially. Regulators at the best of times are hardly the most agile of entities, in a world where product innovation is rapid and fast changing, regulators struggle to keep up. Their knowledge and capabilities are far behind those that they are regulating meaning that they might as well sleep-in on most days for all the good they do.

2. İkinci olarak, şirketler düzenleyici kurumların üzerlerinde baskı kurmasını engellemek için politikacılara ödeme yapar. Bu, kampanya bağışları ve diğer çıkarlar yoluyla gerçekleşir. Bu yöntem genellikle düzenleyicilerin kontrol altında tutulmasını sağlar. Ancak bu sopa işe yaramazsa, özel sektörde gelecekte sağlanacak kazançlı işler her zaman masadadır. Düzenleyiciler ile özel sektör arasında sağlıksız bir döner kapı vardır ve bu da denetim sürecinin tümünü bir alaya çevirir.

2. Secondly, companies pay politicians to keep regulators off their back. This is through campaign contributions and other favours. This usually ensures regulators are kept in check. But if this stick doesn’t work, then the carrot of future lucrative work in the private sector is always on the table. There is an unhealthy revolving door between the regulators and the private sector which makes a mockery of the whole oversight process.

3. Son olarak, düzenleyiciler her zaman tepkiseldir, yani bir önceki savaşla uğraşırlar. Büyük bir kriz ve skandaldan sonra düzenlemelerin artırılması yaygındır, ancak bu durum bir sonraki krizi öngörmekle pek ilgili değildir. Örneğin Enron krizinden sonra Sarbanes-Oxley Yasası çıkarıldı; bu yasa muhasebecilere ve risk uzmanlarına kazanç sağlasa da, sub-prime krizinin önlenmesinde ya da öngörülmesinde tamamen işe yaramazdı. Dolayısıyla kapitalizmi düzenlemeye çalışmak imkânsızdır; şimdi meşhur olmuş bir benzetmeyle söylersek, bu, domuza ruj sürmeye çalışmak gibidir.

3. Lastly, regulators are always reactive, fighting the last war. Increasing regulation after a major crisis and scandal is common, but is hardly relevant to forecasting the next crisis. For instance after the Enron crisis, Sarbanes Oxley was introduced which, though lucrative for accountants and risk specialists, was entirely useless in preventing or even anticipating the sub prime crisis. So trying to regulate capitalism is impossible, it is – using a now infamous metaphor - like trying to put lipstick on a pig.

Yaygın kanının aksine, kapitalizm çöp kutusuna atılsa dünya sona ermezdi. İlerleme, gelişme ve teknoloji, küresel kapitalizmin ortaya çıkışından önce de gelişmişti ve yeniden gelişebilirler. Yine de küresel finansın yüksek rahipleri inkâr içinde kalmaya devam ediyor; mevcut sistemik krize rağmen kapitalizmin yeniden o yüce konumuna kavuşacağına inanıyorlar. Bunu George Bush, 24 Eylül tarihli konuşmasında yineledi ve demokratik kapitalizmin en iyi sistem olmaya devam ettiğini belirtti. 2002'de, bugünkü olaylarla önemli ölçüde ilgili olan şu ifadelere yer veren önemli bir konuşma yapıldı: Yıllar boyunca ABD ekonomisi, her türlü şoku emme, toparlanma ve büyümeye devam etme konusunda dikkat çekici bir yetenek gösterdi. Esnek ve verimli emek ve sermaye piyasaları, girişimci bir gelenek ve teknolojik ve ekonomik değişime katlanma, hatta onu benimseme konusundaki genel istek, bu dayanıklılığa katkıda bulunuyor. Mevcut ortamda özellikle önemli bir koruyucu etken, finansal sistemimizin gücüdür: Geçen yılın olumsuz şoklarına rağmen, bankacılık sistemimiz sağlıklı ve iyi düzenlenmiş durumda ve firmaların ve hanehalklarının bilançoları büyük ölçüde iyi durumda. Bu konuşmayı, "para basma makinesi" sözüyle bilinen aynı Ben Bernanke yaptı. Ancak Bernanke 2002'de yanılıyordu, Bush da şimdi yanılıyor: Kapitalizm reform edilemez, yerine bir başkası konulması gerekir.

Contrary to popular perception, the world would not end if capitalism was consigned to the waste paper bin. Progress, advancement, technology all prospered before the inception of global capitalism and they can prosper again. Yet the high priests of global finance remain in denial, believing that despite the current systemic crisis, capitalism will once again regain its lofty position. This was reiterated by George Bush in his address of September 24th in which he stated that democratic capitalism remains the best system. In 2002 a prominent speech cited the following statement which has significant relevance to today’s events Over the years, the US economy has shown a remarkable ability to absorb shocks of all kinds, to recover, and to continue to grow. Flexible and efficient markets for labor and capital, an entrepreneurial tradition, and a general willingness to tolerate and even embrace technological and economic change all contribute to this resiliency. A particularly important protective factor in the current environment is the strength of our financial system: Despite the adverse shocks of the past year, our banking system remains healthy and well-regulated, and firm and household balance sheets are for the most part in good shape. That speech was given by Ben Bernanke - the same Bernanke of the ‘printing press’ quote. But Bernanke was wrong in 2002 and Bush is wrong now, capitalism cannot be reformed it needs to be replaced.