İngiliz hükümeti, sıkıntıdaki bankaların bilançolarını güçlendirmek amacıyla, imtiyazlı hisseler de dahil olmak üzere doğrudan yatırım yoluyla 50 milyar sterline kadar taahhütte bulundu. Kurtarma paketi ayrıca, bankaların "kısa vadeli" likidite ihtiyaçları için borçlanmasına olanak tanıyan Özel Likidite Programı'nın genişletilmesi yoluyla 200 milyar sterlinlik acil fon sağlanmasını ve hükümet garantili borçlanma ihracı için 250 milyar sterlin ayrılmasını içeriyordu.

The UK government committed to pay up to £50 billion to improve the balance sheets of stricken banks, by way of direct investment including preference shares. The bailout package also included £200 billion to provide emergency funding via extension of the Special Liquidity Scheme which enables banks to borrow for “short term” liquidity needs and £250 billion for debt issuance backed by the government.

Royal Bank of Scotland ve Halifax Bank of Scotland'a yapılan acil sermaye enjeksiyonu, İngiliz hükümetinin yatırılacak sermayeye sahip olmadığı için bir sermaye yatırımı olarak görülemez. Sonuç olarak bu para, hükümetin borçlanmasına eklenecektir. Northern Rock ve Bradford and Bingley'in millileştirilmesiyle birlikte ele alındığında, hükümet ekonomik döngü boyunca yalnızca yatırım yapmak için borçlanma ve günlük harcama ihtiyaçlarını finanse etmek için borçlanmama yönündeki altın kuralını bozmuş olmaktadır.

The emergency injection of capital into the Royal Bank of Scotland and Halifax Bank of Scotland, could not be seen as an investment of capital because the UK government did not have the capital available to invest. Consequently the money will be added to their borrowings. When coupled with the nationalisation of Northern Rock and Bradford and Bingley the government has broken its golden rule of only borrowing to invest over the economic cycle and not for funding day to day spending needs.

Bunun karşılaştırması olarak, ABD 2 Ekim'de, likiditeyi sağlamak ve varlık fiyatları toparlanana kadar idare etmek amacıyla sıkıntıya düşen finansal kuruluşların "zehirli" varlıklarını satın almak için 700 milyar dolar ayırmayı taahhüt etti. Bu plan daha sonra, ABD hükümetinin bazı kurumların yeniden sermayelendirilmesinde pay sahibi olmasını da kapsayacak şekilde değiştirildi.

In comparison the US on the 2nd of October committed to $700 billion to buy “toxic” assets of stricken financial organisations to provide liquidity until asset prices recover, a plan which was amended later to include the US government taking positions in the recapitalisation of some institutions.

Kötü anlamlı "toksik" sözcüğünün kullanımı, akla Çernobil felaketi gibi bir görüntü getiriyor. Bu benzetme uygun olabilir, ancak toksik kelimesiyle ilişkilendirilen tek imge bu değil. Toksik bir şeyin olumlu bir değerini veya fiyatını bulmak zor olurdu; ancak onu birine zarar vermek için kullanmıyorsa. Kurtarma planının görünen gerekçesi şudur: Vergi mükelleflerinin parasının Wall Street kumarhanesine enjekte edilmesi adil olmayabilir, ama "sorunlu varlıkları" serbest bırakıp finans piyasalarında likidite yaratacak ve böylece kredi verme, borçlanma ve bir sonraki büyüme turu için çok gerekli yeni bir dalgayı tetikleyecek zorunlu bir kötülüktür. Bu yaklaşımın birkaç sorunu var.

The use of the emotive word “toxic” conjures up images of some form of Chernobyl disaster, and whilst that may be an appropriate analogy, that’s not the only imagery associated with toxic. It would be difficult to find a positive value or price for something toxic, unless one was using it to injure someone. The apparent rationale for the bailout plan is that while the injection of tax payers' money into the Wall Street casino may not be fair, it is a necessary evil that will free up the “troubled assets” and create liquidity in the financial markets, thereby triggering a much-needed new wave of lending, borrowing and the next round of growth. There are several problems with this approach.

1. “Zehirli varlıkların” (ne kadar da çelişkili bir tanım) alıcısını bulamamanın nedeni bir likidite sorunu değil, bir fiyat sorunudur. Bu varlıklar için bir piyasa vardır; ancak sorun, piyasadaki fiyatın ayakta kalmak isteyen bankalar ve yatırım fonları için kabul edilemez olmasıdır. Piyasa bunları değersiz hurda olarak fiyatlandırıyorsa, hükümet kim oluyor da başka türlü fiyatlandırmaya kalkıyor? Bu durum, gerçek sorunun güven eksikliği olduğunu ortaya koyuyor. Sorun inanç ve güven eksikliğinden kaynaklanıyor ve bu eksiklik, gerçek varlıklara oranla fazla miktarda hurda/abartılı değerlenmiş varlık bulunmasından doğuyor. Likidite krizi, ortada hiç likidite bulunmamasından değil; sahip olanların ciddi bir daralma döneminde ve abartılı varlık fiyatları ortamında harcama yapmak istememesinden kaynaklanıyor. Likidite sahipleri, özellikle de batma ihtimali olan kişilere, hurda varlık sahiplerine borç vermek istemiyor.

1. The inability to find buyers for the “toxic assets” (such a contradiction in terms) is not a liquidity problem but a price problem. There is a market for them, but the problem is that the price in the market is unpalatable to banks and investment funds that want to survive. If the market prices them as junk, who is the government to price them otherwise? This betrays the real problem of confidence. The problem is one of a lack of faith and trust, and this is because of too much junk/overblown assets relative to real assets. The liquidity crisis is not that there is no liquidity available, simply that those with it will not spend in a serious downturn and with overblown asset prices. Owners of liquidity are not willing to lend it to owners of junk, particularly if they may fail.

2. Her ne kadar 700 milyar dolar gerçekten büyük bir rakam olsa da, hiçbir şekilde yeterince büyük değil. Bu tutar, birikmiş kötü borçların ve gelecekte ortaya çıkması muhtemel borçların yalnızca küçük bir kısmı. The Washington Post'un 29 Eylül'de bildirdiğine göre, ABD'nin en büyük 20 finans kurumu 4,7 trilyon dolarlık konut kredisi ve konut kredisine dayalı menkul kıymetlere sahipti (buna ek olarak kaydedilmemiş CDO'lar da var). CDS kayıpları da şimdi zarar vermeye başlıyor ve bu da düzenlenmemiş, bildirilmemiş ve çok büyük. ABD, İngiltere ve Avrupa hükümetlerinin çeşitli kurtarma paketlerinin, kredilerinin ve garantilerinin hiçbir zaman geri ödenip ödenmeyeceği artık çok tartışmalı. 4 Aralık 2008 itibarıyla bu tutarlar 10 trilyon doları aşmıştı.

2. Although $700 billion is a really large number, it is no way large enough. It is only a fraction of the accumulated bad debts and likely debts moving forward. The Washington Post reported on the 29th of September that 20 of the US’s largest financial institutions owned $4.7 trillion in mortgages and mortgage backed securities (with non recorded CDOs on top of that). CDS losses are also now beginning to hurt and this too is unregulated, unreported, and huge. It is now very questionable as to whether the assorted bailout, loans, and guarantees from the US/UK/European governments will ever be paid. Amounts which as of December 4, 2008 were in excess of $10 trillion.

3. Konut balonunun ve yüksek riskli (sub-prime) kredilendirmenin temel sorunu ele alınmıyor. Sonuç olarak ABD'de milyonlarca insan evlerini kaybedecek ve yoksulluğun daha da derinine itilecek. Hükümet büyük finans kurumlarını kurtarırken, bu aynı kurumların agresif ipotek satışlarının ardından milyonlarca insan her şeyini (evlerini, servetlerini ve işlerini) kaybedecek. Bu kurtarma paketlerinde konut balonunun mağdurlarına yönelik hiçbir düzenleme yok ve medya, "aşırı borçlanan" ya da karşılayamayacakları ipotekleri alan bu insanları hızla suçluyor. Oysa agresif satış politikaları cezasız kalıyor. Mağdurlar neden çatılarını koruyabilmeleri için kurtarılmıyor? Hükümetler bunu yapsaydı en azından gerçek varlıkları (evleri) üstlenmiş olurlardı.

3. The main underlying problem of the housing bubble and sub prime lending is not addressed. Consequently millions in the US will lose their homes and be driven even further into poverty. At the same time that the government is bailing out major financial institutions, following aggressive mortgage selling by those same institutions there are millions who will lose everything (their homes, wealth, and jobs). There is no provision in these bailouts for the victims of the housing bubble and the media is quick to point blame at them for “over-extending” or taking out mortgages they couldn’t afford. Yet the aggressive sales policies are not punished. Why are the victims not being bailed out to enable them to keep a roof over their heads? If the governments did this then they would at least be taking on real assets (houses).

4. Ekonomik teşvik paketleri yalnızca rahatsız edici bir "ek" niteliğindedir. Otomotiv sektörü, genel ekonomik bunalım ve kendi sektöründeki gerileme nedeniyle 25 milyar dolarlık bir kurtarma paketi talep etti. Finansal kurtarma paketi, spekülatörlerin zehirli zararlarını kapatmak için iyi paranın (vergi mükelleflerinden ya da para arzının şişirilmesiyle, yani daha fazla dolar basılarak) harcanmasına yol açacak. Bu para, (bankaların) zararlarını kapatmak için bir kara deliğe düşecek ve ev sahiplerine ya da genel kamuoyuna hiçbir yardımı olmayacak.

4. The economic stimulus packages are only an inconvenient “add-on”. The auto industry pleaded for a $25 billion bail out due to the overall economic malaise and decline in their own industry. The financial bailout will send good money (from the taxpayers, or via inflated money supply – printing of more dollars) to cover the toxic losses of the speculators. That money will fall into a black hole to cover their (bank’s) losses and will not help homeowners or the general public.

ABD hükümetinin müsrif kurtarma politikalarına yönelik kaygılar artmaya devam ediyor. New York Times, 27 Kasım'da, Federal Reserve ve Hazine Bakanlığı'nın Salı günü, 25 Kasım'da, yeni 800 milyar dolarlık kredi programları açıkladığını ve bununla birlikte çöken ulusal bankacılık sistemini canlandırmak için gerekli olan kadar para basacaklarını bildirdiğini yazdı.

Concerns about the profligacy of the US government’s spendthrift bailout policies have accelerated. The NY Times reported on the 27th of November that with the Federal Reserve and the Treasury announcing a new $800 billion in lending programs on Tuesday the 25th, that they were sending a message that they would print as much money as needed to revive the nation’s crippled banking system.

"Son bir yılda hükümet, doğrudan ve dolaylı olarak yaklaşık 7,8 trilyon dolarlık mali yükümlülük üstlenmiştir. Bu, ülke ekonomisinin tamamının yaklaşık yarısına eşittir ve Kongre'nin Hazine'nin mali kurtarma planı için onayladığı 700 milyar doları çok geride bırakmaktadır."

“In the last year, the government has assumed about $7.8 trillion in direct and indirect financial obligations. That is equal to about half the size of the nation’s entire economy and far eclipses the $700 billion that Congress authorized for the Treasury’s financial rescue plan.” 1

Hükümet kurtarma paketlerinin yanı sıra, sıkıntıdaki borç verenler bir çıkış yolu olarak "piyasa değeri" (mark to market) muhasebe kurallarının askıya alınmasına bakıyor. Bu kurallar, kurumların ipotek varlıklarını en son işlem gören fiyata göre değerlemesini zorunlu kılıyordu. Ancak büyük bankaların baskısıyla Finansal Muhasebe Standartları Kurulu (FASB) tarafından, model bazlı değerlemelere daha fazla avantaj tanımak amacıyla yakın zamanda yapılan değişiklikler yürürlüğe konuldu. Borç verenler artık zararların var olmadığını varsayabiliyor ya da bu zararların muhasebeleştirilmesini erteleyebiliyor; böylece yatırımcıların son derece ihtiyaç duyduğu şeffaflık tehlikeli bir biçimde ortadan kaldırılıyor.

In addition to the government bailouts, distressed lenders are looking to the suspension of "mark to market" accounting rules as a means of salvation. These rules required institutions to value their mortgage assets according to the most recently traded price. However, changes recently implemented by the Financial Accounting Standards Board (FASB) under pressure from the large banks to allow more advantageous model based valuations have now been brought in. Lenders are now able to pretend that the losses do not exist, or defer accounting for them, thereby dangerously removing the transparency that investors so desperately need.

"Bu düzenleme, şirketlerin piyasayı "düzensiz" ya da likidite sorunlarınca ele geçirilmiş saydıkları birçok durumda, tahminlere ve kendi değerlendirmelerine başvurmaları konusunda daha fazla esneklik tanımaktadır" 2.

“It gives companies more leeway to employ estimates and their own judgment in many cases when they deem the market to be "disorderly" or seized by liquidity problems” 2.

Bunun sonucunda bankalar artık ipotek varlıklarının değerini şişirilmiş biçimde gösterebilir ve bilançolarının iyi sermayelendirilmiş göründüğünü ileri sürebilir. Yeni krediler için fonlamak amacıyla daha fazla sermaye toplamalarına gerek kalmaz. Ancak ağrıya karşı duyarlılığı olmayan kişinin ciddi yaralanma riskiyle karşılaşması gibi, bu adım aynı finans kurumlarını daha büyük risk almaya teşvik eder. Sonuçta bu, büyük olasılıkla daha fazla zarara yol açacak ve gerçek ekonomik durumlarını bildirmeden sorundan kumar oynayarak kurtulmaya çalışmalarına olanak tanıyacaktır.

As a result the banks can now present inflated values for their mortgage assets, and that their balance sheets are well capitalized. They would not need to raise more capital in order to fund new loans. However, like the person with no sensitivity to pain runs the risk of serious injury, this move encourages the same financial institutions to take greater risks. In the end this will likely lead to more losses, allowing them to try to gamble their way out of the problem without reporting their true economic position.