Bir kişi, insanlar faiz oranlarının seyri, ABD konut piyasasının gücü ve kurumsal dünyada kimin başarılı olup kimin başarısız olacağı üzerine (örneğin Kredi Temerrüt Takası ile) bahis oynamaktan memnunsa, bırakılmaları gerektiğini savunabilir. Sonuçta her zaman bir kazanan ve bir kaybeden vardır; belki de kaybeden hatalarından ders alır ve daha iyi bir insan olarak geri döner. Her seferinde yenilen ama büyük bir kazanç umuduyla yeniden ve yeniden kumar masasına dönen bağımlı kumarbaz gibi. Varsayım, piyasaların verimli olduğu ve kaybedenlerin borçlarını tamamen ve zamanında ödeyeceği, kazananların ise kazançlarını keyifle cebe indireceğiydi. Bu, piyasaların verimsizliğini, yani gücünün yetmediği bir işe girenlerin borçlarını ödemekte zorlanacaklarını ve kumar kayıplarıyla tamamen iflas edenleri hesaba katmayan saçma bir düşüncedir. Bu kriz de bundan farklı değildir.

It would be easy for one to argue that if grown men (and women) are happy to gamble on the direction of interest rates, the strength of the US housing market and over who will, and who will not fail in the corporate world (for example with Credit Default Swaps), they should be allowed to get on with it. After all there is always a winner and a loser, and maybe the loser will learn from his mistakes and come back a better person. Like the perpetually failing gambler who always returns addicted yet expectant for a big payout, the assumption was that the markets are efficient and losers will pay out fully and on time just as the winners will gleefully pocket their gains. This is an absurd notion, which fails to take note of the inefficiency of those that get in out of their depth who will struggle to meet their debts and those that are completely wiped out by their gambling losses. This crisis is no different.

Şirketlerin "firmayı", ya da daha doğru bir ifadeyle kaldıraç (borç) yoluyla firmanın birçok katını riske attığını izledik. Ordusu kadar muhasebeci, risk uzmanı ve uyum personeli olmasına rağmen dünyanın en büyük bankaları bunun geldiğini görmedi ve fırtınanın içine yürüdü. Giderek büyüyen ve daha riskli bahislerden sürekli kâr biriktirme hayalleri yüzünden kaybetmeyeceklerini varsaydılar. Genel müdürlerden en alt kademedeki tüccarlara kadar herkes sonuçlardan sorumludur. Yine de birkaç istisna dışında hiçbiri yasa dışı bir şey yapmadı. Sistem ve yasa yaptıklarını onayladı. Sorunun özü sistemde (Kapitalizm) ve genel olarak işlemlere ve kumara yaklaşımında yatıyor. Dünyanın en büyük ve en itibarlı bankalarından ikisi olan Royal Bank of Scotland ve Barclays'in, yayımlanan raporlarına ve hesaplarına göre, her birinin 2,4 trilyon dolarlık Kredi Temerrüt Takası (CDS) tuttuğu yakın zamanda bildirildi; bu, Büyük Britanya'nın toplam Gayri Safi Yurt İçi Hasılasının neredeyse iki katı. İkisinin de İngiliz hükümetiyle kurtarma paketi görüşmelerinin merkezinde olması şaşırtıcı değil; RBS ise bu baskıya boyun eğdi.

We’ve watched companies bet “the firm”, or to be more accurate through leveraging (loans) bet many multiples of the firm. Despite armies of accountants, risk experts and compliance staff the world’s largest banks did not see it coming and walked into the storm. Blinded by dreams of constantly accumulating profits on ever larger and riskier bets they just assumed they would never lose. And from the chief executives all the way down to the traders they are all culpable for the results. Yet, with only a few exceptions, they did nothing illegal. The system and the law endorsed what they did. The heart of the problem lies with the system (Capitalism) and its approach to transactions and gambling in general. Both the Royal Bank of Scotland and Barclays two of the largest and most prestigious banks have recently been reported to be each holding (according to their published report and accounts) $2.4 trillion dollars of Credit Default Swaps, nearly twice the size of Britain’s total Gross Domestic Product. Little wonder they have both been at the centre of bailout discussions with the British government with the RBS succumbing.

Kredi temerrüt takasları (CDS), Lehman Brothers'ın iflas koruması talep etmesine yol açan büyüyen kredi krizinde önemli bir rol oynadı. Benzer şekilde, sigorta şirketi American International Group Inc. (AIG) için hazırlanan hükümet kurtarma planı ($124 milyar ve artmaya devam ediyor) ile Merrill Lynch & Co'nun Bank of America'ya acil satışı da CDS balonuna dayanıyor. AIG, geleneksel sigortacılığı bırakarak daha egzotik ve görünüşte daha kazançlı olan CDS piyasasına yönelmiş ve bu piyasanın önemli bir oyuncusu haline gelmişti. Büyük bir CDS satıcısı olan AIG'nin batması, onunla işlem yapan diğer pek çok banka ve finans grubunda milyarlarca dolarlık zarara yol açacak ve onları da iflasa sürükleyecekti. Domino zinciri tamamen başlamış olacaktı. Lehman Brothers ise geçmişine ve Wall Street'teki konumuna rağmen gözden çıkarılabilir görüldü ve batmasına izin verildi. Yine de, bu iflasın mevcut krizde önemli bir rol oynadığı gerekçesiyle birçok çevrede eleştirildi.

Credit default swaps played a major role in the mushrooming credit crisis which led to Lehman Brothers filing for bankruptcy protection. Similarly the government rescue plan for insurer American International Group Inc. (AIG) ($124 billion and counting) and the emergency sale of Merryll Lynch & Co to Bank of America is rooted in the CDS bubble. AIG had become a major player in the CDS market, shunning traditional insurance for the more exotic and supposedly more lucrative CDS market. As a major seller of CDSs, had AIG failed, it would have triggered many billions of dollars in losses at numerous other banks and financial groups who traded with AIG, sending them into failure as well. The domino chain would be well and truly kicked off. Lehman Brothers despite its history and standing on Wall Street was deemed expendable, and was allowed to fail. Nevertheless its failure has in many quarters been criticised because it has played a key part in the current crisis.

Lehman'ın tasfiyeye girmesiyle, devasa türev ve kaldıraçlı pozisyonlarının gerçek boyutu daha net ortaya çıktı; hâlâ bir büyük avukat ekibinin üzerinde çalıştığı 1,5 milyon Lehman türev sözleşmesi bulunuyor. Bu durum, ABD'nin en büyük ipotek şirketleri Freddie Mac ve Fannie Mae'nin hükümet tarafından devralınmasının ardından yaşanan "kredi olayları"nın ardından Lehman üzerinde de bir "kredi olayı" tetikledi. Bu kredi olayları, finansal sistemin kırılganlığını keskin bir biçimde gözler önüne serdi; kimsenin bir sonraki iflasın kimde olacağını bilmediği, sistemde dolaşan bu kadar büyük CDS ve diğer türev kayıplarıyla da kimin kime ödeme yapabileceğinin belirsiz olduğu bir ortam yaratıldı. En büyük bankaların, tüm önemli yatırım bankaları dahil, olası şekilde ödeme gücünü yitirmiş olması durumunda, kime güvenebilirsiniz? ABD'nin beş temel yatırım bankasının tamamı şu anda ya iflas etti (Bear Stearns, Lehman Brothers, Merrill Lynch) ya da iş modellerini terk ederek özel fonlama desteği ve ABD hükümetinin koruması altındaki bankalara dönüştü (Goldman Sachs ve Morgan Stanley).

By going into liquidation the full extent of its massive derivatives and leveraged positions became clearer – there is still 1.5 million Lehman derivative contracts which a large team of lawyers are struggling through. It also triggered a “credit event” over Lehman, following the credit events of the Government takeovers of the largest US mortgage companies Freddie Mac and Fannie Mae. These credit events brought the fragility of the financial system into sharp focus and no one knew who would fail next, or with such large CDS and other derivative losses washing around the system, who could pay who. If the largest of banks including all the key investment banks, were possibly insolvent who do you trust? The five core US investment banks have now all either failed (Bear Stearns, Lehman Brothers, Meryll Lynch) or abandoned their business model and become banks with access to special funding support and protections from the US government (Goldman Sachs and Morgan Stanley).