Banka varlık değerleri eriyip giderken, kısa vadeli borçlanma kaynakları kuruduğu için kredi pozisyonlarının geri ödenmesi gerekiyor. Etkisi itibarıyla bankalar, son yıllarda biriken devasa kredi pozisyonlarının çözülmek zorunda kalındığı bir borç azaltma (deleveraging) sarmalına çekiliyor. Daha muhafazakâr olan Avrupalı bankalar bile aynı sorunlarla karşı karşıya; uzun vadeli yatırımlarındaki pozisyonlarını sürdürebilmek için üç aylık kredi finansmanına ağır biçimde bağımlılar. Buna ek olarak, piyasalar keskin biçimde düşerken hedge fonları, yatırım fonları ve bağlantılı kuruluşlar kaldıraçlı pozisyonları karşılığında ağır teminat (margin call) çağrılarıyla karşı karşıya kalıyor; üstüne herkesin batmakta olan yatırım gemisinden kaçmak için yarıştığı bir ortamda fonlardan yüksek düzeyde müşteri çekilişleri de yaşanıyor.

While Bank asset values are evaporating, loan positions are having to be repaid as short term lending dries up. Effectively the banks are being caught in a downward spiral of deleveraging in which the massive loan positions built up in recent years have to be unwound. Even the more conservative European banks are facing the same problems as they rely heavily on three month loan financing to maintain their positions vis a vis their long term investments. Additionally the Hedge funds, investment funds and associated groups are facing heavy margin calls against their leveraged positions as the markets dramatically drop, added to high levels of customer withdrawals from their funds, as everyone clambers to get off the sinking investment ship.

İnternet çağı, Birleşik Krallık'ın cadde ve sokaklarındaki banka şubelerinin önünde oluşan kuyrukların aşağılanmasından bankaları kurtardı. Yine de mevduat sahipleri "tıklamalarıyla" oy kullandı; paralarını banka hesaplarından, fırtınalı dönemde güvenli liman sayılan her yere ve her kuruma kitlesel biçimde çektiler. Bu, daha az görünür ama aynı derecede yıkıcı bir bank koşuluydu. Azalan mevduat tabanı, kredi daralması, türev araçlarına dayalı ağır zararlar ve hangi bankanın bir sonraki çöküşe uğrayacağına dair tam bir güven kaybının birleşmesi, birçok bankanın fiilen iflasın eşiğine gelmesi anlamına geliyordu; hatta birçoğu teknik olarak zaten iflas etmişti. Genel müdürlerinin hükümetlerinin kapısına yardım için koşması şaşırtıcı değildi.

Rather than queues around the corner from bank offices in the high streets of the UK and main streets of the US, the internet age has spared the banks from that indignity. Nevertheless deposit holders voted with their “clicks” moving money out of bank accounts on mass to wherever and whoever was seen as a safe port in the storm. A less visible run on the banks, yes, but no less devastating. A perfect storm of dropping deposit base, credit contraction, heavy derivative based losses and complete lack of confidence in who next might collapse meant that many banks were effectively on the brink of collapse, indeed many were technically bankrupt. It was no surprise that their Chief Executives beat a track to the door of their governments for help.