Mevcut ekonomik sistemler, devletin hâkim ideolojisini yansıtır. Bu nedenle böyle bir istikrarsızlık, ekonomik sistemlerin kendisine bağlanamaz. Hâkim kapitalist ekonomik sistem belirgin bir istikrarsızlıktan muzdariptir; bu yüzden dönemsel olarak iş döngüsü (business cycle) olarak anılır (ABD iş döngüleri listesi 6.

The economic systems that are in place reflect the prevailing ideology of the state. Therefore such instability cannot be attributed to economic systems per se. The reigning capitalist economic system suffers from marked instability; so periodically it is referred to as the business cycle (list of US business cycles 6.

) ve (kapitalist) makroekonominin temel ilgi alanıdır. Son 100 yılda kapitalist ekonomik sistemin uygulanması tarihi, bu istikrarsızlıkların istisna sayılmasının güç olduğunu göstermektedir. İş döngüsünün açıklamasına dair birkaç görüş bulunmaktadır; bunların kapsamlı bir biçimde ele alınması burada gerekli olmayan bir akademik titizlik düzeyi gerektirir. İş döngüsü dinamikleri üzerine olağan bir inceleme, kapitalist sistemlerin çeşitlerini ve çeşitli değişkenlere ilişkin verileri konu alır; farklı ideolojik sistemleri ya da toplumsal modelleri ayrıntılı olarak incelemez. Fikir birliğinin olmaması ve kapitalist iktisat çalışmalarının doğası, dikkat çekici iktisatçıların (kapitalist) iktisat teorisinin en büyük başarısızlığının iş döngüsünü, fiyatlardaki dalgalanmanın büyüklüğünü ve büyüme ile yeniliğin nedenlerini açıklayamaması olduğunu savunmalarını şaşırtıcı olmadan kılmaktadır7.

) and is a primary concern of (capitalist) macroeconomics. The history of the past 100 years of the implementation of the capitalist economic system shows that it is hard to treat these instabilities as exceptions. There are several takes on the explanation for the business cycle; a thorough exposition requires a level of academic rigour that is unwarranted here. A usual treatise on business cycle dynamics concerns itself with the variants of capitalist systems and data on various variables, and does not delve into different ideological systems or societal models. The lack of consensus and the nature of capitalist economic studies, not surprisingly make prominent economists argue that the biggest failure of (capitalist) economic theory is the failure to explain the business cycle, the size of fluctuation in prices and causes of growth and innovation7.

Smith ve Walras, ekonominin denge arayan ve bu dengeyi sürdüren bir sistem olarak anlaşılabileceğini ima etmişlerdir; ana akım kapitalist iktisatçılar ise krizleri sistemdeki dışsal şokların sonuçları olarak görmektedir. Hem klasik hem de Keynesçi iktisatçılar, toplam talep ve toplam arz şokları durumunda piyasanın uzun dönemli dengeye ulaşmadaki çevikliği konusundaki tartışmanın içine sıkışmış durumdadır.8

Smith and Walras implied that the economy can be understood as an equilibrium seeking and sustaining system and mainstream capitalist economists view busts as outcomes of external shocks to the system. Both classical and Keynesian economists are mired in the debate over the agility of the market in the event of aggregate demand and supply shocks to achieve long-run equilibrium8.

Klasik iktisatçılar, arz ve talep miktarlarındaki dengesizliklere fiyatların hızla uyum sağladığını ileri sürerler; böylece ekonomi birkaç ay veya daha kısa sürede uzun dönemli dengesine ulaşır ve bu nedenle durgunluğun hızla sona ermesi beklenir (en katı versiyonunda denge zaten korunmuş olur). Uyumun hızlı gerçekleştiğini savundukları için, devlet müdahalesinin çok az fayda sağlayacağını öne sürerler (bu, görünmez el argümanıyla uyumludur). Keynesçiler ise fiyatların/ücretlerin kendiliğinden hızla ayarlanmadığını ve ekonominin uzun dönemli dengesine dönüşün yavaş olacağını savunurlar; ekonominin kendi kendini düzeltme gücüne inanmadıklarından, durgunlukla mücadelede devletin rolünü önemserler (örneğin Keynes, harcamaların artırılmasını savunmuştur).

Classical economists posit that prices adjust rapidly to imbalances in quantities supplied and demanded, so that the economy gets to its long-run equilibrium in a few months or less, hence recession is likely to end quickly (in the strictest version equilibrium is simply maintained). Since adjustment occurs quickly, they argue that little is gained by government intervention (consistent with the invisible hand argument). Keynesians argue that the prices/wages do not adjust itself quickly and return of the economy to long-run equilibrium would be slow, and do not believe in the self-correcting powers of the economy, hence the role of government in fighting recessions (for example Keynes argued for an increase in spending).

Minsky ve başkaları, dışsal şoklar olmasa bile finansal sistemlerin istikrarsızlığının kapitalist ekonomilerin temel bir özelliği olduğunu savundu. Avusturya okulundan bazı isimler ise bu içsel istikrarsızlığın merkez bankaları gibi hükümet müdahalelerinden kaynaklandığını ve serbest piyasa kapitalizminde ortaya çıkmayacağını ileri sürdü. Genel olarak, birkaç istisna dışında, tüm görüşler mülkiyet özgürlüğünü mümkün olan en üst düzeye çıkarmayı hedefler; serbest piyasacı bir ruhla hareket ederler, ancak istikrarı sağlamak için farklı çekinceler ve farklı derecelerde hükümet müdahalesi önerirler. Sorun iş döngüsünün çözülmesiyse, kapitalist çerçeve içindeki çözümler oldukça tartışmalıdır. Bu bağlamda ilkelere sımsıkı bağlı kalmak pratik bir anlam taşımamakta, yamalar niteliğindeki müdahaleler ise çoğu zaman kapitalist iktisadın temel ilkelerini ihlal etmektedir. İslam âlimi Şâtıbî'nin sözlerini kapitalizm için yeniden ifade edersek: Kapitalist ideali, kapitalizmin amaçlarını gerçekleştirme bahanesiyle ihlal etmek, ruhu önemseyip bedeni önemsememeye benzer; beden ruhsuz olunca işe yaramazsa, ruh bedensiz olunca da işe yaramaz.

Others like Minsky contended that even in the absence of external shocks, instability is a fundamental characteristic of financial systems in capitalist economies. Others from the Austrian school argue that the inherent instability is due to intervention of the government such as the role of central banks, and would not occur in free market capitalism. In general (with few exceptions), all positions look to extend the freedom of ownership to the maximum possible as free marketeers in spirit, but with varying caveats and degrees of government intervention to achieve stability. If resolving the problem of the business cycle was the issue, the solutions within the capitalist framework are highly contentious, where holding on to the ideals lacks practical relevance and the patchwork interventions often violate the very central precepts of capitalist economics. Rehashing the words of Islamic scholar Shatibi9 for capitalism, violating the capitalist ideal under the pretext of pursuing the objectives of capitalism is like the one who cares about the spirit without the body, and since the body without the spirit is useless, therefore the spirit without the body is useless too.