Bu durum kısa sürede tam kapsamlı bir likidite krizine dönüştü; finans kurumları birbirine güvenmez oldu. Bankalar arası borç verme neredeyse durdu. İngiltere Merkez Bankası'nın belirlediği faiz oranı ile bankaların kendi aralarında borç verirken uyguladıkları oran (LIBOR) arasındaki makas genişledi. Bu da yeni sorunlara yol açtı, çünkü bankaların çoğu uzun vadeli kredi verebilmek için kısa vadeli borçlanmaya dayanıyor. Kısa vadeli krediler bulunamadığında, para için kime başvurulabilir? Son başvuru merci olarak merkez bankaları devreye girmek zorunda kaldı. Amerika Birleşik Devletleri Federal Rezervi ile İngiltere Merkez Bankası, hızla batmakta olan bankaları ayakta tutmak için "acil" kredilerle büyük miktarda likidite sağlamak zorunda kaldı. Bu durum bankalara ya da sisteme olan güveni pek artırmıyor. Son İngiltere banka kurtarma yasa tasarısına, acil kredi kullanan bankaların adlarını gizlemeye yönelik özel hükümlerin eklenmiş olması da şaşırtıcı değil; böylece bu kredileri kullanmanın yarattığı "damga" ortadan kaldırılmak isteniyor. Likidite krizindeki bir diğer temel etken ise şu: batmakta olan bankalar, bilançolarını daha riskli kredilerle zayıflatmayı, yani diğer "şüpheli" bankalara, (bir durgunluk sırasında) konut kredisi borçlularına ve batan şirketlere daha fazla kredi vermeyi pek göze alamıyor. Bu da kısır bir döngü yaratıyor. Sonuç olarak bankalar ellerine geçirebildikleri her nakit parayı biriktiriyor. Hükümetlerin beklediği bir sonraki büyük iş canlanmasını teşvik etmek için bu pek elverişli değil. Bankalar nakit biriktiriyor ve birçok zengin de onları izliyor.

This situation then rapidly led to a full blown liquidity crisis where financial institutions don’t trust one another. Inter bank lending ground to a halt. The spread between what the Bank of England set as its interest rate, and what the banks would use to lend between them ballooned (the LIBOR rate). This created further problems as most banks borrow short term to provide long term loans. If short term loans are not available who is left to get money from? The central banks as lenders of last resort had to step in. The US Federal Reserve and Bank of England have been forced to provide masses of liquidity via “emergency” loans to keeping rapidly failing banks afloat. A position which hardly strengthens confidence in the banks or the system. It is no wonder that the most recent UK bank bailout bill included special provisions to hide the names of banks making use of emergency loans in order that the “stigma” of doing so was taken away. The other key factor in the liquidity crisis is that failing banks can hardly afford to weaken their balance sheets by making more risky loans to other “dodgy” banks, mortgage holders (in a recession) and failing companies – a vicious cycle. Consequently the banks are hoarding what cash they can get their hands on. Hardly conducive to encouraging the next big business upturn the governments expect. The banks are now hoarding cash, and many of the wealthy will be following them.