Upendo huleta mambo mengi ya kufuatia, athari na mahitaji; yawe ya kusifiwa au ya kulaumiwa, yenye manufaa au yenye madhara; katika shauku, ladha, utamu, tamaa, urafiki, mawasiliano, ukaribu, kutengana, kuachwa, furaha, huzuni, n.k. Upendo wa kusifiwa ni ule wenye manufaa na thamani, kwani huvutia kila jema kwa mwenyewe duniani na Akhera ili kuweka furaha yake. Ama upendo wenye madhara ni ule unaovutia kila lenye kumdhuru mwenyewe duniani mwake na Akhera mwake ili kuanzisha maisha ya adhabu kwake. Mtu yeyote mwenye akili hangechagua lenye madhara kwake, na kama angefanya hivyo, ingekuwa kwa sababu ya ujinga, kwa kuwa nafsi wakati mwingine hutaka kugundua lenye madhara, jambo linalomfanya mtu kuwa dhalimu kwa nafsi yake. Mtu anapochagua lenye madhara kwake katika maisha yake, uchaguzi wake unatokana ama na imani potofu au tamaa mbaya. Hii ndiyo hali ya wale wanaofuata dhana zao na yale wanayoyatamani wenyewe. Athari za kihisia (za huzuni au furaha) za upendo wa kusifiwa, ambazo humpatia muumini malipo, zote ni za manufaa kwake, ilhali zile za upendo wa kulaumiwa humpatia hasara na madhara tu. Hii ndiyo matokeo ya kila tendo, liwe limefanywa kwa utii kwa Allah ~ au kwa kumuasi Yeye. Kwani Allah ~ amesema: (Hiyo ni kwa sababu hawapati kiu, wala uchovu, wala njaa katika Njia ya Allah, wala hawapigi hatua yoyote kuwakasirisha makafiri, wala hawamdhuru adui kwa lolote, isipokuwa huandikiwa kuwa ni tendo jema. Hakika Allah hauachi kuwapotezea malipo ya wafanyao mema. Wala hawatoi chochote (katika Njia ya Allah), dogo au kubwa, wala hawavuki bonde, isipokuwa huandikiwa kwao, ili Allah awalipe kwa lililo bora kabisa la yale waliyokuwa wakiyatenda.)1