3.1 Akıl ve Akılcılık

3.1 Akıl ve Akılcılık - Kapitalist Batı Düşüncesinin Reddi | Quran Course

Prensipler konusunda, bazıları prensipleri değerlerden ayırırken, bazıları aralarında hiçbir ayrım yapmamaktadır. Bazılarının yaptığı ayrım anlam bakımından değil, süreklilik ve özellik bakımındandır. Dolayısıyla değerlerin bir kısmı değişime ve görecelik açısından değişkenliğe tabidir. Buna karşılık prensipler ise değişmeyen sabit değerlerdir. Bunlar özgürlük, eşitlik ve laiklik gibi insanlık açısından evrensel kabul edilen ilkelerdir. Normlara gelince, Batı'ya göre bunlar, genellikle değerlerden doğan yasaların dışında kalan, kısmi ve belirli davranış hükümlerinin bütünüdür. Toplum içinde yaygın olan ahlak ve geleneklerle ilgilidirler ve davranışın kabul edilebilir mi yoksa reddedilmesi gerekli mi olduğunu belirlerler. Bu Batılı değerler, prensipler ve normlar, hayata ve sözde ideolojiye dair Batılı bakış açısından ortaya çıkmıştır. Din ile hayatın ayrılmasına ve yalnızca aklın hakemliğine dayanırlar. Bu da iyi ile kötünün, güzel ile çirkinin anlamını tanımlamak için faydayı temel almayı sağlar. Bu durum, Batı felsefesinin şeyler ve eylemler hakkında normlar açısından dile getirdiği şeydir. Ödül ve cezayı içeren hüküm açısından, ve eylem sırasında dikkate alınması gereken niyet ve değerler açısından, kaçınma ve yapmayı da kapsar.

As for the principles, some of them differentiate the principles from the values, whilst others do not differentiate amongst them. The differentiation made by some is not in the sense of meaning, but in the sense of continuity and particularity. So, some of the values are subject to change and relativity. However, as for the principles, they are fixed values that do not change. They are considered as humanly universal, including freedom, equality and secularism. As for the norms, they are - according to the West - the collection of rulings of conduct that are partial and specific, apart from the laws that usually emerge from values. They are related to the morals and traditions prevalent amongst the society, that determine whether the behavior is acceptable or rejected. These Western values, principles and norms emerged from the Western viewpoint about life or the so-called ideology. They are based on the separation of religion from life and the arbitration by the mind alone. This makes benefit as a basis to define the meaning of good and bad, as well as pleasant and ugly. This is expressed from the Western philosophy related to things and actions in terms of norms. It includes abstinence and performance, in terms of judgment that include reward and punishment, and in terms of the intent and values to be taken into account during action.

Onlar, bir eylemin iyi veya hoş olduğunu belirlemek için o eylemin sonucuna ve neticesine dayanmışlardır. Onlara göre bu görüş Sonuççuluk (Consequentialism) olarak adlandırılır. Sonuççu kuramlar; hazzı, acının yokluğunu, kişinin tercihlerinin tatmin edilmesini ve “genel iyilik” gibi daha geniş kavramları dikkate alır. Jeremy Bentham, *An Introduction to the Principles of Morals and Legislation* (Ahlak ve Yasamanın İlkelerine Giriş) adlı kitabında şöyle demiştir: “Fayda, herhangi bir nesnede, fayda, kazanç, haz, iyilik veya mutluluk üretme eğiliminde olan özellik anlamına gelir.” Böylece Faydacılık, insanın amacını mutluluğa ulaşmanın peşinde olmak olarak tanımlar. Mutluluğun, fayda sağlayan her şeyle gerçekleştiği, fayda sağlayan her şeyin de haz olduğu iddia edilir. Bu görüş Batı'da yaygındır ve Batı'nın hayata dair pratik algısını oluşturur. Yine de onlar bunu, dedikleri gibi, “refah” kavramıyla yeniden ifade ederler. Bir eylem, insanın bireysel olarak ya da bir grup olarak refahında elde ettiği şeylere göre hoş veya kötü olması açısından ahlaki kabul ya da reddi bakımından değerlendirilir. Değerler ve normlar yalnızca bu kavramı gerçekleştirmek için belirlenir.

They relied on the consequence and result of an action to establish the action as being good or pleasant. This is called, according to them, Consequentialism. Consequentialist theories consider pleasure, the absence of pain, the satisfaction of one's preferences and broader notions of the “general good.” In his book, An Introduction to the Principles of Morals and Legislation, Jeremy Bentham stated, “By utility is meant that property in any object, whereby it tends to produce benefit, advantage, pleasure, good, or happiness.” Thus Utilitarianism defines the objective of man to pursue the achieving happiness. It is claimed that happiness is realized by all that benefits, whilst all that benefits is pleasure. This view is prevalent amongst the West, forming the practical Western perception of life. Nevertheless, they express it anew, with the concept of welfare, as they say. The action is evaluated for moral acceptance or rejection, in consideration of its being pleasant or bad, according to what is achieved of the welfare of man as an individual or a group. Values and norms are set only to achieve that notion.

Böylece tek sonuç, insan aklının belirlediği faydadır. Bu noktada din ya da Allah'ın bir müdahalesi yoktur. Dolayısıyla akılcılar, aklın neyin iyi ve neyin kötü olduğunu kendi başına kavrama yeteneğini savunur. Dinin gereksiz olduğunu ileri sürerler. Platon'un Euthyphro diyaloğunda yer alan, Sokrates'in Euthyphro'ya sorduğu, "Dindar olan, dindar olduğu için mi tanrılar tarafından sevilir, yoksa tanrılar tarafından sevildiği için mi dindardır?" sorusundan oluşan, sözde Euthyphro ikilemini öne sürerler. Birinci öncülü kabul edersek, akılcılar bunun anlamının, eylemin aslında hiçbir değeri olmadığı, bunun yerine Tanrı'nın iradesine tabi bir yasal değerlendirme olduğu olduğunu söylerler. Dolayısıyla Tanrı sana adil olmanı emretmemiş olsaydı, adil olmazdın; oysa adalet, insanlığın tamamı için bir gerçekliktir ve onsuz hayat düzene girmez. İkinci öncülü kabul edersek, eylem ve onun ölçütü özünde iyiyse, o zaman Tanrı'dan bağımsız olduğunu, insan aklının Tanrı'ya ihtiyaç duymadan bunu kavrayabileceğini söylerler. Bu yolla Batı, Rasyonalizmini kullanarak dini dışlayan kendi akılcı değerler sistemini kurmuştur.

Thus the only result is benefit decided by the human mind. There is no interference of religion or God. Thus rationalists affirm the ability of the mind to comprehend what is good and bad on its own. They assert the redundancy of religion. They cite the so-called Euthyphro dilemma, which is found in Plato's dialogue Euthyphro, in which Socrates asks Euthyphro, “Is the pious loved by the gods because it is pious, or is it pious because it is loved by the gods?” If one asserts the first premise, the Rationalists would say that the meaning of this is that action has in fact no value at all. Instead it is a legal consideration subject to the will of God. Thus if God had not commanded you to be just, you would have not been just, whilst justice is a reality for all human beings, without which life will not be put in order. If one asserts the second premise, they would say that if the action and its criterion are intrinsically good, then it is independent of God. The human mind can comprehend it without the need for God. In this way, the West established its rational system of values, excluding religion by using its Rationalism.

Aslında insandan, onun hâkimiyet alanı içinde çıkan fiiller kendi başlarına iyi ya da kötü diye nitelendirilemez. Çünkü bunlar yalnızca fiillerdir ve kendi başlarına iyi ya da kötü olarak vasıflandırılmazlar. Bunun yerine iyi ya da kötü olma vasfı, fiilin tabiatının dışındaki dış etkenlere dayanır. Dolayısıyla bir insan canını öldürmek, iyi ya da kötü diye adlandırılamaz; sadece öldürme denir. İyi ya da kötü olma vasfı o fiilin dışındadır. Öyleyse savaşan kişiyi öldürmek iyidir, vatandaşı, antlaşmalı kişiyi ya da himaye altında olan kişiyi (müsta'min) öldürmek ise kötüdür. Birincisini öldüren ödüllendirilir, ikincisini öldüren ise cezalandırılır; her ikisi de ayrım yapılmaksızın aynı fiili, yani öldürmeyi gerçekleştirmiş olsa da durum böyledir. İyi ve kötüyü belirleyen, insanı o fiile sevk eden etkenler ile o fiili gerçekleştirmesindeki gaye ve amaçtır. Yani insanı fiile sevk eden etkenler ve fiili yapmasındaki hedef, bir fiildeki iyiliği ve kötülüğü belirleyen iki unsurdur. Bu durum, insanın o fiili sevmesi ya da nefret etmesi, o fiilin kendisine fayda ya da zarar vermesi fark etmeksizin geçerlidir.

In reality, actions emanating from man, within his sphere of dominance, cannot be described as good or bad in themselves. This is because they are actions alone, that are not characterized as good or bad in themselves. Instead, the characterization of being good or bad is based on external considerations, outside of the nature of actions. So, killing a human soul cannot be called good or bad. Instead it is only called killing. The characterization of being good or bad is external to that action. Thus, killing the one who wages war is good, whilst killing the citizen, or covenanted person or the one who is under protection (musta’min), is bad. The first killer will be rewarded, whilst the second killer will be punished, although both are undertaking the same action, of killing, without differentiation. What decides the good and bad are the factors that drive man to do that action, as well as the objective for which he carries that action. Thus, the factors that drive man to do the action and the objective for which he carries out that action, are the two things that determine the good and bad in an action. This is irrespective of whether man likes or hates that action and whether the action benefits him or harms him.

Hasan ve kabîh konusu, iyilik ve kötülük üzerinedir. Hasan (güzel) ve kabîh (çirkin) hakkında söylenenlere göre, fiiller insanın hükmüyle nitelendirilir ve bunların sevabı ile cezası buna bağlıdır. İnsanın fiilleri, kendi zatî yapıları bakımından, bütün durumları ve değerlendirmeleri göz önünde bulundurulmaksızın yalnızca maddî niteliktedir. Maddî olma hali, fiilin kendisini güzel ya da çirkin olarak nitelendirmez. Bunun yerine fiiller, fiillerin dışındaki dış koşullar ve değerlendirmeler ile tanımlanır. Fiilin hasan ya da kabîh olarak nitelendiğini açıklayan da bu başka husustur. Bu, akıl olamaz; çünkü akıl ayrılık, farklılık ve çelişkiye açıktır. Aklın hasan ve kabîh hakkındaki değerlendirmeleri, kişinin yaşadığı çevreden etkilenir. Akıllar zaman geçtikçe ayrılığa ve farklılığa uğrar. Eğer hasan ve kabîhe karar verme işi akla bırakılırsa, bir topluluk için kabîh olan şey başka bir topluluk için hasan olacaktır. Aynı şey bir zamanda hasan, başka zamanlarda kabîh olabilir. Bir fiilin hasan ya da kabîh olarak nitelendirilmesi, bütün insanlar için, her zaman geçerli olmalıdır. Buna göre, fiillerin tabiatları gereği hasan ya da kabîh olarak nitelendirilmesi, akıldan üstün bir kudretten, yani Allah (swt)'tan gelmelidir.

This is in relation to good and bad. As for the subject of pleasant/pretty (hasan) and ugly (qabeeh), actions are characterized by the judgment of man, by the reward and punishment of them. Actions of man are materialistic alone, with respect to their intrinsic nature, for all of their circumstances and considerations. The nature of being materialistic does not characterize itself as being either pleasant or ugly. Instead, the actions are described by their external circumstances and considerations external to the actions. This other matter is what explains the nature of action as being either hasan or qabeeh. This cannot be the mind because the mind is subject to disparity, difference and contradiction. The mind’s estimations of hasan and qabeeh are influenced by the environment in which a person lives. Minds are subject to disparity and difference over the passage of time. If the mind is left to determine hasan and qabeeh, then the thing that is qabeeh to one group of people will be hasan to another group. The same thing may be hasan at one time, whilst qabeeh at other times. The description of an action to be hasan or qabeeh must be applicable to all human beings, at all times. Accordingly, the characterization of actions being either hasan or qabeeh, by their nature, must come from a power that is beyond mind, which is Allah (swt).

İnsan, şeyleri birbirine benzeterek fiilleri hasen veya kabih olarak değerlendirme yetkisini kendinde görmektedir. İnsanın acı olan şeyi çirkin (kabih), tatlı olan şeyi hoş (hasen), çirkin bir şekli kabih, güzel bir şekli ise hasen olarak nitelendirebildiğini görmesi üzerine, doğruyu hasen, yalanı kabih, sözü yerine getirmeyi hasen, ihaneti ise kabih olarak yargılayabileceğini sanmaktadır. Böylece fiilleri hasen veya kabih olarak yargılama yetkisini kendine vermiştir. Bu yargısına dayanarak çirkin fiil için ceza, hoş fiil için ise mükâfat belirlemiştir. Oysa fiiller, şeylerle kıyaslanamaz. Çünkü şeylerin acılığı, tatlılığı, çirkinliği ve güzelliği duyularla algılanabilir ve bu yüzden onlar hakkında hüküm verilebilir. Buna karşılık fiillerin içinde insanın duyularıyla algılayabileceği hiçbir şey bulunmadığından, bunların kabih mi hasen mi olduğuna dair hüküm veremez. Dolayısıyla fiiller, mutlak anlamda kabih veya hasen olarak nitelendirilemez.

Man gives himself the authority to judge actions to be either hasan or qabeeh by making analogies upon things. Since man finds that he is able to judge the bitter thing as ugly (qabeeh), the sweet thing as pleasant (hasan), the hideous form as ugly (qabeeh) and the beautiful form as pleasant (hasan), he thinks that he can judge truth as hasan, false as qabeeh, fulfilling the promise as hasan and treachery as qabeeh. So he gave himself the authority of judging actions as hasan or qabeeh. Based on his judgment, he determined penalty for the ugly action and reward for the pleasant action. He did so even though actions cannot be compared with things. This is because things can be sensed for their bitterness, sweetness, hideousness and beauty and so judgment can be passed upon them. In contrast, nothing can be found within actions that can be sensed by man, so that he can judge upon them, as to whether they are qabeeh or hasan. Thus, actions themselves cannot be judged as qabeeh or hasan absolutely.

Burada şunu söylememek gerekir: farklılık ve eşitsizlik mutlaka olumsuz anlamda olmak zorunda değildir; evrimi, gelişmeyi ve ilerlemeyi gösteren olumlu anlamda da olabilir. Buna göre Batı hukukunun evrimi, toplumların ve insanların evriminden kaynaklanmaktadır. Bu söylenmemelidir; çünkü bu hükümler, özünde, insanı insan olarak ele alarak onun organik ihtiyaçları ve içgüdüleri bakımından tatmin edilmesi için düzenlenmiş kurallardır. Sistemin gerçeği, insanların sorunlarını, onları bireysel bazda ele alarak ya da yaşadıkları yer ve zamanı dikkate alarak çözmez. Bunun yerine sistem, insanın sorunlarını; erkek ya da kadın, Arap ya da Arap olmayan, beyaz ya da siyah olup olmadığına, ayrıca eski insan, çağdaş insan ya da gelecek insan olmasına bakılmaksızın, insan olarak ele alır. Sistem onu, zamana ve yere göre değişmeden, insan olarak ele alır. Güncel insan ile eski insan arasında bir fark yoktur. Çağdaş insanın meselesi, eski insanın meselesidir; çünkü her ikisi de açlık, susuzluk, korku ve şehvet hisseder. Bunun sebebi, organik ihtiyaçlar ve içgüdülerin her insan için aynı olmasıdır. Bunlar bireyden bireye farklılık göstermez, zamandan zamana da değişmez. İnsan yaşamında görülen değişim, pratik gerçekliklerde olup insanların kendi doğasında değildir. Değişim yalnızca yaşam tarzının biçimlerinde gerçekleşir. Dolayısıyla eski insan mağaralarda yaşayıp atlara binerken, çağdaş insan gökdelenlerde yaşayıp uçaklarla uçmaktadır. Yakından incelersek, eski insanın mağarada yaşamasının ve at sırtında binmesinin ardındaki saiklerin, çağdaş insanın binalarda yaşamasının ve uçaklarla uçmasının ardındaki saiklerle aynı olduğunu göreceğiz. Buna göre, her zaman ve her yer için iyi olan sistem, renkleri, cinsiyetleri, ırkları, yerleri ve zamanları ne olursa olsun tüm insanlar için geçerli olan sorunlara çözümler sunan sistemdir.

It must not be said here that the difference and disparity do not necessarily have to be in a negative sense, as they may be in a positive sense indicating evolution, development and progress. Accordingly, the evolution of Western laws is because of the evolution of societies and people. This must not be said because the treatments, in origin, are the organized rulings to satisfy a human, with respect to his organic needs and instincts, whilst considering him as a human. The reality of the system is that it does not treat the problems of humans, by considering them on an individual basis, or considering the place and time in which they live. Instead, the system would address the problems of Man by considering him as a human, whether male or female, Arabs or non-Arab, white or black, as well as whether he is an ancient Man, contemporary Man or future Man. The system would treat him as a human, without differing over time and place. There is no difference between a current Man and ancient Man. The issue of the contemporary Man is the issue of ancient Man, as both would feel hunger, thirst, fear and lust. This is because the organic needs and instincts are the same for every human. They do not differ from one individual to another, nor do they vary from one time to another. What is seen as a change in human living is in terms of practical realities and not in terms of the nature of humans themselves. The change occurs only in the forms of lifestyle. So the ancient man lived in caves and rode on horses, whilst the contemporary man lives in skyscrapers and flies in airplanes. If we scrutinize closely, we will find that the motive for ancient Man to live in caves and ride on horses, is the same as the motive for contemporary man to live in buildings and fly over airplanes. Accordingly, the system that is good for all times and places, is the system that provides treatments for the problems applicable to all the human beings regardless of their color, sex, race, place and time.

İkinci olarak, Batılıların savundukları ve toplumlarında vurgulamak istedikleri değerler gerçekleştirilemez. Çünkü bu değerler, hayatı faydacı bir bakış açısıyla, yani çıkar esasına göre betimleyen Batı görüşü veya ideolojisiyle çelişir. Dolayısıyla değerler Batının hayata dair bakış açısıyla uyuşmuyorsa, bunlar amaca ve uygulamaya dönüşmeyen salt fikirlerden ibarettir. Bu gerçeği Batılı düşünürlerin bir kısmı da bilmektedir. Bu durum, deontolojik etik (ödev etiği) olarak bilinen teoriyi yeniden canlandırmalarına yol açmıştır. Bu, sonuçlarını ve faydalarını dikkate almaksızın Batının değerlere bağlılığının mümkün olduğunu düşündükleri anlamına gelir. Böylece, yalan söylemenin kendisi itibarıyla çirkin (kabîh) olduğu ve doğruluğun doğası gereği güzel (hasen) olduğu için insanların yalan söylemeyeceğini ve doğru olacaklarını düşünürler. Bu, Batı'daki hiçbir insan grubunda gerçekleştirilemeyecek, uygulanması için hiçbir saiki bulunmayan idealist bir hayal görüşüdür. Bir insanın doğruluğun güzel olduğunu bilmesi, ona otomatik olarak bağlı kalacağı anlamına gelmez. Övgü veya kınama ile birlikte bağlayıcı bir saik bulunmalıdır. Dolayısıyla inancı bu dünyayı öncesinden ve sonrasından ayıran, bireyselliğini evrenin merkezine koyan ve kendisine tek bir hayatı, yani dünyevi hayatı betimleyen bir insan, bu dünyanın zevklerini mümkün olduğunca tüketir. Böyle bir kişi, doğruluğa yalnızca kendisine fayda sağladığı ölçüde önem verir. Burada, cezai yetkileriyle kanunların, uymaya karşı caydırıcı ve teşvik edici olabileceği söylenemez. Bunu söylemek mümkün değildir, çünkü kanunlar hiçbir zaman ve hiçbir yerde insan davranışını kontrol etmez. Aksine, davranış üzerindeki denetimleri yetersizdir ve sınırlı etkiye sahiptir. Birey, kanunları ihmal ettiğinde başka bir teşvikeye ihtiyaç duyar.

Secondly, the values discussed by the Westerners, seeking to emphasize them in their societies, are not achievable. This is because they contradict the Western viewpoint or ideology that depicts life from the utilitarian angle of benefits. Thus, if the values are not concordant to the Western viewpoint about life, then they are mere ideas that do not transform into purpose and practice. This reality is known by a group of the Western thinkers themselves. It prompted them to revive the so-called theory of deontological ethics (duty-based ethics). This means that they perceive the possibility of Western commitment to values, without considering their consequences and benefits. So they perceive that Westerners will not lie because lying is ugly (qabeeh) in itself and to be truthful because truth, by its nature, is good (hasan). This is a view of idealistic fantasy that is not achievable in any group of individuals in the West, as there is no motive for the implementation. Just because a Man knows that truthfulness is good, it does not automatically follow that he will adhere to it. There must be a binding motive, accompanied by praise or condemnation. So for a man whose creed separates this world from what is before and what is after, makes his individuality the center of the universe, depicts for him a single life which is the worldly life, he would devour the pleasures of this world as much as possible. This person will not pay any attention to truthfulness, except to the extent that it benefits him. It cannot be said here that the laws with their punitive authority could be a deterrent and stimulus for abiding. This cannot be said because the laws do not control human behavior at any time and place. Instead, their control over the behavior is deficient and has limited effect. The individual needs another stimulus, when neglecting the laws.

Thirdly, the characterization of values is not a rational matter for Man to evaluate. This is because Man could simply focus on some concepts and values to validate them, while neglecting others, based on his viewpoint about life. For instance, the concept of honor has no meaning within the West, whereas it is among the basic concepts of Muslims. Spiritual value is not present in the Western system of values, although millions of people are religious. Yet the West ignores it because the West is secular and does not care about religious aspects. Also, it is up to a man to compare between values in order to choose the best of them, even if the values have no basis for comparison or equality. However, he would not be satisfied with that. He would still compare and equate between the values. However, the comparison and equation are not based on the virtue of the value itself, but on how the value affects him. Accordingly, humankind builds comparison and equation between values with respect to what benefit or harm the value brings to him. Accordingly, he makes himself the criterion, or makes the effect of these values upon him the criterion. This is, in fact, a comparison between the effects of these values on himself, as opposed to between the values themselves. Since the constitutions of human beings differ with respect to the effects of values, they differ in their comparison between the values. Individuals who are dominated by materialistic inclinations, driven by lusts, would neglect values other than materialistic ones. They would prefer materialistic values and go out to achieve them, as is the reality perceived in the West.

Thirdly, characterizing values is not a rational issue for Man to evaluate. This is because Man could simply focus on some concepts and values to validate them, whilst neglecting others, based on the viewpoint about life. For instance, the concept of honor has no meaning within the West, whilst it is amongst the basic concepts of Muslims. Spiritual value is not present in the Western system of values although millions of people are religious. Yet, the West ignores it because the West is secular and does not care about religious aspects. Also, it is up to a man to compare between values in order to choose the best of them, even if the values do not have comparison or equality. However, he would not be satisfied with that. He would still compare and equate between the values. However, the comparison and equation are not based on the virtue of the value itself, but based on how the value affects him. Accordingly, humankind builds comparison and equation between values, with respect to what the value bring of benefit or harm to him. Accordingly, he makes himself the criterion, or makes the effect of these values upon him, as the criterion. This is, in fact, the comparison between the effects of these values on himself, as opposed to between the values themselves. Since the constitutions of human beings differ with respect to the effects of values, they differ in their comparison between the values. Individuals who are dominated by materialistic inclinations, driven by lusts, would neglect values other than materialistic ones. They would prefer materialistic values and go out to achieve them, as is the reality perceived in the West.

Dördüncüsü: Batı değer sistemi temelinden geçersizdir. Bunun nedeni, farklı ekol ve eğilimlerine bakılmaksızın bütün Batılı düşünürlerin davranışın düzenlenmesine bakarken, davranışa yön veren kavramlarla bu kavramların gayesi (kasdı) arasında ayrım yapmamış olmalarıdır. Onların araştırmaları, davranışın düzenleyicileriyle ilgili değerler üzerineydi, gayesi üzerine değil. Bu yüzden tartıştıkları, yüzlerce sayıdaki değerler; dürüstlük, sevgi, odaklanma, empati, disiplin, alçakgönüllülük, anlayış, hoşgörü, özgürlük, demokrasi, cesaret, eşitlik, samimiyet, doğruluk ve diğerleri gibi değerler, bireylere ilişkin düzenleyici kavramların yanı sıra bireyler arasındaki ilişkileri, yani bir toplumdaki gruplara ilişkin düzenleyici kavramları kapsayan değerlerdir. Batı değerleri, eylemlerin değeriyle hiçbir ilişkisi olmayan bireysel ahlaki özellikleri kapsamaktadır. Çünkü insan, içgüdülerini ve organik ihtiyaçlarını gidermek için, eylemi yapmanın caiz olup olmadığını ya da eylemden kaçınmasını belirleyen belirli bir kavrama göre eylemlerde bulunur. Ancak o, eylemlerini yalnızca düzenleyici kavramları göz önünde bulundurarak yapmaz. Aksine, gerçekleştirdiği eylemin gayesinin gerçekleşmesini de dikkate alır. Aksi takdirde eylem boşa gitmiş olurdu. Eylemin gayesi (kasdı), yani eylemi hangi amaçla gerçekleştirdiği, eylemin değeri olarak adlandırılır.

Fourthly: The Western value system is invalid from its basis. This is because all the Western thinkers, irrespective of their different schools of thoughts and tendencies, when looking at the regulation of behavior, did not differentiate between the concepts that guide the behavior and the aim (qasd) of those concepts. Their research was all about the values related to the regulators of behavior and not their aim. Thus, the values which they discuss, which number in their hundreds such as integrity, love, focus, empathy, discipline, humility, understanding, tolerance, freedom, democracy, courage, equality, sincerity, honesty and others, are the values that include what falls within the concepts of regulation related to individuals, as well as relationships between the individuals, in other words, the regulatory concepts related to groups in a society. The Western values include what falls within the individual moral traits, which do not have any relation to the values of actions. This is because man as a human performs actions to satiate his instincts and organic needs, according to a specific concept that determines for him the permissibility of performing the action, or abstaining from the action. However, he does not perform actions with the regulatory concepts in mind alone. In fact, he also takes into account the realization of the aim of the action which he performs. Otherwise, the action would be in vain. The aim (qasd) of the action i.e. for what purpose he performs the action, is called the value of action.

Batı medeniyeti, dini hayattan ayırma, dinin hayat üzerindeki etkisini reddetme, hayatı fayda olarak nitelendirme ve eylemler için ölçütü faydacılık yapma temeline dayanmaktadır. Sonuç olarak, biçimsel olma dışında ahlaki, manevi veya insani değerlere sahip değildir. Gerçekte Batı medeniyeti, yalnızca faydacı, maddeci değerlere sahiptir. Bu faydacı maddeci bakış, insanoğluna sefalet getiren şeydir. Fransız filozof Emile Brehier, Felsefede Güncel Konular (Fransızca: Les themes actuels de la philosophie) adlı kitabında, madde biliminin maddeciliğe derinden dalmış ve insanın insanlığını yok ederek onu özünü yitirmeye, bir nesneye ya da makineye dönüşmeye sürükleyen endüstriyel bir medeniyete nasıl yol açtığına yakınmaktadır. Batı'nın değerler diye adlandırdığı ahlaki kavramlar olan davranışın düzenleyici kavramlarına gelince, Batılı düşünürler bunları, gerekliliklerini ve toplumun onlara duyduğu ihtiyacı gördükçe tartışmaya başlamışlardır. Ancak bunlar, kapitalist ideolojinin başarısızlığından ve insanlık üzerindeki felaket etkisi ortaya çıktıktan sonra bu ideolojiye yapılan düzeltmelerden ibarettir. Yine de maddeci olmayan bu değerler, geçerlilikleri açısından kendi başlarına amaçlanmamıştır. Bunlar yalnızca sefaleti önlemek için, fayda amacıyla vardır. Will Durant, Medeniyetin Öyküsü Cilt 9, Voltaire Çağı'nda şöyle yazmıştır: "Voltaire çok şey görür. İnsandaki zekânın gelişmesinin, evrende ya da evrenin arkasında bir zekâ bulunduğuna işaret ettiğini savunur. Sonunda, ünlü önermesine döner: 'Tanrı yok olsaydı, onu icat etmek gerekirdi' (Fransızca: Si Dieu n'existait pas, il faudrait I'inventer); yani, Yüce bir Varlığa, onun zekâsına ve adaletine olan inanç olmadan, gizemleri ve sefaletleriyle hayat dayanılmaz olurdu. D'Holbach ile birlikte batıl inançları küçümser, ama dini, bir tanrıya basit bir tapınma olarak savunur." Yani, ahlak da Batı düşüncesinin çıkar veya fayda elde edebilmesi için gereklidir.

The Western civilization is based on the basis of separating religion from life, denying the impact of religion on life, characterizing life as benefit and making utilitarianism the criterion for actions. Consequently, it does not possess moral or spiritual or human values, except by way of formality. In fact, the Western civilization possesses only utilitarian, materialistic values alone. This utilitarian materialistic view is what brings misery to human beings. The French philosopher, Emile Brehier, in his book, Contemporary Themes in Philosophy (French: Les themes actuels de la philosophie), laments as how material science has led to an industrial civilization that indulged deeply in materialism and eradicated the humanity of man, making him lose his intrinsic nature, turning him into an object or a machine. As for the regulatory concepts of behavior that are moral concepts, which the West also calls values, the Western thinkers began to discuss them as they see their necessity and the society’s need for them. However, they are only amendments to the capitalist ideology after its failure and catastrophic impact on humanity became obvious. Nevertheless, those values other than materialistic are not intended in themselves for their validity. Instead, they are only for the benefit, to prevent misery. Will Durant wrote in The Story of Civilization Volume 9, The Age of Voltaire, that, “Voltaire sees much. He argues that the development of intelligence in man indicates an intelligence in or behind the universe. Finally, he returns to his famous proposition that ‘if God did not exist it would be necessary to invent him (French: Si Dieu n'existait pas, il faudrait I'inventer)’; that without belief in a Supreme Being, in his intelligence and his justice, life with its mysteries and miseries would be unbearable. He joins d'Holbach in scorning superstition, but he defends religion as the simple adoration of a deity.” So, morality itself is necessary for the Western thought to achieve the interest or benefi