Her medeniyet, insanın hayat hakkındaki kavramlar bütünüdür; bu bütün, halkının ölçü, değer ve ideal olarak kabul ettiği, onu diğerlerinden ayıran temel ve esaslı kavramları içerir. Bu bütün aynı zamanda ikincil, dallanmış kavramları da kapsar. Daha önce de belirtildiği gibi, Batı medeniyetinin temel ve ayırt edici kavramları arasında bireycilik ve özgürlük (hürriyet) kavramları yer alır. İktisatçı ve filozof Ludwig Von Mises, *Liberty and Property* adlı kitabında şöyle der: "Batı sosyal felsefesinin ayırt edici ilkesi bireyciliktir. Bu felsefe, bireyin, devletin baskı ve zorlamaya dayalı toplumsal aygıtının müdahalesiyle kısıtlanmadan düşünebildiği, seçebildiği ve hareket edebildiği bir alanın yaratılmasını amaçlar. Batı medeniyetinin tüm manevi ve maddi başarıları bu özgürlük fikrinin işleyişinin sonucudur."

Any civilization is a collection of concepts about life, including the foundational, fundamental concepts which its people consider as criteria, values and ideals that makes them distinct from others. This collection also includes secondary, branch concepts. Amongst the fundamental, distinctive concepts of the Western civilization, as mentioned earlier, are the concepts of individualism and freedom (liberty). Economist and philosopher, Ludwig Von Mises, says in his book, Liberty and Property, “The distinctive principle of Western social philosophy is individualism. It aims at the creation of a sphere in which the individual is free to think, to choose, and to act without being restrained by the interference of the social apparatus of coercion and oppression, the State. All the spiritual and material achievements of Western civilization were the result of the operation of this idea of liberty.”.

Bireycilik kavramının gerçeği, laiklikten kaynaklanmasıdır. Kavram, Batılı insanın dünyevi işlerinin tümünü ve eylemlerini Ahirete bağlayan Kilise ve krallar otoritesinden kurtulduğunda ortaya çıktı. Bu sistem içinde kendini zorlanmış ve baskı altında hissetti; yaşamdaki iradesi ve hakları ezilmişti. O dönemlerde kimliği, toplumun gelenek ve inançlarına göre şekilleniyordu. Bu otoriteden kurtulduğunda ise Ahiretle bağı kopmuş oldu. Bunun ardından bütün dikkatini dünyevi işlere yöneltti. Böylece, deyimiyle, bu dünyanın dışında değil, bu dünyada yaşamaya başladı. Bunun yerine bu dünyanın efendisi oldu. Bireyin merkeziliği ve egemenliği, doğal haklar teorisiyle pekiştirildi. Bu teori, bireyin haklarının doğasından türediğini, toplumun ise bu hakları ona vermediğini ileri sürer. Bu haklar onun için sabittir. Evrensel, temel ve devredilemez niteliktedirler ve kaldırılamazlar.

The reality of the concept of individualism is that it emanates from secularism. The concept emanated when the Western man rid himself of the authority of the Church and kings, that connected all of his worldly affairs and actions to the Hereafter. Within the system, he felt coerced and oppressed, with his will and rights within life, crushed. In those times, his identity was shaped according to the traditions and beliefs of the society. When he rid himself of this authority, his connection with the Hereafter was severed. He then turned his full focus towards worldly affairs. So he started living in this world and not outside of this world, as they say. Instead, he became master of this world. The centrality and sovereignty of the individual was reinforced by the theory of natural rights. This theory asserts that the individual has his rights derived from his nature, whilst the society does not grant him such rights. These rights are fixed for him. They are universal, fundamental, inalienable and cannot be repealed.

Bu nedenle bireyler doğal haklarıyla birlikte doğarlar; yani varlıkları, hakları ile birlikte, toplumun, onun yasalarının, mevzuatının ve kısıtlamalarının varlığından önce gelir. Buna göre özgürlük, insan varlığının temelidir. Bireyler bu haklar bakımından eşittir. Hiçbiri diğerlerinin haklarını elinden almaz veya ortadan kaldırmaz. Birey, köken ve doğası itibarıyla toplumsal olmayan bir varlık olduğundan, toplumsallaşma durumunda kavga, çatışma ve kaosa maruz kalır. Dolayısıyla böyle bir durumda, bireylerin bir topluluğu ile uzlaşmalar yaparak bir düzen kurulmalıdır. Bu topluluğun amacı, herkes için özgürlük ve eşitlik hakkını tesis etmektir; yani birey, toplumsal sözleşme yoluyla devletin timsal ettiği kolektif iradeye haklarından vazgeçer. Böylece karşılıklı sözleşme ile yönetici otorite, yasalarını halk arasındaki düzenleyici anlaşmadan türeten beşerî bir kurum hâline gelmiştir. Devlet daha sonra hak ve özgürlükleri düzenler; yani devlet ilahi irade üzerine değil, beşerî irade üzerine icra eder, bireylerin iradesinin ise kolektif iradenin kök ve temeli olduğu bir yapıda.

Thus individuals are born with their natural rights i.e. their existence with their rights precedes the existence of the society, its laws, legislations and constraints. Accordingly, freedom is the foundation of human existence. Individuals are equal in these rights. None of them deprives or repeals the rights of others. Since the individual is a non-social entity in terms of origin and nature, he is subjected to quarrel, conflict and chaos in the event of socialization. So there must be an organization in such a situation by making concessions with a community of individuals. This community's objective is to establish the right to freedom and equality for all i.e. the individual concedes his rights to the collective will, embodied by the state through social contract. In this way, through mutual contract, the ruling authority became a human institution that derives its legislations from the regulatory agreement between the people. The state then regulates the rights and freedoms, i.e. the state executes upon the basis of human will and not upon the basis of divine will, where the will of individuals is the root and basis of collective will.