Batı filozoflarının kilise'den halka otoritenin ve egemenliğin devredilmesi meselesini incelerken benimsedikleri, gerçeklikte hiçbir dayanağı olmayan, hayali ve varsayımsal bir fikirdir. Bu fikir, Batılıların zihinsel bir kurgusundan başka bir şey değildir; buna göre insan, doğal ve vahşi bir durumda yaşarken, bir toplumsal sözleşme aracılığıyla kentleşmiş, medeni bir duruma geçmiştir. Toplumsal sözleşme içinde bireyler, kamusal egemenliği oluşturan ortak bir irade meydana getirmek üzere iradelerinin bir kısmından vazgeçmeyi kabul etmişlerdir. Bireylerin iradelerinden (bir kısmından) vazgeçme konusundaki bu anlaşmasına toplumsal sözleşme denir ve bu sözleşme devletin, otoritenin ve kamusal özgürlüğün temelidir. Onlara göre bu fikri hayata geçiren sistem, algıladıkları biçimiyle, halkın egemenliğini kullanacağı bir siyasal yapı olan demokratik sistemdir. Buna göre Batı'nın yönetim sistemi Demokrasiye dayanmaktadır. Demokrasi kelimesi Yunanca kökenli bir bileşik kelimedir, SppoKpcma, demokratia; demos (halk) ve kratos (yönetim) kelimelerinden oluşur ve dolayısıyla “halkın yönetimi” anlamına gelir. Demokrasi genellikle Abraham Lincoln'ün (ö. 1865) Gettysburg Konuşması'nda söylediği ünlü sözle tanımlanır: “Halkın, halk tarafından, halk için yönetimi.”

When examining the concept of authority and its transfer from the Church to the people, the Western philosophers adopted an imaginary, hypothetical idea that has no basis in reality. Instead, the idea is merely a mental construct of Westerners, in which it is claimed that Man used to live in a natural, feral state, then moved to an urbanized, civil state through a social contract. Within the social contract, individuals agreed to give up part of their will, to form a collective will, which is a public will constituting sovereignty. The agreement of individuals to give up their (part of) will is called social contract, which is the fundamental of the state, the fundamental of authority and the fundamental of public freedom. They viewed that the system that embodies this idea, as they perceive, is the democratic system, as a political entity to exercise the sovereignty of the populous. Accordingly, the ruling system of the West is based on Democracy. The word Democracy is a Greek-origin composite word, SppoKpcma, demokratia, which is from demos (people) and kratos (rule), so it means “rule of the people.” Democracy is usually defined by the famous saying of Abraham Lincoln (d 1865), who said, “government of the people, by the people, for the people” during his Gettysburg Address.

Batı'nın küresel, çağdaş anlayışında demokrasi, özgürlük (liberte) fikrinden ayrılamaz. Bu mesele yeni değildir ve sanıldığı gibi modern Batı düşüncesinden çıkmamıştır; aksine doğrudan Yunanlılardan miras kalmıştır. Aristoteles, Politika adlı kitabında şöyle der: "Eğer özgürlük ve eşitlik, bazılarının düşündüğü gibi, esas olarak demokraside bulunuyorsa, herkes eşit biçimde yönetime en üst düzeyde katıldığında bunlar en iyi biçimde elde edilir. Halk çoğunluk olduğundan ve çoğunluğun görüşü belirleyici olduğundan, böyle bir yönetim zorunlu olarak bir demokrasi olmalıdır." Ancak çağdaş özgürlük (liberte) kavramı, Yunanlıların kavramından farklıdır. Batı'yı ayıran özellik de budur; bu farklılık Aydınlanma Çağı'ndan ve Batı liberal felsefesinin ortaya çıkışından itibaren başlamıştır.

In its global, contemporary concept as promoted by the West, Democracy is inseparable from the idea of freedom (liberty). This matter is not new and has not emerged from modern Western thinking, as is held. Instead it is merely inherited from the Greeks. Aristotle says in his book Politics, “For if liberty and equality, as is thought by some, are chiefly to be found in democracy, they will be best attained when all persons alike share in the government to the utmost. And since the people are the majority, and the opinion of the majority is decisive, such a government must necessarily be a democracy.” However, the concept of modern freedom (liberty) differs from that of the Greeks. This is something that distinguishes the West, starting from the era of Enlightenment and the emergence of the Western liberal philosophy.

Buna göre demokrasi, modern dönemde liberal demokrasi olarak ifade edilir; bu, sosyal demokrasi gibi, ister antik ister modern olsun, diğer demokrasi türlerinden ayrı tutulur. Batı algısına göre gerçek demokrasi, Batı'nın Aydınlanma çağında kabul ettiği özgürlük kavramıyla bağlantılı demokrasidir. Bu nedenle, onların algıladığı biçimiyle özgürlükle ilgili düşünce ve ilkeler bütünü olarak tanımlanır. Bazı düşünürler demokrasiyi özgürlüğün kurumsallaşması olarak değerlendirir. Demokrasiyi destekleyen Batılılar arasında, demokrasinin, demokrasinin direkleri kabul edilen bir dizi unsurdan ayrılamaz olduğu konusunda bir fikir birliği olduğu söylenebilir. Bu unsurlar şunlardır: halk egemenliği, kuvvetler ayrılığı, özgürlükler, insan hakları, eşitlik, çoğulculuk, özgür ve adil seçimler ve ardından gelen barışçıl iktidar devri, hukukun üstünlüğü ve azınlıkların haklarını koruyarak çoğunluğun yönetimi.

Accordingly, Democracy is expressed in a modern term as liberal democracy, distinct from other democracies, whether ancient, or modern, such as social democracy. True democracy according to the Western perception is Democracy connected to the concept of freedom, acknowledged by the West in its era of Enlightenment. Therefore, it is described as a collection of thoughts and principles related to freedom, as they perceive. Some thinkers consider it as an institutionalization of freedom. It can be said that there is a consensus amongst Westerners who support Democracy, that it is inseparable from a group of matters that are considered as the pillars of Democracy, which are: Sovereignty of the people, separation of powers, freedoms, human rights, equality, pluralism, free and fair elections followed by peaceful transition of power, rule of law and majority rule whilst preserving the rights of minorities.

Bu, demokrasinin kısaca özetidir. Batılı düşünürlerin kendileri arasında da eleştiri konusu olduğunu belirtmekte fayda var. Jacques Rancière, "Demokrasi Nefreti" adlı kitabında buna işaret etmektedir: "Demokrasiye duyulan nefret elbette yeni bir şey değildir." Batılı eleştirmenlerin çoğunun demokratik teoriye yönelttiği eleştirinin temeli "halk" terimi üzerinde yoğunlaşmaktadır. Bu terim, anlamının tanımında farklılık gösteren belirsiz bir kavram olarak eleştirilmektedir. Bunun ötesinde tartışma, halk yönetimi kavramını belirlemede usul yönüne odaklanmaya kadar uzanmaktadır. Usul yönü ise pratikte halk yönetimi fikrinin gerçekdışı olduğunu ortaya koymaktadır. Demokrasinin halk yönetimi anlamındaki dilsel anlamına bakıldığında, bu anlamın Yunanlıların zamanından beri gerçeklikten yoksun olduğu görülmektedir. Yunanlılar bu fikre ilk kez yöneldiler; burada "halk" sözcüğü yalnızca Yunanlılar arasındaki özgür insanlarla sınırlandırılmış, kadınlar, köleler ve Atinalı olmayanlar dışarıda bırakılmıştır. On sekizinci yüzyılda demokrasi fikri yeniden canlandırıldığında, bazı düşünürler teorinin teorik açıdan gerçekçi olmadığını fark etti. Çünkü devletin yönetimi ve idaresi üzerinde tüm halkın uzlaşması imkânsızdır. Bu nedenle demokrasinin usul yönünü geliştirerek, seçilmiş temsilcilerin demokrasisi olan, sözde temsili demokrasiyi oluşturdular.

This is Democracy, concisely. It is worth mentioning that it was and is still the subject of criticism amongst the Western thinkers themselves. This is what Jacques Ranciere alludes to in his book, Hatred of Democracy, “Hatred of democracy is certainly nothing new.” The basis of criticism towards the democratic theory levelled, by most of the Western critics, arises over the term ‘people.’ It is criticized as a vague term, differing in the definition of its meaning. Beyond that, disagreement moves on to focus on the procedural aspect to determine the concept of rule of the people. The procedural aspect practically affirms the unrealistic idea of the rule of the people. Upon looking at the linguistic meaning of Democracy with regards to the rule of the people, we find this meaning to be devoid of reality, since the days of the Greeks themselves. The Greeks were the first to indulge in this idea, wherein the word ‘people’ was restricted to the free people amongst the Greeks, whilst excluding women, slaves and those who were non-Athenians. When the idea of Democracy was reinstated in the eighteenth century CE, some thinkers realized the unrealistic nature of the theory, from a theoretical standpoint. This is because consensus of all the people over ruling and administration of the state is impossible. So they developed its procedural aspect, creating the so-called representative democracy, which is democracy of elected deputies.

Batı entelektüel hareketini takip eden biri, on yıllardır düşünürler grubu arasında kristalleşmiş bir eğilimin varlığını gözlemleyebilir: yönetim için gerçekçi bir yöntemin benimsenmesi yönünde. Bu eğilim, teorik demokrasinin gerçekçi olmayan doğası ortaya çıktıktan sonra, teorik demokrasi kavramını reddetme eğilimidir. Bu eğilime, Vilfredo Pareto, Gaetano Mosca, Robert Michels, C. Wright Mills ve diğerleri gibi bir düşünürler grubu öncülük etmektedir. Toplumdaki bir azınlığın iktidarı ele geçirmesi fikrine dayanan seçkin teorisini benimsemişlerdir. Modern Sosyolojik Teorinin Temelleri (İtalyanca: Elementi di scienza politica) adlı kitapta, “Yönetici Sınıf” (İtalyanca: La Classe Politica) başlıklı denemesinde Gaetano Mosca bu gerçeği şöyle özetler: “Yönetici sınıfa mensup olanlar bir grup ruhu kazanmaya başlarlar. Giderek daha seçkinci hale gelirler ve iktidarı elde etmek ve sürdürmek için gerekli nitelikleri ve yetenekleri kendi çıkarlarına göre tekelleştirme sanatını giderek daha iyi öğrenirler. Sonunda, özünde muhafazakâr olan güç ortaya çıkar: alışkanlık gücü. Birçok insan alçak bir konuma razı olur, belirli ayrıcalıklı ailelerin veya sınıfların üyeleri ise yüksek konum ve komuta hakkının neredeyse mutlak bir hak olduğuna inanır.” (İtalyanca: coloro che fanno parte della classe politica vanno acquistando lo spirito di corpo e di esclusivismo ed imparano l'arte di monopolizzare a loro vantaggio le qualità e le attitudini necessarie per arrivare al potere e per mantenerlo: infine, col tempo, si forma la forza conservatrice per eccellenza, quella dell'abitudine, per la quale molti si rassegnano a stare in basso ed i membri di certe famiglie o classi privilegiate acquistano la convinzione che per loro è quasi un diritto assoluto lo stare in alto ed il comandare.) Bu bağlamda, Fransız siyaset ve hukuk bilgini Maurice Duverger, "Siyasi Partiler" (Fransızca: Les Partis Politiques) adlı denemesinde demokrasinin "halk tarafından halkın yönetimi" değil, yalnızca "halktan yükselen bir seçkinler tarafından halkın yönetimi" olabileceğini öne sürer. Batılı düşünürlerin kendileri tarafından demokrasiye yöneltilen en önemli eleştiriler şunlardır:

One who follows the Western intellectual movement can observe the existence of a crystallized trend for decades amongst the group of thinkers, about adopting the realistic procedure for ruling. It is a trend of rejecting the theoretical concept of Democracy, after the unrealistic nature of theoretical Democracy became clear. This trend is led by a group of thinkers, amongst them are, Vilfredo Pareto, Gaetano Mosca, Robert Michels, C. Wright Mills and others. They adopted the elite theory which is based on the idea of acquisition of power by a minority of the people in society. In the book, Foundations of Modem Sociological Theory (Italian: Elementi di scienza politica), in his essay, “The Ruling Class (Italian: La Classe Politica)” Gaetano Mosca summarizes this reality by saying, “those who belong to the ruling class will begin to acquire a group spirit. They will become more and more exclusive and learn better and better the art of monopolizing to their advantage the qualities and capacities that are essential to acquiring power and holding it. Then, at last, the force that is essentially conservative appears—the force of habit. Many people become resigned to a lowly station, while the members of certain privileged families or classes grow convinced that they have almost an absolute right to high station and command. (Italian: coloro che fanno parte della classe politica vanno acquistando Io spirito di corpo e di esclusivismo ed imparano I'arte di monopolizzare a loro vantaggio le qualita e le attitudini necessarie per arrivare al potere e per mantenerlo : infine, col tempo, si forma la forza conservatrice per eccellenza, quella dell'abitudine, per la quale molti si rassegnano a stare in bassoA ed i membri di cede famiglie o classi privilegiate acquistano la convinzione che per loro e quasi un diritto assoluto Io stare in alto ed il comandare.)” In this context, the French political and legal scholar Maurice Duverger proposes in his essay “Political Parties” (French: Les Partis Politiques) that democracy cannot be “government of the people by the people” but only “government of the people by an elite rising from the people.” The most important criticism levelled at Democracy by Western thinkers themselves are:

1. Çoğunluğun zulmü ve azınlık haklarının kaybı.

1. Oppression by the majority, with loss of minority rights.

2. Kamuoyu gücünün genişlemesinin tehlikesi; seçimler ve kararlar, paydaşlar ve lobicilerden oluşan belirli güçlerin kontrol ettiği kamuoyuna tabi olduğu için bu tehlike ortaya çıkmaktadır.

2. The danger of expanding the power of public opinion, since elections and decisions are subject to public opinion that is controlled by certain powers, from amongst the stakeholders and lobbyists.

3. Siyasi partiler ve iktidarın birkaç sermayedar grubunun elinde tekelleşmesini öngören "oligarşinin demir yasası".

3. The "iron law of oligarchy" that stipulates the monopoly of power and political parties, in the hands of a few groupings of capitalists.

4. Zamanla demokrasi bürokrasiye dönüşür. Zaman geçtikçe demokrasi giderek daha karmaşık hale gelir, öyle ki güç yalnızca kariyer profesyonellerinin ellerinde toplanır.

4. Over time, democracy turns into bureaucracy. As time goes by, democracy becomes more and more complex so that the power transpires in the hands of career professionals alone.

Batılı düşünürlerin kendilerinden demokrasiye yöneltilen eleştirilerden bazıları bunlardır. Ancak bunların çoğu bir alternatif sunmamaktadır. Bunun yerine demokrasiyi, bir alternatifi bile tasavvur edilemeyen sabit bir ilke olarak görmektedirler. Bunu İngiliz siyasetçi Anthony Birch, The Concepts and Theories of Modern Democracy adlı kitabında fark etmiştir. Birch bir yandan çoğunluğun yönetmekte yetersiz olduğunu savunmuş ve şöyle demiştir: Dahl'ın federal hükümet hakkında yaptığı pek çok isabetli yorumdan biri, "sayısal çoğunluğun büyük ölçüde herhangi bir koordineli eylemde bulunmaktan aciz olduğu"dur. Eylem için imkâna sahip olan, sayısal çoğunluğu oluşturan çeşitli unsurlardır. Ancak Birch diğer yandan şunu da ısrarla belirtmektedir: "Temsili demokrasinin, şimdiye kadar tasarlanmış hükümet için en iyi kurumsal düzenleme olduğuna inanıyorum." Böylece, demokrasinin usullerini geliştirmeye ve kavramlarını ve değerlerini yeniden canlandırmaya çalışan düşünürlerin birçoğunun, güçlü eleştirilere rağmen demokrasinin en iyi olduğu konusunda hemfikir olduğunu görüyoruz. Robert Alan Dahl, Democracy and Its Critics adlı kitabında demokrasiyi onaylamaktadır. Demokrasinin, ifade özgürlüğü gibi temel siyasi hak ve özgürlükleri benimseyerek özgürlüğü en üst düzeye çıkardığını ve "insanların kendi seçtikleri yasalar altında yaşamasına" imkân tanıdığını ileri sürmektedir. Ona göre demokraside halkın siyasi katılımı, "bağımsızlık, öz güven ve kamu ruhluluk" gibi arzu edilen niteliklerin gelişmesini sağlamaktadır. Robert Dahl, demokratik süreci, "kolektif kararlara tabi olan tüm insanların iyiliğini ve çıkarlarını koruyup geliştirmenin en güvenilir aracı" olarak yeniden teyit etmektedir.

These are some of the criticisms directed towards democracy from Western thinkers themselves. However, most of them do not present an alternative. Instead, they deemed democracy as a fixed principle for which one cannot even conceive of an alternative. The British politician Anthony Birch recognized this in his book, The Concepts and Theories of Modern Democracy. So on the one hand Birch maintained that the majority is incapable of ruling by saying, One of Dahl’s many accurate comments on the federal government was that, to a large extent, ‘the numerical majority is incapable of undertaking any co­ ordinated action. It is the various components of the numerical majority that have the means for action.’ However, on the other hand Birch still insists “I believe that representative democracy is the best institutional arrangement for government yet devised.” Thus we find many of the thinkers who attempt to develop the procedures of democracy and revive its concepts and values, agreeing that democracy is the best despite strong criticism. In his book, Democracy and Its Critics, Robert Alan Dahl endorses Democracy. He asserts Democracy maximizes freedom by embracing basic political rights and liberties, such as free expression, and allows “persons to live under laws of their own choosing.” He claims that political participation by the public in a democracy fosters the desirable qualities of “independence, self-reliance, and public-spiritedness.” Robert Dahl reaffirms the democratic process “as the most reliable means for protecting and advancing the good and interests of all the persons subject to collective decisions.”.

Yukarıdaki açıklamalardan anlaşılıyor ki Batılı düşünürlerin kendileri demokrasi fikrini incelemiş ve eleştirmiş, algılarına göre eksiklerini ortaya koymuşlardır. Buna rağmen onların ittifak ettiği görüş, demokrasinin insan aklının yönetim konusunda yarattığı en iyi şey olduğu ve onun yerine geçebilecek bir alternatifin bulunmadığıdır.

It is clear from the above that Western thinkers themselves examined the idea of Democracy and criticized it, pointing out its flaws according to their perceptions. Despite that, their unanimous consensus is that Democracy is the best thing created by the human mind in ruling and that there is no alternative for it.

Aslında, Batı'nın algıladığı biçimiyle demokrasinin gerçeğine derinlemesine bakıldığında, onlar için "demokrasi" kelimesinin iki boyutu olduğu görülür: entelektüel, medeniyetsel bir boyut ve siyasi bir boyut.

In fact, a deep look into the reality of democracy as perceived by the West shows us that the word democracy for them symbolizes two dimensions: an intellectual, civilizational dimension and a political dimension.

Birinci boyuta gelince, bu, özgürlük, eşitlik, çoğulculuk ve laiklik gibi Batı değerlerini ve hayata dair kavramlarını çerçeveleyen değer sistemidir. Batı'nın benimsediği, Batılıların ısrarla desteklediği bir dizi medeniyet kavramından oluşan siyasi çerçevedir. Francis Fukuyama, "The End of History" adlı kitabında şunu ileri sürmüştür: "Tarihin sonunda, liberal demokrasiye ciddi bir ideolojik rakip kalmamıştır. Geçmişte insanlar liberal demokrasiyi reddediyordu, çünkü onu monarşiden, aristokrasiden, teokrasiden, faşizmden, komünist totaliter rejimlerden ya da kendilerinin inandığı herhangi bir ideolojiden aşağı görüyorlardı. Ancak bugün İslam dünyası dışında, liberal demokrasinin en rasyonel yönetim biçimi olduğu iddiasını kabul eden genel bir fikir birliği var gibi görünüyor." Jean-Louis Quermonne ise "Batı Siyasi Sistemleri" (Fransızca: Les regimes politiques occidentaux) adlı kitabında şunları söylemiştir: "Meşruiyet ilkesi olarak Batı demokrasisi yeni bir fikir değildir. Kendinden önceki medeniyetlerin mirasçısıdır: Yunan polisi ve Roma cumhuriyeti. Yüzyıllarca imparatorluklar, derebeylikler ve mutlak monarşiler tarafından yerinden edildikten, neredeyse yok olduktan, İkinci Dünya Savaşı sırasında birkaç on yıl boyunca totaliter rejimlerin yararına ortadan kalktıktan sonra, bugün artık kimse tarafından tartışılmamaktadır." (Fransızca: En tant que principe de legitimite, la democratie occidentale n'est pas une idee neuve. Elle est heritiere des civilisations qui l'ont precedee: la cite grecque et la Rome republicaine. Et, apres avoir ete supplantee pendant des siecles par des empires, des seigneuries et des monarchies absolues, apres avoir failli disparaitre, apres quelques decennies de fonctionnement, pendant la Seconde Guerre mondiale, au profit des regimes totalitaires, elle n'est plus contestee aujourd'hui.) Bu nedenle demokrasi bu açıdan, yani bir dizi kavram ve değer ya da hayata dair birincil ideal olarak incelenmelidir. Bu, Batı'nın benimsediği ve Demokrasi'nin siyasi yapısının üzerine kurulduğu medeniyet temellerinin incelenmesi kapsamına girmektedir.

As for the first dimension, it is the value system that frames the Western values and its concepts about life such as freedom, equality, pluralism and secularism, amongst others. It is the political framework comprising a group of civilizational concepts adopted by the West, endorsed emphatically by the Westerners. In his book, The End of History, Francis Fukuyama asserted, “At the end of history, there are no serious ideological competitors left to liberal democracy. In the past, people rejected liberal democracy because they believed that it was inferior to monarchy, aristocracy, theocracy, fascism, communist totalitarianism, or whatever ideology they happened to believe in. But now, outside the Islamic world, there appears to be a general consensus that accepts liberal democracy's claims to be the most rational form of government.” Whilst, in his book, The Western Political Systems (French: Les regimes politiques occidentaux) Jean-Louis Quermonne asserted that “As a principle of legitimacy, Western democracy is not a new idea. It is the heir to the civilizations that preceded it: the Greek city and Rome republic. After being supplanted for centuries by empires, lordships and monarchies absolute, after having almost disappeared, after a few decades during the Second World War, for the benefit of totalitarian regimes, it is no longer contested today. (French: En tant que principe de legitimite, la democratie occidentale n’est pas une idee neuve. Elie est heritiere des civilisations qui I’ont precedee: la cite grecque et la Rome republicaine. Et, apres avoir ete supplantee pendant des siecles par des empires, des seigneuries et des monarchies absolues, apres avoir failli disparaftre, apres quelques decennies de fonctionnement, pendant la Seconde Guerre mondiale, au profit des regimes totalitaires, elle n’est plus contestee aujourd’hui.) Thus, Democracy must be studied from this angle, as a group of concepts and values or the primary ideal about life. This falls within the study of the civilizational foundations adopted by the West and upon which Democracy's political entity is established.

İkinci boyut, Batılıların iddia ettiği gibi demokrasiyi en üstün, en uygun veya mümkün olan en iyi sistem olarak değerlendirmekle ilgilidir. Bu bakış açısına katılanlar, demokrasinin bir medeniyet bileşimine, yani kavramlarına, değerlerine veya görüşleri değişmeye, farklılaşmaya ya da çelişmeye açık olan ideolojisine bakmazlar. Yalnızca demokrasinin bileşimine veya fikrin soyut anlamına bakarlar, başka hiçbir konuya bakmadan. Böylece demokrasiye, herhangi bir devletteki yönetim meselesini düzenleyen, herhangi bir toplumun siyasi sorunlarını yoluna koyan bir siyasi sistem olarak bakarlar. Bu konu, aslında onların sözleriyle sözde toplumsal sözleşmeyle ilgilidir; siyasi meselelerin kökeni olarak kabul edilen bu sözleşme, Batılı zihnin siyasi ve entelektüel düzeydeki eksikliklerini ve kuruluş anından itibaren yaptığı hataları ortaya koymaktadır.

As for the second dimension, it is related to evaluating democracy as the most superior or optimal or the best possible system, as the Westerners claim. Those who agree with this angle do not look into the civilizational composition i.e. its concepts, values or ideology whose views are subject to change or difference or contradiction. They only look into democracy's composition or the abstract meaning of the idea, without looking into any other matters. Thus, they look into democracy as a political system that organizes the matter of ruling in any state, regulating the political issues of any society. This subject is, in fact, related to the so-called social contract, in their words, which is considered as the origin of political matters. This subject reveals the shortcomings of the Western mind at the political and intellectual level and its errors, right from the moment of its establishment.

Bu nedenle insan, bir beşer ya da bir birey olması itibarıyla, dünyada hayatını sürdürmesi açısından, hem siyasetle uğraşan hem de siyasetten etkilenen bir siyasi insandır; çünkü kendi işlerini ya da sorumluluğu altında bulunanların işlerini ya da bir milletin işlerini üstlenmektedir. Bu siyasi insanın mensup olduğu bir milletin, halkın ya da grubun işlerini üstlenmesi, onu yönetim meselesini düşünmeye zorunlu kılar.

Thus a man by virtue of being a human or an individual, in terms of living a life in this world, is a politician who both engages in politics and is affected by it, because he takes care of his own affairs, or the affairs of those who are under his responsibility, or the affairs of a nation. Taking care of the affairs of a nation or people or a group in which this political man belongs to obliges him to consider the issue of ruling.

Ummetin işlerinin yürütülmesi, yalnızca siyasi bir varlık ya da devlet aracılığıyla gerçekleşir. Bu durum, devletin tanımına ve onun kurulmasını savunan kişiye bakılmaksızın böyledir. Devlet, şekillerini, aygıtlarını, yapılarını ve kurumlarını; işleri yürütmeye yönelik düşünceleri, kavramları ve ölçütleri; uygulanacak anayasal yasaları ve yönetime giren diğer hususları belirleyen bir sistem üzerine kuruludur. Buna siyasi sistem veya yönetim sistemi denir.

The process of taking care of the affairs comes through a political entity or a state alone. This is so regardless of looking into its definition and the one who calls for its establishment. The state is founded upon a system that defines its forms, apparatus, structures and institutions, as well as the thoughts, concepts and criteria to take care of the affairs, alongside constitutional laws to be implemented and other matters that fall within ruling. This is called the political system or ruling system.

İnsanın yönetim sistemine dair kavrayışı, işlerini gerçekte yürütmesini sağlayan bu kavrayış, aslında üç soru etrafında çerçevelenir: Neyle yönetilmeli? Yönetici kimdir? Yönetici nasıl yönetir?

Man’s conception of the ruling system, which practically enables him to take care of the affairs, is actually framed within three questions: With what to be ruled? Who is the ruler? How does the ruler rule?

Hükmedilecek şeye gelince, doğal olan durum, bir grup insanın kabul ettiği bir ideolojiyle yönetimdir. Buna göre yöneticinin ya da hükümetin rolü, grubun benimsediği kavram, ölçü ve inançlar bütününü uygulamak ya da tatbik etmektir. Bu husus, devlet kurulduktan sonra hem yöneticiye hem de yönetilenlere sunulur. Bu sunum, her seçimde, her referandumda, her meclis oturumunda ya da her politika değerlendirmesinde yeniden gözden geçirilmez. Dolayısıyla tek bir durum dışında yeniden ortaya konulmaz; o da önceki sistemin çökmesi ve değişim iradesinin bulunduğu durumdur. Yani tek durum, yeni bir kuruluş halidir. Buna göre Batı devleti, adı, biçimi ve modeli ne olursa olsun, değiştirilmesi düşünülmeyen sabit kabul edilen belirli düşünce ve kavramlar üzerine kurulmuştur. Bu, farklı belirli düşünce ve kavramlar üzerine kurulmuş olan İslam devleti, Hilafet Devleti için de geçerlidir; bu düşünceler ve kavramlar Batı'nın düşünce ve kavramları değildir. Dolayısıyla bir ideoloji üzerine kurulmuş olmak ve neyle hükmedileceğini belirlemek, başlı başına Batı yönetim sistemini diğer yönetim sistemlerinden ayıran belirleyici bir özellik değildir.

As for what to be ruled with, the natural case is that there is ruling by an ideology that is accepted by a group of people. Accordingly, the role of the ruler or the government is to implement or apply the group of concepts, criteria and convictions adopted by the group. This matter is proposed to both the ruler and ruled once the state is established. This proposal is not reviewed upon every election or referendum or parliamentary session or policy consideration. So it is not newly proposed except in one condition, which is when the previous system falls and there exists a will to change. So the one condition is the case of a new establishment. Accordingly, the Western state, regardless of its name, form and model, was established upon specific thoughts and concepts that are deemed to be fixed, with no consideration for their change. This is just like the Islamic state, the Khilafah (Caliphate) State that was established upon differing specific thoughts and concepts, that are not the Western thoughts and concepts. Thus, being established upon an ideology, specifying what to be ruled with, is not in itself a distinguishing characteristic of the Western ruling system, making it distinct from other ruling systems.

Burada Batı'nın ayırt edici özelliğinin, egemenliğini kendi belirlediği yönetme kavram ve değerleriyle ifade eden, dolayısıyla neyle yönetileceğini seçen ve kanunlarını bizzat kendisi koyan Batılı insanın doğasında yattığını söylemek mümkün değildir. Bunu söylemek mümkün değildir, çünkü buradaki konu yönetmenin kaynağıyla ilgili değildir. Konu, yönetmeyle ilgili düşünce ve kavramların varlığıyla ilgilidir. Dolayısıyla tıpkı Batı'nın yönetmek için bir ideolojisi olduğu gibi, diğerlerinin de kaynakları ne olursa olsun yönetmek için başka ideolojileri vardır. Bu açıdan aralarında bir ayrım yoktur. Ayrım ancak yönetimin kaynağı incelendiğinde, ideolojinin doğruluğu, geçerliliği ve iyiliği bakımından ortaya çıkar. Bu mesele burada inceleme açısından ilgili değildir; bir kısmına daha önce değinmiş olsak da, ileride Batı Medeniyeti konusunda daha ayrıntılı tartışacağız. Buradaki inceleme konusu şu sorunun cevabıdır: İnsan neyle yönetilmelidir? İnsanlığın bildiği bütün siyasi sistemler, istisnasız olarak bu soruya cevap verir. Bu demektir ki demokratik sisteme inanan Batı siyasi düşüncesi, bu açıdan diğerlerinden ayrı değildir.

It cannot be said here that the Western distinctiveness lies in the nature of Western man, who expresses his own sovereignty by his own determination of concepts and values of ruling, so he chooses what is to be ruled with and he himself legislates his laws. This cannot be said because the subject here is not related to the source of ruling. Instead, the subject is related to the existence of the thoughts and concepts regarding ruling. So just as the West has an ideology to rule with, others also have other ideologies to rule with, regardless of their sources. So there is no distinction between them from this perspective. Instead, the distinction appears only when studying the source of ruling, in terms of the truthiness, validity and goodness of the ideology. This issue is not relevant here in terms of study, whilst we have looked at some of it before and we discuss further in the subject of Western Civilization to come. The subject of study here is the answer to the question: with what is man to be ruled? All the political systems known by humankind answer this question without exception. This means the Western political thought, believing in the democratic system, is not distinct from this perspective.

Batı'nın demokratik yönetim sisteminin çoğulculukla, sapkınlığı ve dışlayıcılığı güvence altına alan, birden çok kültürün ve ideolojinin var olmasına izin veren bir sistem olduğu da söylenemez. Bu söylenemez, çünkü Batı çoğulculuğu yalnızca kendi ideolojisinin sınırları içindeki bir çoğulculuktur. Dolayısıyla Batı, toplumu etkilemek üzere ideolojisinin dışındaki hiçbir fikri kabul etmediği gibi, ideolojisiyle çelişen kavramları da kabul etmez. Buna göre Batı, geçmişte komünist partilerle mücadele etmiş ve bugün de sözde siyasal İslam'la mücadele etmeye devam etmekte, onu terörizm, radikalizm ve köktencilik olarak göstermektedir. Böylece bu, mutlak anlamda gerçek bir çoğulculuk değil, biçimsel bir çoğulculuktur.

It cannot also be said that the Western democratic ruling system is distinguished by pluralism, guaranteeing non-conformity and exclusivity, allowing multiple cultures and ideologies to exist. This cannot be said, because Western pluralism is pluralism within the confines of its ideology alone. So the West neither accepts any idea from outside of its ideology to influence the society, nor does the West accept concepts that are contradictory to its ideology. Accordingly, the West fought with communist parties in the past and is continues to fight the so-called political Islam, depicting it as terrorism, radicalism and fundamentalism. Thus it is a formal pluralism and not actual pluralism in an absolute sense.

Eğer çoğulculukla kastedilen, aynı ideoloji çerçevesi içindeki görüş, algı, proje ve entelektüel ve siyasi anlayış farklılıklarıysa, bu perspektiften bakıldığında Batı düşüncesinin ayırt edici bir yanı yoktur. Bu tür bir çoğulculuk diğer sistemlerde de vardır; örneğin İslami yönetim sisteminde de bulunmaktadır.

If what is intended by pluralism is the difference in views, perceptions, projects and intellectual and political understandings within the confines of the same ideology, then there is no distinctiveness in the Western thought from this perspective. Such pluralism also exists in other systems, such as the Islamic ruling system.

Ardından azınlıklar olarak adlandırılan kesimleri, onların haklarını ve yükümlülüklerini, Batı siyaset ve sosyal bilimlerinde yer alan bir sınıflandırma olan iki toplumsal alan içinde, yani özel ve kamusal alanda ele alarak çoğulculuğu incelemek gerekir. Modern demokrasinin özel alanda mahremiyete ve çeşitliliğe izin vermesiyle ayırt edildiği, kamusal alanda ise herkesin bağlı olduğu genel ilkelerle denetlendiği iddia edilmektedir. Eğer çoğulculuğun ayırt edici bir özellik olduğundan kastedilen budur, o zaman bu da iki nedenle yanlıştır. Birinci neden pratik açıdandır. Bugün Batı devleti kendi kavram ve değerlerini özel alanda bile dayatmaktadır. Genç ve yaşlı Müslümanları izlemekte, her düşüncelerinden sorumlu tutmakta, kendi kültür ve medeniyetine göre sorgulamakta ve onları kendi medeniyetine entegre olmaya zorlamaktadır. Bu, çoğulculuk diye iddia edilen şeyden çok uzaktır. İkinci neden ise fikrin teorik boyutudur: kamusal alanda genel ilkelere boyun eğmek ile özel alanda farklı dinlere ve inançlara göre yaşamak arasındaki ayrım. Bu ayrım İslam sisteminde de bulunmaktadır. Dolayısıyla bu konuda demokrasiye özgü hiçbir şey yoktur. Dahası, İslam'ın emrettiği zimmet kavramı (gayrimüslim vatandaşların korunması), haklarını güvence altına almada Batı'nın azınlık kavramından daha üstün, daha adil ve daha iyi bir düşünce ve uygulamadır.

Then there is the matter of considering pluralism by looking at so-called minorities, their rights and their duties, within two societal domains, the private and the public, a classification mentioned in Western political and social sciences. It is claimed that modern democracy is distinguished by allowing privacy and diversity in the private domain, whilst in public domain, it is controlled by general principles that everyone adheres to. If this is what is intended by pluralism being a distinguishing feature, then this is also is wrong for two reasons. The first reason is from a practical perspective. The Western state today is imposing its concepts and values even in the private domain. It monitors Muslims both young and old, holding them accountable for every thought, interrogating according to its culture and civilization and forcing them to integrate into its civilization. This is far from what is claimed to be pluralism. As for the second reason, it is from the theoretical perspective of the idea, the difference between submission within the public domain to general principles, whilst living according to differing religions and convictions in the private domain. This distinctiveness is also found in the Islamic system. So there is nothing unique about Democracy in this regard. Moreover, the concept of Dhimma (protecting the non-Muslim citizens) mandated by Islam is a thought and procedure which is superior, fairer and better in securing rights than the Western concept of minorities.

Yönetimin kimin tarafından ve nasıl yürütüleceği meselesine gelince, Batı'da siyaset düşünürleri ve sosyologlar yönetim ve onun sistemi konusunu ele alırken, insanlığın siyasi tarihine ve gerçekliğine baktılar; yönetim biçimlerini ve liderlik modellerini sıraladılar. Böylece insanın bildiği yönetim sistemlerini, yönetimde alınan ölçütlere göre, kendi görüşlerine göre çeşitli sınıflara ayırdılar. Bunların çoğu Yunanlılardan miras kalmıştır. Özetle, sistem ya insanları yönetmeye layık görür ya da görmez.

As for the matter of who rules and how he rules, the political thinkers and sociologists in the West who addressed the issue of ruling and its system, looked into human political history and its reality, enumerating the forms of ruling and the models of leadership. So they divided the ruling systems known by man, according to their view, into various classifications, according to the criteria taken in the ruling. Most of them were inherited from the Greeks. The summary is, the system either accepts people as eligible to rule or not.

Hakimiyeti insanlara tanımayan sistemler arasında, diğerlerinin yanında şunlar bulunur: meritokrasi - yetenek, çaba ve başarı sahiplerinin yönetimi; oligarşi - kendi çıkarları için az sayıdaki insanın yönetimi; aristokrasi - küçük, ayrıcalıklı bir yönetici sınıfın, yani aristokratların yönetimi; otokrasi - tek bir kişinin yönetimi; teokrasi - ilahi onayla hareket eden din adamlarının yönetimi. Yönetimi belirleme yetkisinin insanlara ait olduğunu, yani halkın egemenliği ideolojisine dayanan ve insanların yönetimi belirleme hakkını savunan sistem ise demokratik sistemdir. Batılıya göre bu sınıflandırma içinde en iyi ve en uygun kabul edilmesi gereken tek sistem demokrasidir.

As for the systems that do not accept people as eligible to rule, they include, amongst others; meritocracy - rule of those of talent, effort, and achievement, oligarchy - ruling by a small number of people for the sake of their benefit, aristocracy - ruling by a small, privileged ruling class, the aristocrats and the autocracy- rule of a single individual, theocracy - the rule of religious elites with divine sanction. As for the system based on the right of ruling for the people or based on the ideology of the sovereignty of the people, asserting the eligibility of the people to determine the ruling, it is the democratic system. According to the Westerner, democracy is the only system within the classification, that is to be considered the best and optimal.

Ardından, sistemleri yönetim biçimi, iktidara gelme yolu, yönetimi yürüten idare ve uygulanan ve müzakereye tabi olan iktidar modeli gibi hukuki ölçütlere göre sınıflandıran bazı Batılı düşünürler vardır. Buna göre sistemler üç ana gruba ayrılır: totaliter, otoriter rejim ve demokratik. Batılı düşünürlere göre demokrasi, her zaman ve sonsuza dek, korkunç otoriter modellerin karşısında bir ideal olarak konumlandırılır.

Then there are those Western thinkers who classify the systems according to legal standards such as, governance, the method of achieving the power, the ruling administration and model of power that is exercised and subject to negotiation. Accordingly, the systems are then classified into three main groups, the totalitarian, the authoritarian regime and the democratic. According to the Western thinkers, democracy is always and forever placed as an ideal, against awful authoritarian models.

Seküler Batı, egemenlik hakkını insana tanıdıktan sonra, kendi sistemini ve kanunlarını kendisinin belirlemesi için, otoriteye ilişkin hakkı da ona tanır; bu yüzden insana seçimler yoluyla yöneticiyi seçme imkânı verir. Böylece Batılılar hükmün tüm bileşenlerini birbirine karıştırmış, egemenlik, otorite ve iktidar arasında ayrım yapmamışlardır. Çalışmayı, kendi algıladıkları tek bir gündem maddesi etrafında dönen bir konuyla sınırlamışlardır. Ayrışma ve ayrım olasılığını ya da birbirinden farklı ve ayrı sistemlerin varlığını fark etmeyi ihmal etmişler; bunun yerine demokrasiyi bütün siyasi sistemler için bir iyilik ölçütü haline getirmişlerdir. Bu bakış açısı, kendileri de kabul ettiği gibi öznel bir bakıştır. Dolayısıyla nesnel, taraflı ve yüzeysel olup, fikri derinlikten ve hükmün gerçekliğine dair doğru kavrayıştan yoksundur.

After conferring the right of sovereignty to man, so as to determine his system and legislation himself, the secular West confers the right of authority upon him, so it gives him a choice to choose the ruler through elections. Thus the Westerners intertwined all the components of rulings, without differentiating between sovereignty, authority and power. They limited the study to revolving around a single agenda point, as they perceive it. They neglected to notice either the possibility of differentiation and separation, or the existence of systems that are different and distinct. Instead they made democracy a criteria of goodness for all political systems. This view is subjective, as they themselves admit. It is also therefore not objective, partial and superficial, lacking intellectual depth and the correct understanding of the reality of ruling.

Egemenlik, onlara göre, insanın iradesine sahip olması ve onu kullanması anlamında kullanılır; dolayısıyla yöneticiyi ve neyle yöneteceğini insan seçer. İnsan kendi kanunlarını ve sistemlerini belirlemeli, bu kanunları yasalaştırmalı ve onları uygulayacak kişiyi seçmelidir. Eğer "insan" ifadesiyle kastedilen genel olarak insan, yani insan türü ve bütün insanlık ise, o zaman bu tür egemenlik onlara göre pratikte insana aittir. Batı'da kanunu koyan ve yöneticiyi seçen, insanlığın kendisidir. Ancak, onların asıl kastettiği anlamda, yani her bireyin kendisinin efendisi olduğu şekliyle "insan" bireysel bir nitelik taşıdığında, Batı'da böyle bir egemenlik yoktur. Çünkü Batılı sistemler ve yasalar, insanlık içindeki bir grup veya birkaç kişi tarafından ortaya konur; bütün bireyler topluca bunları ortaya koymaz. Demokratik Batı'nın pratik gerçekliği, yasaların birkaç kişiden oluşan bir hükûmet, bir kurul veya bir meclis tarafından belirlenmesi ve ardından bütün bireylerin boyun eğdiği bağlayıcı yasalar olarak yürürlüğe konmasıdır.

Sovereignty, according to them, is used in the sense that man possesses his will and exercises it, so he chooses who the ruler is and what he rules with. Man is to determine his laws and systems, legislate those laws and choose the one who implements them. If the meaning of Man is to mean Man generally or his kind, the whole of humanity, then such sovereignty does practically belong to Man, according to them. The one who legislates and chooses the ruler in the West is of humankind. However, as for meaning man with his characterization of being an individual, which is their actual intended meaning, such that each man is a master of himself, then such sovereignty is non-existence in the West. This is because Western systems and legislations are put forward by a grouping or few within humankind. They are not put forward by all individuals collectively. The practical reality of the democratic West is that the legislations are set by a government, a body or a council of a few individuals. Then they are enacted as binding laws to which all the individuals submit.

Böylece onların kavradığı biçimiyle egemenlik kavramı, sahip çıktıkları bu anlayışa rağmen, aralarındaki yönetimin gerçekliğiyle örtüşmemektedir. Bu dünyadaki bütün yönetimlerin gerçeği, hem yöneten hem de yönetilen olduğudur. Yönetme yetkisi bir kişinin ya da bir grup insanın elindedir. Bütün insanlar aynı anda hem yöneten hem de yönetilen olamaz. Buna göre, bütün bireylerin egemenliği anlamında bir halk egemenliği diye bir şey yoktur. Egemenlik ya belirli bir kişiye ya da iradelerini yasa koyarak ve yönetilenler için kanunlar belirleyerek kullanan bir grup insana ait olabilir; ya da egemenlik, kanun ve düzenlemelerin yalnızca İlahi Vahiy'den türetildiği, başka hiçbir tercihe yer bırakılmayan Yaratıcı, Yüce Allah'a ait olabilir. Ne var ki laik Batı, Hristiyan Kilisesi ile tarihsel çatışması ve insanları ilahi hak anlayışıyla denetleyen teokratik yönetim sistemleriyle yaptığı denemeler sebebiyle, Batı'nın basiretini körleştirmiştir. Bu yüzden Batı, insanın Yaratıcısına kulluğunu reddetmiş, buna karşılık insanların başka insanlara kulluğunu egemenlik adı altında kabul etmiştir.

Thus the concept of sovereignty as they conceive does not match the reality of ruling amongst them, even though they insist upon this understanding. The reality of all the ruling in this world is that there is both the ruler and the ruled. Ruling is in the hand of an individual or a group of people. All the people cannot be both the ruler and the ruled simultaneously. Accordingly, there is no such thing as sovereignty of the people by the meaning of sovereignty of all individuals. Sovereignty can either belong to a specific individual or a group of individuals, who exercise their will by determining legislation and laws for the ruled, or it can belong to the Creator, the Almighty so that the laws and legislations are derived from the Divine Revelation alone, without any other choice. However, the secular West, with its historical conflict with the Christian Church, and its experimentation with theocratic ruling systems that controlled people by the conception of divine right, blinded the insight of the West. So the West refused the servitude of man to his Creator and accepted the servitude of men to other men, calling sovereignty.

Bir insan, ilişkisini yöneten sistemi, bu sistemin kaynağını ve yasama yetkisini, neyle hükmedileceğini belirleyerek doğrulayınca, doğal olarak bunun kimin tarafından uygulanacağı konusuna, yani sistem içinde kimin hükmedeceği konusuna geçer. Halk bu uygulamayı topluca gerçekleştiremediği için, uygulamanın yerine getirilmesi, kendi seçimleri ve rızalarıyla bazı kişilere toplum adına devredilir. Bir halkın veya bir milletin egemenliğe sahip olması ya da yetkiye sahip olması, işte bu anlama gelir. Yine bu anlam demokrasiye özgü değildir ve onu diğer sistemlerden ayırmaz. Aksine, böyle bir yetki anlayışı başka sistemlerde de bulunur. Nitekim bu, İslami yönetim sisteminin özüdür; çünkü Hilafet, rıza ve seçime dayalı bir akit olarak tanımlanır. Bunun nedeni, Hilafetin, yetkili olanlar arasından itaat edilmeye hak kazanan kişiye verilen itaat biatine dayanmasıdır. Hem iktidarı üstlenmek üzere biat edilen kişi, hem de biat verenler konusunda bir fikir birliği bulunmalıdır. Batı, teorik açıdan egemenliği halka verir; zira halk, serbest ve adil seçimlerle yöneticisini seçer, dedikleri gibi. Ancak pratik gerçeklik, Batı'da halkın yöneticiyi seçmesinin isimde bir seçim olduğunu, gerçekte ise bir seçim olmadığını gösterir. Çünkü gerçekte yöneticiyi asıl belirleyen, devasa sermaye servetinin sahipleri, zenginler ve güçlülerGerçekte olan budur. Karmaşık seçim sistemlerini ve prosedürlerini yalnızca onlar belirler ve yönlendirir. Kamuoyunu etkileyip istedikleri kişiyi seçmesi yönünde yönlendirebilecek tek güç de onlardır. En pahalı seçim kampanyalarını finanse edebilecek olan da yalnızca onlardır. Bu, herkesin bildiği ve şahit olduğu bir gerçektir. Dolayısıyla Batı, egemenliği pratik açıdan halka vermemiştir. Bunun yerine egemenlik, halkı köleleştiren nüfuz sahibi birkaç zümreye aittir. Benzer şekilde Batı da egemenliğin halkın elinde olmasını sağlamadı. Bunun yerine egemenlik, nüfuz sahibi birkaç zümrenin elinde toplandı. Dolayısıyla Batı'daki insanların köleleştirildiği açıktır; çünkü ne bireysel olarak kendilerinin efendisi konumundadırlar ne de gerçek bir yetkiye sahiptirler. Ancak nüfuz sahipleri halkı manipüle etmeyi başardılar; onlara kendilerinin efendi ve yetki sahibi olduğunu inandırarak aldattılar! Yöneticinin nasıl yönettiğine gelince, bu soru iki meseleyle ilgilidir. Birincisi, yöneticinin iktidara ya da hükmetmeye nasıl ulaştığı meselesi; ikincisi ise yönetim işlerini nasıl idare ettiği meselesidir.

Once man affirms the system that governs his relationship, the source of the system and legislation, defining what to be ruled with, he will then naturally move to the subject of study as to who implements it. That is the subject of who rules within it. Since the people are not able to collectively perform this implementation, it is delegated to some individuals on behalf of the collective, to undertake implementation, with their choice and consent. This is the meaning of power or authority belonging to a people or a nation. Again, this meaning is not unique to democracy or makes it distinct. Instead, such a conception of authority is also found in other systems. Indeed, it is the core of the Islamic ruling system, as the Khilafah is defined as a contract of consent and choice. This is because the Khilafah is upon the Bay’ah (pledge) of obedience given to the one who has the right to be obeyed, from amongst those charged with authority. There must be consensus both over the one to whom Bay’ah to assume power is given, as well as over those who give the Bay’ah. Although the West confers authority to the people from a theoretical perspective, as people are the ones who choose their ruler through free and fair elections, as they say, the practical reality indicates that the choice of the ruler by the people in the West is a choice, nominally and not in reality. That is because in reality the owners of immense capital wealth, the rich and the powerful, are the ones who really decide who the ruler is. They alone determine and direct complex electoral systems and procedures. They alone are capable of influencing public opinion, directing it to elect whoever they want. They alone are capable of funding the costliest electoral campaigns. It is a matter known and witnessed by everyone. So the West did not give sovereignty to people from a practical perspective. Instead, sovereignty belongs to a few grouping of the influential who enslave the people. Similarly, the West did not ensure authority belongs to the people. Instead, authority is in the hands of few grouping of the influential. So, it is clear that people in the West are enslaved, as they neither are masters for themselves on an individual basis, nor do they possess actual authority. However, the influential were able to manipulate the people, deceiving them by convincing them that they are the masters and people of authority! As for how the ruler rules, this question is related to two matters. The matter of how he arrives at authority or ruling and how he manages the affairs of ruling.

Güç elde etme biçimi bakımından, oylama, atama, miras, gücü gasp etme ve başka yöntemler gibi birçok tarz vardır. Bugün insanların âdetleri, seçimin en iyi yöntem olduğunu kabul etme noktasına yerleşmiştir. Bu, Batı'da izlenen yöntemdir. İslâmî yönetim sisteminin tarih boyunca karşılaştığı yanlış uygulamalara rağmen, seçim yöntemi İslâm'a uygun yöntemler arasındadır. Bu yöntem, o dönemin mümkün olan usullerine göre Hulefâ-yi Râşidîn'i (halifeleri) seçmek için pratikte uygulanmıştır. Buna göre demokrasi, yöneticiyi seçme yöntemi bakımından ne eşsiz ne de ayırt edicidir. Aksine, seçim yöntemi diğer yönetim sistemleriyle ortaktır. Demokrasinin özgünlüğü ve ayırt ediciliği, liderlik kavramına dair algısı aracılığıyla yönetim işlerini nasıl yürüttüğü görüşünde yatmaktadır.

In relation to how the power is arrived at, it has many styles such as voting, appointment, inheritance, usurpation of power and others. Today, people’s customs have settled to consider that the election is the best style. It is the style followed in the West. Regardless of the misimplementation witnessed by the Islamic ruling system over a period of history, the election style is amongst the styles that accords with Islam. The style had been practically implemented to choose Khulafaa’ (caliphs) according to the possible procedures of that time. Accordingly, democracy is neither unique nor distinct in style of election to choose the ruler. Instead, the style of elections is common with other ruling systems. The uniqueness and distinctiveness of democracy lies in its view of how to manage the affairs of rulings, through its perception about the concept of leadership.

Batı görüşünde liderlik üç modele ayrılır. Birincisi, grubun tüm kararlara katılımını teşvik edip buna izin veren demokratik liderliktir. İkincisi, kararların tek bir zorba birey tarafından alındığı otoriter liderlik veya otokratik liderliktir. Üçüncüsü, grup üyelerinin kendi işlerini yönetmelerine ve kendi kararlarını kendilerinin almasına izin veren anarşik liderliktir. Bu ayrımlara dayanarak, en iyi liderlik modelinin demokratik liderlik, yani kollektif liderlik olduğunu söylerler. Bu kavram iki nedenden dolayı yanlıştır.

Leadership in the Western view is classified into three models. Firstly, democratic leadership that encourages and allows the participation of a group in all the decisions. Secondly, authoritarian leadership or autocratic leadership in which decisions are made by an individual tyrant. Thirdly, anarchic leadership that allows members of the group to manage their affairs and take decisions by themselves. Based on these divisions, they say that democratic leadership, the collective leadership, is the best model of leadership. This concept is wrong for two reasons.

İlk olarak, bu görüş gerçekçi ve pratik açıdan yanlıştır. Sözde kolektif liderlik diye bir şey mevcut değildir. Yönetimin gerçeği, nihayetinde tek bir kişinin elinde olmasıdır; bunu Batılılar, Batı'nın kendisinde bile, ister cumhurbaşkanı ister parlamenter demokrasinin başbakanı olsun, bilir ve görür. Bu kişi yönetimi üstlendiğinde yetkiyi bizzat kendisi bireysel olarak tesis eder; öyle ki bütün yetki başbakanın ya da cumhurbaşkanının eline geçer, geri kalan yetki sahibi kişiler ise yardımcı, çalışan veya danışman konumuna düşer.

It is firstly wrong from the realistic, practical perspective. So-called collective leadership does not exist. The reality of ruling is that it is ultimately in the hands of a single person, which the Westerners know and witness even in the West itself, whether one is the president of the republic or the prime minister of the parliamentary democracy. When he assumes ruling, he imposes authority himself individually, such that all authority comes under the hands of the prime minister or president, whilst the remaining people of authority become assistants, employees or consultants.

Örneğin Amerika'da yönetim fiilen başkanın elindedir; tıpkı İngiltere ve Almanya'da başbakanların elinde olduğu gibi. Lenin'in önceki Sovyetler Birliği'nin komünistlerine getirdiği kollektif liderlik bile yalnızca nominal bir kollektif liderlikti; kağıt üzerinde kalan, başka bir şey olmayan bir liderlikti. Gerçekte liderlik her zaman bireyseldir. Bu durum doğaldır, çünkü hükmetme, başkanlık ya da liderlik, kavramdan doğan bir yönetim ifadesidir. Kavramların kökeni ve olguların gerçekleşmesi, duyum, bağlantı, zayıflık ve güç, bilginin doğru olup olmaması ya da bol olması açısından beyinle ilgilidir. Bu da bir beyinden diğerine farklılık gösterir. İki ya da daha fazla beynin her konuda aynı fikirde olup, işleri yönetmek için şeyler hakkında hüküm vermeleri imkânsızdır. Fark burada ortaya çıkar. Bu nedenle biri diğeriyle uzlaşmak zorunda kalır; böyle bir durumda, sadece iki kişi arasında bile liderlik bireysel hale gelir. Dolayısıyla asla kollektif bir liderlik olamaz. Bunun yerine, yalnızca tekil, bireysel bir liderlik mümkündür.

For instance, the ruling is practically in the hands of the president in America, just as it is in the hands of prime ministers in England and Germany. Even the collective leadership brought by Lenin to the communists of the previous Soviet Union was only a nominal collective leadership, on paper and nothing more. In reality, leadership is always individualistic. This matter is natural because ruling or presidency or leadership is an expression of administration resulting from the concept. The origin of its concepts and realization of facts are related to the brain in terms of sensation, linkage, weakness and strength, in terms of information whether it is true or abundant. This differs from one brain to another. It is impossible for two brains or more to agree to proceed in all matters, to judge upon things in order to manage them. Here the difference occurs. So it becomes mandatory for one to compromise with the other, in such a case the leadership becomes individualistic, even amongst two. Thus there can never be a collective leadership. Instead, it is only possible to ever have singular, individual leadership.

Uzun olmasının ikinci nedenine gelince, İslam'ın kesin biçimde ayırdığı, böylece onu bu konuda eşsiz ve benzersiz kılan, yönetim düzeninin organizasyonuyla ilgili iki meseleyi, yani görüş ve karar meselelerini karıştırmışlardır. Hüküm iki aşamadan geçer: görüş aşaması ve karar verme aşaması. Birinci aşamada, sorunu ele almak için görüş alınır; dolayısıyla tartışma ve araştırmaya konu olacak birden fazla görüş ortaya çıkacaktır. Bunun yanında, görüşlerin ne zaman bağlayıcı olduğu, ne zaman ise yalnızca bilgilendirici olduğu hakkında ayrıntılar da bulunmaktadır. Bu, İslam hükümet sisteminde Şûrâ (istişare) olarak bilinen alana girmektedir. Allah (SWT) şöyle buyurmaktadır:

As for the second reason for being long, they confused in the two matters related to the organization of ruling, opinion and decision, between which Islam differentiated precisely, making Islam distinct and unique in this regard. Ruling passes through two phases, the phase of opinion and the phase of decision-making. In the first phase, the opinion is sought for treating the problem, so there will be multiple views which will be subject to deliberations and research. This is in addition to details about when the views are mandatorily binding and when they are informative. This falls within the realm of what is known in the Islamic ruling system as Shura (consultation). Allah (swt) says,

"…aralarındaki işleri istişareyle yürütürler." [TMQ Şûrâ Suresi 42:38]. İkinci aşama karar alma aşamasıdır. Bu, kararların toplu olarak değil, yetkili tek bir kişi tarafından alındığı bireysel bir konudur. Allah (sübhânehû ve teâlâ) şöyle buyurur:

“who conduct their affairs by mutual consultation.” [TMQ Surah Ash-Shura 42:38]. The second phase is the decision making phase. It is an individual matter in which decisions are made by a single authorized person, so decisions are not made collectively. Allah (swt) says,

“Onlarla bu konuda istişare et. Karar verdiğinde ise Allah'a tevekkül et.” [TMQ Âl-i İmrân 3:156]. Böylece İslam'daki yönetim anlayışı ne otokratik ne de demokratiktir. Bunun yerine İslam'ın yönetim sistemi, sözde ve idealist değil, gerçekçi olan özgün bir modeldir.

“And consult them on the matter. When you have decided, then rely upon Allah.” [TMQ Surah Aali Imran 3:156]. Thus the ruling in Islam is neither autocratic nor democratic. Instead, the ruling system of Islam is a unique model, which is realistic and not nominal and idealistic.

Sonuç olarak, Demokrasi bir yönetim sistemi olarak, ne teorik ne de usuli biçimleri bakımından kendi başına bir üstünlüğe sahip değildir. Bu durum, Demokrasi İslam yönetim sistemiyle karşılaştırıldığında özellikle böyledir. Gerçekte Demokrasi'nin kutsallığı ve tercih edilirliği, onu oluşturan unsurlardan, yani temsil ettiği kavramlar ve değerler, örneğin özgürlük, aracılığıyla halkının içinden doğmaktadır. Bunu da kısa süre içinde çürüteceğiz.

In conclusion, Democracy as a ruling system has no primacy in itself in terms of either theoretical or procedural forms. This is particularly so when Democracy is compared with the Islamic ruling system. In fact, Democracy’s sanctity and preference originates within its people through its components, namely its concepts and values it represents, such as freedom. We will refute this too shortly.