Laiklik ya da dinin hayattan ayrılması, Batı'nın fikirlerinin üzerine inşa edildiği ve hükümlerini çıkardığı entelektüel temeldir. Düşüncelerin inşasından kasıt, her bir düşüncenin kökü ölçüsünde değerlendirilmesidir. Bir düşünce köke uygunsa kabul edilir; köke aykırıysa reddedilir. Bu düşüncelerin arasında, her şeyi yöneten bir Yaratıcı'nın varlığına yönelik tutum da vardır. Bu düşünce, yani bir Yaratıcı'nın varlığı, işleri Yaratıcı'nın yönetmesini reddeden laikliğin köküyle çelişir. Çünkü laiklik, dini hayatla ilişkilendirerek Yaratıcı'yı her şeyi yöneten olarak görmez. Hükümlerin ortaya çıkışına gelince, bu, hayatın işlerini yürütmeye ilişkin çözümlerin, temel, kurucu düşünce yani akide tarafından kabul edilen bir kaynaktan sağlanması anlamına gelir. Batı akidesinin kabul ettiği kaynak insan ya da onun aklıdır, çünkü laiklik dinin hayatla ilişkisini reddeder. Böylece laiklik, yasama yapma yetkisinin yalnızca insana ait olduğu kökünü kabul etmiş olur.

Secularism or the separation of religion from life is the Western intellectual basis upon which its thoughts are built and from which its rulings. What is intended by the building of thoughts is the measure of each thought upon its root. If a thought agrees with the root, then it is accepted. If it disagrees with the root, then it is rejected. Amongst these thoughts is the stance towards the existence of a Creator, the one who manages all the affairs. This thought i.e. the existence of a Creator, contradicts with the root of secularism that negates the management of affairs by the Creator. This is because secularism does not consider the Creator as the one who manages all the affairs, through connecting religion with life. As for the emergence of rulings, it means providing solutions related to taking care of the affairs of life from a source acknowledged by the fundamental, foundational thought i.e. the creed. The source acknowledged by the Western creed is man or his reasoning, since secularism negates the relationship of religion with life. Secularism thereby acknowledges the root of making legislation by man alone.

Laikliğin entelektüel bir temel olarak bozulmuş olduğu ve bu bozulmanın kanıtları şunlardır:

Secularism is corrupted as an intellectual basis and the evidence for its corruption is as follows:

1- Aslına bakılırsa laiklik, varoluşun gerçekliğini; yani ezeli olanı ya da yaratılmışların bir Yaratıcısı olduğunu kabul etmemiştir. Laiklik, bu konuyu kesin ve kalıcı bir cevaba ulaşacak biçimde incelememiştir. Bunun yerine yalnızca dinin hayattan ayrılmasıyla yetinmiştir. Oysa dinin hayattan ayrılması fikri, kendi içinde bir dizi çelişki barındıran, içsel olarak tutarsız bir düşüncedir. Laiklik bir yandan dini kabul eder,

1- As a matter of fact, secularism did not acknowledge the reality of existence, with respect to the eternal (azali) or creations having a Creator. Secularism did not study the matter to arrive at a decisive, permanent answer for it. Secularism was instead content with the separation of religion from life alone. However, the idea of separation of religion from life is a thought that is internally contradictory, having a number of contradictions within itself. Secularism acknowledges religion on the one hand,

Öte yandan, bu durum dinin varlığını yok saymak anlamına gelir. Benzer şekilde laiklik, Yaratıcı'nın varlığını onaylarken O'nunla olan bağlantıyı reddeder. Laiklik, Kıyamet Günü'nü onaylarken onun amacını reddeder. Laiklik, Yaratıcı huzurundaki hesap verilebilirliği kabul ederken, bunun için gerekli olan amelleri inkar eder. Laiklik, insanın sınırlı ve aciz bir yaratık olduğunu kabul eder; ancak yine de onu yeryüzünde yasa koyan bir hükümdar ve tanrı haline getirir. Laiklik, bu dünya hayatının ebedi olmadığını kabul eder; fakat aynı zamanda insanlar arasında fani hayata sevgiyi ve dünyaya meyli beslemektedir.

but on the other hand, it negates the existence of religion. Similarly, secularism affirms the Creator, whilst denying the connection with him. Secularism affirms the Day of Resurrection, whilst denying its purpose. Secularism affirming the accountability in front of the Creator, whilst denying the deeds necessary for it. Secularism recognizes that man is a creation who is limited and incapable, yet it makes him a law-making ruler and deity on earth. Secularism acknowledges the non-eternity of this worldly life, whilst at the same time it nurtures the love of mortal life and an inclination towards the earth, amongst humans.

Bu nedenle çelişki, bu entelektüel temelin özelliklerinden biridir. Bu temel üzerine inşa edilen düşünceler, zıtları birleştirerek, hakikati yanlışla karıştırarak çelişkilidir. Batı düşüncesinin, Darwin'in teorisini kabul etmesi, buna karşın örtük olarak yaratılış fikrini ve bir Yaratıcının varlığını kabul etmesi şaşırtıcı değildir. Aynı şekilde, Kilise'ye karşı savaşırken onun soyluluğunu kabul etmesi de şaşırtıcı değildir. Batı'nın bazı anayasalarında, hayatın işlerine dair bir sistem olarak dinin devletten ayrılmasının, geri alınamaz bir anayasal madde olduğunun belirtilmesine karşın aynı anda halkın kendi kendini yönetmesinin de öngörülmesi bile şaşırtıcı değildir. Batılıların bir bütün olarak dine inandığını varsayarsak çelişki açıkça ortaya çıkar. Böyle bir durumda dinin hayattan ayrılması, halkın iradesiyle çelişir. Ancak Batılıların bir bütün olarak ateist olduğunu, dinin varlığını tümden inkar ettiklerini varsayarsak, bu durumda yalnızca ateistlerin varlığı göz önüne alındığında bu anayasal maddenin bir amacı kalmaz.

Accordingly, contradiction is amongst the features of this intellectual basis. The thoughts that are built upon this are contradictory by combining opposites, mixing truth with falsehood. It is not a surprise that the Western thought acknowledges Darwin’s theory, although it implicitly acknowledges the idea of creation and the presence of a Creator. It is also not a surprise that it acknowledges the nobility of the Church, whilst fighting against it. There is even no surprise for us to find some of the Western constitutions stipulating the separation between Church and State, which is an irrevocable constitutional article, whilst stipulating at the same time the ruling of the people by themselves. Here the contradiction is apparent if we assume that Westerners as a whole believed in religion, as a system of life’s affairs. In such a case, the separation of religion from life contradicts the will of people. However, if we assume that the Westerners as a whole are atheists, denying the very existence of religion, then in such a case there is no purpose for this constitutional article, given the presence of atheists alone.

Laiklik, bir uzlaşma ve sulhçu çözüm temelinde inşa edilmiştir. Bu nedenle ılımlılık, Batı entelektüel temelinin öne çıkan özelliğidir.

2 - Secularism is built on the basis of a compromise and conciliatory solution. So being moderate is the prominent feature of the Western intellectual basis.

Orta yol bulmak (ılımlılık), Batı'nın öne çıkan düşünce ve yaklaşım biçimlerinden biridir. Batılı düşüncede iyi ile kötü, hak ile batıl, nur ile karanlık ve hidayet ile dalalet arasında kesin bir ayrım yoktur. Entelektüel, siyasi, ekonomik ve toplumsal her çözüm ve tedavi yöntemi, ılımlı bir çözüm esası üzerine kurulmaktadır. Dolayısıyla Batılı için ılımlılık, bir düşünür, siyasetçi, dünyevi insan veya dindar insan olsun, onu tanımlayan başlıca özelliktir. Batılıya göre ılımlı olmak, çözümleri ve tedavileri niteleyen en yüce vasıftır.

Moderation between truth and falsehood and between two falsehoods is amongst the prominent featured thoughts and treatments of the West. There is no distinctive definition amongst the Western thinking between good and bad, truth and falsehood, light and darkness and guidance and misguidance. Each solution and treatment, including intellectual, political, economic and social thoughts, are built on the basis of a moderate solution. Thus moderation is the defining characteristic of a Westerner according to them, whether he is a thinker, politician, temporal man or religious man. According to the Westerner, being moderate is the finest characteristic to describe the treatments and solutions.

Batı düşüncesi bu yüzden sosyal adalet, işçi hakları ve sendika hakları gibi düşüncelere derinlemesine girmez. Bunlar kapitalizm karşıtı düşüncelerdir; yine de kapitalizmin özgün düşünceleri bu düşüncelerle yamanmış ve en üstün sistem olarak görülen sosyalist demokrasiyi oluşturmuştur. Batı'daki mevzuat ve yasalar itidal ölçüsüne göre ilerler. Siyasetçiler ve milletvekilleri tarafından kabul edilen, uzlaşmacı ve fedakârlığa dayalı bir ortak noktada buluşan ılımlı bir formülasyon oluşturmak için öneriler ileri sürülür ve tartışmalar yürütülür. Onlar için mesele doğru ya da yanlış, hak ya da batıl meselesi değildir; mesele farklı taraflar arasında uzlaşma yaratmaktır. Siyasette ılımlı çözümü kendi aralarında ideal gören bu anlayışla övünürler. Itidali demokrasiyle sıkı ve sonuç doğuran bir biçimde ilişkilendirmişler, onu vazgeçilmez bir parça saymışlardır. Gerçekten de bu anlamdaki itidal, meseleleri seyreltme, hakkı batılla karıştırma ve doğruyu yanlışla harmanlama kötücül fikridir. Bu da insanlar ve toplum için kayba yol açar; ikiyüzlülük ve yalan yaygınlaşır, insanlar ise hakikati ve hidayeti aramaktan yüz çevirir.

Thus the Western thinking does not delve into thoughts like social justice, workers’ rights and unions’ rights. These are anti-capitalist thoughts, yet capitalism’s original thoughts are patched up with these thoughts, constituting socialist democracy, which is considered as the finest system. Western legislation and laws proceed according to the measure of moderation. Suggestions are postulated and debates occur in order to create a moderate formulation, agreed upon by politicians and parliamentarians, with a conciliatory, consensus upon compromise. For them, the issue is not about right or wrong or truth or falsehood. Instead the issue is about creating compromise between different parties. They boast of moderation, considering the moderate solution in politics to be ideal amongst them. They closely and consequentially connected moderation to democracy, as an indispensable part of it. It is true that moderation with this meaning is the malicious idea to dilute matters, mix truth with falsehood and the correct with the wrong. This would lead to loss for humans and society, whereby hypocrisy and lies would prevail, whilst people would turn away from seeking truth and guidance.

3- Laiklik dini hayattan ayırdığı için, insanların yaşam işlerini düzenleyecek tedbirlerin insanın kendisinden çıktığını söyler. Böylece insan aklı iyiyi ve kötüyü (sırasıyla hayr ve şerr) ile güzel ve çirkini (sırasıyla hasen ve kabîh) belirleyen şeydir ve egemenlik insana aittir. Bu nedenle insan, hayatında dilediği ve seçtiği sisteme göre ilerler. Bu, daha önce açıkladığımız gibi bozuk bir felsefedir; çünkü insan, ayrılık, çelişki ve farklılıklar içermeyen doğru bir sistem oluşturmaya yetkin değildir.

3- Since secularism separates religion from life, it says that the treatments to take care of the affairs of people in life emerges from man himself. Thus the human mind is that which defines the good and the evil (khair and sharr respectively) and the pretty [pleasant] and ugly (Hasan and qabeeH respectively) and sovereignty belongs to man. So, man proceeds in his life according to the system which he desires and chooses. This is corrupted philosophy as we have clarified before, because man is incapable of creating an accurate system, without having disparity, contradiction and differences.

Batı'nın gerçekliğine baktığımızda, Batılı akılın koyduğu yasalardaki çelişki ve tutarsızlığın boyutunu görebiliriz. Batı toplumları, hukukçular tarafından yürütülen deneylerin alanı haline gelmiştir.

Upon looking at the reality of the West, one can see the extent of contradiction and disparity in the legislations drafted by the Western reason. Western societies have become the domain of experiments conducted by lawyers,

yargıçlar, yasa koyucular ve siyasetçiler. Kısıtlamasız hiçbir hak, değiştirilmeden ya da düzeltilmeden hiçbir yasa, onlarca yorum ve açıklamayla eklenmeyen hiçbir madde yoktur. Öyle ki anayasalar ve kanunlar, maddeleri sürekli değiştiren ve düzelten siyasetçilerin elinde bir oyuncağa dönüşmüştür. Böylece abesliğin elleri, kapitalist ideolojinin temellerine ve değerlerine de uzanmıştır. Örneğin Batı, terörle mücadele yasaları içinde özgürlük ve insan hakları kavramlarını çarpıtmıştır. Bu durum, bu entelektüel temelin bozulduğunu ve gerçeklik karşısında çözüm üretme yeteneğini yitirdiğini göstermektedir; zira insan sorunlarına çözümler, bu temel kavramların kendisi değiştirilip düzeltilmeden bulunamamaktadır.

judges, lawmakers and politicians. There exist no rights without restrictions, no laws without being changed or amended and no article without being appended by dozens of interpretations and explanations. It is to the point that constitutions and canons have become a toy in the hands of politicians, who change and amend articles continuously. Thus, the hands of the absurd have been extended to the foundations and values of the capitalist ideology. For example, the West have disfigured the notion of freedom and human rights within anti-terrorism laws. This indicates the corruption of this intellectual basis and its inability to find treatments to reality, except by changing and amending its foundational concepts, upon which treatments to human problems emerged.