Batı sömürgeci emperyalizminin kökenleri, Hristiyanlık döneminde Avrupa krallarının arasındaki acı rekabete kadar uzanır. Bu çatışma, aralarında ortak olan tek Papa'ya resmi olarak bağlılık göstermelerine rağmen yaşandı. Avrupalı güçler bunun ardından deniz yollarını keşfettiler; Doğu Akdeniz'in ötesine geçerek özellikle Hint Alt Kıtası'na ulaşmaya çalıştılar. Bu durum Avrupalıları Amerika kıtalarını keşfetmeye de yöneltti; kişisel zenginleşme hırsları ise bu toprakların güçsüz halkına karşı işlenen zulümlere yol açtı.

The origins of Western colonialist imperialism can be traced back to the bitter rivalry between the kings of Europe, during the Christian era. This conflict was despite their formal loyalty to the single Pope, who was common amongst them. European powers then explored sea routes, traversing beyond the Eastern Mediterranean to reach the Indian Subcontinent, specifically. This also led the Europeans to explore the Americas, whereby their lust for personal enrichment led to atrocities perpetrated upon the powerless people of those lands.

Asya ve Afrika'nın bazı bölgelerinde de vahşetler işlendi. Ayrıca Avrupa, Osmanlı Devleti'nin on ikinci hicri yüzyılda dünyanın önde gelen devleti olma konumunu kaybetmesiyle altın bir fırsat yakaladı. Bunun üzerine Asya ve Afrika'nın bereketli zenginlikleri birdenbire Avrupa sömürgeciliğine açıldı.

Atrocities were also perpetrated in certain regions of Asia and Africa. Furthermore, Europe attained a golden opportunity when the Ottoman State fell from being the leading state of the world, in the twelfth Hijri century. Thereupon, the abundant wealth of Asia and Africa was suddenly open for European colonialism.

Avrupa devletleri bu aşamada küresel güçler haline gelmişti ve aralarındaki şiddetli rekabet doğal olarak küresel bir çatışmaya dönüştü. Bunun sonucunda, yeni sahip oldukları topraklar yüzünden askeri çatışmalara girdiler. Yıkıcı Napolyon Savaşları'nın ardından, büyük Avrupa güçleri kendi aralarındaki emperyalist rekabeti düzenleyecek bir mekanizma kurmak için bir araya geldi. Amaç, doğrudan ve açık savaşı önlemekti. Modus vivendi, Entente Cordiale ve Üçlü İtilaf (Fransızca: Entente - dostane anlaşma) Avrupa içinde barışı sağlamış olsa da, bunlar insanlık tarihinin en büyük sömürgeci istilalarının nedeni olmuştur. Çünkü bu düzen, Avrupa güçlerinin neredeyse tüm dünyayı ele geçirmeye odaklanmasına olanak tanımıştır.

European nations by this stage had become global powers and the fierce rivalry between them naturally turned into a global conflict. Thereby, they entered into military conflicts over what they came to newly possess. After the devastating Napoleonic Wars, the major European powers convened in order to put in place a mechanism to regulate imperialist rivalry amongst themselves. It was to avoid direct, open war. Although the modus vivendi, the Entente Cordiale and the Triple Entente (French: Entente - friendly agreement) brought peace within Europe, they constituted the reason for the greatest colonialist invasions in human history. This is because it enabled the European powers to focus their attention to acquire almost the entire world.

Batı sömürgeci emperyalizminin son bölümü İkinci Dünya Savaşı ile başladı; bu savaş Amerika Birleşik Devletleri'nin yeni bir süper güç, yeni önde gelen devlet olarak ortaya çıkmasına yol açtı. Savaş, Avrupa sömürgeci imparatorluklarının zorla dağıtılmasına neden oldu. Ardından, bu imparatorlukların ganimetleri Amerikan sömürüsünün odak noktası haline geldi. Bu projenin temel unsurları arasında, diğerlerinin yanı sıra, Bretton Woods Kurumları, Dünya Bankası ve Uluslararası Para Fonu yer aldı. Bunu, ABD'nin dünya genelindeki kültürel baskısı izledi. ABD, Avrupalı selefleriyle aynı gerekçeleri kullanarak, bir ülkeden diğerine askeri varlığını genişletmeye hâlâ devam ediyor. Amerika Birleşik Devletleri dünyanın her yerinde askeri üsler inşa ediyor. Yerel rejimleri devirirken, bu toprakların yönetici sınıflarını Amerikan emirlerine sadakatlerini sağlayacak şekilde yeniden şekillendiriyor. Bugünkü uluslararası sistem, hâlâ büyük güçlerin rekabetini düzenlemeye hizmet ederken, aynı zamanda dünyayı kendi taleplerine boyun eğdirmek için gereken araçları da sağlıyor. Önceki Avrupa itilaf devletlerinin büyük güçlerinin yerini, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin beş daimi üyesi aldı. Bunlar, tüm insanlığın ortak sömürüsünü birlikte denetleyen güçlü rakiplerdir.

The final chapter in the story of Western colonialist imperialism began with the Second World War, which led to the emergence of the United States as a new super power, the new leading state. It led to the forced dismantlement of European colonialist empires. Subsequently, the spoils of these empires have become a hotbed of American exploitation. The Bretton Woods Institutions, the World Bank and the International Monetary Fund, amongst others, were the primary elements of this project. This was accompanied by the cultural tyranny of the US around the world. The US is still expanding its military presence in nations one after another, by using the same justifications used by its European predecessors. The United States builds military bases throughout the world. It uproots local regimes, whilst reshaping the ruling classes of those lands, to ensure their loyalty to American dictates. Today’s international system still serves as a tool to regulate the rivalry of major powers, whilst simultaneously providing the necessary tools to subjugate the world to their demands. The major powers of the previous European entente were replaced by the five permanent members of the Security Council of the United Nations. They are the powerful competitors that jointly oversee their collective exploitation of the entire human race.