Batı'daki erkek ve kadın hakkındaki görüş, kadını, erkeği değil, günahın kaynağı olarak gören Katolik ve Protestan dinî anlayıştan doğmuştur. Ancak Hristiyan görüşü, evlilikle sınırlandırılan erkek ile kadın arasındaki ilişkiye de büyük değer vermiştir. Evlilik, toplumda eğitici ve ahlaki bir rol oynayan aileyi oluşturmak için değerli görülmüştür. On sekizinci yüzyılda Aydınlanma hareketi modern Batı düşüncesiyle toplumu etkisi altına aldığında, toplum laikliği benimsemiştir. Laiklik, dini hayattan ve toplumla olan tüm ilişkisinden ayırmış, bunun yerine özgürlük, eşitlik ve toplumsal adalet gibi yeni kavramları dayatmıştır. Laiklik, Hristiyanlığa aykırı, insan ve toplum hakkında yeni bir anlayış ortaya koymuştur. Buna rağmen, hem teolojik hem de felsefi literatürde toplumda hâkim olan kadın hakkındaki dünyevi görüşü değiştirmemiştir. Bunun yerine bazı filozoflar bu görüşü felsefi ve entelektüel olarak haklı çıkarmaya çalışmıştır. Hume, Hobbes, Locke, Kant, Rousseau ve Montesquieu gibi liberalizm ve Aydınlanma filozoflarının çoğu, kadınların zihinsel yetenekleri konusunda kuşkucu kalmıştır. Bunlar, erkeğin doğası gereği zihinsel olarak kadından üstün olduğunu savunan Yunan filozoflarının görüşünü benimsemiştir. Örneğin, Will Durant'ın *The Story of Philosophy* adlı eserinde aktarıldığı üzere, Yunan filozofu Aristoteles şöyle demiştir: “Kadın erkeğe, köle efendisine, el emeği yapan zihinsel emek verene, barbar Yunanlıya nasıl bağlıysa öyledir. Kadın, gelişim merdiveninin alt basamağında duran, tamamlanmamış bir erkektir.”

The view about man and woman in the West emerged from the Catholic and Protestant religious perception that viewed woman, but not man, as the origin of sin. However, the Christian view did also give great value to the relationship between the man and the woman, which was confined to marriage. Marriage was valued in order to form a family, that plays an educational and moral role in the society. When the Enlightenment movement dominated the society with its modern Western thinking in the eighteenth century CE, the society adopted secularism. Secularism separated religion from life and all relation with the society, whilst imposing new concepts such as freedom, equality and social justice. Secularism gave a new perception about man and society that is contrary to Christianity. Despite that, it did not change the worldly view about women that was prevalent in society, both in theological and philosophical literature. Instead, some philosophers attempted to justify the view philosophically and intellectually. Many philosophers of liberalism and Enlightenment such as Hume, Hobbes, Locke, Kant, Rousseau, and Montesquieu, remained skeptical about the mental faculty of women. They endorsed the view of Greek philosophers, who maintained that the male is, by nature, mentally superior to female. For instance, as mentioned in The Story of Philosophy by Will Durant, the Greek philosopher, Aristotle, said, “Woman is to man as the slave to the master, the manual to the mental worker, the barbarian to the Greek. Woman is an unfinished man, left standing on a lower step in the scale of development.”.

On the nineteenth-century Western world, we find that not many Western philosophers raised the issue of gender equality in the second half of the nineteenth century, with a few exceptions, such as John Stuart Mill in his book, The Subjection of Women. The laws of Western Europe were influenced by the view that existed before, after the democratic revolution and the secularization of society. Secularization did not give women new rights; on the contrary, it regarded her as inferior. For example, the Napoleonic Code, also called the Civil Code of the French, issued in 1804, stipulated in article 217: "A wife, although noncommunicant or separate in property, cannot give, pledge, or acquire by free or chargeable title, without the concurrence of her husband in the act, or his consent in writing." Many philosophers asserted that women stayed away from politics because they were not suited to it by nature. Political rights were given to women only in the twentieth century CE. Note: this is the translation of the English text into Turkish, as requested. Here is the Turkish version: 19. yüzyılda Batı dünyasında, ikinci yarısında kadın-erkek eşitliği sorununu gündeme getiren Batılı filozofların pek çok olmadığını görürüz; John Stuart Mill'in The Subjection of Women adlı kitabı gibi birkaç istisna dışında. Batı Avrupa yasaları, demokratik devrimden ve toplumun laikleşmesinden sonra, önceden var olan görüşten etkilenmiştir. Laikleşme kadına yeni haklar kazandırmamıştır; aksine, onu aşağı görmüştür. Örneğin, 1804'te yürürlüğe giren ve Fransızların Medeni Kanunu olarak da adlandırılan Napolyon Kanunu, 217. maddesinde şöyle hükmetmiştir: "Ayrı mal rejimine tabi olsa ya da mal ortaklığı dışında olsa da, bir kadın, kocasının işleme rızası ya da yazılı izni olmadan, karşılıksız ya da karşılıklı bir hukuki işlemle mal veremez, rehin veremez ya da edinemez." Birçok filozof, kadınların doğaları gereği siyasete uygun olmadıkları için siyasetten uzak durduklarını ileri sürmüştür. Siyasi haklar kadınlara ancak yirminci yüzyılda, Miladi, verilmiştir.

Not many Western philosophers had proposed the issue of gender equality in the second half of the nineteenth century, except for a few, such as John Stuart Mill in his book, The Subjection of Women. The Western European laws were influenced by the pre-existing view, after the democratic revolution and secularization of the society. Secularization did not give new rights to women. Instead, it deemed her inferior. For example, the Napoleonic Code, also called the Civil Code of the French, issued in 1804, stipulated in article 217, “A wife, although noncommunicant or separate in property, cannot give, pledge, or acquire by free or chargeable title, without the concurrence of her husband in the act, or his consent in writing.” Many of the philosophers asserted that women stayed away from politics, because they were not suitable for it by nature. Political rights were given to women only in the twentieth century CE.

Örneğin Fransa, kadınlara oy verme hakkını 1945'te, Fransız Devrimi'nden tam bir yüzyıl ellibir yıl sonra tanıdı. Özgürlük, eşitlik, kardeşlik ve akıl çağrısında bulunan ve bir cumhuriyet sembolü ve ulusal bir simge olarak kadın figürü Marianne'de kişileştirilen de Fransız Devrimi'dir. Özetle, modern Aydınlanma hareketi kadınlar hakkındaki dünyevi bakışı değiştirmedi. Sözde özgürlük, eşitlik, kardeşlik ve akıl ilkelerinin tamamı temelde yalnızca erkeklere yönelikti ve kadınları dışarıda bırakıyordu. Bunun bir kanıtı, John Stuart Mill'in 1867 tarihli İkinci Reform Yasası'na önerdiği değişikliğin reddedilmesidir. Bu değişiklik, seçim yasalarında "erkek" (man) terimini "kişi" (person) terimiyle değiştirmek amacıyla İngiliz Avam Kamarası'na sunulmuştu. Ancak yalnızca 73 milletvekili lehte oy kullanırken, 194 milletvekilinin çoğunluğu aleyhte oy kullandı.

For example, France granted women the right to vote in 1945, a full century and a half after the French Revolution. It is the French Revolution that called for liberty, equality, fraternity and reason and was personified in the form of the woman, Marianne, as a significant republican symbol and national icon. In summary, the modern Enlightenment movement did not change the worldly view about women. Its so-called liberty, equality, fraternity and reason were all basically directed to men alone, excluding women. An evidence for this is the failure of the amendment proposed by John Stuart Mill to the Second Reform Bill of 1867. The amendment was tabled in the British House of Commons to change the term ‘man’ to the term ‘person,’ in election laws. However, only 73 members voted in favor, whilst a majority of 194 members voted against.

Modern Batı Aydınlanma hareketi, kadın ve erkeğin toplumdaki konumlarına ilişkin önceden var olan görüşü sürdürmekle birlikte, aralarındaki ilişkilere ve bunların sonucuna dair bakışı değiştirdi. Seküler düşünce bunu özgürlük fikrini benimseyerek ve mutluluk ile hazzı tanımlayış biçimiyle yaptı. Erkek ile kadın arasındaki ilişkiye dair görüşü cinsel bir ilişkiye indirgedi. Hayâ, onur ve iffet kavramına, Hristiyan Kilisesi'nin tutumuna aykırı biçimde itiraz etti. Hristiyan Kilisesi, hazzın peşinden koşmayı günah sayıyordu. Hippolu Augustinus (ö. 430), cinselliğin yalnızca üreme amacıyla kullanılması gerektiğini, eğlence amaçlı ya da şehvetli cinselliğin ise kaçınılması gerektiğini öğretti. Bu görüş yaklaşık bin yıl sonra Thomas Aquinas (ö. 1274) tarafından da yinelendi. Dolayısıyla Hristiyanlık cinselliği bedensel, şehvani, şeytani bir fiil olarak görüyordu; bu fiil yalnızca evlilik çerçevesinde, yalnızca çocuk doğurmak amacıyla, yalnızca tek bir izinli pozisyonla ve belirli günlerde yapılmasına izin verilen bir eylemdi.

Although the modern Western Enlightenment movement maintained the pre-existing view related to the respective statuses of men and women in society, it changed the view towards the relations between them and their outcome. Secularism did so through its adoption of the idea of freedom and its definition of happiness and pleasure. It reduced the view about the relations between male and female to a sexual relationship. It challenged the concept of honor, dignity and chastity, in contradiction to the Christian Church. The Christian Church considered seeking pleasure as sin. Augustine of Hippo (died 430) taught that sex was only to be used for procreation, and that recreational, or lustful, sex was to be avoided. This view which was echoed nearly a thousand years later by Thomas Aquinas (died 1274). So, Christianity considered sex as a physical, carnal, satanic act, which was allowed only within the framework of marriage, for the sake of childbearing alone and limited to a single permissible position, on particular days.

Buna karşılık, modern Batı'nın cinsel ilişkilere dair görüşünün benimsenmesi, seküler entelektüel temel ve materyalist yönteme dayanan sosyoloji ve psikolojinin ortaya çıkışıyla desteklendi. Bu nedenle modern Batı görüşü aileнin önemini azalttı, ancak onu tamamen ortadan kaldırmadı. Ardından toplumun ve devletin eğitimdeki rolünü genişletti ve abarttı; bunun örneğini, örneğin Emile Durkheim'ın çalışmalarında görmek mümkündür. Modern Batı görüşü, insan davranışının cinsel güdülerle bağlantısını ileri sürdü, baskılamanın toplumsal verimlilik ve akıl hastalıkları üzerindeki rolüne dikkat çekerken cinsel özgürlüğü savundu; bunun örneğini Sigmund Freud'un eserlerinde görmek mümkündür. On dokuzuncu yüzyılın ortalarında ortaya çıkan Marksist sosyalizm bu yönde ilerledi. Marksist sosyalizm cinsel özgürlüğü ve onun cinsel ilişki biçimlerini savundu; evlilik ve ailenin kaldırılmasını komünizmin açıkça belirtilen amaçlarından biri haline getirdi. Feminizmi tartıştı ve evliliğin özel mülkiyetin bir tezahürü olduğunu savundu. Friedrich Engels, "Ailenin, Özel Mülkiyetin ve Devletin Kökeni" adlı kitabında, evliliğin bir cinsiyetin diğerine boyun eğmesi olduğunu ve tarih içindeki bir sınıf mücadelesi biçimi olduğunu ileri sürdü. Marksist görüşe göre evlilik, kadının toplumdaki rolünü ikinci plana iterek onu erkeğin ekonomik üstünlüğüne tabi kılar ve bu düzen sürer; aile sistemi ise kapitalist bir kurumdur.

In contrast, the adoption of the modern Western view of sexual relationships was supported by the emergence of sociology and psychology, founded on the basis of the secular intellectual basis and materialist methodology. So the modern Western view diminished the importance of family, although it did not abolish it as a whole. It then expanded and exaggerated the role of society and state in upbringing, as manifest in the work of Emile Durkheim, for example. The modern Western view asserted the link of human behavior with sexual motives, warning of the role of repression in social productivity and mental illness, whilst promoting sexual liberation, as exemplified in the works of Sigmund Freud. Marxist socialism, that emerged in the mid of the nineteenth century CE, proceeded in this direction. Marxist socialism defended sexual liberation and its type of sexual relationships, making the abolition of marriage and family as one of the express objectives of communism. It discussed feminism and maintained that marriage is a manifestation of private property. In his book, The Origin of the Family, Private Property and the State, Friedrich Engels maintained that marriage is the submission of one gender to another and that it is a form of class struggle within history. According to the Marxist view, marriage marginalizes the role of a woman in the society, making her subservient to the economic supremacy of man, thereby persisting, whilst the family system is a capitalist institution.

On the nineteenth century CE ended with its ideological conflicts, accompanied by resultant political and economic reforms. However, these did not change the condition of women. Then Batı toplumları, yirminci yüzyıla başlangıcından ortasına kadar, iki dünya savaşının patlak vermesiyle karşılandı; bu savaşlar kadınları üretim ve hizmet alanına sürükledi. Batı toplumları böylece, kadınların siyasi, ekonomik ve sosyal haklarının bir kısmını tanımaya zorlayan yeni bir durum yarattı. Bu yeni durum, feminist hareketin faaliyetlerinin ve taleplerinin yoğunlaşmasının yolunu açtı. Üstelik hareket amaçlarını ve stratejilerini değiştirdi. Feminizmin ikinci dalgası olarak adlandırılan akım, yirminci yüzyılın altmışlı yıllarında başladı; Batı'da var olan bütün toplumsal sistemi, erkek-kadın ikiliğine dayanan cinsiyet ayrımcılığını ortadan kaldırmayı hedefleyen ve cinsiyetçi kalıp yargıları, toplumsal cinsiyet rollerini, cinsiyet belirlemeyi ve cinsiyet farkındalığını kapsayan yeni bir vizyonla "genderizm" üzerine odaklanarak hedef aldı. İkinci dalga feminizmin cinsiyet ayrımcılığını ortadan kaldırma konusundaki odağı; liberalizm, özgürlük, Marksizm, varoluşçuluk ve postmodernist yapısöküm felsefelerinden ilham aldı. Hareket, cinsel özgürleşme hareketleri ve eşcinsel örgütler tarafından desteklendi. Böylece amaç yalnızca kadın ve erkek arasında eşitlik sağlamak değil, cinsiyetler arasındaki her türlü ayrımcılığı kaldırmak haline geldi. Yıllar sonra cinsiyet ayrımcılığı konusu, Birleşmiş Milletler de dahil olmak üzere uluslararası kuruluşlar tarafından benimsendi; BM bunu 1979 tarihli Kadınlara Karşı Her Türlü Ayrımcılığın Ortadan Kaldırılmasına Dair Sözleşme (CEDAW) içinde bir kavram olarak kabul etti. Ardından cinsiyet ayrımcılığı, 1994'te Mısır'ın Kahire kentinde düzenlenen Uluslararası Nüfus ve Kalkınma Konferansı (ICPD) belgelerinde bir terim ve kavram olarak yer aldı; bunu 1995'te Pekin'deki Dünya Kadın Konferansı izledi. Batı'daki birçok ulus, cinsiyetçilik görüşünü kademeli olarak, bütünüyle ya da kısmen benimsemiştir.

The nineteenth century CE ended with its ideological conflicts, accompanied by resultant political and economic reforms. However, these did not change the condition of women. Then Western societies welcomed the twentieth century CE, from its beginning to its middle, with the outbreak of two world wars that plunged women into the arena of production and service. Western societies thereby created a new situation that forced them to recognize some of the political, economic and social rights of women. This new situation paved way for the intensification of what is called the feminist movement in its activities and raising of demands. Moreover, the movement changed its objectives and strategies. What is called the second-wave of feminism began in the sixties of the twentieth century CE, targeting the entire social system pre-existing in the West with a new vision focused on genderism, which is eliminating gender discrimination based on male-female duality, encompassing gender stereotyping, gender roles, gender determination and gender awareness. Second-wave feminism’s focus on eliminating gender discrimination was inspired by the philosophies of liberalism, freedom, Marxism, existentialism and the post-modernist deconstructionism. The movement was supported by sexual liberation movements and gay organizations. Thus, the objective had become not just for the sake of equality between men and women, but also for the sake of abolition of all discrimination between genders. After decades, the subject of gender discrimination was adopted by the international organizations including the United Nations, which adopted it as a concept in the Convention on the Elimination of all Forms of Discrimination Against Women (CEDAW) of 1979. Then gender discrimination was stipulated as a term and concept in the documents of the International Conference on Population and Development (ICPD) in Cairo, Egypt, of 1994, followed by the World Conference on Women in Beijing in 1995. Many Western nations have gradually endorsed the view of genderism, as a whole or partially.

Özetle, Batı, erkekler, kadınlar ve aralarındaki ilişkilerin doğası hakkındaki görüşünü, onlarca yıl boyunca gerçekleşen ekonomik, kültürel, siyasi ve sosyal konularla ilgili birçok etkenin sonucunda değiştirmiştir. Modern Batı toplumsal sisteminin, iki heteroseksüel ya da iki homoseksüelin buluşmasını, yani bu buluşmayla aralarında oluşan ilişkiyi ve bundan doğan ya da ondan dallanan şeyleri düzenleyen sistem olduğu söylenebilir. Bu sistem, akılla ve fıtratla (insan doğasıyla) çelişen geçersiz bir sistemdir. Bu geçersizliği, üzerine inşa edildiği temellerde açıkça görülmektedir:

In summary, the West changed its view about men, women and the nature of relationships between them as a consequence of many factors pertaining to economic, cultural, political and social matters, that occurred over many decades. It can be said that the modern Western social system is the system that organizes the meeting of two heterosexuals or homosexuals, that means the relationship created between them by their meeting and what branches out or results from it. It is an invalid system contradicting the intellect and fitra (human nature). Its invalidity is evident in the foundations upon which it is built: