"Bireycilik" (individualism) kelimesi "birey" (individual) kelimesinden türemiştir. Kökeni, bölünemez bir varlık anlamına gelen Latince "individuum" kelimesine dayanır. Batı'da bu kavram felsefi anlamda, bireycilik kavramının bölünemez bir varlık olan insana, yani insanın düşünme, seçme ve eylemde bağımsızlıktan yararlanan bir varlık olması yönünden ayırt edici özelliklerine uygulanması olarak ortaya çıkmıştır. Bu görüş, bireyin gerçekliğin tüm biçimlerinden üstün olduğunu, en yüksek özsel değere sahip olduğunu ileri süren kuramdır. "Bireycilik" terimi, aynı zamanda totaliterlik ve kolektivizmle karşıtlık içinde kullanılır. Bireye ve bireysel girişimciliğe önemli bir yer veren, devletin rolünü azaltan ya da hatta yadsıyan siyasi bir görüş sunar. Ayrıca topluma karşı bireyin haklarına odaklanan, devletin ve toplumsal kurumların rolünü bireye boyun eğdiren ve onun çıkarlarını güvence altına alan toplumsal bir görüş sunar. Bireycilik kavramı, Aydınlanma ve modernlik öncesinde Batılı insanın totaliter ve despotik rejimlere karşı verdiği mücadelenin gerçekliğini içerir. Siyasi, ekonomik ve toplumsal boyutları olan, bireylerin hem efendi hem de evrenin merkezi haline geldiği, evrenin varlığını denetleyen yeni Batılı evrensel bakış açısını simgeler. Her birey, devlet, cemaat ve toplum varlıklarından önce gelen bir varlık olduğu için yaşam tarzını ve davranışını seçme özgürlüğüne sahiptir. Birey, yararlanması gereken doğal haklarla doğar. Buna göre bireyler, haklarını koruyan ve özgürlüğünü (hürriyetini) güvence altına alan devletin amacıdır. Bireycilik aynı zamanda toplumun da amacıdır; yani bireyin topluma değil, topluluğun bireye hizmet ettiği bir toplumdur.

The word individualism is derived from the word individual. Its origin is the Latin word individuum, which means an indivisible entity. In the West, this meaning in the philosophical sense, as the concept of individualism is applied on an entity that is indivisible, the human being, in the human's distinguished characteristics as one who enjoys independence to think, choose and act. It is the theory that asserts that an individual is superior to all forms of reality, with the greatest intrinsic worth. The term individualism is also used in contrast to totalitarianism and collectivism. It provides the political vision that lends preeminence to the individual and individual initiative, reducing, or even denying, the role of the state. It also provides the societal vision that focuses on the rights of the individual, as opposed to the community, whilst making the role of the state and societal institutions subservient to the individual and ensuring his interests. The concept of individualism encapsulates the reality of the struggle of the Western man against totalitarian and despotic regimes, before Enlightenment and modernity. It symbolizes the new Western universal view, with political, economic and social dimensions, in which individuals become both masters and the center of the universe, controlling the existence of the universe. Every individual has the freedom to choose his way of life and behavior, as he is the entity that precedes the entities of the state, community and society. The individual is born with natural rights which he must enjoy. Accordingly, individuals are the objective of the state, which preserves their rights and protects their freedom (liberty). Individualism is also the objective of society, where it is a society where the community serves the individual, and not where the individual serves the community.

Bireycilik kavramının gerçeği, laisizmden (seküler anlayıştan) kaynaklanmasıdır. Bu kavram, Batılı insanın dünyevi işlerinin ve eylemlerinin tümünü Ahiret'e bağlayan Kilise'nin ve krallıkların otoritesinden kurtulmasıyla ortaya çıktı. Bu sistemin içinde kendisini zorlanmış ve ezilmiş hissediyor, hayattaki iradesi ve hakları ezilmiş oluyordu. O dönemde kimliği, toplumun gelenek ve inançlarına göre şekilleniyordu. Bu otoriteden kurtulduğunda, Ahiret ile bağı kopmuş oldu. Ardından bütün dikkatini dünyevi işlere yöneltti. Böylece, deyimiyle, bu dünyanın dışında değil, bu dünyada yaşamaya başladı. Bunun yerine, bu dünyanın efendisi oldu. Bireyin merkezliği ve egemenliği, doğal haklar teorisiyle pekiştirildi. Bu teori, bireyin haklarını doğasından türediğini, toplumun ise bu hakları ona vermediğini ileri sürer. Bu haklar onun için sabittir. Evrensel, temel, devredilemez ve kaldırılamaz niteliktedirler.

The reality of the concept of individualism is that it emanates from secularism. The concept arose when the Western man rid himself of the authority of the Church and kings, that connected all of his worldly affairs and actions to the Hereafter. Within the system, he felt coerced and oppressed, with his will and rights within life, crushed. In that era, his identity was shaped according to the traditions and beliefs of the society. When he rid himself of this authority, his connection with the Hereafter was severed. He then turned his full attention towards worldly affairs. So he started living in this world and not outside of this world, as they say. Instead, he became master of this world. The centrality and sovereignty of the individual was reinforced by the theory of natural rights. This theory asserts that the individual has his rights derived from his nature, whilst the society does not grant him such rights. These rights are fixed for him. They are universal, fundamental, inalienable and cannot be repealed.

Bu nedenle bireyler doğal haklarıyla birlikte dünyaya gelirler; yani varoluşları ve hakları, toplumun, onun yasalarının, mevzuatlarının ve kısıtlamalarının varoluşundan önce gelir. Buna göre özgürlük, insan varlığının temelidir. Bireyler bu haklarda eşittir. Hiçbiri diğerlerinin haklarını elinden almaz ya da ortadan kaldırmaz. Birey, kökeni ve doğası itibarıyla toplumsal olmayan bir varlık olduğundan, toplumsallaşma durumunda kavga, çatışma ve kaosa maruz kalır. Dolayısıyla böyle bir durumda, bireylerin bir topluluğuyla tavizler verilerek bir düzenin kurulması gerekir. Bu topluluğun amacı, herkes için özgürlük ve eşitlik hakkını tesis etmektir; yani birey, toplumsal sözleşme yoluyla devleti temsil eden kolektif iradeye haklarından taviz verir. Bu şekilde, karşılıklı sözleşme aracılığıyla yönetici otorite, yasalarını halk arasındaki düzenleyici anlaşmadan türeten beşerî bir kurum haline gelir. Devlet böylece hakları ve özgürlükleri düzenler; yani devlet, ilahi iradeye değil beşerî iradeye dayanarak yürütülür; bireylerin iradesi ise kolektif iradenin kök ve temelidir.

Thus individuals are born with their natural rights i.e. their existence with their rights precedes the existence of the society, its laws, legislations and constraints. Accordingly, freedom is the foundation of human existence. Individuals are equal in these rights. None of them deprives or repeals the rights of others. Since the individual is a non-social entity in terms of origin and nature, he is subjected to quarrel, conflict and chaos in the event of socialization. So there must be an organization in such a situation by making concessions with a community of individuals. This community's objective is to establish the right to freedom and equality for all i.e. the individual concedes his rights to the collective will, embodied by the state through social contract. In this way, through mutual contract, the ruling authority becomes a human institution that derives its legislations from the regulatory agreement between the people. The state then regulates the rights and freedoms, i.e. the state executes upon the basis of human will and not upon the basis of divine will, where the will of individuals is the root and basis of collective will.

Batı düşünürlerine göre bireycilik, Batı medeniyetinin tanımlayıcı direklerinden biridir. Amerikalı siyaset bilimci Charles Alan Murray, Human Accomplishment: The Pursuit of Excellence In the Arts and Sciences, 800 B.C. to 1950 adlı kitabında şöyle der: "Amaç ve özerklik, Avrupa medeniyetinin tanımlayıcı kültürel özelliği olan bireycilikle iç içedir." Bu nedenle kapitalizm, bireyci bir ideoloji olarak tanımlanır. Bu ideolojiye göre toplum, bireylerin bir araya gelmesinden oluşan bir topluluktur. Kapitalizm, toplumu yalnızca ikincil bir kaygı olarak görürken, yönünü bireylere çevirir. Buna göre kapitalizm, bireysel özgürlükleri güvence altına almakla yükümlüdür. Dolayısıyla inanç özgürlüğü, onun kutsal saydığı değerler arasındadır. Ekonomik mülkiyet özgürlüğü de kutsaldır ve felsefesine göre kısıtlanmamalıdır. Devlet, yalnızca özgürlükleri güvence altına almak için kısıtlamalar getirir. Devlet bu kısıtlamaları ordunun gücü ve sıkı yasalarla uygular. Yine de devlet, bir amaca ulaşmanın aracıdır, kendi başına bir amaç değildir. Egemenlik nihayetinde bireylere aittir, devlete değil.

According to the Western thinkers, individualism is amongst the defining pillars of the Western civilization. In his book, Human Accomplishment: The Pursuit of Excellence In the Arts and Sciences, 800 B.C. to 1950, American political scientist Charles Alan Murray states, “Purpose and autonomy are intertwined with the defining cultural characteristic of European civilization, individualism.” Thus capitalism is described as an individualistic ideology. The ideology views that society is a collection of individuals. Capitalism views society only as a secondary consideration, whilst being orientated towards individuals. Accordingly, capitalism is obliged to ensure individual freedoms. Hence, freedom of belief is within what it sanctifies. Freedom of economic ownership is also sacred and must not be restricted, according to its philosophy. The state makes restrictions only to ensure freedoms. The state executes these restrictions with the power of the army and strict laws. Nevertheless, the state is only a means to an end, not an end in itself. Sovereignty ultimately belongs to individuals and not to the state.

Kapitalizm, insan, toplum ve haklar kavramına dair algısı bakımından geçersiz bir felsefedir. Bunun geçersizliğine dair deliller çoktur; bunlardan bazıları şunlardır:

Capitalism is an invalid philosophy in its perception about man, society and the concept of rights. The evidence for its invalidity are many, including:

Birincisi: Thomas Hobbes, Leviathan adlı eserinde, bireycilik felsefesinin dayandığı doğal hakları tanımlayarak şöyle demiştir: "Yazarların genellikle jus naturale dediği doğa hakkı, her insanın kendi doğasını, yani kendi yaşamını korumak için kendi gücünü dilediği gibi kullanma özgürlüğüdür; dolayısıyla, kendi yargısı ve aklına göre bunun için en uygun araç olduğunu düşündüğü herhangi bir şeyi yapma özgürlüğüdür." Immanuel Kant ise Pratik Aklın Eleştirisi adlı eserinde, bireyin bir kişi olarak üstünlüğünden söz ederek şöyle demiştir: "Ancak zevkten bihaber, tam bir özgürlük içinde ve doğanın edilgen biçimde ona sağlayabileceği şeylerden bağımsız olarak yaptığı şeylerle, kişi olarak varlığına, yaşamına mutlak bir değer kazandırır."

Firstly: In Leviathan, Thomas Hobbes defined the natural rights upon which the philosophy of individualism is built, by saying, “The right of nature, which writers commonly call jus naturale, is the liberty each man hath to use his own power as he will himself for the preservation of his own nature; that is to say, of his own life; and consequently, of doing anything which, in his own judgement and reason, he shall conceive to be the aptest means thereunto.” In the book, Critique of Practical Reason, Immanuel Kant spoke of the preeminence of the individual as a person, by saying, “Only by what one does heedless of enjoyment, in complete freedom and independently of what nature could passively procure for him, does he give to his life, as the existence of a person, an absolute worth.”.

Bunu şöyle kastetmişlerdir: İnsan belirli bir fıtratla doğar. İnsanın davranış ve ahlak kuralı, üzerinde doğduğu veya bulunduğu bu fıtrattır. Bu da demektir ki bu fıtrat, kendi başına sabit ilkelere, yani haklara sahiptir. Teoriye göre birey, doğal haklara sahiptir. Bu doğal haklar, bazılarının dediği gibi siyaset öncesi veya sözleşme öncesi haklardır. Bu fıtratın, toplumu, sistemleri, yasaları ve mevzuatlarıyla birlikte toplumdan önce gelen haklar oluşturduğu varsayılır ve bu, doğal durum fikrine dayanır. Doğal durum, Thomas Hobbes, John Locke ve diğer bazı filozofların zihinlerinde var olan sanal ve hayali bir haldir. Spekülasyonlara, varsayımlara ve algılara dayandığı için bir gerçekliği yoktur. Çalışmanın odağı, zihinlerinde gerçekliği hayal edilen ilk insanla ilgili değildir. Tarih öncesi veya medeniyet öncesi insanlarla da ilgili değildir. Bunun yerine, ister birey ister toplumsal bir topluluk olarak, somut ve duyulur olan insanlarla ilgilidir.

What they intended by this is that man is born with a specific nature. It is this nature, upon which he is born or he is found, that is his law of conduct and behavior. This means that this nature is by itself of fixed principles i.e. rights. The theory is that the individual possesses natural rights. These natural rights are pre-political rights or pre- contractual rights, as they say. This nature is supposed to constitute rights that precede the society with its systems, laws and legislations, based on the idea of state of nature. State of nature is the virtual and imaginary state in the minds of some philosophers such as Thomas Hobbes, John Locke and others. It has no reality as it is based on speculations, assumptions and perceptions. The focus of study is not related to the first human being, whose reality is imagined in their minds. It is not related to prehistoric or pre-civilized humans either. Instead it is related to human beings in terms of being tangible and sensed, both as individuals or as a collective community.

Yani bir insanı incelemek ve hakkında hüküm vermek için onun gerçekliğini varsaymamız gerekmez. Bunun yerine, mevcut gerçeklikten yola çıkarak, şahit olunan ile gaip olan hakkında kıyas yapmalıyız. Bunun tersi değil. İnsanlar hakkında konuşulan insan tabiatı, insanların içinde yaratılan ya da bulunan şeydir. İnsanın özü, onun fiillerine ve davranışlarına bakılarak incelenebilir. İnsanın fiillerine bakıldığında, onun içinde hayati bir enerji gözlemlenebilir. Bu hayat enerjisinin, insanı onları tatmin etmeye sevk eden doğal duyguları vardır. Bu sevk, tatmin edilmesi gereken hisler ve duygular doğurur. Bunlar arasında, tatmin edilmesi zorunlu olanlar vardır. Eğer bunlar tatmin edilmezse, insan ölür; çünkü bunlar insanın varlığının, yani hayati enerjinin varlığıyla ilgilidir. Bir de tatmin edilmesi gerekli olan, ama tatmini zorunlu olmayan hisler ve duygular vardır. İnsan bunları tatmin etmezse huzursuz olur ama hayatta kalır. Çünkü bunlar hayati enerjinin varlığıyla değil, ihtiyaçlarıyla ilgilidir. Buna göre hayat enerjisi iki türlüdür: Birinci tür, zorunlu olarak tatmin edilmesi gereken şeylerdir ve açlık, susuzluk ve tabii ihtiyaçların giderilmesi gibi organik ihtiyaçlar olarak adlandırılır. İkinci tür, tatmin edilmesi gerekli ama zorunlu olmayan şeylerdir ve içgüdüler olarak adlandırılır. Üç içgüdü vardır: 1) Bekâ içgüdüsü: Korku, sahip olma sevgisi, egemen olma sevgisi ve insanın hayatta kalmasına hizmet eden diğer tezahürleri içerir. 2) Nesil içgüdüsü: Cinsel eğilimler, annelik, babalık ve insan türünün devamına hizmet eden diğer tezahürleri içerir. 3) Takdis içgüdüsü: Eksiklik, yetersizlik, ihtiyaç ve saygı duyma hislerinin tezahürleridir. Bu, insanı özünü, varlığını ve "Biz nereden geldik?" gibi en önemli sorularla temsil edilen en büyük problemini aramaya sevk eden, kalpte diğerleri arasında bir şeye duyulan en yüce saygıdır. Nereye gidelim? Bu neden böyle?

So we do not need to assume the reality of a human in order to study him and then to make a judgment upon him. Instead, we must proceed from the existing reality to make analogy upon the absent, with what is witnessed. Not the other way around. The nature of humans which they discuss is what is created or found within humans. The essence of a man can be studied by looking at his actions and behaviors. When looking at the actions of a man, one can observe within him vital energy. This life energy has natural sensations that motivate man to satiate them. This motivation creates feelings and sensations that require to satiation. Amongst those feelings and sensations are those that mandate satiation. If they are not satiated, man will die because they are related to the existence of vital energy, in terms of the existence of humans. Then there are feelings and sensations that require satiation, but they do not mandate sensation. If a man does not satiate these, he will be agitated but he will remain alive. This is because they are related to the needs of the vital energy, but not the existence of the energy. Accordingly, life energy is of two kinds: one kind requires mandatory satiation and are called organic needs such as hunger, thirst and relieving the call of nature. The other kind requires satiation but not mandatorily and are called instincts. There are three instincts: 1) Survival instinct whose manifestations are fear, love to own, love to dominate and others that serve for the survival of humans. 2) Procreation instinct, whose manifestations are sexual inclinations, motherhood, fatherhood and others that serve for the existence of human species. 3) Sanctification instinct, whose manifestations are the feelings of deficiency, incapability, need and reverence. It is the ultimate respect in the heart for something amongst others that motivate man to search for his essence, existence and his greatest problem represented by the crucial questions, where are we from? Where shall we go? Why is it so?

Bu, insanın tabiatıdır. Dikkat edilmesi gereken nokta şudur: Bir insan ihtiyaçlarını veya içgüdülerini tatmin etmek için acele ettiğinde, bunu yalnızca akli kavrayışa dayanarak yapar; bu yönüyle hayvanlardan ayrılır, çünkü onun davranışı sadece içgüdüsel bir tepki değildir. Dolayısıyla insanın bu davranış için iki kavrama ihtiyacı vardır: Bir şeyin tatmin edici olup olmadığına dair kavram ve o şeyle tatmin olmanın caiz olup olmadığına dair, hayatla ilgili kavram. Hayatla ilgili kavramlar, şeylerin özünden ve insanın özünden türemez. Bunun yerine, benimsenen eylemlerin bakış açısına ve ölçütüne bağlı dış unsurlardır. Başka bir deyişle, bireysel ya da toplumsal olarak insan için hak ve yükümlülükleri belirleyen inançtan doğan sistemle ilgilidirler.

This is the nature of humans. It is to be noted that when a man rushes to satiate his needs or instincts, he only does that based on the rational comprehension, distinguished from animals in that it is not a merely an instinctive reaction. Thus a man needs two concepts for the behavior: The concept about a thing in terms whether it satiates or does not satiate, and the concept about life in terms of whether the thing is permissible to satiate with or not. Concepts about life are not derived from the essence of things and not from the essence of humans. Instead they are external matters connected to the viewpoint and criterion of adopted actions. In other words, they are connected to the system emerging from the creed that defines rights and obligations for a man as an individual or community.

Doğuştan bir kişinin içinde var olan doğal haklar diye bir şey yoktur. Çünkü haklar, bireylerin benimsediği medeniyet ve kültürel kavramlar tarafından belirlenir. Medeniyetler, benimsedikleri kavramlar ve sistemler bakımından birbirinden ayrılır; bunların geçerliliği ise insan fıtratıyla uyumlarının derecesine göre ölçülür. Örneğin Ortaçağ Avrupa medeniyeti, keşişlik ve baskı fikrini benimseyerek insan fıtratına aykırı davranmıştır. Benzer şekilde Modern Avrupa medeniyeti de pornografi fikrini benimseyip eşcinselliği onaylayarak insan fıtratına aykırı davranmaktadır. İslam medeniyetine gelince, o düzenleme ve doyurma kavramını benimseyerek insan fıtratıyla uyum içindedir; ne içgüdüyü bastırır ne de aşırıya kaçacak biçimde serbest bırakır. İslam, içgüdüyü ve onun doyurulmasını kabul eder, aynı zamanda içgüdünün dışa vurumunu serbest bırakmadan düzenler.

There are no such thing as natural rights that exist within a person from birth. This is because rights are determined by the civilizational and cultural concepts, adopted by the individuals. Civilizations are distinct with regards to all that they adopt in terms of concepts and systems, whose validity is measured according to the extent of their agreement with the human nature (fitra). For example, Medieval European civilization contradicts human nature by adopting the idea of monasticism and repression. Likewise, Modern European Civilization contradicts human nature by its adoption of the idea of pornography and approving homosexuality. As for the Islamic civilization, it agrees with human nature by adopting the concept of organization and satiation, without repressing it or unleashing it to excess. Islam acknowledges the instinct and its satiation, whilst also organizing the manifestation of the instinct without unleashing it.

İkincisi: İnsanın toplum içinde yaşadığı, medeni bir devlette, dedikleri gibi, yaşadığı bilindiğinden beri, o artık doğal bir durumda değildir. Gerçek şu ki insan, toplum ve devlet içinde, haklarını ve yükümlülüklerini belirleyen bir sisteme tabi, toplumsal bir varlıktır. Bireyselleştirilmiş doğal hakları güvence altına alan bir toplumsal sözleşme aracılığıyla insanın doğal durumdan medeni bir duruma, medeni bir toplum içinde medenileşmiş bir duruma geçtiği iddiası ise hem teorik hem de pratik olarak geçersizdir. Bireyin iradesinin toplumun temeli ve öncüsü olduğu, bu yüzden bireyselliğin, toplumu bireylerin bir toplamı olarak görerek korunması gerektiği ve sistemin topluma değil, bireylerin değerlerini belirlediği iddiası da hem teorik hem de pratik olarak geçersizdir. Toplumun gerçeği, kalıcı ilişkileri olan insanların bir araya gelmiş halidir. Dolayısıyla bireyler bir grup oluşturmak üzere milyonlarca kişi bir araya gelebilir. Grubu oluşturan, bireylerin bir araya gelmesidir. Aralarında kalıcı ilişkiler varsa, toplum olurlar. Aralarında kalıcı ilişkiler yoksa, yalnızca bir grup olarak kalırlar. Ancak aralarında kalıcı ilişkiler olduğunda bir toplum oluşturabilirler.

Secondly: Since when man is known to live in a society, living in a civil state, as they say, he is not in a natural state. The reality is that he is a social being subjected to a system within the society and state that defines his rights and obligations. As for the claim that man turns from the state of nature into a civil state, civilized in a civil society, through a social contract that guarantees individualized natural rights, it is invalid both theoretically and practically. As for the claim that the individual’s will is the basis and precursor of community and so individuality must be preserved by looking at society as a collection of individuals, in which the system establishes the values of individuals and not the community, this is also invalid both theoretically and practically. The reality of society is that it is a collection of people with permanent relationships. Thus, individuals can come together even in millions to form a group. It is the collection of individuals that forms into a group. If there exist permanent relationships between them, then they become society. If there are no permanent relationships, between them, then they remain a group alone. They can form a society only when there are permanent relationships between them.

Bir grup insanın toplum oluşturmasını sağlayan şey, aralarında var olan kalıcı ilişkilerdir ('alaaqaat). Bu ilişkiler, insanların çok çeşitli ve birbirinden farklı çıkarlarını (maSaalaH) gerçekleştirmek için birbirlerine ihtiyaç duymalarının bir sonucu olarak ortaya çıkar. Dolayısıyla çıkarlar ilişkiler kurmanın itici gücüdür; çıkar yoksa ilişki de yoktur. Ancak bu çıkarlar, çıkar olma niteliği bakımından, insanın çıkarlar hakkındaki kavramına göre ya gerçek ya da bozuk olur. Kavramlar düşüncelerin anlamları olduğundan, düşünceler çıkarları belirler. Bu nedenle, düşüncelerin varlığı ve bir halk arasındaki birleşmesi, o halkın ilişkilerini doğurur.

What makes a group of people form a society is the existence of permanent relationships ('alaaqaat) between them. These relationships emerge as a consequence of their interests (maSaalaH) because people need one another to fulfill their many, varied interests. Thus, interests are the motive for establishing relationships and if there are no interests, there will be no relationships. However, such interests are only real or corrupted, in terms of their nature as being interests, by the concept of man about the interests. Since concepts are the meanings of thoughts, thoughts determine the interests. Thus the existence of thoughts and their unification amongst a people, generates their relationships.

Madem ki düşüncelerin yanında duygular da (meşa'ir) olmalıdır, örneğin sevinç, haz, öfke ve diğerleri; bu duygular da ilgiyle uyum içinde birleştirilmelidir. Yine de düşünceler ve duygular birlikte bile ilişkiyi kalıcı kılmaya yeterli değildir. Bu ilgiyi işleyecek bir sistem bulunmalıdır ki bu ilişki kalıcı bir temelde var olsun. Buna göre, bir halk içinde aralarında ilişkiler kurulabilmesi için düşüncelerin, duyguların ve sistemlerin birliği (vahdah) sağlanmalıdır. Bu üç unsur arasında birlik yoksa, aralarında hiçbir ilişki de olmayacaktır. Dolayısıyla toplum, bir halk ile o halk arasındaki düşüncelerin, duyguların ve sistemlerin birliğidir. Toplum, kapitalistlerin iddia ettiği gibi değildir. Her bireyin kendi kişisel çıkarını elde etmek için çalıştığı bireylerden oluşan bir topluluk da değildir. Onlara göre toplum, bireylerin iradelerinin toplamından ortaya çıkan bir yan üründür.

Since there must be emotions (mashaa'ir) in addition to thoughts, such as joy, pleasure, anger and others, such emotions must also be unified in harmony with the interest. Yet, even both thoughts and emotions are not sufficient to generate the relationship permanently. There must be a system to treat this interest, so that this relationship exists on a permanent basis. Accordingly, unification (waHdah) of thoughts, emotions and systems must be achieved amongst a people, in order to establish relationships between them. If there is no unification of these three matters amongst them, then there will be no relationships. Thus society is a people and the unification of thoughts, emotions and systems amongst them. Society is not as the capitalists claim. It is not merely a group of individuals in which each individual works to achieve his personal interest. According to them, society is a byproduct of the aggregate of the wills of individuals.

Batı'nın topluma dair görüşleri, toplumun açık ve var olan bir gerçeklik olarak tanımını gerçekten değiştirmedi. Bunun yerine, aralarında değişen yalnızca toplumun işlevi oldu; çünkü ilişkiler kavramı belirli bir renge boyandı. Bireycilik, bireyin üstünlüğünü, yani bireylerin hak ve özgürlüklerine odaklanmayı ifade eder. Bu görüş, bireyleri topluluktan ayrılmış, bağımsız varlıklar olarak tanımlamaya dayanır. Batı anlayışında toplumsal yaşam, bireysel kararlar ve faydacı tercihlerden ibarettir; bu yaşamda bağlantılar ve ilişkiler bireylerin çıkarlarını gözetecek şekilde şartlandırılır. Böylece kapitalist toplum, çıkara dayalı, fayda (yarar) ilkesiyle yönetilen ilişkilerle kurulmuş bir toplum hâline gelir ve bunun sonucunda toplumun geneli içinde yalnızlaşma, içe kapanma, bencillik, duyarsızlık, iş birliği eksikliği, işlevsiz aile ilişkileri ve aile değerlerinin kaybolması ortaya çıkar.

Western views about society did not in fact change the definition of society as an evident, existing reality. Instead, it is only the function of society that has changed amongst them, as the concept of relationships was painted with a particular hue. Individualism constitutes preeminence of the individual, with a focus on the rights and freedoms of the individuals. This is upon the characterization of individuals being independent beings, separated from the community. In the Western view, societal life is nothing but an issue of individual decisions and utilitarian choices, in which connections and relations are conditioned to please the interests of individuals. Thus capitalist society is a society formed with relationships based on the interest, governed by utility (benefit), thereby resulting in isolation, introversion, selfishness, indifference, lack of cooperation and dysfunctional family relationships and the loss of family values within the society at large.

Bu durum, Batı'da bile bireycilik eleştirisinin giderek artmasına ve bireyler için değerler olarak dayanışma ile toplulukçuluğun yeniden canlandırılması çağrılarının ortaya çıkmasına yol açtı.

This in turn led to growing criticism of individualism even in the West and the emergence of calls to revive collectivism and solidarity, as values for individuals.

Üstelik Batılı devletlerin kendileri de birçok ekonomik, siyasi ve toplumsal meselelere müdahale etmeye başlamış, toplumda bir denge yaratma gerekçesiyle bireyciliği kısıtlamıştır. Bu, bireysel ve bencil çıkarlara üstün tutulan kamu yararlarının varlığının kabulüdür; öyle ki rejimler totaliter rejimlere benzemeye başlamıştır.

Moreover, the Western states themselves have actually begun to interfere in many of the economic, political and social matters, restricting individualism on the pretext of creating a balance in the society. It is a recognition of the existence of public interests, preferred over the private, individualistic interests, until the regimes began to resemble totalitarian regimes.

Üçüncüsü: Bireycilik felsefesi, bireyin kendisini, bağımsızlığını ve kendi kendine sahip olma ve karar verme haklarını korumak için sürekli ve kesintisiz bir çaba içinde olduğunu, zorlamayla üzerine dayatılan bir kolektif kimliğe karışıp erimekten korktuğunu kabul eder. Bu nedenle kapitalist toplumdaki bireyler, birbirleriyle rekabet eden, birbirinden ayrılmış varlıklar ya da bireysel varlıklardır. Dolayısıyla ayrışmış her birey, güç ya da eylemle başkasının düşmanıdır; bu da bireyciliğin birey ile toplum arasında bir çatışmanın varlığını varsaydığı anlamına gelir. Batı görüşüne göre insan iki seçenekten birini tercih etmek zorundadır. Birincisi, en yüksek değerin bireyde olduğu ve bireyin şimdiki ve gelecekteki durumunu kendi arzusuna ve iradesine göre şekillendirmesine izin veren bireycilik; ikincisi ise bireylerin değil, bir grubun en yüksek değere sahip olduğu kolektivizmdir. Kolektivizm, sosyalizm gibi bazı ideolojik doktrinlerin iddia ettiği gibi, kaçınılmaz ve otomatik olarak, ölçüte dayanarak topluluğun arzusunu ve iradesini şekillendirecektir.

Thirdly: The philosophy of individualism perceives that an individual is in a persistent and continuous effort to preserve himself, his independence and rights to own and decide by himself, with a fear of dissolving into a collective identity imposed on him by coercion. Thus individuals in capitalist society are separated entities or individual beings, who compete with one another. So each separated individual is an enemy to another by force or action, which means individualism supposes the existence of conflict between the individual and the community. In the Western view man has to choose one of the two options. The first option is individualism in which he is of supreme value, allowing him to formulate his present and future, according to his desire and will. The second option is collectivism in which a group is of supreme value, instead of individuals, which would inevitably and automatically shape, based on the criterion, the desire and will of the community, as claimed by some ideological doctrines, such as socialism.

Ancak bireyin topluluktan üstün tutulduğu Bireycilik felsefesine göre, bireyin üstün gelmeye, öncelikli tutulmaya ve en yüksek değere sahip olmaya daha layık olduğu kabul edilir; bu durum yalnızca bireyler ile daha geniş toplum arasında var olmaya devam eden bir çatışma halinin bir toplumda sürmesine yol açar.

However, since an individual takes precedence over a community, according to the philosophy of Individualism, one is more deserving to prevail, be first in preference and be of supreme value, this only maintains the state of conflict in a society, which continues to exist between the individuals and the wider community.

Bireycilik, bir insanın bir topluluğun parçası olarak bireyken mutluluk ve huzur bulmasını sağlamaz; işleri de bu amaca göre düzenlemez. Aksine, bir tarafı diğerinin karşısına çıkarır ve toplumu çatışma ateşinde yanar halde tutar. Gerçek şu ki, bir bireyin bir toplumun topluluğu, yani insanlar ile olan ilişkileri, bireyler olarak niteliklerini korurken bir topluluğun parçası olmak durumundayken, arzular ve iradeler arasında uyum, bütünlük, çatışmasızlık ve çelişkisizlik sağlanacak şekilde düzenlenmelidir; aksi halde çatışma, kopuş ve dağılma kaçınılmaz olur. Bu nedenle topluluk, parçaları olan bir bütün olarak görülmeli; birey ise bu topluluğun bir parçası, topluluğun bütününden ayrılamaz biri olarak görülmelidir. Ancak bireyin bir topluluğun parçası olması, bir tekerleğin içindeki sıradan bir kol gibi olması anlamına gelmez. Bunun anlamı, bir bedenin eli gibi, bütünün önemli bir parçası olmasıdır. İslam'ın toplum hakkındaki görüşü, bireylerin topluluğla olan ilişkisi de dahil olmak üzere budur. Buna göre İslam, bu bireyi topluluğun dışında ayrı biri olarak değil, topluluğun bir parçası olarak ele alır ve bu da topluluğun korunmasına yol açar. Aynı zamanda İslam, topluluğu parçalarından yoksun bir bütün olarak değil, bireylerden oluşan parçaları olan bir bütün olarak ele alır; bu da o bireylerin parçalar olarak korunmasına yol açar. Bu İslami bakış, toplumda barışın, huzurun, sevginin ve merhametin tesisini sağlayan tek bakıştır. Nu'man bin Beşîr şöyle rivayet etmiştir: Allah'ın Resûlü ﷺ buyurdu ki:

Individualism does neither the affairs, nor are they organized to ensure happiness and contentment for a man, by being an individual as part of a community. Instead, it pits one party over another and keeps the society burning in the fires of conflict. The fact is that the relationships of an individual with the community of a society i.e. people, with the characterization of being individuals, whilst being part of a community, must be organized to ensure harmony, coherence, non-conflict and non-contradiction between desires and wills, which will lead to conflict, rupture and disintegration. So the community must be viewed as a whole having parts, whilst the individual must be viewed as a part of this community, inseparable from the community at large. However, the nature of an individual being a part of a community does not mean that it is a part is like a mere spoke in a wheel. Instead it means a significant part of the whole, like a hand being a part of the body. Such is the Islamic view about the society, including the relation of individuals with the community. Accordingly, Islam takes care of this individual as a part of a community and not as an individual separate from the community, which leads to the preservation of community. At the same time, Islam takes care of the community, not as a whole without having parts, but as a whole composed of parts who are individuals, which in turn leads to the preservation of those individuals as parts. This Islamic view is the only view that ensures the establishment of peace, tranquility, affection and compassion in society. Nu’man bin Bashir reported that the Messenger of Allah (saw) said.

Müslümanlar tek bir insan vücuduna benzer; gözü ağrıyan olursa bütün vücut acır, başı ağrıyan olursa bütün vücut acır.” [Müslim, Sahîh'inde rivayet etmiştir]

Muslims are like one body of a person; if the eye is sore, the whole body aches, and if the head aches, the whole body aches.” [Narrated by Muslim in his Sahih],