Batı'ya göre ekonomik problem, basitçe, göreli kıtlığın aksiyomatik ilkesi olarak özetlenebilir: sınırlı kaynaklar ve sınırsız ihtiyaçlar. Bu, insan ihtiyaçlarının tamamını karşılamak için mal ve hizmetlerin yetersiz olması anlamına gelir. Bu yüzden şöyle derler: William A. McEachern'in Economics: A Contemporary Introduction adlı kitabında belirtildiği gibi, "Problem şu ki, istekleriniz veya arzularınız neredeyse sınırsız olsa da, bu istekleri karşılamak için mevcut kaynaklar kıttır." Böylece Batılı akıl, Jelle Zijlstra'nın Introduction to Economics adlı kitabında belirtildiği gibi, "insan ihtiyaçlarının sınırsız olduğunu ve insanın her zaman daha fazlasını ve daha iyisini aradığını... kişinin asla tamamen doyuma ulaşamayacağını" görür. İhtiyaç ve arzular sınırsız, onları karşılamak için gereken maddeler ise sınırlı olduğundan, Batılılara göre ekonomik problem, bu ihtiyaçların tam olarak karşılanmasının başarılamamasından doğar.

The economic problem according to the West can be simply summarized as the axiomatic principle of relative scarcity, with limited resources amidst unlimited needs. It means an insufficiency of goods and services to satiate all human needs completely. This is why they say, “The problem is that, although your wants, or desires, are virtually unlimited, the resources available to satisfy these wants are scarce,” as stated in Economics: A Contemporary Introduction by William A. McEachern. Thus the Western intellect sees that “human needs are unlimited and man always seeks for more and better...one can never be fully satiated," as stated in the book Introduction to Economics by Jelle Zijlstra. Since needs and desires are unlimited, whilst the material to satiate them are limited, the economic problem, according to the Westerners, emerges from the inability of achieving the complete satiation of such needs.

Batı'nın bu görüşü hatalı ve hissedilen gerçeklikle çelişmektedir. Çünkü zorunlu olarak karşılanması gereken ihtiyaçlar, insan olması itibarıyla bir kişinin temel ihtiyaçlarıdır. Bunlar ikincil ihtiyaçlar ya da lüks ihtiyaçları değildir; her ne kadar insan lüks ihtiyaçlarının karşılanması için arayış içinde olup çalışsa da. Buna göre yiyecek, giyecek ve barınak gibi temel ihtiyaçlar sınırlıdır. Mal ve hizmet olarak adlandırdıkları servet ve çabalar, dünyanın her yerinde birincil, temel ihtiyaçları karşılamaya yetecek ölçüde mevcuttur. Sürekli artan ihtiyaçlar sorununa gelince, bu, temel ihtiyaçların artışıyla ilgili değildir; çünkü insanın insan olması itibarıyla temel ihtiyaçları artmaz. Sürekli artan, maddi ilerlemeden doğan lüks şeylerdir. İnsan bu tür lüks ihtiyaçlarını karşılamak için çabalar; ancak bu ihtiyaçların karşılanmaması sorun yaratmaz. Aksine sorun yaratan, yalnızca temel ihtiyaçların karşılanmamasıdır.

This view of the West is erroneous and contradictory to the sensed reality. This is because needs that must be satiated mandatorily are only the basic needs of a person, by virtue of being a human. These are not the secondary needs or the needs for luxuries, although Man seeks and works for the satiation of the needs for luxuries. Accordingly, the basic needs such as food, clothing and shelter are limited. The wealth and efforts, which they call goods and services, are sufficiently available to satiate the primary, basic needs all over the world. As for the problem of ever increasing needs, it is not related to the increase in basic needs, because the basic needs of a man, by virtue of being a human, do not increase. What increases continuously are the luxuries that arise from material progress. Man strives to satiate the needs for such luxuries, however, the non-satiation of such needs does not create problems. Instead, what causes problems is the non-satiation of basic needs alone.

Buna göre, temel ihtiyaçları karşılamak için mal ve hizmetlerin sınırlı olması, toplumun çözmesi gereken bir ekonomik sorun olarak tanımlanmasını gerektirecek bir sorun değildir. Aslında ekonomik sorun, bu tür servetin ve emeğin dağıtımıdır. Tüm bireylere servet ve emeğin dağıtılması, onların temel ihtiyaçlarını tamamen karşılamalarına olanak tanırken, aynı zamanda lüks ihtiyaçlarını karşılamak için çaba göstermelerine yardımcı olur.

Accordingly, there is no problem in the limitation of goods and services to satiate basic needs, so as to define it as an economic problem for society to address. The economic problem is in fact the distribution of such wealth and efforts. It is the distribution of wealth and efforts to all individuals that allows them to satiate all the basic needs completely, whilst helping them strive for the satiation of their needs for luxuries.

Örneğin Amerika Birleşik Devletleri'nde, ülkedeki milyonlarca yoksula dağıtılmadan binlerce ton tahıl denize dökülmektedir. Amerika Birleşik Devletleri, ne ekonominin çarklarında kullanılan ne de yoksullara verilen milyarlarca doları biriktirmektedir. Dolayısıyla mesele ne maddi kaynakların kıtlığı ne de ihtiyaçların sınırsızlığıdır. Mesele, tekel, açgözlülük, kıskançlık ve bencillik üzerine kurulmuş kapitalist ekonomi anlayışıdır. Ülkenin servetinin yüzde seksenini seçkin bir avuç kapitalistin eline veren kapitalist ekonomidir. Ürünlerini pazarlamak, kârlarını en üst düzeye çıkarmak için toplumu tüketim toplumlarına dönüştüren de kapitalistlerdir; bireylerin ya da grupların artan tüketiminin toplumda daha yüksek bir refah düzeyine yol açtığı bahanesiyle bunu yaparlar.

In the United States, for instance, thousands of tonnes of grains are dumped into the sea, without being distributed to the millions of poor in the country. The United States hoards billions of dollars, which is neither utilized in the wheels of the economy nor given to the poor. Thus the issue is neither the scarcity of material nor the unlimitedness of needs. It is only the view of the capitalist economy which is built on monopoly, greed, envy and selfishness. It is the capitalist economy that put eighty percent of the nation’s wealth into the hands of select bands of capitalists. It is the capitalists who transform society into consumer societies, in order to market their products, to maximize profits under the pretext that the increased consumption by individuals or groups results in a higher level of well-being in the society.

Kapitalist ekonomi, servetin dağılımı meselesini ihmal etmiştir. Bunun yerine kapitalist ekonomi, ekonomik hedeflerini maddi kalkınmanın sağlanması üzerine kurmuş; işsizlik, enflasyon ve deflasyonla ise ayrı ayrı ilgilenmiştir. Böylece kapitalist ekonomi tek bir hedefi gözetmektedir: bir milletin ortak servetini artırmak. Gelir artışı ve milletin üretim seviyesinin yükseltilmesi sonucunda toplum bireylerinin azami refahını sağlamak amacıyla mümkün olan en yüksek üretim seviyesine ulaşmaya çalışır. Bu hedef, bireylere servet elde etme imkânı tanınarak ve üretim ile dağıtımı sağlamak için çalışma konusunda onlara özgürlük bırakılarak gerçekleştirilir.

The capitalist economy has neglected the issue of the distribution of wealth. Instead, the capitalist economy made its economic goals centered on achieving materialistic development, whilst treating unemployment, inflation and deflation. Thus the capitalist economy aims at achieving one goal, which is to increase the collective wealth of a nation. It works to reach the highest possible production level, in the pursuit of the maximum well-being for the members of society, as a result of increasing income and raising the production level of the nation. This goal is achieved by enabling them to obtain wealth, whilst leaving individuals the freedom to work to secure production and distribution.

Bu nedenle kapitalist ekonomi, bireylerin ihtiyaçlarını giderecek ve toplumdaki her bireyin tatmin olmasını sağlayacak çareler bulmaz. Bunun yerine yalnızca bireylerin ihtiyaçlarını giderecek şeylerin sağlanmasına odaklanır. Dolayısıyla üretimi ve geliri artırmaya, çalışma imkânı sağlamaya yönelik toplumsal ihtiyaçlara odaklanır ve bu özgürlüğü bireylere bırakır. Bu durum, temel ihtiyaçların tüm bireyler için karşılanıp karşılanmadığına, yalnızca bazı bireylerin karşılanıp diğerlerinin karşılanmadığına bakılmaksızın böyledir. Bu, ne iktisadi araştırmanın alanıdır ne de hedefi tüm bireyleri tatmin etmektir. Onların görüşüne göre yoksullar, yoksulluklarının sorumluluğunu kendileri taşımalıdır, çünkü yoksulluğun sebebi bizzat kendileridir. Kapitalistlerin bu görüşü hatalıdır ve gerçeklikle çelişmektedir; çünkü karşılanması gereken temel ihtiyaçlar, insan olmanın gereği olarak bireysel ihtiyaçlardır. Bunlar, belirli insan toplulukları veya milletlerin değil, Ali'nin ve Anthony'nin ihtiyaçlarıdır.

Thus the capitalist economy does not find treatments to satiate the needs of individuals and to provide the satiation for every individual of the society. Instead, it only focuses on providing things that satiate the needs of individuals. So it focusses on the collective needs of increasing the production and income, providing the opportunity to work, whilst leaving this freedom to the individuals. This is regardless of whether satiation of basic needs is achieved for all individuals, or it is only achieved by some of the individuals, and not others. This is neither the field of economic research, nor is its goal to satiate all the individuals. In their view, the poor must bear the responsibility for their poverty, because they themselves are the cause for it. This view of the capitalists is erroneous and contradicts reality because the basic needs that must be satiated are individual needs, by virtue of being human. These are the needs of Ali and Anthony and not the needs of select groups of people or nations.

Buna göre, ekonomi politikasının temel amacı, her bireyin temel ihtiyaçlarının tamamen karşılanmasını sağlamak ve bunun yanında lüks ihtiyaçlarını da olabildiğince karşılayabilmelerine imkân tanımaktır. Milletin bütününün üretimini artırmak, ekonomik kalkınmayı gerçekleştirmek ve yaşam standardını yükseltmek, herkesin bundan faydalanmasını sağlamadan yapılırsa, bu yanlıştır. Aynı şekilde, her bireye, kim olursa olsun, yaşama hakkını garanti etmeden, insanlara refah sunup onları bu refahı istedikleri kadar almakta serbest bırakmak da yanlıştır. Dolayısıyla ekonomiyi geliştirmeyi ve üretimi artırmayı amaçlayan Batı ekonomi politikası, dağıtım konusunu ihmal etmektedir. Batı ekonomi politikası, toplumun her bireyinin temel ihtiyaçlarını karşılama hakkını gözetmeksizin, yalnızca maddi ekonomiyi üretme arayışıyla ilgilenmektedir. Bu, teorik olarak bir grup bireye göreli bir refah sağlarken, geri kalan yoksulluk ve sefalet içindeki insanları suçlu ilan eden yanlış bir politikadır. Oysa bu insanlar, yaşama ve temel ihtiyaçlarını karşılama konusunda haklarda eşittirler.

Accordingly, the origin of economic policy must be to ensure the satiation of all the basic needs of all the individuals, with complete satiation, whilst enabling them to satiate the luxurious needs as much as they can. It is erroneous to increase the production, economic development and raise the living standards of the nation as a whole, without ensuring that everyone benefits. It is also erroneous to offer welfare to people, leaving them free to take welfare as much as they can, without guaranteeing the right to living for every one of them, no matter who he is. Thus the Western economic policy, that aims to develop the economy and increase production, neglects the distribution. The Western economic policy is concerned only with the search for producing the materialistic economy, without concern for the right of every individual of the society, in satiating their basic needs. It is an erroneous policy that theoretically provides relative well-being to a group of individuals, whilst pronouncing guilt upon the rest of people afflicted by poverty and destitution. This is even though they are equal in their rights to a living and satiation of the basic needs.

İslam, mülkiyeti düzenleyen ve üretimi artırmaya yönelik işlemleri belirleyen Şer'i hükümlerin yanı sıra, her bireyin temel ihtiyaçlarının tamamen karşılanmasını sağlayacak başka hükümler de koymuştur. İslam ayrıca, vatandaşların her birine tek tek servetin dağıtılmasını güvence altına alır. Gıda, giyecek ve barınma gibi tüm temel ihtiyaçların, herkesin tam ve evrensel biçimde karşılanmasını sağlayacak şekilde dağıtılmasını garanti eder. Buna ek olarak İslam, her bireye lüks ihtiyaçlarını mümkün olduğunca karşılama imkânı tanır. Dolayısıyla İslam, temel ihtiyaçların karşılanmasını sistemin üzerine eklenmiş bir yama olarak değil, ve Kapitalizmin yaptığı gibi belirli zayıflıkları ele alıp belirli grupları diğerlerini dışarıda bırakarak değil, sistemin kendisinin hükümleri olarak düzenler. Bu nedenle mülkiyete ve onun için çalışmaya izin veren hükümler, harcamaya ilişkin hükümler ve tüm işlerin yürütülmesine dair hükümler, hepsi Şer'i hükümlerdir ve hem yasama hem de delil açısından eşit öneme sahiptir. İslam, kitaplarımızda ayrıntılı olarak açıkladığımız gibi, bütünlüklü bir ekonomik sistemi ortaya koymaktadır.

As for Islam, in addition to Shariah rulings to legislate ownership and work to increase production, it has legislated other rulings to ensure the complete satiation of all the basic needs of all the individuals. Islam also ensures the distribution of wealth for each individual citizen, one by one. Islam ensures all the basic needs such as food, clothing and shelter, are distributed to ensure complete, universal satiation. Additionally, Islam enables each individual citizen to satiate the needs for luxuries as much as possible. Thus Islam neither ensures the satiation of basic needs as a patchwork to the system, nor addresses specific vulnerabilities, singling out certain groups to the exclusion of others, as Capitalism does. Instead Islam made modes of distribution as rulings of the system itself. Thus the rulings of permitting the ownership and work for it, rulings of spending, rulings of taking care of all the affairs, all these are Shariah rulings, of equal import in legislation and evidence. Islam gives rise to a complete economic system as we have detailed in our books.