Özgürlüğün tüm insanlık için özgün kavramı, köleliğin veya kölelik altına girmenin karşıtı olmasıdır. Bu, insanlığın dil mirasında, bu terim ilk kullanıldığından beri geçen terimin gerçek anlamıdır. Zamanla, bu terimin çağrışımı başka konulara da genişlemiştir. Böylece terim, milletlerin dillerine, kültürlerine ve medeniyetlerine göre kölelik durumunun çelişkili halini ifade eden mecazi anlamları dile getirmek için kullanılmıştır.

The original concept of freedom for all of humankind is that it is the opposite to slavery or enslavement. This is the real meaning of the term that has been mentioned in the linguistic heritage of humankind, since the term was first used. Then, over time, its connotation extended to other matters. So the term was used to express metaphorical meanings that express the paradox state of slavery according to the languages, cultures and civilizations of the nations.

Batı sözlüklerinde "freedom" (özgürlük) kelimesi, köleliğin karşıtı anlamıyla yer alır. Jacqueline Russ, "Methods in Philosophy" (Fransızca: "Les méthodes en philosophie") adlı eserinde şöyle der: "Özgürlük terimiyle ilgili liste daha da anlamlı ve zengindir: bağımlılık, kölelik, kulluk, boyun eğdirme, zorlama, engel, baskı, determinizm, kader, kadercilik vb., tanımlanması gereken terimler ya da kavramlardır." (Fransızca: "La liste concernant le terme liberté est encore plus significative et plus riche: dépendance, esclavage, servitude, assujettissement, contrainte, entrave, oppression, déterminisme, destin, fatalité, etc., sont autant de termes ou concepts à cerner.") Bu kelime, dışsal zorlamaların yokluğu anlamına gelir. Batılılar bu kelimede, bir seçim ya da eylem üzerindeki kısıtlama, zorunluluk veya zorlamanın olmaması anlamını fark etmişlerdir. Batılılar arasında ayrıca bağımsızlık ve egemenlik anlamında da kullanılır. Dolayısıyla özgür insan, dışarıdan gelen dışsal kısıtlamalara veya zorlayıcı güce tabi olmayan kişidir. Hiçbir efendiyi izlemez.

In the dictionaries of the West, the word freedom comes with the meaning of opposite to slavery. Jacqueline Russ states in Methods in Philosophy (French: Les methodes en philosophie), states, “The list concerning the term freedom is even more significant and richer: dependence, slavery, servitude, subjugation, constraint, hindrance, oppression, determinism, fate, fatalism, etc., are all terms or concepts to be defined.” (French: La liste concernant le terme liberte est encore plus significative et plus riche: dependance, esclavage, servitude, assujettissement, contrainte, entrave, oppression, determinisme, destin, fatalite, etc., sont autant de termes ou concepts a cerner). It has the meaning of the absence of external constraints. Westerners have noticed in it the meaning that gives the absence of constraints or necessity or coercion, over a choice or action. It is also used amongst Westerners with the meaning of independence and sovereignty. Thus a free man is the one who is not subjected to external constraints or coercive force from outside of him. He follows no master.

Kelimenin dilsel kullanımından hareketle, hemen hemen bütün insanlık arasında özgürlük kelimesinin fikir birliğine varılmış anlamının, maddi ya da manevi olsun, kısıtlamalardan kurtulma olduğu açıkça görülmektedir. Eski zamanlardan beri bu kavram, her toplumda yaygın olan medeniyet ve kültürün özellikleriyle ilişkilendirilmiştir. Buna rağmen terim yalnızca zıttıyla, yani kölelikle tanımlanmıştır. Türetilmiş, üretilmiş ya da modern anlamları yalnızca, köleliğe karşıt olarak kurtuluş anlamına bakılarak oluşturulmuştur. Aristoteles, Siyaset adlı eserinde şöyle der: "Bu, özgürlük ile kölelik, asil doğum ile alçak doğumu iyi ve kötü ilkeleriyle ayırt ettikleri anlamına gelmez mi?"

From the linguistic usage of the word, amongst almost all of humankind, it is apparent that the consensus meaning of the word freedom is the emancipation from constraints, whether they are material or moral. Since ancient times, its concept has been associated with the specifics of the civilization and culture prevalent in any society. Despite that, the term was defined only with its opposite i.e. slavery. Its derivative or generated or modern meanings were only built by observing the meaning of emancipation, as opposed to slavery. As Aristotle states in his Politics, by saying, “What does this mean but that they distinguish freedom and slavery, noble and humble birth, by the two principles of good and evil?”.

Bazı filozoflara göre insanlık, özgürlük kavramının anlamını ancak kölelik veya onunla ilişkilendirilen baskı, zorlama, mecburiyet ve güç kullanımı gibi benzer anlamları gözlemledikten sonra kavramıştır. Aydınlanma Çağı'nın Batılı filozofları ve düşünürleri, on sekizinci yüzyılda özgürlük fikrini modern entelektüel ve siyasi kavramlarıyla benimsediklerinde bu yöntemden sapmamışlardır. Ortaçağ'daki yaşamlarını, irade ve güce sahip olmayan kölelerin yaşamı olarak tasvir etmişlerdir. Dini otoritesiyle Kilise'yi ve siyasi otoriteleriyle krallari, insanları köleleştiren, insanların düşünme, ifade etme, sahip olma ve hayatın tadını çıkarma iradesini gasp eden efendiler olarak betimlemişlerdir.

Humanity has perceived the meaning of freedom only after observing the meaning of slavery or other similar meanings attached to it such as oppression, coercion, compulsion and force, according to some of the philosophers. Western philosophers and thinkers of the Enlightenment era did not deviate from this method when they adopted the idea of freedom, with its modern intellectual and political concepts, in the eighteen century CE. They depicted their life in the Middle Ages as the life of slaves who have no will or power. They depicted the Church, with its religious authority, and kings, with their political authorities, as masters who enslave people, usurping the people’s will to think, express, possess and enjoy life.

Böylece, onların mücadelesi irade ve egemenlik uğruna idi. Kilisenin ve öğretilerinin kısıtlamalarından kurtulmayı, yani özgürleşmeyi; aynı zamanda yöneticilerin ve onların zulmünün zincirlerinden kurtulmayı amaçladılar. Dolayısıyla "özgürlük" kelimesi tüm bunları kapsıyordu. Özgürlük, Batı medeniyetinin direklerinden biri haline geldi. Andrew Heywood, "Key Concepts in Politics and International Relations" adlı kitabında şöyle der: "Özgürlük, Batı liberal toplumlarında çoğu zaman en üstün siyasi değer olarak kabul edilir. Onun erdemi, insanların akılcı biçimde kendi iradesine sahip yaratıklar olduğu fikriyle bağlantılı olarak, insan çıkarlarının tatmin edilmesini ya da insan potansiyelinin gerçekleşmesini vaat etmesidir. Kısaca özgürlük, mutluluğun ve refahın temelidir."

Thus, their struggle was for the sake of will and sovereignty. They sought liberation i.e. the emancipation from the constraints of the Church and its teachings, as well as the emancipation from the shackles of the rulers and their tyranny. So the word freedom encapsulated all of this. Freedom became one of the pillars of the Western civilization. Andrew Heywood states in his book, Key Concepts in Politics and International Relations, that, “Freedom is often considered to be the supreme political value in Western liberal societies. Its virtue is that, attached to the idea that human beings are rationally self- willed creatures, it promises the satisfaction of human interests or the realization of human potential. In short, freedom is the basis for happiness and well-being.”.

Ancak Batı, Aydınlanma çağında mutlak özgürlük üzerinde durmadı. Bunun yerine, insanın dünyevi hayattaki hareket noktasının onu Ahiretten yalıtması olduğu ve onun evrenin efendisi olduğu fikriyle uyumlu, bireycilik düşüncesine dayanan kişisel bir özgürlük üzerinde yoğunlaştı. Buna göre, on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıllarda arayışı yapılan, doğal özgürlük veya kişisel özgürlük olarak bilinen özgürlük, Yunanlıların bildiği özgürlük gibi önceki özgürlük anlayışlarının çağrışımlarından farklıdır. Bu durum, örneğin Hobbes, Locke, Mill, Adam Smith ve Bentham'ın yazılarında açıkça görülmektedir. Benjamin Constant, 1819 tarihli ünlü konuşması "Antik Özgürlük ile Modern Özgürlük Karşılaştırması"nda bunu güçlü bir biçimde vurgulamış ve antik ile modern özgürlük arasındaki keskin farkı ortaya koymuştur.

However, the West, in its era of Enlightenment, did not focus on absolute freedom. Instead, it focused on a personal freedom in harmony with the idea of individualism, which settled upon the launching point of man in this worldly life is through isolating him from the Hereafter, as he is the master of the universe. Accordingly, the freedom known to be natural liberty or personal freedom that was sought in the eighteenth and nineteenth centuries CE, is distinct from the connotations of previous freedoms, such as freedom known by the Greeks. It is apparent, for example, in the writings of Hobbes, Locke, Mill, Adam Smith and Bentham. This is strongly emphasized by Benjamin Constant in his famous speech, “The Liberty of Ancients Compared with that of Moderns” of 1819, highlighting the stark difference between ancient and modern freedom.

Böylece on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıl Batı kavramına göre özgürlük, bireyin üzerindeki kısıtlamaları kaldırmak, işlerini kendi öz benliğine bırakmak, doğal haklarını kullanmak ve kişisel çıkarlarını istediği biçimde gerçekleştirmesi demektir. Bu ancak devletin hegemonyasını sınırlandırmak ve onun bireyin entelektüel, ekonomik, toplumsal ve siyasal işlerine müdahalesini kısıtlamakla mümkün olabilir. İnsanı doğa durumundan medeni duruma geçirmek, sivil bir toplumda davranışlarını düzenlemek için yasalar olması gerekiyorsa, bunlar yalnızca kesinlikle zorunlu olduğu ölçüde olmalıdır. Bu kavrama dayanarak, Fransız Devrimi'nden sonra Batı'daki anayasa ve bildirgelerde bireyin hakları, bireysel özgürlüğü (liberty) koruyacak, mutlak özgürlüğe daha yakın bir biçimde kurulmuştur. Bunun bir örneği, 1789 tarihli Fransız İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirgesi'dir (Fransızca: Declaration des droits de I'homme et du citoyen de 1789), ve şu hükmü içerir: “Madde IV - Özgürlük, başkalarına zarar vermeyen her şeyi yapmaktan ibarettir: Dolayısıyla her insanın doğal haklarını kullanması, toplumun diğer üyelerine bu aynı hakların kullanımını güvence altına alan sınırlara sahiptir. Bu sınırlar yalnızca yasa ile belirlenebilir.”

Thus, according to the Western concept of the eighteenth and nineteenth centuries CE, freedom is to lift restrictions upon an individual, by leaving his affairs to his self, to exercise his natural rights and to realize his personal interests in a way that he wishes. This can only be possible by curbing the hegemony of the state and limiting its interference in his intellectual, economic, social and political affairs. If there have to be laws to transform man from the state of nature into the civil state, regulating his behavior in a civil society, then they must be only to the extent that they are absolutely necessary. Based on this concept, the rights of the individual were established in the Western charters and constitutions, after the French revolution, in a manner that preserves individual freedom (liberty), in a form that is closer to absolute freedom. An example of this was France's Declaration of the Rights of Man and of the Citizen of 1789 (French: Declaration des droits de I'homme et du citoyen de 1789) which states, “Article IV - Liberty consists of doing anything which does not harm others: thus, the exercise of the natural rights of each man has only those borders which assure other members of the society the fruition of these same rights. These borders can be determined only by the law.”.

Aslında doğal veya bireysel özgürlük olarak adlandırılan bu kavram, bireycilik fikri gibidir. Batılı bireylerin çektiği baskıya verilmiş bir tepkiden başka bir şey değildi. Bu, insanın, toplumun ve aralarındaki ilişkilerin doğasının gerçekliğini dikkate alan derin ve kristalleşmiş bir entelektüel kavrayış değildi. İnsan, kısıtlama olmaksızın toplum içinde yaşayamaz; aksi takdirde toplum, güçlünün zayıfa hükmettiği bir ormana dönüşürdü. Bu durum Batı tarafından fark edildi ve bunun üzerine Batı, on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıllarda anlaşılan özgürlük kavramından vazgeçti. Yeni kuramlaştırılan pozitif özgürlüğün karşısına negatif özgürlük terimini koydu. Andrew Heywood, "Key Concepts in Politics and International Relations" adlı kitabında şunu belirtir: "Modern liberaller ve sosyalistler, özellikle refah ve ekonomik yönetim alanında devletin sorumluluklarını genişletmeyi haklı çıkaran pozitif bir özgürlük görüşüne bağlanma eğilimindedir. Devlet, bireye dışsal bir kısıtlama olarak görüldüğünde özgürlüğün düşmanı sayılır; ancak kişisel gelişim ve kendini gerçekleştirme için koşulları oluşturduğunda ise özgürlüğün garantisi olarak görülür." Yirminci yüzyılda, küresel siyasi, toplumsal ve ekonomik koşulların değişmesiyle, Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesi ve 1917'deki Bolşevik Devrimi'nin başarısı ile çeşitli krizlerin ortaya çıkmasının ardından Batı, özgürlük kavramını gözden geçirmeye başladı. Bunun yerine, kişisel, dini, ekonomik ve siyasi özgürlükleri kapsayan medeni özgürlük adı verilen başka bir kavram üzerinde karar kıldı.

In fact, this concept of natural or individual freedom is like the idea of individualism. It was only a reaction to the oppression suffered by the Western individuals. It was not a deep and crystallized intellectual perception that takes account of the reality of man, society and the nature of relationships between them. Man cannot live within society, without restrictions, otherwise, society would turn into a jungle, where the strong would dominate the weak. This matter was realized by the West and so it abandoned the concept of freedom as perceived during the eighteenth and nineteenth centuries CE. It coined the term negative liberty as opposed to a newly theorized positive liberty. Andrew Heywood states in his book, Key Concepts in Politics and International Relations, that, “modern liberals and socialists have tended to subscribe to a positive view of freedom that justifies widening the responsibilities of the state, particularly in relation to welfare and economic management. The state is regarded as the enemy of freedom when it is viewed as an external constraint on the individual, but as a guarantee of freedom when it lays down the conditions for personal development and self­ realization.” In the twentieth century CE, after the change of global political, societal and economic conditions, with the outbreak of the First World War and the success of Bolshevik Revolution in 1917, as well as the emergence of various crises, the West began to review the concept of freedom. It settled on another concept called civil liberty, which in turn includes personal, religious, economic and political freedom.

Robert Niven Gilchrist, "Principles of Political Science" adlı kitabında medeni özgürlük hakkında şöyle der: "Bu, Hukukun Üstünlüğü anlamına gelebilir; yani hükümet iktidarının yerleşik hukukla sınırlandırılması; bu, hükümeti yönlendiren ve sınırlayan temel ilkeleri içeren bir anayasa biçiminde olabileceği gibi, İngiltere'de olduğu gibi, hukukun herkese, en büyükten en küçüğe kadar eşit ve tarafsız biçimde uygulanması şeklinde de olabilir. Terimin bu anlamına Medeni Özgürlük denebilir." Bu ifadenin anlamı, Batı'nın Aydınlanma çağında tasavvur edilen özgürlük fikrinden vazgeçtiğidir. Batı, düzenleyici yasalarla, bunlar çok sayıda olsa bile, devlet tarafından kısıtlamalar getirmenin gerekliliğini görmeye başlamıştır. Ramsay Muir, "The Prospect for British Liberalism" adlı makalesinde şöyle demiştir: "Bireyin hayatını kendi yolunda yaşama özgürlüğü, ortak irade tarafından uygulanan ve güçlülerin güçlerini komşularının aleyhine kötüye kullanmasını engelleyebilen bir hukuk sisteminin varlığına bağlıdır."

In his book, Principles of Political Science, Robert Niven Gilchrist states of civil liberty that “it may mean the Rule of Law, that is, the limitation of the powers of government by established law, whether it be in the form of a constitution which contains fundamental principles to guide and limit the government, or, as in England, the fact that law applies equally and impartially, to all, to the greatest and humblest alike. This sense of the term may be, called Civil Liberty.” The meaning of this statement is that the West abandoned the idea of freedom, as conceived in the era of Enlightenment. The West began to see the necessity of imposing restrictions by the state with regulatory laws, even if they became many laws. Ramsay Muir said in his essay “The Prospect for British Liberalism” that “the freedom of the individual to live his own life in his own way depends upon the existence of a system of law, enforced by the common will, which can restrain the strong from abuse of their strength at the expense of their neighbors.”.

Bu şekilde, Batı'daki özgürlük, bireylerin eylemlerini ve faaliyetlerini belirli sınırlar içinde gerçekleştirmesine olanak tanıyan bir toplumsal düzene tabi oldu. Yasalara ve devlete bağlılığı ile sınırlanmış, koşullu ya da kısıtlı bir özgürlük haline geldi. Harold J. Laski, "Our Time'ın Devrimi Üzerine Düşünceler" adlı kitabında şöyle der: "Bugünkü toplumsal düzenin, sıradan insanlardan özgürlük olarak kabul etmelerini istediği gerçeklik budur; ve bu gerçeklik bile, çok daha korkunç bir kabusa karşı savaşla savunulmak zorundadır." Montesquieu ise *Kanunların Ruhu* adlı kitabında özgürlük üzerindeki kısıtlama fikrini savunarak şöyle yazar: "Ticaret özgürlüğü, tüccarlara istediklerini yapma yetkisi verilmesi anlamına gelmez: Bu, daha doğru bir ifadeyle ticaretin köleliği olurdu. Tüccarın kısıtlanması, ticaretin kısıtlanması değildir."

In this way, the freedom in the West became subject to a social order, which allowed individuals to exercise their actions and activities within limitations. It became a conditional or restricted freedom, limited by its connection with the laws and the state. Harold J Laski in his book, Reflection on the Revolution of Our Time, states “This is the reality for the mass of humankind which our present social order bids the common people accept as freedom; and even this reality must be defended by war against a nightmare even more hideous.” Montesquieu advocated, in his book, The Spirit of the Laws, the idea of constraint upon freedom saying, “The freedom of commerce is not a power granted to the merchants to do what they please: This would be more properly its slavery. The constraint of the merchant is not the constraint of commerce.”.

Aslında, bu modern Batılı özgürlük anlayışı yalnızca eski biçimsel anlayışa duyulan bir tepki değildir. Aksine, bizzat özgürlüğe duyulan bir tepkidir. Batı bunu inkâr etse de, özgürlüğün özüyle tamamen çelişmektedir. Özgürlük, aslında kısıtlamalardan kurtulmaktır. Özgürlük ancak bu anlamda özgürlük olarak adlandırılabilir. Bu nedenle, bir köle efendisinden kurtarıldığında özgür olduğu söylenir. Bir toprak sömürgecilerden kurtarıldığında ise özgür olduğu söylenir. Özgürlük kelimesi söylendiğinde her zihne gelen anlam budur. Batı sözlüklerinde de bu anlam yer alır. Avrupa'nın düşünürlerinin ve filozoflarının Kilise ve krallarla mücadeleleri sırasında uğrunda savaştıkları anlam da budur.

In fact, this modern Western conception of freedom is not just aversion to the old formal conception. Instead, it is in fact an aversion to freedom itself. It is completely contradicting the essence of freedom, even though the West denies that. Freedom is in fact the emancipation from constraints. Freedom can only be called such in this sense. Thus, when a slave is emancipated from his master, he is said to be free. When a land is liberated from colonialists, it is said to be free. This is the meaning that comes to every mind when the word freedom is uttered. It is the quoted meaning in the dictionaries of the West. It is also the meaning intended by the thinkers and philosophers of Europe, for which they fought during their conflict with the Church and kings.

Bu nedenle, Batı'nın bugünkü tutumu, yani özgürlüğün kısıtlamaların olmaması ve bunlardan kurtulmak anlamına gelmediği görüşü, Batı medeniyetinin üzerine inşa edildiği temeli yıkmakta; Batılı bireyin, arzularını ve isteklerini kısıtlayan yasanın zincirlerinden kurtularak istediğini yapması için verilen Aristotelesçi mücadeleye dayanan tarihini silmektedir. Batı'daki mevcut özgürlük, sivil özgürlük olarak adlandırılmakta ve Batı siyaset biliminin kitaplarında belirtildiği gibi egemen yasa olarak tanımlanmaktadır; yani özgürlük yasaya tabi kılınıyor ve yasaya uygunluğa bağlanıyorsa, o zaman böyle bir özgürlükle, örneğin Romalıların özgürlüğü arasındaki fark nedir?

Hence, the current stance of the West, that freedom does not mean the absence of restrictions and emancipation from them, destroys the basis upon which the Western civilization was built, erasing its history based on an Aristotelian struggle for the Western individual to do whatever he wishes, liberating himself from the shackles of the law that restrained his desires and aspirations. If the current freedom in the West, called civil liberty, is defined as sovereign law, as mentioned in the books of Western political science, i.e. if freedom is subjected to the law and conformity with the law, then what is the difference between such a freedom and the freedom of the Romans for example?

Değil mi ki Roma özgürlüğü, Justinianus'un Digesta'sında, birinci cildin birinci kitabında, "İnsan Statüsü" başlığı altında tanımlanmış olan özgürlük değil midir? Orada şöyle denir: "Özgürlük, zorlama ya da yasa tarafından yasaklanmadıkça, kişinin istediğini yapma doğal gücüdür." Bu, Roma medeniyetinin özgürlük medeniyeti olduğu anlamına mı gelir? Bu, Avrupa halklarının, özgürlük için devrim patlak vermeden önce zaten özgür olduğu anlamına mı gelir? Bu aynı zamanda, kralların ve Sezar'ın, insanları yasaya boyun eğdirerek ve yasaya karşı çıkan düşünürlerle savaşarak özgürlüğü savunduğu anlamına mı gelir? Modern Batı geleneğinde özgürlük yasanın egemenliği demekse, o zaman dünyadaki bütün insanlar özgürdür ve özgürlüğün tadını çıkarır demektir. Öyleyse neden yalnız kapitalist dünyayı özgür dünya unvanıyla süslüyorlar? Bütün medeniyetler bu konuda eşitken, övünülecek ne var? Üstelik Batı'daki Aydınlanma devrimleri ilk etapta neden gerçekleşti?

Is it not the Roman freedom as defined in The Digest of Justinian, in its Volume 1, Book 1, under “Human Status,” which states that, “Freedom is one’s natural power of doing what one pleases, save insofar as it is ruled out either by coercion or by law.”? Does this mean that Roman civilization is the civilization of freedom? Does it mean that European people were already free, before the outbreak of the revolution for liberty? Does it also mean that kings and Caesar used to defend freedom, by making people submit to the law and fighting thinkers who challenged the law? If freedom in the modern Western tradition is to mean sovereignty of the law, then it means that all the people of the world are free and they enjoy freedom. So why adorn the capitalist world alone with the title of the free world? What is there to boast about, when all civilizations are equal in this? Moreover, why did the Western revolutions for Enlightenment take place in the first place?

"Özgürlük" terimi, insanlık tarihindeki kullanımı boyunca, tanımı ne söylenirse söylensin, yaratılmışların eylemlerinde gerçekleştirilemez. Bir birey, davranışına kanun, düzen, kurallar, örf, sorumluluk ya da başka adlarla anılan kısıtlamalar koymadan bir toplumda var olamaz. Bir birey, ilişkileri düzenleyen kısıtlamalardan kurtulmuş bir durumda yaşayarak bir toplulukta var olamaz; ancak yalnızlığı ve tek başına yaşamayı seçmedikçe. Bu nedenle mutlak özgürlük, yalnızca hayali bir doğal durum anlamında vardır.

The term freedom, within the history of its usage amongst humankind, is unachievable in the actions of the created, whatever is said about its definition. It is not possible for an individual to exist in a society without imposing restrictions upon his behavior called law, order, rules, customs, responsibility or others. It is not possible for an individual to exist in a community, whilst living in a state of emancipation from the restrictions that organize the relationships, unless he chooses isolation and living alone. As such, absolute freedom exists only in the sense of an imaginary natural state.

Gerçek insan durumu, ister eski ister modern, ister Doğu'da ister Batı'da olsun, disiplin altında olma, yani özgür olmama halidir. Buna göre Batı'nın özgürlük kavramı inandırıcı değildir. Onun anlamsal geçerliliği ancak Batı düşüncesinin kendisinin özgürlükle ilişkilendirilmesiyle belirlenebilir; yani Batı özgürlüğü kendi mutlak koşullarıyla tanımlanmaz, bir bağlam içinde niteliklendirilir. Gerçekten de o, kendine özgü bağlamıyla, yani Batı fikri ve kavramları ya da Batı ideolojisi ve medeniyeti tarafından tanımlanan göreli bir fikirdir. Böylece Batı'daki özgür insan, laikliği benimseyen ve Batı modeline göre yaşayan, ama finans baronları, medya ve cinsellik tarafından sınırlandırılıp kısıtlanan kişidir. Özgürlük yanılsaması, yüzlerce değil binlerce yasayla kısıtlanan Batılı insanın kendisi tarafından bile bilinmektedir. Bunların en zorlu ve en ağır olanları vergi yasalarıdır. Böylece Batı, kendi içindeki çelişkiyi örtmek için pornografiyi bir dikkat dağıtıcı olarak serbest bırakmış, insanların alternatif arayışına girmesini engellemiştir.

As for the real state of man, whether it is ancient or modern, whether in the East or the West, it is the state of discipline i.e. in the state of non-freedom. Accordingly, the concept of Western freedom is not credible. It is possible to determine its semantic validity only by linking the Western thought itself to freedom, meaning that Western freedom is not defined on its own absolute terms but is qualified within a context. Indeed, it is a relative idea defined by its particular context, which is the idea of the West and its concepts or the Western ideology and its civilization. Thus the free man in the west is the one who adopts secularism and lives according to the Western model, as limited and restricted by the barons of finance, media and sex. The delusion of freedom is known even amongst the Western man himself who is restricted by not hundreds, but thousands of laws. The hardest and heaviest of them are the tax laws. Thus, the West has unleashed pornography as a distraction to cover the contradiction within the West, preventing people from searching for the alternative.

Gerçek şu ki insan, toplum içinde yaşayan sosyal bir varlıktır; bu nedenle başkalarıyla birlikte yaşayabilmek için sistemin, yani düzenleyici yasaların kısıtlamalarından kurtulmak hem akıl yoluyla hem de pratikte mümkün değildir. İslam, insanı imkânsız olanın peşinden koşmaktan alıkoyup mümkün olanı kabul etmeye yöneltmiştir; mümkün olan ise yalnızca Allah'a (SWT) kulluktur. Dolayısıyla inceleme konusu, kısıtlamasız yaşamanın mümkün olup olmadığı değil, bu kısıtlamaları kimin koyduğudur. Buna göre İslam, insanı insanların kulluğundan kurtarır ve onu Yaratıcı'nın egemenliğine boyun eğdirerek özgürleştirir. İslam, insanı insanları yaratan Yaratıcı'ya kulluğun yüceliğine yükseltir. Dolayısıyla kulluk yalnızca Yaratıcı'yadır, yaratıklara değil. İslam, insanın Yaratıcı'ya teslimiyetini güvence altına alır. Yaratıcı'nın sistemine bağlılık ve itaat en yüksek değere sahiptir ve insanı en yüksek mertebelere çıkarır. Yalnızca İslam, insanın neden yaratıldığının hikmetini gerçekleştirir. Allah (SWT) şöyle buyurur:

Since the reality of man is that he is a social being living in a community, it is impossible for him, both rationally and practically, to be liberated from the restrictions of the system, or regulatory laws, in order for him to live with others. Islam has diverted man from looking after the impossible into accepting the possible, which is servitude to Allah (swt) alone. So the subject of study is not related to the possibility of living without restrictions, as it is not possible. Instead, it is related to who places such restrictions. Accordingly, Islam liberates man from the servitude of humans, by granting him the submission to the Sovereignty of Allah (swt). Islam raises man to the sublimity of servitude to the Creator of humans. So servitude is only to the Creator and not to the creations. Islam ensures man’s submission to the Creator. Abidance and obedience to the system of the Creator are of the highest value and raises man to the highest ranks. Islam alone realizes the wisdom of why man was created. Allah (swt) says,

"Ben cinleri ve insanları yalnızca bana ibadet etsinler diye yarattım." [TMQ Zariyat 51:56]

“And I did not create the jinn and mankind except to worship Me.” [TMQ Surah Adh-Dhariyat 51:56],