Kapitalizmin ayırt edici temel dayanağı, özel mülkiyet özgürlüğü fikrinin benimsenmesidir. Bu benimseme, kendisi de bireysel özgürlük fikrinin benimsenmesinin bir sonucudur. Kapitalist ideoloji, bireyciliğiyle birlikte özgürlük fikrine dayandığından, bireyin özgürlüğünün en önemli yönü, istediği her şeyi istediği şekilde sahip olma özgürlüğüdür. Mülkiyet özgürlüğü, Kapitalizmin kutsal değerleri arasındadır. Onların görüşüne göre, bu nedenle bireyler için servet edinmenin ve geliştirmenin kapılarını açmak zorunludur; bunun için devlet müdahalesini sınırlamak ve özgürlüğün korunmasında zorunlu olan yasalar oluşturmak gerekir. Batı hukukunun yasalaştırılması, özünde, bireysel özel mülkiyeti tüm üretim araçlarında tanımak ve devleti bu özgürlüğü korumakla yükümlü kılmak içindir. Devlet, bu özgürlüğü ortadan kaldıracak hiçbir yasa çıkarmamalı; özgürlüğü yalnızca başkalarının özgürlüğünü korumak için gerekli olduğu ölçüde kısıtlamalıdır.

The distinct foundational basis of capitalism is the adoption of the idea of freedom of private ownership. That adoption is itself the result of the adoption of the idea of individual freedom. Since the capitalist ideology is based on the idea of freedom, with its individualism, the most important aspect of freedom of the individual is the freedom to possess whatever he wants, however he desires. Freedom of ownership is amongst the sanctities of Capitalism. According to their view, it is therefore mandatory to open the doors to possessing and developing wealth for individuals, by limiting state intervention, formulating laws that are mandatory in the protection of freedom. The legislation of Western laws is in origin to recognize individual private ownership of all the means of production, making the state responsible for protecting that freedom. The state is not to legislate any laws that would nullify that freedom, whilst restricting freedom only to the extent necessary to protect the freedom of others.

Bu, kapitalist felsefenin özel mülkiyete bakışının orijinal halidir. Ancak gerçek şu ki, özel mülkiyet zamanla yalnızca bireysel mülkiyetten, kendi ifadeleriyle sınırlı mülkiyet olarak hem bireylerin hem de grupların mülkiyetine doğru gelişmiştir. Bu dönüşüm, kapitalistlerin kâr, üretim ve sermaye zenginliğinin geliştirilmesi için yarışmasının bir sonucu olarak gerçekleşmiştir. Kapitalizm artık bireylerin özgürlüğünü yalnızca mülkiyet üzerinden tanımlamamaktadır. Bunun yerine kapitalizm, şimdi hem bireyin hem de bir grubun ya da kolektifin sahip olma özgürlüğünü güvence altına almaktadır. Bunun nedeni, endüstriyel ve teknolojik gelişmelerin yeni bir rekabetçi ekonomi modeli dayatmasıdır. Bu gelişmeler, sermaye zenginliğinin ve yatırımın hacminde bir çoğalmaya yol açmıştır. Bu da, tek bir bireyin değil, anonim ortaklıklar gibi şirketler aracılığıyla grupların, büyük sermaye yatırımı gerektiren mega projelere sahip olma zorunluluğunu doğurmuştur. Kapitalizm ayrıca devlet müdahalesini dayatmış, refah devleti olarak adlandırılan hedeflere hizmet etmek üzere birçok kapitalist ülkede devletin rolünü finansman ve yatırım yoluyla genişletmiştir. Bu gelişme, kapitalist ekonominin kurgusal vizyonunu ve geçersizliğini göstermektedir. Bunun nedeni, onun üzerine inşa edildiği kökenlerle çelişmesidir; ki bu köken, kapitalizmin ayırt edici özelliği olan niteliğiydi.

This is the original capitalist philosophy towards private property. However, the reality is that private property has developed over time from individual property alone, to the property of both individuals and groups, as limited property, in their words. This transformation occurred as a result of capitalists scrambling for profit, production and development of capital wealth. Capitalism is no longer defining the freedom of individuals in ownership alone. Instead, Capitalism now ensures freedom of both the individual and a group or collective to possess. This is because industrial and technological developments imposed a new model of competitive economy. It led to multiplication in the volume of capital wealth and investment. This in turn imposed the necessity of owning the megaprojects, of huge capital investment by groups, as companies, such as joint stock companies, rather than a single individual. Capitalism also imposed state intervention, extending its role to fund and invest in many capitalist nations, to serve the goals of the so-called welfare state. This development indicates the fictional vision and invalidity of the capitalist economy. This is due to its contradiction to the origins upon which it was built, whose characteristic was the distinct characteristic of capitalism.

Özel mülkiyetin her şeye ilişkin özgürlüğü fikri kendi başına iki sebeple geçersizdir:

The idea of freedom of private ownership of all things is invalid in itself for two reasons:

Birincisi, özel mülkiyet özgürlüğü, üretim araçlarının kaçınılmaz olarak birkaç birey ve grubun elinde toplanmasına yol açar. Özel mülkiyet özgürlüğü, servetin küçük bir kapitalist sınıfın elinde yoğunlaşmasını sağlar. Ulusun ekonomisine hâkim olan da bu kapitalist sınıftır; siyasi otoriteyi kendi iradesine boyun eğdirmeye çalışan bir güç hâline gelerek devleti yalnızca kendi çıkarlarına hizmet eden bir araca dönüştürür.

Firstly, freedom of private ownership will inevitably lead to the concentration of the means of production, in the hands of a few individuals and groups. Freedom of private ownership ensures the concentration of wealth in the hands of a small capitalist class. It is this capitalist class which dominates the nation’s economy, by becoming the authority working to subjugate the political authority to its will, making the state a mere tool to serve its interests.

Bu, kapitalist ülkelerde gerçekten şahit olunan gerçekliktir.

This is the reality of what is actually witnessed in capitalist nations.

İkincisi, mülkiyet türünün belirlenmesi, ekonomik kaynakların kendisiyle ve ekonomik sistemin servetin dağılımına bakışıyla ilgilidir. Çünkü servet, özelleştirilmesi gereken ve gerekmeyen şeyleri içerir. Kapitalizm temelde servetin artması ve geliştirilmesi anlamına geldiğinden, servetin dağılımı anlamına gelmez. Kapitalizm, tüm ekonomik kaynakların özelleştirilmesi gerektiğini ileri sürer. Bu yanlıştır, çünkü herhangi bir toplumda ekonomik adalet, mülkiyet türlerinde farklılaşmayı gerektirir; böylece servet dağıtılır ve servetin gruplar içinde yoğunlaşması önlenir. Ayrıca, grupların haklarının gözetilmesi, maden ve enerji gibi kamusal hizmetlerin belirli bir mülkiyet türüne tabi tutulmasını zorunlu kılar. Buna göre gerçek şu ki, mallar yalnızca özel mülkiyetle sınırlandırılmamalıdır. Bunun yerine, gerçekten özel mülkiyet, kamu mülkiyeti ve devlet mülkiyeti olarak ayrılmalıdır. Bu üç bölümün her biri, Kapitalizm ve Sosyalizmin aksine, İslam'da birbirinden ayrıdır; bu da İslam ekonomik sisteminin büyüklüğüne tanıklık eder. İnsanların temel ihtiyaçlarını karşılamalarını ve gerçek refaha ulaşmalarını sağlayacak şekilde işlerini düzenleyebilen tek sistemdir.

Secondly, determining the type of ownership is related to the economic resources themselves and the economic system’s view towards the distribution of wealth. This is because wealth includes what is, and what is not, to be privatized. Since capitalism basically means the increase and development of wealth, it does not mean the distribution of wealth. Capitalism asserts that all economic resources are to be privatized. This is wrong, because economic equity in any of the societies necessitates differentiation in types of ownership, thereby distributing wealth and preventing the concentration of wealth within groups. Moreover, taking care of the rights of groups mandates a certain type of ownership of public utilities, such as minerals and energy. Accordingly, the fact is that properties must not to be limited to private property alone. Instead, they are to be actually differentiated into private property, public property and state property. Each of these three divisions are distinct in Islam, unlike Capitalism and Socialism, which testifies to the greatness of the Islamic economic system. It is the only system that is capable of organizing the affairs of humans to ensure their basic needs, achieving their true well-being.