Avrupa'da, daha önce ele alındığı üzere, Katolik Kilisesi dini gerekçe göstererek hayatı, toplumu, devleti ve halkı egemenliği altında tutmaktaydı. Kilise, ilahi otorite fikri çerçevesinde bu egemenliğini krallar ve hükümdarlar üzerine de genişletmişti. Yönetmek için gerekli meşruiyeti sağlayarak hükümdarlara yetki verirdi. Böylece hükümdarlar ve krallar Katolik Kilisesi'nin boyunduruğuna girerdi. Zaman zaman çıkarları gereği Katolik Kilisesi ile ittifak da kurarlardı. Kilise, günahların bağışlanma hakkına sahip olduğunu, bunu da günah çıkarma ve kutsal ayin yoluyla sağladığını iddia ederek halk üzerindeki egemenliğini genişletti. Öğretilerini ihlal edenler, acımasız bir engizisyona ve cezalandırıcı aforoza tabi tutulurdu. Kilise, ondalık ve diğer gelirlerden elde ettiği topraklar ve servetle ekonomiyi de kontrol ediyordu. Ancak milattan sonra on altıncı yüzyılın başından itibaren etkisi yavaş yavaş azalmaya başladı. Bunun pek çok nedeni vardı; bunların en önemlisi Martin Luther'in önderlik ettiği Protestan Reformu'ydu. Reform, Batılıların devletin üstünlüğü ve dinin ayrılması olarak nitelendirdiği sürece zemin hazırladı. Marcel Gauchet, "Demokrasinin Doğuşu Cilt 1 Modern Devrim" (Fransızca: L'avenement de la democratie I La revolution moderne) adlı kitabında şöyle demiştir: "Luther'in hamlesi, Hristiyan dünyasında bunu somutlaştıran merkezi kurum olan Kilise'nin kalbindeki aracılık ilkesine saldırır... Göğün ve yerin birliğini sorgulaması, modern çağın ilk adımıdır. (Fransızca: L'operation de Luther frappe le principe de mediation au coeur, sous les traits de I'Eglise, I'institution pivot qui le materialisait dans le monde Chretien... La remise en question de I'unite du Ciel et de la Terre qu'elle engage est le premier pas de I'ere moderne.)"

In Europe, the Catholic Church as discussed earlier had been dominating life, society, state and people in the name of religion. It extended its dominance over kings and rulers, from the perspective of the idea of divine authority. It would authorize ruling for them, providing them the necessary legitimacy. Thus, rulers and kings would submit to the Catholic Church. At times they would ally with the Catholic Church for the sake of their interests. The Catholic Church extended its dominance over the people by claiming that it had possessed the right of forgiveness, through absolution and sacrament. Whosoever violated its teachings would be subjected to brutal inquisition and punitive excommunication. The Church controlled the economy by possessing lands and wealth resulting from tithes and others. However, from the beginning of the sixteenth century CE, its influence began to gradually wane. This was due to many factors, the most important of which is the Protestant Reformation led by Martin Luther. Reformation paved the way for what the Westerners assert is the dominance of the state and the separation of religion. In his book, The Advent of Democracy Volume 1 The Modem Revolution (French: L'avenement de la democratie I La revolution moderne), Marcel Gauchet said, “Luther's operation strikes at the principle of mediation at the heart, at the auspices of the Church, the pivotal institution which materialized it in the Christian world... The questioning of what the unity between the Heaven and the Earth engages over, is the first step of the modern era. (French: L’operation de Luther frappe le principe de mediation au coeur, sous les traits de I’Eglise, I’institution pivot qui le materialisait dans le monde Chretien... La remise en question de I’unite du Ciel et de la Terre qu’elle engage est le premier pas de I’ere moderne.)”.

Protestantizmin ortaya çıkmasının bir sonucu olarak İngiltere, Katolik öğretiyi terk etti ve kraliyet üstünlüğünü vurgulamak amacıyla Anglikan Kilisesi'ni kurdu; böylece Roma'dan ve Papalık otoritesinden ayrıldı. Ardından, Habsburg monarşisi, İspanyol İmparatorluğu, Fransa, İsveç, Danimarka-Norveç ve Germen devletlerinin katıldığı Otuz Yıl Savaşı patlak verdi. Savaş 1648 yılına kadar sürdü; bu yılda dini savaşı sona erdiren Vestfalya Barışı'nı oluşturan antlaşmaların imzalanmaya başlandığı yıldır. Bu antlaşmanın, kilise mallarının laikleştirilmesine ilişkin hükmü de içermesi nedeniyle, yani bu malların dini olmayan otoritelere, yani dünyevi devlet yönetimlerine devredilmesi anlamına gelmesi nedeniyle, modern ulus devletin ortaya çıkışının başlangıçlarını işaret etti. Tüm bunlar, coğrafi keşif döneminin ardından Avrupa'nın yaşadığı ekonomik gelişmelerle aynı döneme denk geldi. Ayrıca, daha önce bahsedilen entelektüel ve bilimsel devrimler aracılığıyla Kilise'ye, onun öğretilerine ve bilgisine dair bakış açısındaki değişimle de eş zamanlıydı.

As a result of the emergence of Protestantism, England abandoned the Catholic doctrine and established the Anglican Church to emphasize royal supremacy over it, separating from Rome and the Papal authority. Then the Thirty Years War broke out, in which the Hapsburg monarchy, the Spanish Empire, France, Sweden, Denmark-Norway and Germanic entities participated. The war continued until 1648, the year in which the treaties constituting the Peace of Westphalia began to be signed, ending the religious war. It marked the beginnings of the emergence of the modern nation state, as it included the reference to the secularization of church assets, meaning that they were transferred to non-religious authorities, i.e. temporal state authorities. All of this coincided with economic developments witnessed by Europe, after the stage of geographical discoveries. Also, it coincided with the change in view about the Church, its teachings and knowledge, through the intellectual and scientific revolutions that has been mentioned previously.

Tüm bu etkenlerin bir sonucu olarak Avrupa, 1789 Fransız Devrimi'nin ilkelerinin de teyit ettiği üzere, din ile hayatın ayrılmasına elverişli bir atmosfer içinde on sekizinci yüzyıla girdi. Bu fikir, on dokuzuncu yüzyılın sonu ve yirminci yüzyılın başına kadar pekiştirilip uygulanmadı; daha sonra bu, laiklik olarak bilinmeye başlandı. Laikliğin kökeni, dünya (^) anlamından değil, bilgi ya da bilim (<^) anlamından değil, dünyevilik ve dünyaya ait olma anlamındadır. Frankofon ve Katolik ülkelerde buna "LaTcite" denir. Laikliği benimseyen tüm Batı ülkelerinin bunu anayasalarında hüküm altına almadığını belirtmekte fayda var. Bunun yerine, İngiltere gibi bazıları belirli bir kiliseyi ya da belirli bir dini devletin dini olarak belirler. Buna karşılık Fransa, bir karşıt örnek olarak, 1905 tarihli esasa dayanarak, dinin hükümet işlerine karışmasını engelleyen Fransa Anayasası'nın 1. maddesini yürürlüğe koymuştur.

As a result of all these factors, Europe welcomed the eighteenth century CE within an atmosphere conducive to separating religion from life, as affirmed by the principles of the French Revolution of 1789. The idea was not consolidated and implemented until the end of the nineteenth century CE and the beginning of the twentieth century CE, when it was later known as secularism. The origin of secularism is in the sense of Earthliness and worldliness from the sense of the world (^) and not from knowledge or science (<^). It is called LaTcite in the Francophone and Catholic nations. It is worthy of mention that not all Western nations that adopted secularism, stipulated secularism in their constitutions. Instead, some, like England, stipulate a particular church or a particular religion as the religion of the state. However, France, as a contrasting example, enacted Article 1 of the French Constitution discouraging religious involvement in government affairs, based on the 1905

Fransız Kilise ve Devlet'in Ayrılığı Kanunu (Fransızca: Loi du 9 décembre 1905 concernant la séparation des Eglises et de l'État). Tarihsel, entelektüel ve siyasi açılardan bir anomali olarak değerlendirilmektedir. Bu nedenle bazı Batılılar, laikliği (Laïcité) ve sekülerizmi birbirinden ayırmaktadır; çünkü Laïcité, Fransa'nın anayasal olarak öngördüğü sekülerizmdir.

French law on the Separation of the Churches and the State (French: Loi du 9 decembre 1905 concernant la separation des Eglises et de I’Etat). It is considered an anomaly in the context of historical, intellectual and political considerations. That is why, some Westerners differentiate between secularism and Laicite as Laicite is the secularism stipulated by France constitutionally.

Laiklik genellikle Kilise'nin devletten ayrılması olarak tanımlanır. Ancak bu ilk tanım ne felsefeyi tam olarak kapsar ne de doktrinini tam olarak açıklar. Bunun yerine yalnızca sonucu ifade eder; bu sonuç da Batı'nın dinin hayattan ayrılması kanaatine ulaşmış olmasıdır. Bu, Batı'nın on sekizinci yüzyıldan beri hem doktriner hem de felsefi alanlarda izlediği laiklik kavramıdır. Ancak en belirgin özellikler pratikte, laikliği simgeleyen iki kurum tarafından belirlenir. Bunlardan biri, eski inanç ve öğretileriyle dini ifade eden bir kurum olarak Kilise; diğeri ise modern, rasyonalist biçimleriyle hayatı ifade eden bir kurum olarak devlettir.

Secularism is often defined as the separation of the Church from the state. However, this first definition neither completely encapsulates the philosophy nor fully elucidates its doctrine. Instead it only expresses the consequence, which is that the West reached the conviction of separating of religion from life. This is the concept of secularism followed by the West since the eighteenth century, in both doctrinal and philosophical realms. However, the most distinct characteristics are practically determined by the two bodies that symbolize secularism. They are, on the one hand, the Church, as a body expressing the religion with its ancient beliefs and teachings, and, on the other hand, the state as a body expressing life with its modern, rationalist modalities.

Batı'nın kendi tanımlarında laiklik veya laisite'nin gerçekliği, ikinci bir tanım olarak da görünür: dinin hayattan ayrılması. Örneğin Maurice Barbier, La Laicite adlı kitabında şöyle der: "Geniş anlamıyla laiklik, din ile dünyevi gerçeklikler (les realites profanes) arasındaki ayrılıktır." Bu tanım, bu dünyevi gerçekliklerin ne dinin kapsamına alınabileceğini ne de dinin etkisine tabi olduğunu varsayar. Burada din dediğimiz şey; inançlar, herhangi bir grup ya da herhangi bir dini otorite anlamına gelir. Böylece Batı'da felsefenin teolojiden bağımsız olduğunu görürüz. Çeşitli bilimler Hristiyanlık çerçevesinin dışında oluşmuştur. Nitekim bilimler zaman zaman Hristiyanlığın tam karşısında yer almıştır. Benzer şekilde siyasi, toplumsal, kültürel ve diğer tüm insani gerçekliklerin de dinden bağımsız olması gerekir. Bu, uzun süreli ayrılma yoluyla gerçekleşmiştir ve bizim sekülerleşme ya da laikleşme dediğimiz süreç budur.

The reality of secularism or Laicite, in the definitions of the Westerners themselves, also appears as a second definition, the separation of religion from life. For example, Maurice Barbier says in his book La Laicite, “In its broad sense, Laicite means the separation between the religion and worldly realities (les realites profanes).” It assumes that these worldly realities are subject neither to the inclusion nor influence of religion. What is meant by religion is beliefs or any group or any religious authority. Thus, we see that the philosophy in the West is independent of theology. Various sciences were formed outside the framework of Christianity. Indeed, the sciences were polar opposites to Christianity at times. Similarly, all the human realities such as political, social and cultural and other realities, are to be independent of religion. This was achieved by the long-term separation, which is what we call secularization or laicization.

Bu nedenle, herhangi bir toplumu, düşünce ya da ahlakı, dinsel etkiden tamamen arınmış ve yalnızca rasyonalist ya da hümanist rejimlerdeki ilkeleri izliyorsa, LaTcite olarak nitelendirebiliriz. Dar anlamda, örneğin eğitimi LaTcite olarak nitelendirebiliriz; yani herhangi bir mezhepsel (denominasyonel) ya da dinsel özellik içermeyen bir eğitim olarak. Filozof Charles Taylor, A Secular Age (Seküler Bir Çağ) adlı kitabında, Batı'da benimsenen laiklik tanımlarını üçe ayırır: "Laikliğin bir anlayışı, kamusal alanlar açısından tanımlanmasıdır. Bu alanların iddia edildiği gibi Tanrı'dan ya da nihai gerçeklikten herhangi bir gönderimden arındırıldığı söylenir. Ya da diğer taraftan bakıldığında, ekonomik, siyasal, kültürel, eğitsel, mesleki, boş zaman gibi çeşitli etkinlik alanları içinde hareket ederken izlediğimiz normlar ve ilkeler, yürüttüğümüz tartışmalar genellikle bizi Tanrı'ya ya da herhangi bir dinsel inanca yönlendirmez; hareket ettiğimiz gerekçeler her alanın kendi 'rasyonalitesine' içkindir: ekonomide azami kazanç, siyasette en çok sayıda insana en büyük fayda ve benzeri. Bu, Hristiyan inancının, çoğu zaman din adamlarının ağzından, bu alanların hiçbirinde kolayca göz ardı edilemeyecek yetkili hükümler koyduğu önceki dönemlerle keskin bir tezat oluşturur; örneğin faizin yasaklanması ya da ortodoksinin zorla uygulatılması yükümlülüğü gibi."

It is for this reason that we can characterize any society or thought or morality as LaTcite, if it is completely devoid of any religious influence, and if it only follows the principles within the rationalist or humanist regimes. In the narrow sense of the word, we can characterize education in LaTcite, for example, as not containing any sectarian (denominational) or religious characteristics. The philosopher Charles Taylor, in his book, A Secular Age, distinguishes between three definitions of secularism held in the West, “One understanding of secularity then is in terms of public spaces. These have been allegedly emptied of God, or of any reference to ultimate reality. Or taken from another side, as we function within various spheres of activity—economic, political, cultural, educational, professional, recreational—the norms and principles we follow, the deliberations we engage in, generally don’t refer us to God or to any religious beliefs; the considerations we act on are internal to the “rationality” of each sphere—maximum gain within the economy, the greatest benefit to the greatest number in the political area, and so on. This is in striking contrast to earlier periods, when Christian faith laid down authoritative prescriptions, often through the mouths of the clergy, which could not be easily ignored in any of these domains, such as the ban on usury, or the obligation to enforce orthodoxy.”.

Batı'daki laikliğin üçüncü tanımı ise dinin küçümsenmesine odaklanıyordu. Charles Taylor'ın sözleriyle: "Çocukken, kendimizi sevgi ve ilgiyle çevrili görmek zorundayızdır, yoksa büzüşüp kalırız. Ancak büyürken, bu ilgi çevresinin insan alanının ötesine uzanamayacağı, ve çoğunlukla bu alanın içinde bile pek uzağa ulaşmadığı gerçeğiyle yüzleşmeyi öğrenmek zorundayız. Ama bu geçiş zordur. Bu yüzden, iyilikseven bir Tanrı tarafından yaratılmış, koruyucu bir dünya tasarlarız... Dolayısıyla din, çocuksu bir cesaret eksikliğinden doğar. Erkekler gibi ayağa kalkmalı ve gerçeklikle yüzleşmeliyiz."

As for the third Western definition of secularism, it focused on the denigration of religion. In the words of Charles Taylor, “As children, we have to see ourselves as surrounded by love and concern, or we shrivel up. But in growing up, we have to learn to face the fact that this environment of concern can’t extend beyond the human sphere, and mostly doesn’t extend very far within it. But this transition is hard. So we project a world which is providential, created by a benign God... So religion emanates from a childish lack of courage. We need to stand up like men, and face reality.”.

Bazı Batılı düşünürler laiklik-laïcité'yi tek, tutarlı bir siyasi-felsefi paradigma olarak görmeksizin sınıflandırmaya devam etmektedir. Yine de başka düşünürler onu Fransız ve Anglo-Sakson laiklik gelenekleri olarak alt bölümlere ayırmaktadır. Bunlardan bazıları laikliği "yumuşak" ve "sert" varyantlara ayırmıştır. Bazıları ise laikliği, ABD'deki gibi dine daha fazla hoşgörü gösteren "açık laiklik" (laïcité ouverte) ile Fransa'ya daha benzeyen "militan laiklik" (laïcité militante) olarak sınıflandırmıştır. Bazıları laikliği ateist ve ateist olmayan varyantlar olarak sınıflandırmıştır. Bunlar arasında laikliği kısmi veya kapsamlı biçimlere ayıranlar da vardır, vb. Müslümanlar arasında yaygın olan bu sınıflandırmaların, özellikle de laikliğin kısmi ve kapsamlı ayrımının, laiklik veya laïcité'nin doğasındaki gerçekliğini değiştirmediği görülmektedir. Laikliğin doğası, dinin hayattan ayrılması, bunun da sonuçta dinin devletten ayrılmasını doğurmasıdır. Kısmi laiklik yalnızca pragmatik, işlevsel bir görüş değildir. Aksine kısmi laiklik, dinin insanların işlerini yönetme ve düzenleme konusundaki geçerliliğini tanımayan, akılcı felsefeye dayanan entelektüel bir bakış açısıdır. Bazılarının iddia ettiği gibi, laik çözümlerin işlevsel yönü entelektüel ve felsefi yönlerinden ayrılamaz. Bunun nedeni, kısmi laikliği savunan kişinin bu yaklaşımın doğruluğunu ve geçerliliğini entelektüel ve felsefi olarak temellendirmek zorunda olmasıdır. Dolayısıyla laiklik-laïcité, dinin hayattan ayrılmasıdır. Laiklik, Batı'nın inancı, entelektüel temeli ve entelektüel önderliğidir.

Some Western thinkers go on to classify secularism- Laicite, without regarding it as a single, cohesive political- philosophical paradigm. Yet other thinkers sub-divide it into French and Anglo-Saxon secularist traditions. Some of them sub-classified secularism into “soft” and “hard” variants. Some of them classified as Laicite ouverte (open secularism), with greater tolerance of religion as in the US, and Laicite militante (militant secularism), which is more like France. Some of them classified secularism into atheist and non-atheist variants. Amongst them are those who sub-classified secularism into partial or comprehensive and so on. All these classifications, particularly the partial and comprehensive divisions of secularism, that are common amongst some of the Muslims, do not change the reality of secularism or Laicite in its nature. Secularism’s nature is that of separating the religion from life, which in turns results in the separation of religion from the state. Partial secularism is not just a pragmatic, operational view. Instead, partial secularism is an intellectual viewpoint based on the rationalist philosophy, which does not recognize the validity of religion to rule and take care of the affairs of people. The operational aspect of secular solutions cannot be separated from the intellectual and philosophical aspects, as some may hold. This is because the one who advocates partial secularism needs to justify the truth and validity of the approach, intellectually and philosophically. Therefore, secularism-Laicite is the separation of religion from life. Secularism is the creed, intellectual basis and intellectual leadership of the West.

Batı'da laikliğin bir inanç (akide) olması, onun Batı tarafından kesin olarak benimsenen temel düşünce olmasındandır. Laiklik, Batı tarafından insanlığın en büyük sorununa çözüm olarak görülür; evren, insan ve hayat hakkında, bu dünya hayatından önce ve sonrasıyla olan tüm ilişkilerini kapsayan bütüncül bir bakış açısını temsil eder. Laikliğin Batı'nın fikri temeli olması ise, onun üzerine tüm alt düşüncelerin (dalların) inşa edildiği temel (esas) olmasındandır. Yaşam sisteminin ortaya çıktığı kaynak da budur. Laikliğin Batı'nın fikri önderliği olması ise, Batı'nın laikliği benimseyen herkesi hayat hakkında belirli bir bakış açısına, belirli bir yaşam tarzına ve düşünceleri, olguları ve olayları belirli bir açıdan değerlendirmek için ortak bir ölçüye yöneltmesindendir.

As for secularism being the creed of the West, this is because it is the fundamental thought affirmed by the West conclusively. Secularism is considered by the West as the solution for the greatest problem of humankind, representing a comprehensive viewpoint about universe, man and life, in all of their relationships with what is before and after this worldly life. As for secularism being the intellectual basis of the West, this is because it is the foundation (usoo/) upon which all the sub-thoughts (branches) are built. It is the foundation from which the system for living emerges. As for secularism being the intellectual leadership of the West, this is because the West leads all those who adopt secularism into a specific viewpoint about life, into a specific way of living and into a shared criterion for judging thoughts, facts and events, all from a specific angle.

Laiklik, bir inanç, entelektüel temel ve entelektüel önderlik olarak bakımından bozulmuştur. Bu bozulma, birkaç yönden kaynaklanmaktadır; bunlardan bazıları şunlardır:

Secularism is corrupted with respect to its being a creed, intellectual basis and intellectual leadership. Its corruption arises from several aspects, some of which are: