انسان بر اساس آنچه از فکر درباره‌ی انسان، زندگی و هستی، و درباره‌ی رابطه‌ی آنها در مجموع با آنچه پیش از این زندگی بوده و آنچه پس از آن خواهد آمد، در خود حمل می‌کند، زنده می‌شود (یَنهَضُ). از این رو، برای آنکه انسان زنده شود (یَنهَض)، لازم است فکر کنونی او را به‌طور بنیادین و جامع تغییر داد و فکری دیگر در او پدید آورد. زیرا این فکر است که مفاهیم درباره‌ی اشیا را پدید می‌آورد و آنها را تثبیت می‌کند. انسان رفتار (سلوک) خود را در این زندگی بر اساس مفاهیمش درباره‌ی آن شکل می‌دهد. پس مفاهیم انسان درباره‌ی کسی که دوستش دارد، رفتار او را نسبت به آن شخص شکل می‌دهد. این برخلاف رفتار او نسبت به کسی است که او را ناپسند می‌داند و مفاهیم نفرت نسبت به او دارد. همچنین او نسبت به کسی که نمی‌شناسد یا هیچ مفهومی درباره‌ی او ندارد، رفتاری متفاوت نشان خواهد داد. بنابراین، رفتار انسان به مفاهیم او پیوند دارد و هرگاه بخواهیم رفتار انسان منحرف را تغییر دهیم و آن را اصلاح کنیم، ناگزیر باید نخست مفاهیم او را تغییر دهیم. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Man revives (yanhaDu) according to what he carries of thought (fikr) about man, life and the universe, and about their relationship, as a whole, with what preceded this life and what comes after it. Hence, in order for man to revive (yanhaD), it is necessary to radically and comprehensively change his current thought (fikr) and generate another thought (fikr) for him. This is because it is the thought (fikr) that generates the concepts about things and consolidates them. Man shapes his behaviour (sulook) in this life according to his concepts (mafaaheem) about it. So, man's concepts (mafaaheem) about a person he likes shapes his behaviour (sulook) towards him. This is in contrast with his behaviour towards a person he dislikes and holds concepts of hatred. Also he will exhibit different behaviour (sulook) towards a person he does not know or holds any concepts (mafaaheem) about. So, human behaviour (sulook) is linked to man's concepts (mafaaheem) and when we wish to change the behaviour (sulook) of the declined man and make it refined, it is imperative to change his concepts (mafaaheem) first. Allah (swt) says:

«خداوند وضعیت هیچ قومی را تغییر نمی‌دهد، مگر آنکه آنچه را در خودشان است تغییر دهند.» [Ar-Ra’d: 11]

"Allah does not change the circumstances of any people until they have changed what is within themselves." [Ar-Ra’d: 11]

تنها راه تغییر مفاهیم انسان، ایجاد تفکر درباره این زندگی است تا مفاهیم درستی درباره آن برپا شود. تفکر درباره این زندگی تا زمانی که تفکر درباره انسان، زندگی و جهان، و درباره آنچه پیش از این زندگی بوده و آنچه پس از آن خواهد آمد، و پیوند آن با آنچه پیش و پس از آن است، ایجاد نشود، به طور مثمر ثمر تثبیت نخواهد شد. این امر با ارائه اندیشه کلی (الفکرة الکلیة) درباره انسان، زندگی و جهان محقق می‌شود، زیرا این اندیشه، پایه فکری (القاعدة الفکریة) است که همه اندیشه‌ها درباره این زندگی بر آن بنا می‌شوند. ارائه این فکره کلی درباره این امور، راه‌حل بزرگ‌ترین مشکل انسان است. با حل این مشکل، همه مشکلات دیگر نیز حل می‌شوند، زیرا آنها در مقایسه با مشکل اصلی یا جزئی‌اند یا از آن منشعب می‌شوند. این راه‌حل به نهضت (نهضة) درست نخواهد انجامید، مگر آنکه راه‌حلی حقیقی باشد که با فطرت انسان سازگار است، ذهن را قانع می‌کند و بدین‌سان قلب را از آرامش لبریز می‌سازد.

The only way to change man's concepts (mafaaheem) is by generating thought (fikr) about this life in order to set up the correct concepts (mafaaheem) about it. Thought about this life will not be productively consolidated unless the thought about man, life and the universe and about what preceded this life as well as what comes after this life, and its relationship with what is before and after it, is generated. This can be achieved by giving the comprehensive idea (al-fikrah al kulliyah) about man, life and the universe, because it is the intellectual basis (al-qa 'idah al-fikriyyah) upon which all ideas about this life are built. Giving this comprehensive thought (fikrah) about these matters is the solution to man's greatest problem. Once this problem is solved all other problems are solved, because they are either partial compared to the main problem or branch from it. This solution wouldn't lead to the correct revival (nahDah), unless it is a true solution which is compatible with man's innate nature (fitrah) and convinces the mind and thus fills the heart with tranquillity.

حقیقی راہ حل روشن فکر (الفکر المستنیر) کے ذریعے ہی حاصل ہو سکتا ہے، جو کائنات، انسان اور زندگی کے بارے میں ہو۔ لہٰذا جو لوگ احیاء (نَہضہ) کی آرزو رکھتے ہیں اور بلندی (رُقیّ) کی راہ پر چلنا چاہتے ہیں، انہیں پہلے اس مسئلے کو فکر سے کام لے کر درست طریقے سے حل کرنا ہوگا۔ یہ حل اور کچھ نہیں بلکہ وہ عقیدہ ہے جو فکری بنیاد (القاعدۃ الفکریۃ) کا کام دیتا ہے، اور اسی پر انسان کے رویے اور اس زندگی کے نظاموں کے بارے میں ہر تفصیلی فکر کی عمارت کھڑی کی جاتی ہے۔

The true solution cannot be reached except through the enlightened thought (al-fikr ul-mustaneer) about the universe, man and life. Consequently, those who yearn for revival (nahDah) and pursue the path of elevation (ruqiy), must first solve this problem in a correct manner by utilising enlightened thought (fikr). This solution is none other than the ‘aqeedah which serves as the intellectual basis (al-qa 'idah al-fikriyyah) upon which every detailed thought about man's behaviour and the systems ofthis life are built.

اسلام به بزرگ‌ترین مسئله پاسخ داد و آن را به شیوه‌ای حل کرد که با فطرت انسان سازگار است، عقل او را قانع می‌کند و دلش را از آرامش پر می‌سازد. اسلام پذیرش عقلانی این راه‌حل را شرط پذیرفتن آن قرار داد. از این رو، اسلام بر یک پایه بنا شده است، یعنی عقیده‌ای که بیان می‌کند پشت سر انسان، زندگی و جهان، آفریدگاری (خالق) وجود دارد که همه آن‌ها و هر چیزی را آفریده است: او الله است. این آفریدگار هر چیزی را از نیستی (عدم) آفرید. وجودش ضروری است (واجب الوجود) و آفریده نشده است، زیرا در غیر این صورت آفریدگار نمی‌بود. این که او آفریدگار است، لازم می‌آورد که آفریده نشده باشد و وجودش ضروری باشد، زیرا همه چیز برای هستی خود به او وابسته است و او به هیچ چیز وابسته نیست.

Islam addressed the greatest problem and solved it in a manner that agrees with man's nature (fitrah), convinces his mind, and fills his heart with tranquillity. Islam made the rational acceptance of this solution a condition for embracing it. Therefore, Islam is built upon one basis, i.e. the ‘aqeedah, which states there is behind man, life and the universe a creator (khaaliq), who created all of them and created everything: He is AllahThis Creator created everything out of nothing ('adam). His existence is indispensable (wajib ul-wujood) and He is not created - otherwise, He wouldn't be a Creator. The fact that He is a Creator makes it necessary that He is not created and that His existence is indispensable, because all things depend for their existence on Him and He does not depend on anything.

دلیل اینکه هر چیزی باید آفریننده‌ای داشته باشد این است که اشیایی که ذهن انسان آن‌ها را درک می‌کند، یعنی انسان، زندگی و جهان، محدود، ناتوان، ناقص و نیازمند به چیزی غیر از خودشان هستند. انسان محدود است، زیرا در همه‌ی جنبه‌ها تا حدی رشد می‌کند که نمی‌تواند از آن فراتر رود؛ پس محدود است. زندگی محدود است، زیرا فقط در افراد تجلی می‌یابد و آنچه حواس درک می‌کنند این است که با فرد به پایان می‌رسد؛ پس محدود است. جهان محدود است، زیرا مجموع اجرام آسمانی است و هر جرمی محدود است، و مجموع چیزهای محدود، به‌روشنی خود، محدود است. بنابراین انسان، زندگی و جهان قطعاً محدودند. وقتی در چیز محدود می‌اندیشیم، می‌بینیم که ازلی (نامحدود) نیست، وگرنه محدود نمی‌بود، و از این رو باید توسط چیزی دیگر آفریده شده باشد، و آن آفریدگار انسان، زندگی و جهان است. این آفریدگار یا توسط دیگری آفریده شده، یا خود آفریننده‌ی خویش است، یا ازلی (نامحدود) است که وجودش واجب‌الوجود است. اینکه او توسط دیگری آفریده شده باشد کاملاً نادرست است، زیرا در آن صورت محدود می‌بود. همچنین اینکه او آفریننده‌ی خویش باشد و نتوان او را به‌عقل آفریدگار دانست نیز نادرست است. اما آفریده‌شدن از خود، پیامدش این است که او هم‌زمان توسط خود آفریده شده و خود را می‌آفریند، و این کاملاً بی‌معناست. پس آفریدگار باید ازلی (نامحدود) باشد که وجودش واجب‌الوجود است. او الله (سبحانه و تعالی) است.

The reason that things must have a creator, is because the things which are comprehensible by the mind that is man, life, and the universe, are limited, weak, imperfect, and are in need for something other than themselves. Man is limited, because he grows in every aspect to a certain limit that he cannot surpass, so he is limited. Life is limited, because it manifests itself only in individuals, and what is noticed by the senses is that it is concluded with the individual, thus it is limited. The universe is limited, because it is the sum of celestial bodies, and each body is limited; and the sum of limited things is self-evidently limited. Thus, man, life, and the universe are definitely limited. When we ponder on the limited (thing), we see that it is not azali (eternal - limitless), otherwise it would not have been limited, and therefore, it must be created by something else, which is the Creator of man, life and the universe. This Creator, is either created by someone else, creator of himself, or azali (eternal - limitless) whose existence is indispensable (wajib ul-wujood). It is absolutely false that he is created by someone else, because he would then be limited. It is also false that he is the creator of himself and could not be rationally considered as the Creator. As for being self-created, the ramification of which would be he is created by himself and creating himself simultaneously. This is simply absurd. Hence, the creator must be azali (eternal - limitless) whose existence is indispensable. He is Allah (swt).

هر کسی که توانایی عقلی داشته باشد، می‌تواند از چیزهایی که قابل احساس‌اند دریابد که آن‌ها آفریننده‌ای دارند. زیرا در همه‌ی آن‌ها دیده می‌شود که ناقص، ضعیف و وابسته‌اند، پس قطعاً آفریده شده‌اند. بنابراین، کافی است که توجه انسان به هر چیزی در جهان، زندگی و انسان جلب شود تا از همان چیز به وجود آفریدگار و تدبیرکننده‌ی هستی پی ببرد. از این رو، نگریستن به هر جرم آسمانی از جهان، تأمل در هر جنبه‌ی زندگی، یا درک هر بُعدی از انسان، قطعاً بر وجود الله (سبحانه و تعالی) دلالت دارد. بنابراین می‌بینیم که قرآن کریم توجه انسان را به این امور جلب می‌کند و او را فرمان می‌دهد که در آن‌ها و در پیرامون آن‌ها و در آنچه به آن‌ها مربوط است تأمل کند، و از این تأمل، وجود الله (سبحانه و تعالی) را نتیجه بگیرد. بدین‌سان انسان می‌بیند که چیزها چگونه به چیزهای دیگر نیازمندند، پس قطعاً از این امر به وجود الله (سبحانه و تعالی)، آفریدگار، پی می‌برد. صدها آیه‌ی قرآنی وجود دارد که این معنا را بیان می‌کند. در سوره‌ی آل‌عمران، الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Anyone who has the mental faculty can comprehend from things that can be sensed that they have a creator. This is because what is noticed in all of them is that they are imperfect, weak and dependent, so they are definitely created. Therefore, it is sufficient to draw one's attention to anything in the universe, life and man to conclude from that the existence of the Creator and Organiser. Hence, looking at any celestial body of the universe, contemplating upon any facet of life, or comprehending any aspect of man, indicates definitely of the existence of Allah (swt). Therefore, we see that the Qur’an draws attention to these things and instructs man to ponder upon them, their surroundings, and what is related to them, and to conclude from his pondering the existence of Allah (swt). Thus man looks at things how they are in need of other things, so he definitely concludes from this the existence of Allah (swt), the Creator. There are hundreds of Qur’anic ayat expressing this meaning. In surat Aali-Imran, Allah (swt) says:

آگاه باشید! بی‌گمان در آفرینش آسمان‌ها و زمین و در پی‌درپی آمدن شب و روز، برای خردمندان نشانه‌هایی است. [Aali-Imran: 190]

"Behold! In the creation of the heavens and the earth and the alteration of night and day, these are indeed signs for men of understanding." [Aali-Imran: 190]

و در سورۃ الروم،

and in surat ar-Rum,

و از نشانه‌های اوست آفرینش آسمان‌ها و زمین، و اختلاف زبان‌ها و رنگ‌های شما. آگاه باشید! در این، قطعاً نشانه‌هایی است برای دانشمندان. [Ar-Rum: 22]

"And of His signs is the creation of the heavens and the earth, and the difference of your languages and colours. Behold! herein indeed are signs for men of knowledge." [Ar-Rum: 22]

و در سورۃ الغاشیہ،

and in surat al-Ghashiya,

«آیا به شتران نمی‌نگرند که چگونه آفریده شده‌اند! و به آسمان که چگونه برافراشته شده است! و به کوه‌ها که چگونه نصب شده‌اند! و به زمین که چگونه گسترده شده است!» [الغاشیه: ۱۷-۲۰] و در سورۃ الطارق،

"Will they not look at the camels, how they are created! And the heaven, how it is raised! And the mountains, how they are set up! And the earth, how it is spread!" [Al-Ghashiya: 17-20] and in surat at-Tariq,

پس انسان باید بیندیشد که از چه چیزی آفریده شده است. او از آبی جهنده آفریده شده که از میان صلب و ترائب بیرون می‌آید. [At-Tariq: 5-7]

"So let man reflect, from what he is created. He is created from a gushing fluid, that is issued from between the loins and ribs." [At-Tariq: 5-7]

و در سورۀ البقرۀ،

and in surat al-Baqarah,

«بی‌گمان، در آفرینش آسمان‌ها و زمین، و در پی‌درپی آمدن شب و روز، و در کشتی‌هایی که در دریا با آنچه برای مردم سودمند است روانند، و در آبی که خداوند از آسمان فرو می‌فرستد و با آن زمین را پس از مرگش زنده می‌کند، و در آن جانوران گوناگون را پراکنده می‌سازد، و در گردش بادها و ابرهایی که میان آسمان و زمین رام و فرمانبردارند، برای مردمی که خرد دارند، نشانه‌هایی (بر فرمانروایی خداوند) است.» [Al-Baqarah: 164]

" Behold! in the creation of the heavens and the earth and the difference of night and day, and the ships which run upon the sea with that which is of use to men, and the water which Allah sends down from the sky, thereby reviving the earth after its death, and dispersing all kinds of beasts therein, and in the ordinance of the winds, and the clouds obedient between heaven and earth are signs (of Allah's sovereignty) for people who have sense." [Al-Baqarah: 164]

علاوه بر این، آیات بسیاری وجود دارد که انسان را به تفکّر عمیق در چیزها و محیط اطرافشان و آنچه به آنها مربوط است فرا می‌خواند، و از این راه به وجود آفریدگار و تدبیرکننده‌ی هستی پی می‌برد. بدین ترتیب، ایمان به الله از راه عقل و دلیل روشن، استوار می‌گردد.

In addition, there are so many ayat that call upon man to ponder deeply upon things and their surroundings and that which is related to them, thereby concluding from that the existence of the Creator, the Organiser. Thus belief in Allah is firmly established through reason and clear evidence.

بی‌شک ایمان به خالق، در هر انسانی فطری است. با این حال، این ایمان فطری از راه احساسات او حاصل می‌شود؛ راهی که اگر به‌تنهایی رها شود، نه به نتایج قابل اعتماد می‌انجامد و نه به ثبات. احساسات (وجدان) اغلب ایده‌های افسانه‌ای و بی‌پایه را به اعتقاد اصلی می‌افزایند. این عناصر بی‌دلیلِ باور، فرد را بیشتر از اعتقاد درست دور می‌کنند و او را به کفر و بی‌ایمانی پرت می‌کنند. بت‌پرستی، خرافات و اساطیر، چیزی جز نتیجه‌ی اشتباهات در به‌کارگیری احساسات نیستند. از این رو، اسلام احساسات را تنها راه ایمان باقی نمی‌گذارد؛ تا خداوند را به صفاتی که با الوهیت در تضاد است متصف نکنند، یا خدا را در اجسام مادی حلول‌یافته نپندارند، یا تصور نکنند که با پرستش اشیای مادی می‌توان به او نزدیک شد، که به کفر یا شرک یا توهمات و خرافات می‌انجامد؛ و همه‌ی اینها را ایمان حقیقی نفی می‌کند. به همین دلیل اسلام به‌کارگیری عقل همراه با احساسات را واجب می‌داند و مسلمان را موظف می‌سازد که برای ایمان به خدا از عقلش بهره گیرد، و در عقاید تقلید را ممنوع می‌کند. بنابراین، اسلام عقل را داور ایمان به خدا قرار داده و در عقیده تقلید را حرام کرده است. خداوند می‌فرماید:

Indeed, belief in the Creator, is natural in every human being. However such innate belief comes through his emotions, a path that neither leads to trustworthy results nor to stability if left alone. The emotions (wijdaan) often add mythical and unfounded ideas to the original belief. These unwarranted elements of belief cause one to further stray from the correct belief and catapults one into Kufr and infidelity. Idolatry, superstitions, and mythology are but a result of mistakes of using emotions. Therefore, Islam does not leave the emotions as the only way to belief, so as not to ascribe certain attributes contradictory to deity, or to consider Allah incarnated in material substances, or to perceive the possibility of drawing closer to Him through worshipping material objects thus, leading to Kufr or shirk, or to delusions and superstitions all of which are renounced by true iman. That is why Islam compels the use of the mind with the emotions and obliges the Muslim to use his mind to believe in Allah and forbids imitation in ‘aqeedah. Therefore, Islam assigned the mind as the arbitrator in iman in Allah and forbids imitation in ‘aqeedah. Allah, says:

همانا در آفرینش آسمان‌ها و زمین، و در پی‌درپی آمدن شب و روز، نشانه‌هایی است برای خردمندان. [Aali-Imran: 190]

"Behold! In the creation of the heavens and the earth, and the alteration of night and day, these are indeed signs for men of understanding." [Aali-Imran: 190]

بنابراین بر هر مسلمانی واجب است که ایمانش را از راه تفکر، مطالعه و تأمل به دست آورد، و در ایمان به الله (سبحانه و تعالی) عقلش را داور مطلق قرار دهد. دعوت به نگریستن ژرف در جهان هستی برای فهمیدن قوانین آن و هدایت یافتن به ایمان به آفریدگارش، صدها بار در سوره‌های گوناگون قرآن تکرار شده است. همه‌ی این دعوت‌ها متوجه قوه‌ی فکری انسان است و او را به اندیشیدن ژرف و تعمق فرا می‌خواند تا ایمانش بر پایه‌ی خرد و دلیل روشن استوار باشد، و از اینکه آنچه را پدرانش انجام می‌دادند بی‌بررسی و بی‌سنجش و بی‌آنکه شخصاً به درستی آن اطمینان یابد، بپذیرد، برحذر می‌دارد. این همان ایمانی است که اسلام به آن فرا خوانده است، نه آن چیزی که به نام ایمان گذشتگان خوانده می‌شود. این ایمان، ایمان انسان روشن‌بین و کاملاً مطمئنی است که جستجو و تأمل کرد تا از راه اندیشه و تفکر به یقین استوار به وجود الله (سبحانه و تعالی) رسید.

Therefore it is obligatory (waajib) upon every Muslim to make his belief (Iman) result from, thinking, study and contemplation and to make his mind the absolute arbitrator in the belief (Iman) in Allah (swt). The call to look deeply in the universe so as to understand its laws and to be guided to the iman in its Creator is repeated in the Qur'an hundreds of times in its different surah, all of which are directed to man's intellectual faculty, inviting him to think deeply and to ponder so as his iman be based upon reason and clear evidence, and warning him not to adopt what he found his forefathers doing without investigating it, scrutinizing it, and being personally confident of its correctness. This is the iman which Islam called for, and not the so called faith of the old (people). It is the faith of the enlightened and absolutely assured person who searched and contemplated until he came through contemplation and thinking to the assured conviction in the existence of Allah (swt).

با وجود وظیفهٔ به کار گرفتن عقل برای رسیدن به اعتقاد صحیح به الله (سبحانه و تعالی)، انسان از درک امور فراتر از حدود حواس و توان ذهنی خود ناتوان است. این به آن دلیل است که عقل انسان در مرزهایی محدود است که هرچه رشد و گسترش یابد نمی‌تواند از آن‌ها فراتر رود، و از این رو توانایی درک آن محدود است. بنابراین، عقل از درک ذات الله (سبحانه و تعالی) ناتوان خواهد بود، زیرا او فراتر از انسان، حیات و جهان است و عقل انسان نمی‌تواند آنچه را فراتر از انسان است درک کند. پس عقل بشر توانایی درک ذات الله (سبحانه و تعالی) را ندارد. نباید گفته شود که چگونه انسان با عقلش به الله ایمان می‌آورد در حالی که عقلش ذات الله (سبحانه و تعالی) را درک نمی‌کند. این به آن دلیل است که ایمان، ایمان به وجود الله (سبحانه و تعالی) است، وجودی که از طریق وجود مخلوقاتش، یعنی جهان، انسان و حیات، درک می‌شود. این مخلوقات در محدودهٔ آنچه عقل می‌تواند درک کند قرار دارند و از این رو انسان آن‌ها را درک کرده است؛ و از درک آن‌ها، انسان وجود آفریدگاری (برای این امور) را که الله (سبحانه و تعالی) است دریافته است. بنابراین، ایمان به وجود الله عقلانی و در محدودهٔ توان ذهنی انسان است. این در تقابل با ذات الله (سبحانه و تعالی) است که ناممکن است، زیرا او فراتر از انسان، حیات و جهان است و از این رو فراتر از توان هر عقلی است. عقل از درک آنچه فراتر از مرزهای آن است ناتوان است، به سبب محدودیت ذاتی‌اش در این کار. این محدودیت باید از عواملی باشد که ایمان را تقویت می‌کند، نه منشأ شک و تردید. افزون بر این، از آنجا که ایمان ما به الله (سبحانه و تعالی) از طریق عقل ما حاصل می‌شود، درک ما از وجود او کامل است. و از آنجا که احساس ما از وجود او با عقل پیوند دارد، احساس ما از وجود او کاملاً یقینی است. بدین‌سان، این امر در ما درک کامل و احساس مطمئنی از همهٔ صفات الهی منسوب به آفریدگار پدید می‌آورد. با توجه به همه‌ی این‌ها، روشن می‌شود که با وجود ایمان قاطع‌مان به او، ما نمی‌توانیم ذات الله (سبحانه و تعالی) را درک کنیم. از این رو باید در برابر آنچه او از آن به ما خبر داده تسلیم باشیم، چیزهایی که عقل توانایی فهم یا رسیدن به درکشان را ندارد. این به سبب ناتوانی ذاتی ذهن انسان است؛ زیرا ذهن انسان با معیارهای نسبی و محدودش نمی‌تواند آنچه را فراتر از خودش است درک کند، چون چنین درکی به معیارهای مطلق و نامحدود نیاز دارد، و انسان نه آن معیارها را دارد و نه می‌تواند به دست آورد. اما دلیل نیاز به فرستادگان ﷺ این است که ثابت شده انسان به دست الله (سبحانه و تعالی) آفریده شده و دین‌داری (فطرت) در نهاد انسان است، زیرا یکی از غریزه‌های اوست. بنابراین انسان بنا به سرشت خود آفریدگارش را تقدیس می‌کند، و این تقدیس به معنای عبادت است که همان پیوند میان انسان و آفریدگارش است. رها کردن این پیوند بدون سازمان‌دهی، به آشفتگی و به پرستش غیر آفریدگار خواهد انجامید. از این رو ضروری است که این پیوند با نظامی درست سازمان یابد، نظامی که نمی‌تواند از خود انسان سرچشمه گیرد، زیرا او نمی‌تواند ماهیت آفریدگار را درک کند تا بر اساس آن این پیوند میان خود و آفریدگار را برقرار سازد. پس این نظام باید از جانب آفریدگار باشد. و چون آفریدگار باید این نظام را به انسان برساند، لازم است فرستادگانی ﷺ وجود داشته باشند تا دین الله (سبحانه و تعالی) را به مردم برسانند.

Despite the obligation to use the mind to arrive at the correct belief in Allah (swt), man is unable to comprehend things beyond the boundaries of his senses and mental faculty. This is because man's mind is limited within boundaries it cannot surpass regardless of how much it develops and grows, hence, its ability to comprehend is limited. Therefore, the mind will fall short of comprehending the essence of Allah (swt), because He is beyond man, life and the universe and the human mind cannot comprehend what is beyond man. Thus the human mind is unable to comprehend the essence of Allah (swt). It should not be said how does man believe in Allah with his mind while his mind cannot comprehend the essence of Allah (swt). This is because belief (iman) entails iman in the existence of Allah (swt), whose existence is comprehended through the existence of His creation, i.e. the universe, man and life. These creations are within the limits of what the mind can comprehend and thus, man comprehended them; and from comprehending them, man comprehended the existence of a creator (for these things) who is Allah (swt). Therefore, iman in the existence of Allah is rational and within the limits of man's mental capacity. This is in contrast to the essence of Allah (swt), which is impossible since He is beyond man, life and the universe and hence He is beyond the capability of any mind. The mind is unable to comprehend what is beyond its bounds because of its inherent limitation to do so. This limitation should be one of the factors which strengthen the iman and not a source of suspicion and doubt. Moreover, since our iman in Allah (swt) is reached through our mind, our comprehension of His existence is complete. Since our sensation of His existence is linked with the mind, then our sensation of His existence is absolutely sure. Thus, this initiates in us a complete comprehension and assured feeling of all the divine attributes associated with the Creator. All of this convinces us that we will be unable to comprehend the essence of Allah (swt), despite our firm iman in Him. Therefore, we have to submit to all that He has informed us about, of which the mind is incapable to comprehend or to arrive at its comprehension. This is due to the natural inability of the human mind, by its relative and limited standards, to comprehend what is beyond it; for this comprehension would need absolute and unlimited standards, matters which man neither possess nor can acquire. As for the proof of the need for Messenger (saw)s, it has been proven that man is created by Allah (swt) and that religiousness is innate (fiTri) in man, since it is one of his instincts. Thus, man, by his nature, sanctifies his Creator, and this sanctification means worship, which is the relationship between man and his Creator. Leaving this relationship without organisation will lead to turmoil and to worshipping other than the Creator. Therefore, it is necessary to organise this relationship with a correct system which cannot emanate from man, because he cannot comprehend the nature of the Creator in order to set up this relationship between himself and the Creator. Hence, this system must come from the Creator. Since the Creator has to convey this system to man, therefore there should be Messenger (saw)s to convey to the people the deen of Allah (swt).

مؤیّد دیگرِ نیازِ مردم به پیامبرانِ ﷺ آن است که ارضای غرایز و نیازهای عضوی انسان ضروری است. اگر این ارضا بدون نظامی رها شود، به شکلی نادرست و ناهنجار برآورده خواهد شد و در نتیجه موجب بدبختی انسان می‌گردد. بنابراین، لازم است نظامی برای سامان‌دادن به غرایز و نیازهای عضوی انسان وجود داشته باشد. این نظام از جانب انسان نمی‌آید، زیرا درک او از چگونگیِ سامان‌دادن به غرایز و نیازهای عضوی انسان در معرض اختلاف، تفاوت و تناقض است و از محیطی که در آن زندگی می‌کند تأثیر می‌پذیرد. پس اگر این سامان‌دهی به خود انسان واگذار می‌شد، نظام آن نیز در معرض اختلاف، تفاوت و تناقض قرار می‌گرفت و به بدبختی انسان می‌انجامید. بنابراین، این نظام باید از جانب الله (سبحانه و تعالی) باشد.

Further evidence of the peoples need for Messenger (saw)s is that the satisfaction of man's instincts and organic needs is a necessity. If this satisfaction were left without a system it would lead to an erroneous and abnormal fulfilment and thus result in man's misery. Therefore, it is necessary to have a system to organise man's instincts and organic needs. This system does not come from man, because his understanding of the organisation of man's instincts and organic needs is liable to disparity, differences, contradiction and is influenced by the environment in which he lives. Thus if this organisation was left to man, the system would be liable to disparity, differences and contradiction and would lead to man's misery. Therefore, this system must come from Allah (swt).

در مورد دلیل اینکه قرآن از سوی الله (سبحانه و تعالی) نازل شده است، معروف است که قرآن کتابی عربی است که محمد ﷺ آن را ابلاغ کرده است. بنابراین یا از عرب‌هاست، یا از محمد ﷺ، یا از الله (سبحانه و تعالی)، و ممکن نیست که از غیر این سه باشد، زیرا به زبان و سبک عربی است.

As for the proof that the Qur'an is revealed by Allah (swt), it is well known that the Qur'an is an Arabic book conveyed by Muhammad (saw) . Thus, it is either from the Arabs, from Muhammad (saw), or from Allah (swt), and it is not possible that it be from any other except these three since it is Arabic in language and style.

این ادعا که قرآن از جانب عرب‌ها آمده است نادرست است، زیرا قرآن آنان را به چالش کشید که مانند آن را بیاورند. «بگو: پس ده سوره مانند آن بیاورید». [Hud: 13]

It is false to say that the Qur'an comes from the Arabs because it challenged them to bring forth anything similar to it. "Say, bring ten surahs like unto it." [Hud: 13]

«بگو: پس سورهای همانند آن بیاورید.» [Yunus: 38]

"Say, bring one surah like unto it." [Yunus: 38]

آنان کوشیدند مانندِ آن را بیاورند، اما ناتوان ماندند. از این رو، این کتاب سخنِ انسان‌ها نیست، زیرا با وجودِ آنکه به آوردنِ مانندش فراخوانده شدند و کوشیدند، نتوانستند مانندش را بیاورند. همچنین این ادعا که آن از محمد ﷺ است نادرست است، زیرا محمد ﷺ یکی از عرب‌هاست و هر اندازه که نبوغش بلند باشد، انسانی است و عضوی از جامعه و ملت خود. از آنجا که خودِ عرب‌ها از آوردنِ مانندِ آن ناتوان ماندند، این حکم دربارهٔ محمد ﷺ، آن عرب، نیز صادق است که او هم نتوانست مانندش را بیاورد. پس آن از او نیست. افزون بر این، محمد ﷺ احادیثِ صحیح و احادیثِ متواتر از خود به جا گذاشته است که صحتشان جای تردید ندارد. اگر هر یک از این احادیث با هر آیه‌ای از قرآن مقایسه شود، از نظر سبک هیچ شباهتی میان آن‌ها نخواهد بود. او ﷺ آیهٔ وحی‌شده را تلاوت می‌کرد و همزمان حدیث را بیان می‌فرمود، و با این همه میان آن‌ها از نظر سبک تفاوت وجود داشت. هرگاه کسی بخواهد سخنِ خود را به شیوه‌های گوناگون بیان کند، باز هم سبکش یکسان باقی می‌ماند، زیرا سبک بخشی از وجود اوست. از آنجا که میان حدیث و آیه از نظر سبک شباهتی نیست، قرآن به‌طور کامل سخنِ محمد ﷺ نیست. افزون بر این، هیچ‌یک از عرب‌ها که بیش از همه با شیوه‌های سخن عربی آشنا بودند ادعا نکرد که قرآن سخنِ محمد ﷺ است یا به سخنِ او شباهت دارد. تنها چیزی که ادعا کردند این بود که محمد ﷺ آن را از جوانی مسیحی به نام جَبر فراگرفته است. خداوند (سبحانه و تعالی) ادعای آنان را رد کرد و فرمود:

They tried to bring the like of it but they failed to do so. Hence, this book is not of their speech because they were unable to bring the like, of it, though it challenged them, and they tried to bring the like of it. It is also false to say that it is from Muhammad (saw) , since Muhammad (saw) is one of the Arabs, and whatever the height of his genius, he is a human being and a member of his community and nation. Since the Arabs themselves had failed to bring the like of it, this also applies to Muhammad (saw) , the Arab, that he could not bring the like of it. Thus, it is not from him. Moreover, Muhammad (saw) has left saheeh ahaadeeth and mutawaatir ahaadeeth, whose authenticity is beyond doubt. If any of these ahaadeeth were to be compared with any verse of the Qur'an, there would be no similarity between them in style. He (saw) used to utter the revealed verse and say the hadeeth at the same time and yet there is a difference between them in style. Whenever any man attempts to diversify his speech, it will remain similar in style, because it is a part of him. Since there is no similarity between the hadeeth and the verse in style, the Qur'an is absolutely not Muhammad (saw) speech. Besides this, none of the Arabs, who were the most versed with the styles of the Arabic speech, alleged that the Qur'an is Muhammad (saw) speech, or that it is similar to his speech. The only thing that they claimed was that Muhammad (saw) had brought it from a Christian youth called Jabr. Allah (swt) refuted what they claimed and said:

ما می‌دانیم که آنان می‌گویند: «این [پیامبر] را فقط یک آدم می‌آموزد.» زبان کسی که آنان با بدی به او اشاره می‌کنند، آشکارا بیگانه است، در حالی که این [قرآن] به زبان عربی روشن و خالص است. [An-Nahl: 103]

"We know indeed that they say it is a man that taught him. The tongue of him they wickedly point to is notably foreign, while this is Arabic, pure and clear." [An-Nahl: 103]

از آنجا که ثابت شده است که قرآن نه سخن عرب است و نه سخن محمد ﷺ، قطعاً سخن الله (سبحانه و تعالی) است، و در نتیجه برای آورنده‌اش معجزه به شمار می‌رود.

Since it is proved that the Qur'an is neither the speech of the Arabs nor the speech of Muhammad (saw) , it is definitely the speech of Allah (swt), and consequently it is a miracle for the one who brought it.

چون محمد (صلی الله علیه وسلم) قرآن را آورد، و قرآن کلام الله (سبحانه و تعالی) و قانون الهی اوست، و چون جز پیامبران و فرستادگان (صلی الله علیه وسلم) هیچ کس شریعت الله (سبحانه و تعالی) را نمی‌آورد، بنابراین بر اساس دلیل عقلی، محمد (صلی الله علیه وسلم) قطعاً پیامبر و فرستاده (صلی الله علیه وسلم) است.

Because Muhammad (saw) brought the Qur'an, and the Qur'an is the speech of Allah (swt) and His divine law, and because no one brings Allah's (swt) Shari’ah (law) except the Prophets and the Messenger (saw)s, then accordingly Muhammad (saw) must definitely be a prophet and Messenger (saw), by rational proof.

این یک دلیل عقلی است بر ایمان به الله (سبحانه و تعالی) و به رسالت محمد ﷺ، و بر این که قرآن کلام الله (سبحانه و تعالی) است.

This is an intellectual proof for the iman in Allah (swt) and in the message of Muhammad (saw), and that the Qur'an is the speech of Allah (swt).

بنابراین، ایمان به الله (سبحانه و تعالی) از راه عقلی حاصل می‌شود و این ایمان باید از راه عقلی باشد. از این رو، این ایمان پایه‌ای می‌شود که ایمان به همه امور فراتر از حواس ما و به همه آنچه الله (سبحانه و تعالی) ما را از آن آگاه کرده، بر آن بنا می‌شود. زیرا ما به الله (سبحانه و تعالی) ایمان داریم که دارای صفات کمال است، پس قطعاً باید به هر آنچه او ما را از آن آگاه کرده ایمان بیاوریم، خواه درک عقلی شود یا فراتر از توان عقل باشد، صرفاً به این سبب که الله (سبحانه و تعالی) ما را از آن آگاه کرده است. ما باید به روز رستاخیز (بعث)، به بهشت (جنت) و دوزخ (نار)، به حساب (حساب) و عذاب (عذاب)، به فرشتگان (ملائکه)، به جن، به شیاطین و به همه دیگر چیزهایی که قرآن یا حدیث متواتر از آنها یاد کرده‌اند ایمان بیاوریم. این ایمان، هرچند از راه نقل و شنیدن (نقلی) است، در اصل عقلی است، زیرا اصل آن به وسیله عقل ثابت شده است. بنابراین، عقیده مسلمان باید بر عقل یا بر آنچه اصلش به وسیله عقل ثابت شده تکیه داشته باشد. پس مسلمانان باید تنها به آنچه از راه عقلی یا از راه نصوص قطعی و صریح ثابت شده، یعنی آنچه با قرآن و حدیث متواتر ثابت شده، ایمان بیاورند. هر آنچه از این دو راه ثابت نشده باشد، یعنی نه با عقل و نه با متن کتاب و حدیث قطعی، ایمان به آن جایز نیست، زیرا عقاید تنها باید با یقین پذیرفته شوند.

Consequently, the iman in Allah (swt) comes through the rational way and this iman must be by the rational way. Thus, as such, it becomes the basis upon which the iman in all matters beyond our senses and in all of that which Allah (swt) informed us is built. This is because we believe in Allah (swt), Who has the divine attributes, we must definitely believe in everything that He has informed us of, whether it is mentally comprehended or it is beyond the minds capability, simply because Allah (swt) informed us of it. We must believe in the Day of Resurrection (ba'ath), in paradise (jannah) and hell (naar), in reckoning (hisaab) and punishment ('adhaah), in angels (malaaikah), in jinn, in ShayaaTeen and all others that the Qur'an or a hadeeth mutawaatir have mentioned. This iman, though it is through narration and hearing (textual) it is originally rational, because its origin was proven by the mind (intellect). Therefore, the Muslim's ‘aqeedah must depend on the mind or on that whose origin is proven through the mind. Thus, Muslims must believe only in what is proven intellectually through the rational way or the definite and decisive texts, that is, what is proven by the Qur'an and the hadeeth mutawaatir. Anything not proven through these two methods: the mind and the text of the book and of the definite hadeeth is prohibited to believe in, because creeds (a'qaaid) should not be taken except with certainty (yaqeen).

پس باید به آنچه پیش از این زندگی است، یعنی الله (سبحانه و تعالی)، و به آنچه پس از آن است، یعنی روز قیامت، ایمان وجود داشته باشد. از آن‌جا که فرمان‌های الله (سبحانه و تعالی) علاوه بر رابطهٔ آفرینش، رابطهٔ زندگی این جهان با آنچه پیش از آن است را تشکیل می‌دهد، و حسابرسی اعمال انسان در این زندگی، رابطهٔ آنچه پس از این زندگی است با این زندگی را، علاوه بر رابطهٔ روز داوری، تشکیل می‌دهد، پس باید میان این زندگی با آنچه پیش از آن و آنچه پس از آن رابطه‌ای وجود داشته باشد. افزون بر این، وضعیت انسان در این زندگی باید در چارچوب این رابطه محدود شود. به بیان دیگر، انسان باید در این زندگی بر اساس نظام‌های الله (سبحانه و تعالی) پیش رود و باور داشته باشد که او در روز داوری، اعمال او را حساب خواهد کرد.

Therefore, there must be iman in what is before this life, which is Allah (swt), and in what is after it, which is the Day of Resurrection. Since the commands of Allah (swt) constitute the relationship of the life of this world with what is before it, besides the relationship of creation; and the reckoning of ones deeds in this life is the relationship of what is after this life with this life, in addition to the relationship of the Day of Judgement, then there should be a relationship between this life with that which is before it and that which will be after it. Furthermore man's situation in this life must be restricted to this relationship. In other words, man must proceed in this life in accordance with Allah's (swt) systems, and must believe that He will account him on his deeds on the Day of Judgement.

با این بحث، اندیشهٔ روشنگرانه دربارهٔ آنچه ورای انسان، زندگی و جهان است، و درباره آنچه پیش از این زندگی است و آنچه پس از آن است، و اینکه با آنچه پیش از آن و آنچه پس از آن است پیوندی دارد، تثبیت شده است. بدین ترتیب، بزرگ‌ترین مسئله به‌طور کامل به‌وسیلهٔ عقیدهٔ اسلامی حل شده است.

By this discussion, the enlightened thought has been established concerning what is beyond man, life and the universe and about what is before this life and what is after it, and that it has a relationship with what is before it and what is after it. Thus, the greatest problem has been completely solved by the Islamic ‘aqeedah.

هنگامی که انسان به این راه‌حل دست یافت، می‌تواند به اندیشه درباره زندگی دنیا روی آورد و مفاهیمی درست و سازنده درباره آن پایه‌گذاری کند. این راه‌حل، اساسی است که ایدئولوژی‌ای که راه نهضت (نهضة) است بر آن بنا می‌شود. همچنین این راه‌حل اساسی است که تمدن (حضارة) این ایدئولوژی بر آن استوار است، پایه‌ای که نظام‌های آن از آن سرچشمه می‌گیرند، و اساسی است که دولت آن بر آن برپا می‌شود. بنابراین، اساسی که اسلام بر آن استوار است، هم اندیشه (فکرة) و هم روش (طریقة)، همان عقیدهٔ اسلامی است.

Once man has reached this solution, he can move to the thought about the life of this world and to establish sound and productive concepts about it. This solution becomes the basis upon which the ideology, which serves as the way of revival (nahDah) is built. It is also the basis upon which the civilisation (haDarah) of this ideology rests, the basis from which its systems emanate, and the basis upon which its state is established. Thus, the basis upon which Islam is established, both the idea (fikrah) and method (tareeqah), is the Islamic ‘aqeedah.

ای کسانی که ایمان آورده‌اید! به خدا و پیامبرش ﷺ ایمان بیاورید، و به کتابی که بر پیامبرش ﷺ نازل کرد و به کتابی که پیش از این نازل کرده است. هر کس خدا و فرشتگانش و کتاب‌هایش و پیامبرانش و روز قیامت را انکار کند، به گمراهی دور و درازی افتاده است. [An-Nisa: 136]

"O you who believe! Believe in Allah and His Messenger (saw), and the Book which He sent to His Messenger (saw) and the Book which He sent to those before (him). Any who denies Allah, His Angels, His Books, His Messenger (saw)s, and the Day of Judgement, has gone far, far astray." [An-Nisa: 136]

پس از آنکه این امر ثابت شد و ایمان به آن امری ناگزیر است، هر مسلمانی موظف است به شریعت اسلامی به‌طور کلی ایمان داشته باشد، زیرا این شریعت در قرآن کریم آمده و پیامبر ﷺ آن را ابلاغ کرده است، وگرنه کافر خواهد بود. بنابراین، انکار احکام شریعت به‌طور کلی، یا انکار هر حکم تفصیلی قطعی (قطعی) از آن‌ها، کفر است. این حکم چه این احکام مربوط به عبادات باشد، چه معاملات، چه کیفرها (عقوبات)، چه خوردنی‌ها و غیره. بنابراین، انکار آیه «پس نماز را برپا دارید» [...] [Al-Baraqah: 43]

After this has been proven and the Iman in it is an inevitable matter, every Muslim is obliged to believe in the Islamic Shari’ah as a whole, because it came in the glorious Qur'an, and the Messenger (saw) conveyed it, otherwise, he would be a Kafir. Therefore, it is Kufr to deny the AHkam Shari’ah as a whole, or any definite (qaT'ai) detailed hukm of them. This is the case whether these ahkam (rules) are connected with worships (ibadaat), transactions (mu'amalaat), punishments (uqoobaat), food, etc. So the rejection of the verse "So establish regular prayer" [Al-Baraqah: 43]

این همان است که آیه را رد کردن.

is the same as rejecting the verse.

«و أحلّ اللهُ البيعَ وحرّم الرِّبا» — اما خداوند خرید و فروش را حلال کرده و ربا را حرام کرده است. [Al-Baraqah: 275]

"But Allah has permitted trade and forbidden usury," [Al-Baraqah: 275]

و این همان است که آیات زیر را انکار کردن باشد:

and is the same as rejecting the following verses:

«و اما السارق و السارقۃ فاقطعوا ایدیہما» — بهمان‌گونه که در متن آمده است: «و اما دزد، مرد باشد یا زن، دستانش را قطع کنید». [Al-Ma’idah: 38]

"As to the thief, male or female, cut off his or her hands," [Al-Ma’idah: 38]

حرام شده است بر شما (برای خوردن): مردار، خون، گوشت خوک، و آنچه به نام غیر خدا ذبح شده باشد. [Al-Ma’idah: 3]

"Forbidden to you (for food) are dead meat, blood, the flesh of swine, and that on which has been invoked the name of any other than Allah." [Al-Ma’idah: 3]

ایمان در شریعت بر پایه عقل نیست. بلکه انسان باید به تمام آنچه از جانب الله (سبحانه و تعالی) نازل شده، کاملاً تسلیم باشد.

The iman in the Shari’ah is not based on the mind. Rather, one must surrender completely to all that which was revealed from Allah (swt).

اما نه، سوگند به پروردگارت، ایمان واقعی نخواهند داشت تا زمانی که تو را در همه اختلافاتی که میان خود دارند داور قرار دهند، و در دل‌هایشان هیچ ناخرسندی از حکم‌های تو نیابند، بلکه آن‌ها را با تمام تسلیم بپذیرند. [An-Nisa: 65]

"But no, by your Lord, they can have no (real) faith, until they make you judge in all the disputes between them, and find in their souls no resistance against your decisions, but accept them with the fullest submission." [An-Nisa: 65]