هرگاه سطح تفکر فروکش کند، پیوند میهنی (رابطة الوطنیة) میان مردم پدید می‌آید، زیرا آنان در یک سرزمین زندگی می‌کنند و به آن وابسته‌اند. غریزهٔ بقا، آنان را به دفاع از خود، از کشوری که در آن زندگی می‌کنند و از سرزمینی که از آن روزی می‌خورند، برمی‌انگیزد. از این رو پیوند میهنی پدید می‌آید. این پیوند، ضعیف‌ترین و پست‌ترین سطح از پیوندهاست. این پیوند در میان حیوانات و پرندگان و همچنین انسان‌ها وجود دارد. این پیوند به شکلی احساسی آشکار می‌شود. این پیوند در صورت تجاوز بیگانه به میهن، یعنی هنگام حمله یا اشغال، پدید می‌آید. پیوند میهنی آنگاه که میهن از تجاوز در امان باشد، اثری ندارد. این پیوند با رانده شدن بیگانه یا بیرون رانده شدنش از میهن، از میان می‌رود. بنابراین، این پیوند در سطحی پست قرار دارد.

Whenever the level of thinking declines, the patriotic bond (raabitah al wataniyyah) amongst people arises, due to them living in one land and being attached to it. The survival instinct drives them to defend themselves, the country they live in and the land they live off. Hence the patriotic bond arises. This patriotic bond is the weakest and lowest level of bonds. It is present amongst animals and birds as well as human beings. It manifests itself in an emotional way. It comes about in the event of a foreign aggression against the homeland, either when attacked or occupied. The patriotic bond has no effect when the homeland is safe from aggression. It ceases when the foreigner is repelled or banished from the homeland. Therefore, this bond is of a low level.

علاوه بر این، هنگامی که سطح تفکر محدود باشد، پیوندی ملی‌گرایانه (رابطهٔ قومی، رابطهٔ قومیّه) پدید می‌آید. این پیوند، به معنای وسیع‌تر، نوعی پیوند خانوادگی است. زیرا هنگامی که غریزهٔ بقا در فرد ریشه‌ای عمیق پیدا می‌کند، عشق به تسلط در او ظاهر می‌شود. این عشق به تسلط در انسان کم‌خرد، فردگرایانه است. با این حال، با گسترش آگاهی فرد، عشق او به تسلط نیز گسترده می‌شود و بدین ترتیب تسلط خانوادهٔ خود را در نظر می‌گیرد. پس از آنکه آگاهی او گسترش و وسعت یافت، تسلط قوم خود را در سرزمین خویش در نظر می‌گیرد. و چون این مرحله حاصل شد، تسلط آنان بر همهٔ اقوام دیگر را در نظر می‌گیرد. از این رو، به‌سبب این جنبه، کشمکش‌های محلی میان اعضای خانواده پدید می‌آید. بنابراین، هنگامی که تسلط در درون خانواده تثبیت شود، کشمکش به نزاعی میان خانوادهٔ او و خانواده‌های دیگر منتقل می‌شود، تا آنکه تسلط به سود یک خانواده یا گروهی از افراد خانواده‌های مختلف تثبیت گردد. سرانجام، کشمکش میان قوم او و دیگران بر سر حاکمیت و دستیابی به سطحی بالای از زندگی پدید می‌آید. بنابراین، عصبیّت (قبیله‌گرایی) میان پیروان این پیوند غالب می‌شود. در نتیجه، هوس‌ها و یاری‌رسانی به یکدیگر علیه دیگران میان آنان رواج می‌یابد. در پی آن، این پیوندی غیرانسانی است و همواره در معرض کشمکش‌های داخلی قرار دارد، مگر آنکه به جای آن، به درگیری‌های خارجی مشغول باشند.

Moreover, when the thinking level is narrow, a nationalistic bond (raabitah qawmiyyah) arises. It is a family bond though in a broader sense. This is because when the survival instinct becomes deeply rooted in the individual, love of dominance appears in him. This love of dominance is individualistic in the man of low intellect. However, as the awareness of an individual broadens his love of dominance widens, thus he considers the dominance of his family. Once his awareness has broadened and widened, he considers the dominance of his people in his homeland. Once this is achieved he considers their dominance over all other peoples. Therefore, due to this aspect local feuds arise amongst the members of the family. Hence, once the dominance within the family is settled then the feud transfers to a feud between his family and other families until the dominance is settled in favour of one family or a group of people from different families. In the end, the conflict arises between his people and others for sovereignty and achieving a high standard of living. Therefore, tribalism ('asabiyyah) prevails amongst the adherents of this bond. As a result of this, whims and assisting one another against others prevail amongst them. Consequently, it is an inhumane bond and it remains exposed to internal feuds if they are not preoccupied instead with external conflicts.

بنابراین، رابطهٔ میهن‌پرستانه برای این سه دلیل شایستهٔ پیوند میان انسان‌ها نیست: نخست، زیرا رابطه‌ای پست است و پیوند دادن انسان به انسان در مسیر احیای او نیکو نیست. دوم، زیرا رابطه‌ای عاطفی است که از غریزهٔ بقا و دفاع از خویش برمی‌خیزد. چنین پیوند عاطفی در معرض دگرگونی و تغییر است و از این رو شایستهٔ آن نیست که پیوندی دائمی میان انسان‌ها باشد. سوم، زیرا پیوندی موقت است که تنها در هنگام دفاع (از تهدید) وجود دارد، اما در حالت آرامش، که وضعیت عادی انسان است، وجود ندارد. از این رو، رابطهٔ میهن‌پرستانه شایستهٔ آن نیست که پیوند میان بشریت باشد.

Therefore, the patriotic bond is unsuitable for the following three reasons: Firstly, because it is a low level bond, which is not good to bind man with man in his quest for revival. Secondly, because it is an emotional bond arising from the survival instinct of defending oneself. Such an emotional bond is liable to change and alteration, so it is not fit to be a permanent bond between human beings. Thirdly, because it is a temporary bond that exists in the case of defence (of a threat), but in the state of stability, which is the normal state of man, it does not exist. Therefore, the patriotic bond is not fit to be a bond amongst mankind.

به همین ترتیب، پیوند ملی‌گرایانه نیز به سه دلیل زیر نامناسب است: نخست، زیرا این پیوندی قبیله‌ای است که برای پیوند دادن انسان به انسان در جستجوی احیا مناسب نیست. دوم، زیرا این پیوندی احساسی است که از غریزهٔ بقا برمی‌خیزد و در نتیجه به عشق به سلطه می‌انجامد. سوم، زیرا این پیوندی غیرانسانی است، چرا که بر سر سلطه میان مردم کشمکش ایجاد می‌کند. بنابراین، شایسته نیست که پیوندی میان انسان‌ها باشد.

Similarly the nationalistic bond is also unsuitable for the following three reasons: Firstly, because it is a tribal bond which is not appropriate to bind man with man in his quest for revival. Secondly, because it is an emotional bond that arises from the survival instinct, thus resulting in the love for dominance. Thirdly, because it is an inhumane bond for it causes conflicts among people over dominion. Therefore, it is not suitable to be a bond between human beings.

روابط نامعتبر دیگری که به اشتباه به عنوان پیوندهای میان انسان‌ها گرفته می‌شوند عبارت‌اند از: پیوند منافع شخصی (الرابطة المصلحية) و پیوند معنوی (الرابطة الروحية) که هیچ نظامی از آن برنمی‌خیزد.

The other invalid bonds, which are mistakenly taken as bonds between people are: the bonds of self-interest (ar-raabitah al -maslahiyah) and the spiritual bond (ar-raabitah al ruhiyah) from which no system emanates.

پیوند منفعت‌طلبی پیوندی موقت است و شایستهٔ پیوند دادن انسان‌ها نیست، زیرا در راه رسیدن به منافع بزرگ‌تر قابل سازش است؛ پس وقتی منافع سنگین‌تر شوند از میان می‌رود. همچنین وقتی منافع ناهمسان شوند، پایان می‌یابد و مردم را از یکدیگر جدا می‌کند. افزون بر این، هنگامی که منافع برآورده شوند این پیوند نیز از بین می‌رود. از این رو، پیوندی خطرناک برای پیروانش است.

The bond of self-interest is a temporary bond and it is not suitable to bind mankind, for it is subject to compromise in the pursuit of greater interests; so it ceases to exist when the interests are outweighed. It also comes to an end and separates people from each other when the interests become dissimilar. Furthermore, when the interests are fulfilled this bond ceases to exist. Therefore, it is a dangerous bond for its adherents.

رابطهٔ معنوی‌ای که از آن هیچ نظامی برنمی‌خیزد، تنها در حوزهٔ دینداری پدیدار می‌شود و در عرصهٔ زندگی جلوه‌گر نمی‌گردد. بنابراین، رابطهٔ معنوی رابطه‌ای جزئی و غیرعملی است و شایستهٔ آن نیست که مردم را در امور زندگی به هم پیوند دهد. در نتیجه، عقیدهٔ مسیحی میان ملت‌های اروپایی پیوندی ایجاد نکرد، با آنکه همهٔ آنان به آن گرویده‌اند، زیرا این عقیده رابطه‌ای معنوی است که فاقد نظام است.

The spiritual bond from which no system emanates appears in the case of religiousness and does not manifest itself in the realm of life. Therefore, the spiritual bond is a partial and impractical bond, it is not suitable to bind people in the affairs of life. Consequently, the Christian creed did not serve as a bond amongst the European nations, though they all embrace it, because it is a spiritual bond devoid of a system.

در نتیجه، هیچ‌یک از پیوندهای پیش‌گفته شایستگی آن را ندارد که انسان را با انسان در راه احیا و بازسازی‌اش به هم پیوند دهد. تنها پیوند درست، که بشر را در زندگی به هم می‌پیوندد، عقیده‌ی عقلی (العقیدة) است که نظامی از آن سرچشمه می‌گیرد؛ و آن همان پیوند مکتبی (الرابطة المبدئیة) است.

Consequently all the aforementioned bonds are not suitable to bind man with man in his quest for revival. The only correct bond, which binds mankind in life, is the rational doctrine (‘aqeedah) from which a system emanates; that is the ideological bond (ar raabitah al mabdaiyah).

مَبدَأ (ایدئولوژی) یک عقیدهٔ عقلی است که نظامی از آن برمی‌خیزد. عقیده (عقیدهٔ اسلامی) یک اندیشهٔ جامع دربارهٔ انسان، زندگی و هستی است؛ اینکه پیش از این زندگی چه بوده، پس از آن چه خواهد بود، و رابطهٔ این زندگی با آنچه پیش از آن بوده و آنچه پس از آن خواهد آمد چگونه است. اما نظامی که از این عقیده برمی‌خیزد، عبارت است از راه‌حل‌های مشکلات انسان، روش اجرای آن راه‌حل‌ها، حفظ عقیده و رساندن مَبدَأ به دیگران. روش اجرای راه‌حل‌ها، حفظ عقیده و رساندن مَبدَأ به دیگران، طَریقه (روش) را تشکیل می‌دهد، و هر چیز دیگر، یعنی عقیده و راه‌حل‌ها، فِکره (اندیشه) است. در نتیجه، مَبدَأ از یک فِکره و یک طَریقه ترکیب یافته است.

The ideology (mabda'a) is a rational doctrine from which a system emanates. The ‘aqeedah (doctrine) is a comprehensive idea about man, life and the universe what preceded this life, what is to follow it, and the relationship of this life with what preceded it and what is to follow it. As for the system that emanates from this doctrine, it is the solutions for man's problems, the method for implementing those solutions, preserving the doctrine and conveying the ideology to others. The method of implementing the solutions, preserving the doctrine and conveying the ideology constitutes the tareeqah (method), while anything else, which is the ‘aqeedah and the solutions, is the idea. Consequently, the ideology is composed of an idea (fikrah) and a method (tareeqah).

مبدأ (ایدئولوژی) باید یا از طریق وحیِ الهی به ذهنِ انسان وارد شود، همراه با فرمانی به او برای ابلاغ آن، یا از طریق نبوغی که در آن مرد درخشیدن می‌کند. اما مبدأ (ایدئولوژی) که از طریق وحیِ الهی در ذهنِ انسان پدید می‌آید، این همان مبدأ صحیح است، زیرا از جانب الله (سبحانه و تعالی) است که آفریننده انسان، زندگی و جهان است. از این رو، قطعاً مبدأ صحیح است. در مقابل، مبدأی که از طریق جرقه نبوغ در ذهن انسان پدید می‌آید، باطل است، زیرا از ذهنی محدود سرچشمه می‌گیرد که ناتوان از درک همه چیزِ جهان است. افزون بر این، توانایی انسان در سازماندهی مستعد اختلاف، تفاوت، تناقض و تأثیرپذیری از محیطی است که در آن زندگی می‌کند. این امر در نتیجه، نظامی متناقض پدید می‌آورد که به بدبختی انسان می‌انجامد. بنابراین، ایدئولوژی‌ای که از ذهن انسان سرچشمه می‌گیرد، در عقیده‌اش و در نظامی که از این عقیده برمی‌خیزد، باطل است.

The ideology (mabda'a) must come into existence in the mind of a man either by revelation from Allah (swt) with a command for him to convey it or through an ingenuity that shines in that man. As for the ideology (mabda'a), which originates in the mind of a man by revelation from Allah (swt). This is the correct ideology (mabda'a) since it is from Allah (swt) who is the Creator of man, life and the universe. Therefore, it is definitely the correct ideology (mabda'a). Whereas, the ideology (mabda'a), which originates in the mind of a man through a spark of genius in him is false since it originates from a limited mind, which is incapable of comprehending everything in the universe. Furthermore, man's ability in organisation is liable to disparity, differences, contradictions and being influenced by the environment in which he lives. This consequently produces a contradictory system that leads to man's misery. Therefore, the ideology, which originates in a man's mind, is false in its ‘aqeedah and the system that emanates from this ‘aqeedah.

بر این اساس، پایهٔ این مکتب، اندیشهٔ کلی (الفکرة الكلية) دربارهٔ انسان، زندگی و جهان است، و روش (الطریقة) که مکتب را به وجود می‌آورد و آن را در همهٔ شئون زندگی به اجرا درمی‌آورد، برای تضمین وجود مکتب ناگزیر است. اندیشهٔ کلی پایهٔ مکتب است، زیرا همان عقیده و رهبری فکری است. بر مبنای این اندیشهٔ کلی، جهت‌گیری فکری انسان و دیدگاه او نسبت به زندگی تعیین می‌شود. افزون بر این، همهٔ اندیشه‌ها بر آن بنا می‌شوند و راه‌حل‌های مشکلات زندگی از آن سرچشمه می‌گیرند. اینکه روش ضروری است از آن روست که اگر نظامی که از عقیده (العقيدة) برمی‌خیزد، شیوهٔ اجرای آن نظام، حفظ عقیده و رساندن دعوت به آن را در بر نگیرد، آن‌گاه این اندیشه به فلسفه‌ای فرضی و خیالی بدل می‌شود که تنها در کتاب‌ها ثبت می‌ماند و در این جهان هیچ تأثیری ندارد. از این رو، عقیده، راه‌حل‌های مشکلات و روش، همگی برای پدید آمدن مکتب لازم‌اند. با این همه، صرف وجود اندیشه (الفکرة) و روش (الطریقة) که نظامی از آن برمی‌خیزد، دلیل درستی مکتب (المبدأ) نیست؛ تنها نشان می‌دهد که آن یک مکتب است و بیش از این نیست. آنچه درستی مکتب را ثابت می‌کند، عقیده است. زیرا عقیده همان پایهٔ فکری (القاعدة الفكرية) است که هر اندیشه‌ای بر آن بنا می‌شود، دیدگاه‌ها بر آن تعیین می‌شوند و هر راه‌حل و روشی از آن برمی‌خیزد. بنابراین، اگر پایهٔ فکری درست باشد، مکتب درست خواهد بود، و اگر نادرست باشد، مکتب از بنیاد نادرست خواهد بود.

Consequently, the foundation of the ideology is the comprehensive idea (al-fikrah alkulliyyah) about man, life and the universe and the method, which brings the ideology into existence and implementation in all the walks of life is indispensable to ensure the existence of the ideology. The comprehensive idea is the foundation of the ideology since it is the ‘aqeedah and the intellectual leadership. On the basis of this comprehensive idea the intellectual direction of man and his viewpoint in towards life is defined. Moreover, all thoughts are built upon it and the solutions for life's problems emanate from it. The fact that the tareeqah (method) is essential, is because if the system that emanates from the ‘aqeedah (doctrine) does not include the manner of implementing such a system, preserving the ‘aqeedah and conveying the da’wah to it, then the idea would become a hypothetical and fanciful philosophy that remains recorded in the books without having any effect in this world. Hence, the ‘aqeedah (doctrine), the solutions for the problems and the tareeqah (method) are all necessary for the ideology to come into existence. However, the mere presence of the idea (fikrah) and the method (tareeqah) from which a system emanates does not indicate that the ideology (mabda'a) is correct; it simply indicates that it is an ideology (mabda'a) and nothing more. The matter that proves the validity of the ideology (mabda'a) is the ‘aqeedah. This is because the ‘aqeedah is the intellectual basis (al-qa'idah al-fikriyyah) upon which every thought is built, views are defined and from which every solution and method emanates. Therefore, if the intellectual basis (al-qa'idah al-fikrayyah) is correct the ideology (mabda'a) will be correct and if it is false the ideology (mabda'a) will be false from its basis.

اگر اندیشهٔ جامع (عقیده) با فطرت انسان سازگار باشد و بر پایهٔ عقل بنا شده باشد، درست خواهد بود؛ اما اگر با فطرت انسان ناسازگار باشد و بر پایهٔ عقل بنا نشده باشد، باطل خواهد بود. سازگاری با فطرت انسان بدان معناست که عقیده، ناتوانی طبیعی انسان و نیاز او به خالق، یعنی فرمانروای آفریدگار را به رسمیت بشناسد؛ یعنی با غریزهٔ دین‌ورزی (تدیّن) هماهنگ باشد. بنای عقیده بر عقل بدان معناست که بر ماده یا راه‌حلی که از راه سازش به دست آمده، استوار نباشد.

If the comprehensive idea (doctrine) agrees with man's nature (fiTrah) and is built upon the mind it will be correct. However, if it disagrees with man's nature (fiTrah) and is not built upon the mind it will be false. The compatibility with man's nature means that the ‘aqeedah recognises the natural weakness of man and his need for the Creator, the Sovereign, i.e., it agrees with the instinct of religiousness (tadayyun). Building the ‘aqeedah (doctrine) on the mind means that it is not built on matter or a solution arrived through compromise.

اگر به ایدئولوژی‌هایی که در جهان وجود دارند نگاه کنیم، تنها سه مورد را خواهیم یافت: سرمایه‌داری، کمونیسم و اسلام. دو ایدئولوژی نخست توسط دولت‌ها پذیرفته شده‌اند، در حالی که اسلام توسط یک دولت پذیرفته نمی‌شود، بلکه توسط افراد در میان ملت‌های گوناگون پذیرفته می‌شود؛ با این حال، اسلام در سطح بین‌المللی و در سراسر کره زمین حضور دارد.

If we examine the ideologies that exist in the world, we will find only three: Capitalism, Communism and Islam. The first two ideologies are adopted by states, while Islam is not adopted by a state, but rather by individuals within different peoples, nevertheless it is present internationally in the whole globe.

سرمایه‌داری بر پایه‌ی جدایی دین از زندگی بنا شده است. این اندیشه (فکره) «عقیده»ی آن، رهبری فکری (قیادة فکریة) آن و پایه‌ی فکری (قاعدة فکریة) آن است. بر اساس این پایه‌ی فکری (القاعدة الفکریة)، انسان نظام این زندگی را وضع می‌کند، از این رو لازم است انواع آزادی زیر برای انسان حفظ شود: آزادی عقیده (حریة العقیدة)، آزادی رأی (حریة الرأی)، آزادی مالکیت (حریة الملکیة) و آزادی شخصی (الحریة الشخصیة). نظام اقتصادی سرمایه‌داری از آزادی مالکیت پدید آمد، از این رو سرمایه‌داری برجسته‌ترین ویژگی این مبدأ و برجسته‌ترین چیزی شده است که از «عقیده»ی این ایدئولوژی (مبدأ) پدید آمده است. بدین ترتیب، این ایدئولوژی (مبدأ) به نام برجسته‌ترین عنصر آن، سرمایه‌داری نامیده می‌شود.

Capitalism is based upon the separation of religion from life. This idea (fikrah) is its ‘aqeedah (doctrine), its intellectual leadership (qiyaadah fikriyyah) and its intellectual basis (qa'idah fikriyyah). According to this intellectual basis (al-qa'idah al-fikriyyah) man lays down the system for this life, so it is necessary to preserve for man the following types of freedom: freedom of belief (hurriyat ul-’aqeedah), freedom of opinion (hurriyat urra'i), freedom of ownership (hurriyat ul-milkiyyah) and personal freedom (al hurriyat ushshakhsiyyah). The Capitalist economic system resulted from the freedom of ownership, so capitalism has become the most prominent feature in this mabda'a and the most prominent matter that resulted from the doctrine (‘aqeedah) of this ideology (mabda'a). Thus, this ideology (mabda'a) is named Capitalism, after its most prominent element.

در مورد دموکراسی که به این ایدئولوژی نسبت داده می‌شود، این نظام از آن جا ناشی می‌شود که انسان خودش نظامی را وضع می‌کند. بنابراین، ملت منبع اقتدار است. او نظام را وضع می‌کند، حاکم را به کار می‌گیرد تا بر او حکومت کند، و هر زمان که بخواهد، اقتدار او را سلب می‌کند و نظامی را که دوست دارد برای او برقرار و وضع می‌کند. این به آن دلیل است که حکومت‌داری یک قرارداد استخدامی میان مردم و حاکم است تا بر اساس نظامی که مردم انتخاب می‌کنند حکومت کند، تا با آن بر ایشان فرمان براند.

As for democracy, which is ascribed to this ideology, it stems from the fact that man lays down his own system. The nation is therefore, the source of authority. She lays down the system, she employs the ruler to govern her, and strips him of his authority when she wants and establishes and lays down to him the system she likes. This is because ruling is an employment contract between the people and the ruler to rule according to the system, which the people choose, so as to govern them with.

اگرچه دموکراسی بخشی از سرمایه‌داری است، اما نسبت به نظام اقتصادی از اهمیت کمتری برخوردار است. این به آن دلیل است که نظام اقتصادی سرمایه‌داری در غرب چنان بر دولت تأثیر می‌گذارد که سرمایه‌داران (مالکان سرمایه) در عمل فرمانروایان واقعی کشورهایی هستند که این ایدئولوژی سرمایه‌داری را پذیرفته‌اند. افزون بر این، دموکراسی به این ایدئولوژی محدود نمی‌شود، زیرا کمونیست‌ها نیز ادعای دموکراتیک بودن دارند و خواستار واگذاری حاکمیت به ملت (مردم) هستند. بنابراین دقیق‌تر آن است که این ایدئولوژی را ایدئولوژی سرمایه‌داری یا سرمایه‌داری بنامیم.

Though democracy is a part of capitalism, it is less prominent than the economic system. This is because the capitalist economic system in the West influences the government to the extent that the capitalists (owners of capital) are effectively the real rulers in the countries which adopt the capitalist ideology. Moreover, democracy is not limited to this ideology, since the Communists also claim to be democratic and call for giving the ruling to the nation (people). It is therefore more accurate to call this ideology the Capitalist Ideology or Capitalism.

این اندیشه در ابتدا زمانی پدید آمد که امپراتوران و پادشاهان اروپا و روسیه دین را وسیله‌ای برای بهره‌کشی از مردم، ستم بر ایشان و مکیدن خونشان قرار داده بودند. آنان روحانیون را ابزاری برای این کار قرار دادند. در نتیجه‌ی این امر، کشمکشی خونین برپا شد که در آن برخی از فیلسوفان و اندیشمندان دین را به‌کلی انکار کردند. برخی دیگر دین را پذیرفتند، اما خواستار جدایی آن از این زندگی شدند. سرانجام، نظر اکثریت فیلسوفان و اندیشمندان بر یک ایده قرار گرفت، که جدایی دین از این زندگی است. این امر به‌طور طبیعی به جدایی دین از دولت انجامید. بدین‌ترتیب، نظر بر این قرار گرفت که از بحث درباره‌ی دین، چه در انکار و چه در پذیرش، پرهیز شود و در عوض، بحث به ضرورت جدایی دین از این زندگی محدود گردد. این اندیشه راه‌حلی میانه (سازشی) میان روحانیون، که از یک‌سو می‌خواستند همه‌چیز را به نام دین کنترل کنند، و فیلسوفان و اندیشمندان، که از سوی دیگر دین و اقتدار روحانیون را انکار می‌کردند، به شمار می‌رود. از این رو، این اندیشه نه دین را انکار کرد و نه اجازه داد در زندگی دخالت کند، بلکه آن را صرفاً از زندگی جدا ساخت. در نتیجه، عقیده‌ای (آیینی) که غرب آن را پذیرفت، جدایی دین از زندگی است. این عقیده، پایه‌ی فکری‌ای است که همه‌ی اندیشه‌ها بر آن بنا شده‌اند، جهت‌گیری فکری انسان و دیدگاهش نسبت به زندگی بر پایه‌ی آن تعیین می‌شود و همه‌ی مسائل زندگی بر اساس آن حل می‌گردد. این همان رهبری فکری است که غرب آن را حمل می‌کند و جهان را به سوی آن فرا می‌خواند.

This ideology originally emerged when the emperors and kings of Europe and Russia were using religion as a means to exploit the peoples, transgress against them and suck their blood. They used the clergy as an instrument for this. There arose, as a result of this, a bloody struggle in which some philosophers and thinkers denied religion completely. Others acknowledged religion but called for its separation from this life. Eventually, the opinion of the majority of the philosophers and thinkers settled on one idea, which is the separation of religion from this life. It naturally resulted in the separation of religion from the state. Thus, the opinion settled on avoiding the discussion of religion, whether in denial or recognition and instead discussion was confined to the necessity of separating religion from this life. This idea is considered a compromise (solution) between the clergy, on the one hand, who sought to control everything in the name of religion and the philosophers and thinkers, on the other hand, who denied religion and the authority of the clergy. Therefore, this idea did not deny religion nor did it allow it to interfere in the life, instead it just separated it from life. Consequently, the ‘aqeedah (doctrine), which the West embraced, is the separation of religion from life. This ‘aqeedah (doctrine) is the intellectual basis upon which all thoughts are built, upon its basis the intellectual direction of man and his viewpoint in life are determined and upon its basis all life problems are solved. It is the intellectual leadership, which the West carries and calls the world to.

جدا کردن دین از زندگی، به‌طور ضمنی دین را به رسمیت می‌شناسد، و با این کار به این معناست که برای جهان، انسان و زندگی آفریدگاری وجود دارد و روز رستاخیزی خواهد آمد، زیرا این پایه‌ی دین به‌عنوان یک دین است. این پذیرش، دیدگاهی درباره‌ی جهان، انسان، زندگی، آنچه پیش از این زندگی بوده و آنچه پس از آن خواهد آمد، به دست می‌دهد، چرا که وجود دین را انکار نمی‌کند. بلکه هنگامی که خواستار جدایی آن از زندگی می‌شود، به‌طور ضمنی وجودش را تأیید می‌کند و این تصور را پدید می‌آورد که میان این زندگی با آنچه پیش از آن بوده و آنچه پس از آن خواهد بود هیچ پیوندی نیست، زمانی که خواستار جدایی دین از زندگی می‌شود و دین را تنها رابطه‌ای میان فرد و آفریدگارش می‌داند. بر این اساس، این عقیده (جدایی دین از زندگی)، با مفهوم فراگیرش، دیدگاهی جامع درباره‌ی جهان، انسان و زندگی را تشکیل می‌دهد. بنابراین، ایدئولوژی سرمایه‌داری، با این توضیح، همچون هر ایدئولوژی دیگری است.

The separation of religion from life implicitly recognises religion, and by doing so, it recognises that there is a Creator for the universe, man and life and that there will be a Day of Resurrection, because this is the foundation of religion as a religion. This acknowledgement provides an idea about the universe, man, life, what preceded this life and what is to follow it, because it didn't deny the existence of religion. Rather when it called for its separation from it implicitly confirmed its existence and gave an idea that there is no relationship between this life with what preceded it and with what is to follow it, when it called for the separation of religion from life and that religion is only a relationship between the individual and his Creator. Accordingly, this ‘aqeedah (doctrine) (separation of religion from the life), by its all-inclusive concept, constitutes a comprehensive idea about the universe, man and life. Thus the Capitalist ideology, by this explanation, is an ideology like any other.

سوسیالیسمی که به کمونیسم انجامید، جهان، انسان و زندگی را فقط ماده می‌داند و معتقد است که ماده منشأ همه چیز است. از طریق تکامل این ماده همه چیز پدید آمده است و بنابراین هیچ چیزی فراتر از این ماده وجود ندارد. از این رو، این ماده ازلی و پیشین است و توسط هیچ کس آفریده نشده است، یعنی واجب‌الوجود است، همیشگی و خودبنیاد است، یعنی توسط کسی خلق نشده است. بنابراین، کمونیست‌ها منکر آن‌اند که ماده توسط آفریدگاری آفریده شده باشد. آنان جنبه روحانی ماده را انکار می‌کنند و شناخت وجود جنبه روحانی را تهدیدی برای زندگی می‌دانند. در نتیجه، معتقدند که دین افیون توده‌هاست که آنان را آرام کرده و از عمل بازمی‌دارد. ایشان جز به ماده باور ندارند؛ حتی اندیشه را بازتاب ماده در مغز می‌دانند. از این رو، ماده در نظر آنان منشأ اندیشه و منشأ همه چیز است و از طریق تکامل مادی‌اش همه چیز پدید می‌آید. بر این اساس، آنان وجود آفریدگار را انکار می‌کنند و ماده را ازلی می‌دانند، و بدین ترتیب آنچه پیش از این زندگی بوده و آنچه پس از آن خواهد آمد را انکار می‌کنند، و جز این زندگی هیچ چیز را به رسمیت نمی‌شناسند.

Socialism, which led to Communism views the universe, man and life as only matter and that matter is the origin of all things. Through the evolution of this matter all things came into existence and thus there is nothing at all beyond this matter. Therefore, this matter is eternal and pre-existent and not created by anyone i.e. it is indispensable (waajibul-wujood), is everlasting and self-existing i.e. not created by anyone. Communists, therefore, deny that matter is created by a Creator. They deny the spiritual aspect of matter and view the recognition of the existence of the spiritual aspect as a threat to the life. Consequently, they maintain that religion is the opium of the masses which sedates and hinders them from action. They believe in nothing but matter, even thought is viewed as reflection of matter on the brain. Hence, matter for them, is the origin of thought and the origin of everything, and through its materialistic evolution all things originate. Accordingly, they deny the existence of the Creator and consider matter to be eternal, thus, they deny what preceded this life and what is to follow it, so they do not acknowledge anything except this life.

با وجود تفاوت‌های این دو ایدئولوژی در دیدگاهشان دربارهٔ انسان، زندگی و جهان، هر دو بر این باورند که آرمان‌هایی که انسان باید دنبال کند، همان ارزش‌های متعالی‌ای است که خود انسان برای خویش وضع می‌کند. از این رو خوشبختی، در نظر ایشان، برخورداری از بهترین سطح لذت‌های حسی است؛ لذت‌هایی که به عقیدهٔ آنان وسیلهٔ رسیدن به خوشبختی، بلکه خود خوشبختی‌اند. این دو ایدئولوژی همچنین در حفظ آزادی شخصی فرد توافق دارند، به گونه‌ای که انسان می‌تواند هر طور که بخواهد و میل دارد عمل کند، تا زمانی که خوشبختی خود را در آن عمل ببیند. بنابراین رفتار شخصی یا آزادی فردی، بخشی از چیزهایی است که این دو ایدئولوژی آن‌ها را مقدس می‌شمارند.

In spite of the differences between these two ideologies in respect to their view about man, life and the universe both agree that the ideals to be sought by man are the sublime values that man lays down for himself. So happiness, in their view, is to enjoy the optimum level of sensual pleasures, which in their opinion are the means to happiness, even happiness itself. The two ideologies also agree upon preserving the personal freedom of the individual, so man can act as he likes, however he desires, as long as he sees his happiness in that action. Therefore the personal behaviour or the personal freedom is a part of what is sanctified by these two ideologies.

هر دو ایدئولوژی در دیدگاهشان درباره فرد و جامعه با یکدیگر تفاوت دارند. سرمایه‌داری ایدئولوژی‌ای فردگرا است که جامعه را مجموعه‌ای از افراد می‌پندارد. این ایدئولوژی توجه درجه‌دوم به جامعه دارد و فرد را محور توجه خود قرار می‌دهد. از این رو، تأمین آزادی‌های فرد را ضروری می‌داند. برای آنکه آزادی فرد تضمین شود، هر عضو جامعه برای جامعه کار می‌کند. بنابراین آزادی عقیده یکی از چیزهایی است که این ایدئولوژی آن را مقدس می‌شمارد. آزادی مالکیت نیز مقدس شمرده می‌شود و فلسفه این ایدئولوژی آن را محدود نمی‌کند، بلکه حکومت است که با مداخله، تضمین این آزادی‌ها را بر عهده دارد. حکومت این محدودیت‌ها را از طریق پلیس و از راه اجرای قانون به مرحله اجرا درمی‌آورد. با این حال، دولت وسیله‌ای تلقی می‌شود و نه هدفی فی‌نفسه. حاکمیت در نهایت از آنِ افراد است و نه دولت. بر این اساس، سرمایه‌داری رهبری فکری‌ای دارد که همان جدایی دین از زندگی است؛ و بر پایه این رهبری، سرمایه‌داری نظام‌های خود را پیاده می‌کند، به آن‌ها فرا می‌خواند و می‌کوشد آن‌ها را در همه جا اجرا کند.

Both ideologies differ in their view of the individual and society. Capitalism is an individualistic ideology, which assumes society to be composed of individuals. It pays secondary attention to society and singles out the individual for its attention. Therefore, it considers it necessary to secure the freedoms of the individual. In order to ensure his freedom, every member works for the sake of society. Freedom of belief is, therefore, one of the things sanctified by this ideology. Freedom of ownership is also sanctified and not restricted by its philosophy but by the government which intervenes to guarantee the liberties. The government implements these restrictions by the police and through law enforcement. The state, however, is considered a means and not an end in itself. Sovereignty ultimately belongs to the individuals and not to the state. Accordingly, capitalism carries an intellectual leadership, which is the separation of religion from the life; on the basis of this leadership capitalism implements its systems, calls for them and attempts to implement them everywhere.

سوسیالیسم، از جمله کمونیسم، ایدئولوژیای است که جامعه را مجموعهٔ عمومیای می‌داند که از انسانها و رابطهٔ ایشان با طبیعت تشکیل شده است. بنابراین مردم ناگزیر و خودبهخود تسلیم این رابطه می‌شوند. این مجموعه در کلیت خود یک واحد واحد است، یعنی انسان، طبیعت و روابط، که همگی یک کل را تشکیل می‌دهند و اجزایی جدا از هم نیستند. طبیعت بخشی از شخصیت انسان به شمار می‌رود، بخشی که او در خود حمل می‌کند. انسان بدون پیوند با این بخش از شخصیت خویش، یعنی طبیعت، تکامل نمی‌یابد، زیرا رابطهٔ انسان با طبیعت همچون رابطهٔ شیء با ذات خودش است. بر این اساس، جامعه یک واحد به شمار می‌رود که سه عنصر آن با هم و به‌عنوان یک کل تکامل می‌یابند. از این رو انسان باید همچون پرهای در چرخ، در درون این مجموعه بچرخد. بنابراین کمونیستها برای فرد آزادی عقیده و مالکیت اقتصادی قائل نیستند؛ عقیده و اقتصاد به آنچه دولت می‌خواهد محدود می‌شوند. در نتیجه دولت نیز یکی از چیزهایی است که این ایدئولوژی آن را مقدس می‌شمارد. از این فلسفهٔ مادی‌گرایانه، نظامهای زندگی سرچشمه گرفته‌اند و نظام اقتصادی به‌عنوان اساس نخست و ویژگی اصلی همهٔ نظامها در نظر گرفته شده است. از این رو سوسیالیسم، از جمله کمونیسم، رهبری فکری‌ای را با خود دارد که مادی‌گرایی و تکامل مادی است؛ بر همین پایه با نظامهای خود حکم می‌راند، به آنها فرا می‌خواند و می‌کوشد آنها را همه‌جا به اجرا درآورد.

Socialism, including Communism, is an ideology, which views society as a general collection consisting of human beings and their relationship with nature. Thus, people will submit to this relationship inevitably and automatically. This collection as a whole is one single unit, which is man, nature and relationships, all constitute one whole and not parts separated from each other. Nature is considered to be a part of man's personality, the part he carries in himself. Man does not evolve without being connected with this part of his personality i.e. nature, because man's relationship with nature is like the relationship of the thing with its own essence. Accordingly, society is considered to be one unit whose three elements evolve together as a whole. Thus man has to revolve within this collection like a spoke in a wheel. Therefore, Communists hold no freedom of belief or economical ownership for the individual; belief and economy are restricted by what the state wants. Consequently, the state is also one of the things sanctified by this ideology. From this materialistic philosophy, life systems have emanated and the economic system was considered the primary basis and the main feature of all the systems. Hence Socialism, including Communism carries an intellectual leadership, which is materialism and materialistic evolution, on this basis it rules with its systems, calls for them and attempts to apply them everywhere.

اسلام بر این باور است که فراتر از انسان، زندگی و جهان، آفریدگاری وجود دارد که همه آنها را آفریده است. از این رو، پایهٔ آن، ایمان به وجود الله (سبحانه و تعالی) است. این عقیده همان چیزی است که جنبهٔ معنوی را در همه چیز تعیین می‌کند؛ یعنی این واقعیت که جهان، انسان و زندگی به دست یک آفریننده خلق شده‌اند. بنابراین، رابطهٔ جهان، به عنوان آفریده‌شده‌ای از سوی الله (سبحانه و تعالی) آفریدگار، و رابطهٔ زندگیِ آفریده‌شده با الله (سبحانه و تعالی) آفریدگار، و رابطهٔ انسانِ آفریده‌شده با الله (سبحانه و تعالی) آفریدگار، چنین رابطه‌ای همان جنبهٔ معنوی در جهان، در زندگی و در انسان است. پس روح (رُوح) عبارت است از درک انسان از رابطهٔ خود با الله (سبحانه و تعالی).

As for Islam, it holds that beyond man, life and the universe there is a Creator, who created them all. Therefore, its basis is the conviction in the existence of Allah (swt). This ‘aqeedah is the one, which determined the spiritual aspect in everything, that is the fact that the universe, man and life are created by a creator. Therefore, the relationship of the universe, as being created by Allah (swt) the creator and the relationship of the created life with Allah (swt) the creator, and the relationship of the created man with Allah (swt) the creator, such a relationship is the spiritual aspect in the universe, in life and in man. The spirit (ruH), therefore, is man's comprehension of his relationship with Allah (swt).

باید ایمان به الله (سبحانه و تعالی) با ایمان به نبوت محمد ﷺ، رسالت او، و این که قرآن کلام الله (سبحانه و تعالی) است، پیوند داده شود. از این رو، ایمان به هر آنچه او آورده، واجب است. بر این اساس، عقیدهٔ اسلامی ایمان به آنچه پیش از این زندگی است، یعنی الله (سبحانه و تعالی)، و ایمان به آنچه پس از این زندگی است، یعنی روز قیامت، را واجب می‌سازد، و این که انسان در این زندگی به اوامر و نواهی الله (سبحانه و تعالی) مقید است؛ اوامر و نواهی‌ای که پیوند این زندگی با آنچه پیش از آن است را نشان می‌دهد. انسان همچنین مقید به حسابرسی بر پیروی از این اوامر و پرهیز از این نواهی است. این حسابرسی نشان‌دهندهٔ پیوند این زندگی با آنچه پس از آن است. ناگزیر، مسلمان باید هنگام انجام هر کاری، رابطهٔ خود را با الله (سبحانه و تعالی) درک کند، و در نتیجه اعمال خود را بر اساس اوامر و نواهی الله (سبحانه و تعالی) هدایت می‌کند. این است معنای درآمیختن ماده با روح. هدف نهایی هدایت اعمال بر اساس اوامر و نواهی الله (سبحانه و تعالی)، به دست آوردن خشنودی اوست. در حالی که هدف بلافصل از انجام چنین اعمالی، ارزشی است که آن عمل به دست می‌آورد.

The belief in Allah (swt) must also be linked with the belief in the Prophethood of Muhammad (saw) , his Message and that the Qur'an is the speech of Allah (swt). Hence, it is obligatory to believe in everything he brought. Accordingly, the Islamic ‘aqeedah makes it compulsory to believe in what preceded this life, which is Allah(swt), to believe in that which is after this life - which is the Day of Resurrection and that man is restricted in this life by the commands and prohibitions of Allah (swt) which represent the relationship of this life with what preceded it. Man is also restricted with the accounting on following these commands and avoiding these prohibitions. This accountability represents the relationship of this life with what follows it. Inevitably, a Muslim must realise his relationship with Allah (swt) when undertaking any action, thus he directs his actions according to the commands and prohibitions of Allah (swt). This is the meaning of mixing matter with spirit. The ultimate goal of directing the actions by the commands and prohibitions of Allah (swt) is to attain His pleasure. While the immediate aim from undertaking such actions is the value which the action achieves.

بنابراین، آرمان‌های حفاظت از جامعه به دست انسان تعیین نشده، بلکه به فرمان‌ها و نهی‌های الله (سبحانه و تعالی) است که ثابت‌اند و نه تغییر می‌کنند و نه تکامل می‌یابند. از این رو، حفاظت از جان انسان، عقل، کرامت انسانی، مال خصوصی، دین، امنیت و دولت، همگی آرمان‌های ثابتی‌اند که هدفشان حفاظت از جامعه است؛ مشمول تغییر یا توسعه نمی‌شوند. اسلام برای حفظ این اهداف ثابت، مجازات‌های سخت و بازدارنده وضع کرده است. حفاظت از این اهداف واجب است، زیرا فرمان‌ها و نهی‌هایی از سوی الله (سبحانه و تعالی) هستند، نه به این دلیل که ارزش‌های مادی (منافع) به بار می‌آورند. بر این اساس، مسلمان و دولت تمام کارهای خود را مطابق با فرمان‌ها و نهی‌های الله (سبحانه و تعالی) انجام می‌دهند، زیرا این فرمان‌ها و نهی‌ها تنها باید همه امور انسان را سامان دهند. انجام کارها مطابق با فرمان‌ها و نهی‌های الله (سبحانه و تعالی) تنها راهی است که آرامش را برای مسلمان فراهم می‌آورد. از این رو، سعادت ارضای لذت‌های حسی نیست، بلکه دستیابی به خشنودی الله (سبحانه و تعالی) است.

Therefore, the ideal aims to protect the society are not laid down by man, but rather by the commands and prohibitions of Allah (swt), which are constant, neither changing nor evolving. Thus the protection of the human life, mind, human dignity, private property, religion, security and the state are all constant ideals that aim to protect society; they are not subject to change or development. Islam has laid down harsh punitive measures to protect these constant aims. It is obligatory to protect these aims, because they are commands and prohibitions from Allah (swt), not because they produce material values (benefits). Accordingly, the Muslim and the state undertake all actions according to the commands and prohibitions of Allah (swt), because they (the commands and prohibitions alone) should organise all of man's affairs. Undertaking actions according to the commands and prohibitions of Allah (swt) is the only way that provides the Muslim with tranquillity. Hence, happiness is not satisfying the sensual pleasures, it is rather attaining the pleasure of Allah (swt).

در رابطه با نیازها و غرایز ارگانیک انسان، اسلام آن‌ها را به گونه‌ای سامان داده که برآورده شدن همه‌ی آن‌ها را تضمین کند؛ مانند نیاز شکم، نیاز تولیدمثل و دیگر نیازها. با این حال، این سامان‌دهی از راه ارضای برخی از آن‌ها به قیمت نادیده گرفتن دیگران انجام نمی‌شود؛ و نه با سرکوب برخی و رها کردن برخی دیگر، یا با رها کردن همه‌ی آن‌ها. بلکه اسلام همه‌ی آن‌ها را هماهنگ ساخته و با نظامی دقیق، همه را ارضا کرده است؛ نظامی که به انسان لذت و آسایش می‌بخشد و او را از سقوط به سطح حیوان، در اثر هرج‌ومرج غرایز، بازمی‌دارد.

In respect to man's organic needs and instincts, Islam has organised them in a way that ensures the satisfaction of them all, such as the stomach need, the production need or the others. However, this organisation is not done by satisfying some of them at the expense of the others; nor by suppressing some of them, setting others loose, or setting all of them loose. Instead, Islam has co-ordinated all of them and satisfied all of them by a precise system which offers man delight and comfort and prevents him from lapsing to the level of the animal through the anarchism of instincts.

برای حفظ این سازمان نیازها و غرایز طبیعی، اسلام جامعه را کلی تجزیه‌ناپذیر می‌داند و فرد را جزء جدایی‌ناپذیر جامعه به شمار می‌آورد. با این حال، عضو جامعه بودن به این معنا نیست که فرد چون پرهٔ چرخی دیده شود؛ بلکه او همچون دست که جزئی از بدن است، بخشی از کل به شمار می‌آید. از این رو اسلام به فرد به‌عنوان جزئی از جامعه توجه کرده و او را جدا از آن در نظر نگرفته است، و حفظ او به حفظ جامعه می‌انجامد. در عین حال، اسلام جامعه را نه کلی بی‌جزء، بلکه کلی متشکل از اجزایی دانسته که همان افراد هستند؛ به‌گونه‌ای که نگهداری از جامعه به نگهداری از این افراد، که اجزای جامعه‌اند، منجر می‌شود. پیامبر محمد ﷺ فرمود:

To maintain this organisation of organic needs and instincts, Islam considers the community to be an indivisible whole and views the individual as an inseparable part of the community. However being a part of the community, does not mean the individual is not perceived as a spoke in a wheel; he is viewed as a part of the whole, like the hand being a part of the body. Therefore, Islam took care of the individual as part of a community and not separate from her, looking after him leads to the protection of the community. At the same time, Islam took care of the community not as being a whole devoid of parts, but in her capacity as a whole made of parts who are the individuals, such that looking after the community leads to the protection of these individuals, who are the parts of the community. Prophet Muhammad (saw) said:

«مثال کسانی که حدود الهی را پاس می‌دارند و کسانی که از آن‌ها تجاوز می‌کنند، همانند مثال گروهی است که در یک کشتی سوار شده‌اند؛ برخی در عرشهٔ بالایی آن جای گرفته‌اند و برخی در عرشهٔ پایینی. ساکنان عرشهٔ پایینی ناچار بودند برای دسترسی به آب به عرشهٔ بالایی بروند. آنان گفتند: چرا در بخش خودمان سوراخی ایجاد نکنیم (تا مستقیماً به آب دسترسی داشته باشیم) و به کسانی که بالای سر ما هستند آسیبی نرسانیم؟ اگر کسانی که در عرشهٔ بالایی هستند، آن‌ها را به حال خود رها کنند تا آنچه را خواسته‌اند انجام دهند، همهٔ سرنشینان غرق خواهند شد. اما اگر مانع آنان شوند، همه نجات خواهند یافت.»

"The example of those who maintain Allah's limits (hudood) and those who surpass them is like the example of those who share a boat. Some would occupy its upper deck and some its lower deck. The occupants of the lower deck would have to go to the upper deck to have access to the water. If they said, why don't we drill a hole in our part (to directly access the water) and do not cause any inconvenience to those above us. If those on the upper deck let them do what they wanted then all of the passengers would sink. However, if they prevented them from doing so then all would be saved".

این دیدگاه نسبت به جامعه و فرد، تصوری متمایز از اجتماع پدید می‌آورد. افراد، به عنوان اجزای جامعه، باید اندیشه‌هایی (أفكار) داشته باشند که آنان را به هم پیوند دهد و بر پایه آن زندگی کنند. همچنین باید احساساتی (مشاعر) مشترک داشته باشند که از آن متأثر شوند و بر اساس آن حرکت کنند. افزون بر این، باید نظامی واحد داشته باشند که به همه مشکلات زندگی‌شان پاسخ دهد. از این رو، جامعه از افراد، اندیشه‌ها، احساسات و نظام‌ها تشکیل می‌شود. انسان در این زندگی باید با این اندیشه‌ها، احساسات و نظام‌ها پیوند یابد. بنابراین انسان در این زندگی به این اندیشه‌ها، احساسات و نظام‌ها مقید است. پس مسلمان در این زندگی به اسلام مقید است و اصلاً هیچ آزادی‌ای ندارد. بنابراین عقیده برای مسلمان به حدود اسلام مقید است و رها نیست. در نتیجه، هر کس از اسلام دست بکشد، مرتکب جرمی مستوجب اعدام شمرده می‌شود و اگر توبه نکند، ارتدادش با مجازات اعدام پاسخ داده می‌شود. به همین ترتیب، جنبه شخصی نیز به نظام اسلام مقید است. از این رو زنا جرمی است که زناکار به شدت و بدون ترحم و در ملأ عام مجازات می‌شود.

This outlook to the community and the individual establishes a distinct concept about society. The individuals as part of the community must have thoughts (afkaar) that bind them together and by which they live. They must also share the same emotions (mashaa'ir) by which they are influenced and they proceed according to them. Additionally, they must have one system to address all of their life's problems. Hence, society is composed of individuals, thoughts, emotions and systems. Man has to be bonded in this life by these thoughts, emotions and systems. Thus man is restricted in this life by these thoughts, emotions and systems. A Muslim is, therefore, restricted in this life by Islam and he does not have freedoms at all. So the ‘aqeedah for the Muslim is restricted by the limits of Islam and is not left unrestricted. Consequently any one who renounces Islam is considered to have committed a capital offense and his apostasy is met with capital punishment if he does not repent. Similarly, the personal aspect is restricted by the system of Islam. Hence, zina is a crime for which the fornicator is severely punished without compassion and in public.

الله (سبحانه وتعالی) می‌فرماید:

Allah (swt) says:

و باید گروهی از مؤمنان شاهد عذاب آنان باشند. [An-Nur: 2]

"And let a party of the believers witness their punishment." [An-Nur: 2]

شراب خوردن (خمر) جرمی است که کیفر نیز بر آن مترتب است. همچنین، تجاوز به دیگران جرمی است که بر حسب نوع تجاوز، مانند تهمت زنا یا قتل، موردی به موردی بررسی می‌شود. جنبه اقتصادی نیز از سوی شرع محدود شده است؛ و با ابزارهای مالکیتی که شرع به فرد اجازه داده تا مالک آن شود، و با ماهیت این مالکیت خصوصی که شرع اجازه استفاده از آن شیء را داده است. در نتیجه، نقض این محدودیت‌ها جرم به شمار می‌آید که بر حسب نوع این نقض متفاوت است، مانند دزدی، سرقت مسلحانه و جز آن. بنابراین، دولت برای حفاظت از جامعه و فرد و برای اجرای نظام در جامعه ضروری است. همچنین لازم است که عقیده بر پیروان خود تأثیر بگذارد، تا حفاظت از آن به طور طبیعی از خود مردم برخیزد. بر این اساس، این عقیده است که محدود و محافظت می‌کند (کل جامعه را) و این دولت است که قانون‌گذاری را اجرا می‌کند. بنابراین، سیادت (سیادة) از آنِ شرع است، نه دولت یا امت؛ هرچند اقتدار (سلطان) از آنِ امت است و در دولت تجلی می‌یابد. از این رو، دولت روش اجرای نظام است، هرچند پایبندی فرد به احکام اسلام بر تقوای او نسبت به الله (سبحانه و تعالی) تکیه دارد. بنابراین، لازم است که قانونی به دست دولت اجرا شود و مؤمن راهنمایی شود تا با انگیزه تقوای خود، از اسلام پیروی کند. پس اسلام متشکل از عقیده و نظام‌هاست، و ایدئولوژی اسلامی هم فکر است و هم طریقه (روش)، که از همان جنس فکر است. نظامش از عقیده‌اش سرچشمه می‌گیرد و حضارت (تمدن) آن شیوه‌ای منحصربه‌فرد از زندگی است. روش اسلام در حمل دعوت، اجرای آن به دست دولت و حمل آن به عنوان رهبری فکری به سوی جهان است که باید مبنای فهم و عمل به اسلام باشد. اجرای اسلام بر جامعه‌ای که با نظام خود اداره می‌شود، حمل دعوت اسلامی (به آنان) به شمار می‌آید؛ زیرا اعمال اسلام بر غیرمسلمانان، روش عملی برای دعوت محسوب می‌شود. این اجرا بیشترین تأثیر را در پدید آمدن جهان اسلامی گسترده داشت.

Drinking khamr is a crime that also invokes punishment. Likewise, acts of aggression against others constitute a crime that is treated case by case according to the type of aggression, such as false accusation of zina, murder etc. The economic aspect is also restricted by the shar’a, and by the means of ownership with the shar’a permitted the individual to possess with and the nature of this private property as being the shar’a permission of using the object. Consequently, violating these restrictions is considered a crime, which differs according to the type of this violation, such as theft, robbery etc. Therefore the state is necessary to protect both the community and the individual and to apply the system in the society. It is also necessary that the ideology influences its adherents so that its protection becomes naturally coming from the people themselves. Accordingly, it is the ideology, which restricts and protects (the entire society) while it is the state which executes (the legislation). Sovereignty (siyaadah), therefore, belongs to the shar’a and not to the state or the Ummah, though the authority (sulTan) belongs to the Ummah and it is manifested in the state. Hence, the state is the method for implementing the system, although the individual's piety (taqwa) of Allah (swt) is relied upon for his adherence to the rules of Islam. Therefore, it is necessary to have legislation implemented by the state and direction to the believer so as to comply with Islam, motivated by his taqwa. Islam is therefore comprised of an ’aqeedah and systems and the Islamic ideology is both a fikra and a tareeqah (method), which is of the same kind as the fikrah. Its system emanates from its ‘aqeedah and its haDarah (civilisation) is a unique way of life. Islam's method in carrying the da’wah is by implementing it by the State and carrying it as an intellectual leadership to the world which should be the basis for understanding and practising Islam. Implementing Islam on the community, which is governed by its system is considered carrying the Islamic da’wah (to them), because applying Islam on non- Muslims is considered to be the practical method for the da’wah. This implementation had the greatest effect in creating the vast Islamic world.

به‌طور خلاصه، در جهان سه مکتب فکری وجود دارد: سرمایه‌داری، سوسیالیسم، و مکتب سوم که اسلام است. هر یک از این مکاتب فکری دارای عقیده‌ای (عقیده) است که نظام‌های آن از آن سرچشمه می‌گیرد، معیاری برای اعمال انسان در زندگی دارد، دیدگاه مشخصی نسبت به جامعه دارد و روشی برای اجرای نظام خود.

To summarise, three ideologies exist in the world, Capitalism, Socialism and the third ideology is Islam. Each of these ideologies has its own doctrine (‘aqeedah) from which its systems emanate, a measure for man's actions in the life, a specific view towards society and a method to implement the system.

در مورد عقیده، ایدئولوژی کمونیستی معتقد است که ماده منشأ همه چیز است و همه امور از آن از طریق تکامل مادی سرچشمه می‌گیرند. ایدئولوژی سرمایه‌داری بر این باور است که دین باید از زندگی جدا شود، و این امر به جدایی دین از دولت می‌انجامد. از این رو، سرمایه‌داران نمی‌خواهند درباره این مسئله بحث کنند که آیا خالقی وجود دارد یا نه؛ بلکه درباره این بحث می‌کنند که خالق حق دخالت در زندگی را ندارد، چه وجودش پذیرفته شود و چه نشود. در نتیجه، در مکتب سرمایه‌داری، کسانی که به وجود خالق اقرار دارند و کسانی که آن را انکار می‌کنند، برابرند، و این همان جدایی دین از زندگی است.

As for ‘aqeedah the Communist ideology holds that matter is the origin of things and that all things emanate from it by means of materialistic evolution. The Capitalist ideology believes that religion must be separated from the life, which results in the separation of religion from the state. Hence, the Capitalists don't want to discuss the issue of whether a Creator exists or not, they rather discuss that the Creator has no right to interfere in life, regardless of whether His existence is acknowledged or not. Consequently, those acknowledging the existence of a Creator and those who deny it are equal in the Capitalist doctrine, which is the separation of religion from life.

اما اسلام، این باور را دارد که الله (سبحانه و تعالی) خالق هستی است، و پیامبران و فرستادگان ﷺ را با دینِ خود به سوی انسان‌ها فرستاده، و اینکه انسان در روز قیامت دربارهٔ کردارهایش حساب پس خواهد داد. بنابراین عقیدهٔ اسلام، ایمان به الله (سبحانه و تعالی)، فرشتگان او، کتاب‌های او، فرستادگان او ﷺ، و قضا و قدر است که خوبی و بدی آن از جانب الله (سبحانه و تعالی) است.

As for Islam, it believes that Allah (swt) is the creator of the existence (wujood), that He sent prophets and Messenger (saw)s with His deen to human beings and that man will be accounted for his actions on the Day of Judgement. Therefore, the ‘aqeedah of Islam is the belief (imaan) in Allah (swt), His angels, His books, His Messenger (saw)s, and the QaDaa and Qadar, the good and bad of which are from Allah (swt).

اما در مورد چگونگی صدور نظام از عقیده، کمونیسم بر این باور است که نظام از ابزارهای تولید گرفته می‌شود؛ بنابراین نظام فئودالی محصول شیوه‌ی تولید غالب در جامعه‌ی فئودالی بود، یعنی تبر. تکامل جامعه به سرمایه‌داری، ماشین‌آلات را ابزار تولید ساخت، و از این رو نظام سرمایه‌داری از این شیوه‌ی تولید و از طریق تکامل مادی گرفته می‌شود. سرمایه‌داری با جدا کردن دین از زندگی، معتقد است که انسان باید برای خود نظامی از این زندگی تعیین کند. پس او شروع کرد به گرفتن نظام خود از واقعیت‌اش و خودش آن را وضع کرد. اسلام بر این باور است که خداوند (سبحانه و تعالی) نظامی را برای انسان مقرر کرده تا در این زندگی بر آن پیش برود. او (سبحانه و تعالی) محمد ﷺ را با این نظام فرستاده که آن را بر او نازل کرده است، پس انسان باید از آن پیروی کند. از این رو، مسلمان مسئله را بررسی می‌کند و راه حل آن را از قرآن و سنت استنباط می‌نماید.

However, regarding the manner in which the system emanates from the ‘aqeedah (doctrine), Communism maintains that the system is taken from the tools of production, thus the feudal system was the product of the dominant mode of production in the feudal society, namely the axe. The evolution of society to Capitalism made machinery the tool of production, thus the Capitalist system is taken from this mode of production through materialistic evolution. Capitalism in separating religion from life, maintains man has to set for himself a system from this life. So he started to take his system from his reality and lays it down by himself. Islam considers that Allah (swt) has assigned a system for man to proceed on in this life. He (swt) has sent Muhammad (saw) with this system which He revealed it to him (saw), so man must follow it. Hence, a Muslim studies the problem and deduces its solution from the Qur'an and the Sunnah.

به‌عنوان معیار برای اعمال، کمونیسم مادی‌گرایی، یعنی نظام مادی را معیار در این زندگی می‌داند. بنابراین، همان‌گونه که ماده تکامل می‌یابد، معیار نیز تغییر می‌کند. سرمایه‌داری معیار را سود می‌داند و بر این اساس اعمال ارزیابی و انجام می‌شوند. اسلام حلال و حرام را معیار می‌داند، یعنی اوامر و نواهی الله (سبحانه و تعالی). بر این اساس، حلال انجام داده می‌شود و از حرام پرهیز می‌گردد. معیار نه تکامل می‌یابد و نه تغییر می‌کند، و تحت تأثیر سود قرار نمی‌گیرد؛ بلکه تنها شرع داور است.

As the measure for actions, Communism considers materialism i.e. the materialistic system as the neasure in this life. So as matter evolves so does the measure. Capitalism considers the measure to be benefit, on this basis actions are evaluated and undertaken. Islam considers the halal and the haram as the measure i.e. the commands and prohibitions of Allah (swt). Accordingly, the halal is performed and the haram shunned. The measure neither evolves nor changes, it is not influenced by benefit, rather only the shar’a arbitrates.

اما در مورد جامعه، کمونیسم آن را مجموعهٔ عمومیِ متشکل از زمین، شیوه‌های تولید، طبیعت و انسان می‌داند که همهٔ آن‌ها ماده به شمار می‌آیند. هنگامی که طبیعت و محتویات آن تکامل می‌یابند، انسان نیز همراه با آن تکامل می‌یابد و در نتیجه کل جامعه تکامل پیدا می‌کند. بنابراین جامعه از تکامل مادی پیروی می‌کند. از این رو، انسان تنها باید تضادها را پدید آورد تا این فرایند تکاملی را پیش براند. هنگامی که جامعه تکامل می‌یابد، فرد نیز همراه با آن تکامل می‌یابد و بدین ترتیب انسان همچون پرهٔ یک چرخ با جامعه می‌چرخد.

As for society, Communism considers it consisting of a general collection comprising of earth, modes of production, nature and man which all are considered to be matter. When nature and its contents evolve man evolves with it, thus the whole society evolves. Consequently, society follows the materialistic evolution. Therefore, man has only to generate the contradictions to promote this evolutionary process. When the society evolves the individual evolves with it and thus man revolves with the society like a spoke in a wheel.

سرمایه‌داری جامعه را مجموعه‌ای از افراد می‌بیند. از این رو، اگر امور فرد اداره شود، امور جامعه نیز اداره خواهد شد. بنابراین، تنها به فرد توجه می‌شود. در نتیجه، دولت تنها برای منفعت فرد عمل می‌کند و در پی آن، این ایدئولوژی فردگرایانه است. اسلام عقیده را اساس جامعه می‌داند، که شامل اندیشه‌ها، احساسات (مشاعر) و نظام‌هایی است که از آن برمی‌خیزند. بنابراین، جامعه اسلامی زمانی شکل می‌گیرد که اندیشه‌ها و احساسات اسلامی غالب شوند و نظام اسلامی بر مردم اجرا گردد. پس جامعه از انسان، اندیشه‌ها، احساسات و نظام‌ها تشکیل می‌شود. زیرا فرد به همراه فرد دیگر تنها یک گروه را تشکیل می‌دهد و جامعه را پدید نمی‌آورد، مگر آنکه مردم اندیشه‌های واحدی را بپذیرند، احساسات مشترکی داشته باشند و نظام واحدی را بر خود اجرا کنند. این به آن دلیل است که آنچه رابطه میان دو فرد را پدید می‌آورد تنها مصلحت است. اما رابطه میان دو فرد زمانی برقرار می‌شود که اندیشه‌های آنان درباره مصلحت با هم یکسان باشد و احساساتشان نیز یکی شود، و در نتیجه پذیرش (رضا) و رد (غضب) آنان متحد گردد، و نظامی که مشکلات را حل می‌کند نیز یکسان باشد. اگر اندیشه‌ها یا احساسات نسبت به مصلحت متفاوت باشد و در نتیجه پذیرش و رد متحد نشود، یا اگر نظامی که آن را میان مردم سامان می‌دهد متفاوت باشد، آنگاه رابطه برقرار نخواهد شد و در نتیجه جامعه نیز وجود نخواهد داشت.

Capitalism views society as composed of individuals. Hence, if the individual's affairs are managed the society's affairs will be managed. Care is therefore, only given to the individual. Thus the government acts only for the benefit of the individual and consequently, this ideology is individualistic. Islam views the ‘aqeedah as the basis of society, including its thoughts, emotions (mashaa'ir) and the systems emanate from it. Thus, the Islamic society is brought into being when the Islamic thoughts and emotions dominate and the Islamic system is implemented on the people. Society is therefore comprised of man, thoughts, emotions and the systems. For a person together with another person constitutes only a group and they do not make a society except when people adopt the same thoughts, share the same emotions and apply the same system upon them. This is because the matter that originates a relationship between two persons is only the interest (maslaHah). However the relationship between two persons exists when the thoughts over the maslaHah were unified together with their emotions thus unifying the acceptance (riDa) and rejection (ghaDab) and the system that solves the problems is the same. If the thoughts or emotions towards the interest (maslaHah) differed thus the acceptance (riDa) and rejection (ghaDab) were not united, or the system that treats it between people differed then the relationship would not exist and consequently the society would not exist.

بنابراین، جامعه از انسان، اندیشه‌ها، احساسات و نظام‌ها تشکیل می‌شود؛ زیرا این‌ها اموری هستند که رابطه را پدید می‌آورند و گروهی از مردم را به جامعه‌ای متمایز تبدیل می‌کنند.

Therefore, society consists of man, thoughts, emotions and systems, because these are the matters, which originate the relationship and make a group of people a distinct society.

بنابراین اگر همه افراد یک جامعه مسلمان باشند، امّا افکاری که می‌پذیرند دموکراتیک و سرمایه‌داری باشد، احساساتشان کشیشی‌–معنوی، میهن‌پرستانه یا ناسیونالیستی باشد، و نظامی که بر آنان اعمال می‌شود دموکراتیک و سرمایه‌داری باشد، آنگاه آن جامعه غیراسلامی خواهد بود، حتی اگر اکثریت مردم مسلمان باشند.

Thus if all people in a society were Muslims, but the thoughts they adopted were democratic and Capitalistic, their emotions were priestly-spiritual, patriotic or nationalistic, the system applied upon them was democratic and Capitalistic then the society would be non Islamic, even if the majority of the people were Muslims.

در باب اجرای نظام، کمونیسم بر این باور است که تنها دولت است که نظام را از طریق نیروی پلیس و قوانین سخت اجرا می‌کند. دولت نظام را تدوین می‌کند و از جانب فرد و جامعه عمل می‌نماید. حکومت در سرمایه‌داری از آزادی‌ها پاسداری می‌کند. بنابراین اگر کسی به آزادی فرد دیگری تجاوز می‌کرد، حکومت برای جلوگیری از این تجاوز اقدام می‌نمود. با این حال، اگر کسی به آزادی دیگری تجاوز نمی‌کرد، حتی اگر او را استثمار می‌کرد و حقوقش را می‌ستاند، اما با رضایت خود آن شخص، در این صورت تجاوزی به آزادی‌ها صورت نگرفته است. در آن هنگام دولت دخالت نمی‌کرد، زیرا دولت برای تأمین آزادی‌ها وجود دارد.

Concerning the implementation of the system, Communism considers that the state alone implements the system through the police force and harsh laws. The state develops the system and acts on behalf of the individual and community. The government in capitalism looks after the liberties. So if someone encroached upon the freedom of an individual, then the government will act to prevent the encroachment. However, if someone did not encroach upon the freedom of another person even if he exploited him and took away his rights, but with his consent, then there would be no encroachment upon freedoms. The state would not then interfere because the state exists to secure the liberties.

اسلام بر این باور است که این نظام از راه آگاهی فرد به خداوند (جل جلاله) که همان تقوا است، اجرا می‌شود. همچنین از سوی دولت، از راه احساس جامعه نسبت به عدالت آن، از راه همکاری امت با حاکم از طریق امر به معروف و نهی از منکر، و با اقتدار دولت نیز اجرا می‌شود. دولت به امور جامعه رسیدگی می‌کند، نه به امور فرد، مگر آنکه او از انجام آن ناتوان باشد. این نظام اساساً تغییر و تحول نمی‌یابد. هنگامی که در یک مسئله بیش از یک نظر اجتهادی وجود داشته باشد، دولت اختیار دارد که احکام شرعیه را برگزیند.

Islam considers that the system is implemented by the individual's consciousness of Allah (swt) (taqwa). It is also implemented by the state through the feeling of the community of its justice, by the co-operation of the nation (Ummah) with the ruler through al-amr bil maruf wa nahiy anil munkar (enjoining the good and forbidding the evil) and the authority of the state. The state takes care of the community's affairs but not the individual's affairs unless he was unable to do so. The system does not evolve at all. The state has the authority to adopt the rules (AHkam shar’aiah) when there is more than one opinion of ijtihad on an issue.