مسلمانان به سبب پایبندی به اسلام از جهان عقب نمانده‌اند. برعکس، انحطاط آنان از همان روزی آغاز شد که این پایبندی به اسلام را رها کردند و به فرهنگ بیگانه اجازه دادند به سرزمین‌هایشان وارد شود و مفاهیم غربی ذهنشان را اشغال کند. آنان زمانی رو به زوال نهادند که رهبری فکری اسلام را کنار گذاشتند، دعوت آن را فروگذاشتند و احکام آن را نادرست به کار بستند. بنابراین، اگر مسلمانان خواهان وقوع نهضت (نَهْضَة) هستند، باید به شیوه زندگی اسلامی بازگردند. با این حال، آنان تا زمانی که دعوت اسلامی را حمل نکنند و رهبری فکری اسلام را بر دوش نگیرند، نخواهند توانست به شیوه زندگی اسلامی بازگردند، و تا زمانی که به واسطه این دعوت، دولتی اسلامی برپا نکنند که به نوبه خود رهبری فکری اسلام را با حمل ندای اسلامی بر عهده گیرد.

The Muslims did not lag behind the world due to their adherence to Islam. On the contrary, their regression commenced the day they abandoned this adherence to Islam and they allowed the foreign culture to enter their lands and the Western concepts to occupy their minds. They declined when they abandoned the intellectual leadership of Islam, neglected its da’wah and misapplied its rules (aHkam). Therefore, the Muslims must resume the Islamic way of life if they want the revival (naHDah) to occur. However, they will not be able to resume the Islamic way of life unless they carry the Islamic da’wah by carrying the intellectual leadership of Islam, and establish, by this da’wah an Islamic State which in turn will carry the intellectual leadership of Islam by carrying the Islamic call.

لازم به یادآوری است که رهبری فکری از راه حمل دعوت اسلامی برای احیای مسلمانان بر این اساس برعهده گرفته می‌شود که تنها اسلام می‌تواند جهان را اصلاح کند، و احیای حقیقی، چه برای مسلمانان و چه برای دیگران، بدون اسلام امکان‌پذیر نیست. دعوت باید بر همین پایه انجام شود.

It should be noted that carrying the intellectual leadership by carrying the Islamic da’wah in order to revive the Muslims is undertaken because Islam alone can reform the world, and the true revival cannot be achieved without Islam, whether for the Muslims or others. It is on this basis that the da’wah should be carried out.

باید دعوت به جهان به عنوان رهبری فکری حمل شود که همه نظام‌ها از آن سرچشمه می‌گیرند، و همه اندیشه‌ها بر پایه این رهبری بنا می‌شوند، و از چنین اندیشه‌هایی همه مفاهیمی سرچشمه می‌گیرند که دیدگاه انسان را نسبت به زندگی تحت تأثیر قرار می‌دهند، بدون هیچ استثنایی. شیوه حمل دعوت اسلامی (طریقه حمل دعوه اسلامیه)

The da’wah must be carried to the world as an intellectual leadership from which all systems emanate, and upon this leadership all thoughts are built, and from such thoughts emanate all the concepts that influence one's viewpoint in life, without exception. The Way to Carry the Islamic Da'wah (Tareeqat Hamled Da'wah)

دعوت امروز باید همانگونه انجام شود که در گذشته ابلاغ می‌شد، و باید در پیروی از الگوی پیامبر ﷺ پیش برود، بدون کمترین انحراف از آن روش، در جزئیات کلی و خاص آن. هیچ توجهی نباید به تفاوت زمان داشت، زیرا این تفاوت چیزی جز ابزارها و شکل‌ها نیست. اما جوهر و حقیقت زندگی تغییر نکرده و نخواهد کرد، با گذشت قرن‌ها و دگرگونی مردم و مکان‌ها.

The da’wah should be carried today as it was delivered in the past and should proceed in compliance with the example of the Messenger (saw) , without the slightest deviation from that method in its general and specific details. No regard should be given to the difference in time, for this difference amounts to nothing more than the means and forms. However, the essence and the reality of life has not and will not change, regardless of the passing of ages and changing of peoples and places.

از این رو، حمل دعوت نیازمند صراحت، شجاعت، قوت، اندیشه‌ورزی و به چالش کشیدن هر آنچه با فکره و طریقه (اندیشه و روش) اسلام در تضاد است، با رویارویی با آن و افشای بطلانش است، صرف‌نظر از شرایط و پیامدهای آن.

Thus, carrying the da’wah demands frankness, courage, strength, thought and to challenge all that contradicts the fikrah and tareeqah (idea and method) of Islam by facing it and exposing its falsehood, irrespective of the situation and its consequences.

حمل دعوتِ اسلامی مستلزم آن است که حاکمیت نهایی (سیادة) از آنِ ایدئولوژیِ اسلامی باشد، خواه با توده‌های مردم موافق باشد یا مخالف، خواه آنان آن را بپذیرند یا رد کنند و با آن مخالفت ورزند، و خواه با آداب و رسوم مردم سازگار باشد یا نباشد.

Carrying the Islamic da’wah necessitates that the ultimate sovereignty (siyadah) belongs to the Islamic ideology, regardless of whether it agrees or disagrees with the masses and whether they accept it or reject it and oppose it, or whether it is in accordance with the people's customs or not.

حامل دعوت (حاملِ دعوت) نه مردم را چاپلوسی می‌کند، نه با حاکمان مدارا و ملایمت می‌ورزد، و نه به آداب و رسوم مردم توجه دارد؛ و هیچ اعتنایی ندارد که مردم او را بپذیرند یا نپذیرند. بلکه باید تنها به مکتب (ایدئولوژی) پایبند باشد و آن را بی‌کم‌وکاست بیان کند، بی‌آنکه به چیزی جز آن مکتب توجهی داشته باشد. روا نیست که به پیروان مکاتب دیگر گفته شود به مکتب خود پایبند بمانند؛ بلکه آنان بی‌هیچ اجبار دعوت می‌شوند که مکتب (اسلام) را بپذیرند، زیرا دعوت ایجاب می‌کند که هیچ مکتب دیگری در کنار اسلام وجود نداشته باشد و حاکمیت تنها از آنِ اسلام باشد.

The da’wah carrier (hameled da’wah) does not flatter the people, is not courteous to the authorities or cares for the people's customs and traditions, and does not give any attention to whether the people will accept him or not. Rather he must adhere to the ideology alone and solely express it paying no regard to anything except the ideology. It is not allowed to tell the followers of other ideologies to adhere to their ideologies. Instead, they are invited without compulsion to embrace the ideology (of Islam) because the da’wah requires that there be no other ideology alongside Islam and that the sovereignty be for Islam alone.

اوست که فرستاده‌ی خود را با هدایت و دین حق فرستاد تا آن را بر همه‌ی ادیان دیگر چیره گرداند، هرچند مشرکان را خوش نیاید. ﷺ [At-Tubah: 33]

"It is He who has sent His Messenger (saw) with the guidance and deen of Haqq, to prevail over all other religions even though the idolaters may abhor it." [At-Tubah: 33]

پیامبر ﷺ با پیام خود به این جهان آمد و آشکارا با تمام جهان به مبارزه برخاست. او ﷺ به حقیقتی که مردم را به سوی آن فرا می‌خواند ایمان داشت و با سرخ‌پوست و سیاه‌پوست، یعنی همه مردم، اعلام جنگ کرد، بدون توجه به سنت‌ها، رسوم، ادیان، عقاید، حاکمان و توده‌های مردم. او ﷺ به چیزی جز پیام اسلام توجهی نداشت. دعوت خود را با بی‌اعتبار کردن معبودهای دروغین قریش آغاز کرد. او ﷺ آنان را در عقایدشان به چالش کشید و در حالی که تنها، منزوی، بی‌یاور و بی‌سلاح بود، آنان را بی‌اعتبار ساخت؛ تنها سلاحش یقین استوار و ریشه‌دارش به اسلامی بود که مردم را به آن فرا می‌خواند. او ﷺ به رسوم، سنت‌ها، ادیان یا عقاید عرب اعتنایی نداشت. در این زمینه، او ﷺ نه ادب می‌ورزید و نه برای آنان احترامی قائل بود.

The Messenger (saw) came to this world with his Message and openly challenged the whole world. He (saw) believed in the Truth he (saw) was inviting the people to and declared war against the red and black (people) i.e. everyone, irrespective of their traditions, customs, religions, doctrines, rulers and masses. He (saw) paid no attention to anything other than the message of Islam. He commenced the da’wah by discrediting the false deities of Quraysh. He (saw) challenged them in their doctrines, discredited them while he was alone, isolated, with no helper and no weapon except his unshakeable and deeply rooted conviction in Islam to which he was inviting. He (saw) did not care for the Arab customs, traditions, religions, or doctrines. In this respect, he (saw) was not courteous nor gave them any regard.

به همین ترتیب، حاملِ دعوت باید همه چیز را به چالش بکشد. این شامل به چالش کشیدنِ رسوم، سنت‌ها، اندیشه‌ها و تصورات نادرست، و افکار عمومی در صورتی است که نادرست باشد، حتی اگر ناچار شود در برابر آن مبارزه کند. او باید آیین‌ها و ادیان را به چالش بکشد، با وجود این‌که ممکن است در معرض تعصب پیروان آن‌ها و دشمنی کسانی قرار گیرد که به تحریفاتشان چسبیده‌اند.

Similarly, the da’wah carrier has to challenge everything. This includes challenging the customs, traditions, erroneous thoughts and concepts, the public opinion when it is wrong even if he has to struggle against it. He has to challenge the doctrines and religions despite the fact that he might be exposed to the fanaticism of their followers and the hostility of those who stick to their distortions.

دعوت دادن به اسلام مستلزم توجه به اجرای کامل احکام اسلام، بدون کوچک‌ترین چشم‌پوشی است. حامل دعوت هیچ آتش‌بس، سازش، غفلت یا تعویق را نمی‌پذیرد. بلکه موضوع را به‌عنوان یک کل حفظ می‌کند و آن را فوراً و قطعی حل‌وفصل می‌نماید. او هیچ میانجی‌گری‌ای را که مانع حق شود نمی‌پذیرد. رسول خدا ﷺ درخواست هیئت ثقیف را نپذیرفت که اجازه داشته باشند بت خود، لات، را سه سال نگه دارند و پیش از آنکه ویران شود، و نیز آنان را از نماز معاف نکرد؛ این‌ها را شرط پذیرش اسلام قرار داده بودند. ایشان همچنین از ترک لات برای دو سال یا یک ماه، آن‌گونه که خواسته بودند، خودداری کرد. این درخواست را محکم و قاطعانه، بدون هیچ تردید یا مدارایی رد کرد. این به این دلیل است که انسان یا باید ایمان بیاورد یا نیاورد؛ سرانجام، نتیجه یا بهشت است یا جهنم. با این حال، رسول خدا ﷺ درخواست آنان را مبنی بر اینکه بت‌شان را با دست خودشان ویران نکنند، پذیرفت. در عوض، از ابوسفیان و المغيرة بن شعبة خواست که آن را ویران کنند. ایشان قطعاً کمتر از عقیده‌ی کامل و آنچه اجرای آن را می‌طلبد، هیچ‌چیز نپذیرفت. اما درباره‌ی وسایل و شیوه‌های انجام این اجرا، رسول خدا ﷺ آن‌ها را پذیرفت، زیرا این‌ها با ماهیت عقیده‌ی اسلامی ارتباطی ندارند. از این رو، در ابلاغ دعوت اسلامی باید دقت شود تا کاملی اندیشه و کاملی اجرای آن بدون هیچ سازشی در فکره و طریقه حفظ شود. استفاده از هر وسیله‌ای که این دعوت طلب کند، اشکالی ندارد.

Delivering the da’wah requires a concern for the complete implementation of the rules of Islam without the slightest concession. The carrier does not accept any truce nor concession, negligence or postponement. Instead, he maintains the matter as a whole and definitively settles it immediately. He does not accept any intercession which would obstruct the truth. Rasool Allah did not accept the request of Thaqif's delegation to be allowed to retain their idol, Allat, for three years before it was demolished, neither did he exempt them from prayer, as pre-conditions for embracing Islam. He refused also to leave Allat for two years or for one month as they had demanded. He refused this request firmly, and decisively, without any hesitation or leniency. This is simply because man has to either believe or not, after all, the result is either Paradise or Hell. However, Rasool Allah did accept their request not to have them demolish their idol by their hands. Instead, he asked Abu Sufyan and al- Mughirairah ibn Shu'abah to demolish it. He definitely did not accept anything less than the complete ‘aqeedah and what it requires of implementation. As for the means and forms of carrying this implementation, the Rasool of Allah accepted them because they are not connected with the nature of the Islamic ‘aqeedah. Therefore, care must be taken in delivering the Islamic da’wah to preserve the completeness of the idea and the completeness of its implementation without any compromise in the fikrah and Tareeqah. There is no harm in using any wasa'il (means) it demands.

حمل دعوت اسلامی مستلزم آن است که هر یک از اعمال آن برای هدفی مشخص انجام شود. حامل دعوت باید همواره از این هدف آگاه باشد و برای تحقق آن بکوشد و بی‌وقفه برای انجام آن تلاش کند. از این رو، حامل دعوت به اندیشه‌ای که بدون عمل باشد قانع نمی‌شود و آن را فلسفه‌ای خواب‌آور و خیال‌پردازانه می‌داند. همچنین، او به اندیشه و عملی که هیچ هدفی نداشته باشد نیز راضی نمی‌شود و آن را حرکتی چرخشی می‌شمارد که سرانجام به بی‌تفاوتی و ناامیدی می‌انجامد. بلکه حامل دعوت باید بر پیوند دادن اندیشه با عمل و یکپارچه ساختن این دو در راه دست‌یابی به هدفی معین پای بفشارد، هدفی که به شکلی عملی محقق شود و به واقعیت درآید.

Carrying the Islamic da’wah necessitates that every one of its actions be undertaken for a specific objective. The carrier should always be aware of this aim and work towards achieving it, exerting himself relentlessly to fulfil it. Therefore, the carrier would not be satisfied by thought without action and would deem it to be a hypnotic and fanciful philosophy. Likewise, he would not be satisfied by thought and action devoid of any objective, considering this to be a spiral motion which ultimately ends in apathy and despair. Instead, the da’wah carrier has to insist upon connecting the thought with action and uniting the two in working for a specific objective which will be fulfilled in a practical manner and be brought into existence.

رسول الله ﷺ در مکه رهبری فکری اسلام را بر عهده داشت. هنگامی که دریافت که جامعهٔ آنجا اسلام را به عنوان نظام جامعه نخواهد پذیرفت، به آماده‌سازی جامعهٔ مدینه پرداخت. در مدینه، ایشان ﷺ دولت را برپا کرد و بدین‌وسیله اسلام را پیاده کرد، پیام آن را رساند، و امت را برای ابلاغ آن پس از خود آماده ساخت تا به همان شیوه‌ای که ایشان ﷺ ترسیم کرده بود ادامه دهد. بنابراین، حمل دعوت اسلامی در شرایطی که خلیفه‌ای وجود ندارد، باید شامل فراخوان به اسلام و از سرگیری شیوهٔ زندگی اسلامی از طریق تلاش برای برپایی دولت اسلامی باشد که اسلام را پیاده می‌کند و پیام آن را به جهان می‌رساند. از این رو، دعوت از فراخوانی در درون امت برای از سرگیری شیوهٔ زندگی اسلامی، به فراخوانی به سوی جهان که توسط دولت اسلامی انجام می‌شود، منتقل می‌گردد، و از دعوتی محلی در درون جهان اسلام به دعوتی جهانی تبدیل می‌شود.

Rasool Allah (saw) carried the intellectual leadership of Islam in Makkah. When he realised that the society there would not make Islam the system of society, he began preparing the society of Madinah. In Madinah, he established the State, thereby implemented Islam, carried its message, and prepared the Ummah to convey it after him and to proceed in the same way he had traced. Therefore, carrying the Islamic da’wah in the situation where there is no Khaleefah, should include the call for Islam and the resumption of the Islamic way of life by working to establish the Islamic State which implements Islam and carries its message to the world. Thus, the da’wah is transferred then from a call within the ummah to resume the Islamic way of life to a call to the world carried out by the Islamic State, and from a local da’wah within the Islamic world to a universal da’wah.

دعوت به اسلام باید به روشنی شامل اصلاح عقاید رایج، تقویت رابطه با الله (سبحانه و تعالی) باشد و باید برای مشکلات مردم راه‌حل ارائه دهد، تا دعوت در همه عرصه‌های زندگی زنده و پویا گردد. پیامبر ﷺ آیات زیر را بر مردم مکه تلاوت می‌کرد:

The call to Islam should clearly include correcting the prevalent doctrines, strengthening the relationship with Allah (swt), and it should provide solutions for the problems of the people, so that the da’wah becomes vivid in all fields of life. The Prophet (saw) would recite to the people of Makkah the following verses:

تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ [Al-Masad: 1]

"Perish the hands of Abu Lahab." [Al-Masad: 1]

إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ﷺ ... ✗ Correction: the verse text must stay inside { }, and "(saw)" is replaced by ﷺ. {إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ * وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ ۚ قَلِيلًا مَا تُؤْمِنُونَ} این، قطعاً گفتار فرستادهٔ گرامی ﷺ است. این سخن شاعر نیست؛ چقدر کم ایمان می‌آورید. [Al-Haqqah: 40-41]

"This is verily the word of an honourable Messenger (saw). It is not the words of a poet. Little it is that you believe." [Al-Haqqah: 40-41]

وای بر کم‌فروشان؛ کسانی که هرگاه از مردم چیزی به پیمانه می‌گیرند، حق خود را کامل می‌ستانند، اما هنگامی که برای مردم پیمانه یا وزن می‌کنند، کم می‌دهند. [Al- Mutaffifin: 1-3]

"Woe to those who deal in fraud, those who when they have to receive by measure from men, exact full measure, but when they have to give by measure or weight to men, give less than due." [Al- Mutaffifin: 1-3]

برای کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده‌اند، باغ‌هایی است که از زیر آن‌ها نهرها جاری است؛ این است آن رستگاری بزرگ (تحقق همه آرزوها). [البروج: ۱۱] او در مدینه تلاوت می‌کرد:

"For those who believe and do righteous deeds will be gardens beneath which rivers flow; that is the great salvation (the fulfilment of all desires)." [Al-Buruj: 11] In Madinah, he recited:

نماز را برپا دارید و زکات را ادا کنید. [Al-Baqarah: 43]

"Establish prayer and practice regular charity." [Al-Baqarah: 43]

او همچنین تلاوت کرد:

He also recited:

«انفِرُوا خِفَافًا وَثِقَالًا وَجَاهِدُوا بِأَمْوَالِكُمْ وَأَنفُسِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ» [التوبة: ۴۱] و (پیامبر ﷺ) این آیه را تلاوت می‌کرد.

"Go forth (whether equipped) lightly or heavily, and strive and struggle with your property and yourselves in the cause of Allah." [At-Tauba: 41] And he would recite:

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، هنگامی که تا مدتی معین به یکدیگر وام می‌دهید، آن را به نوشتن درآورید. [Al-Baqarah: 282]

"O you who believe, when you deal with each other in a debt for a fixed period of time, reduce it to writing." [Al-Baqarah: 282]

تا آن که (این مال) میان ثروتمندان شما دست به دست نشود و تنها در میان ایشان گردش نکند. [Al-Hashr: 7]

"In order that it does not become (merely) a circuit between the wealthy among you." [Al-Hashr: 7]

لَا يَسْتَوِي أَصْحَابُ النَّارِ وَأَصْحَابُ الْجَنَّةِ. أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمُ الْفَائِزُونَ. [Al-Hashr: 20]

"Not equal are the Companions of the Fire and the Companions of the Garden. The Companions of the Garden are the victorious." [Al-Hashr: 20]

بر این اساس، دعوت اسلامی باید نظامی را که مردم با آن مشکلات زندگی روزمره خود را حل کنند، به آنان برساند. زیرا راز موفقیت دعوت اسلامی در این است که زنده و پویاست و انسان را به عنوان یک انسان به طور جامع خطاب می‌کند و از این رو دگرگونی همه‌جانبه و بنیادینی در او پدید می‌آورد.

Accordingly, the Islamic da’wah should carry to the people the system by which they are to solve their daily life's problems. This is because the secret to the success of the Islamic da’wah is that it is vivid and addresses man in a comprehensive manner as a human being, thereby bringing about a comprehensive and radical change in him.

غیرممکن است که حاملان دعوت بتوانند مسئولیت را بر دوش بکشند و وظایف خود را به شکل مؤثر ادا کنند، مگر آنکه انگیزهٔ رسیدن به کمال و تمامیت را در درون خود ریشه‌دار سازند. آنان باید پیوسته در جستجوی حقیقت باشند، و همهٔ آنچه را می‌دانند پیوسته بازبینی کنند تا فهم خود از مسائل را از هر اندیشهٔ بیگانه پاک سازند و هر چیزی را که نزدیک به آن فهم‌ها باشد و احتمال دارد به آنها بچسبد، از آنها دور کنند. این کار، اندیشه‌ای را که حمل می‌کنند پاک و روشن نگه می‌دارد. پاکی و روشنی اندیشه‌ها تنها ضامن موفقیت اسلام و تداوم این موفقیت است.

It is impossible for the da’wah carriers to carry out the responsibility and to effectively discharge their duties unless they rooted within themselves the motivation towards perfection and completeness. They should constantly search for the truth, continuously scrutinize all that they know in order to purify their understandings (of issues) from any alien thoughts, and remove away from these understandings anything close to them (in meaning) that might possibly stick to them. This will keep the idea they carry, pure and clear. The purity and clarity of the thoughts is the only guarantee for Islam's success and the continuity of this success.

حاملانِ دعوت باید این وظیفه را به عنوان فریضه‌ای از جانب الله (سبحانه و تعالی) بر دوش گیرند. آنان باید با اشتیاق و خرسندی، در انتظار رضای الله (سبحانه و تعالی) به این کار بپردازند. نباید برای کارِ خود پاداشی دنیوی بجویند یا انتظار ستایش مردم را داشته باشند. جز طلب رضای الله (سبحانه و تعالی) هیچ چیز دیگری را به رسمیت نشناسند.

The da’wah carriers have to carry this duty as an obligation from Allah (swt). They have to embark upon it enthusiastically and delightedly expecting the pleasure of Allah (swt). They must not seek for their work any worldly reward or expect praises from people. They must acknowledge nothing except the pursuit of the pleasure of Allah (swt).