اعمالی که پیامبر ﷺ انجام می‌دادند دو نوع‌اند: اعمالی که از سرشت انسانی ایشان است و سایر اعمال. هر عملی که از سرشت ایشان باشد، مانند ایستادن، نشستن، نوشیدن و خوردن و جز آن، بی‌تردید برای خود ایشان و امتشان مباح است. بنابراین، این اعمال در دسته‌ی اعمال مندوب قرار نمی‌گیرند.

The actions performed by the Prophet (saw) are of two kinds; the actions that are part of his human nature and other actions. Every action that is part of his nature, such as standing, sitting, drinking, and eating etc. are indisputably permitted (mubah) for both him and his Ummah. Consequently, they do not fall within the category of actions of the mandoob.

آن کارهایی که جزو طبیعت انسانی او نیستند، یا از جمله اعمالی هستند که ثابت شده مخصوص خود او هستند، یعنی هیچ کس دیگری آنها را انجام نمی‌دهد، یا شخصی او نیستند. آن کارهایی که ثابت شده مخصوص خود پیامبر ﷺ هستند، مانند اجازه‌ی او برای روزه‌ی پیوسته در شب و روز، و ازدواج با بیش از چهار زن و مانند آن، به خود او اختصاص دارند، و از آنجا که با اجماع ثابت شده که تنها مخصوص او هستند، پیروی از او در این کارها برای ما حرام است و اجازه نداریم در این اعمال از او تقلید کنیم.

Those actions which are not part of his human nature are either of the actions that are proven to be specifically personal to him i.e. they are not practised by anyone else, or they are not personal to him. Those actions which are proven to be specifically personal to the Prophet (saw), such as the permission for him to fast continually through the day and night, and to marry more than four wives etc. are specific to him and it is haram for us to emulate him as it has been proven by Ijma'a that they are only specific to him, and thus we are not permitted to emulate him in these actions.

آن کارهایی که بهعنوان الگویی برای پیروی ما شناخته شدهاند، دلایلی غیرقابلتردیداند. این کارها یا از طریق یک بیان کاملاً صریح شناخته میشوند، مانند:

Those actions known to be demonstration for us to follow are indisputable daleels (evidences). They are known by either a quite explicit statement, such as:

«صَلُّوا كَمَا رَأَيْتُمُونِي أُصَلِّي» و Note: The user's text is an English rendering of a hadith fragment; translating it faithfully into Persian: «نماز بگزارید همان‌گونه که مرا نماز گزاردن دیدید» ﷺ و

"Pray the same as you have seen me pray", and.

«در همه‌ی آیین‌های عبادی‌تان از من پیروی کنید.» ﷺ

"Emulate me in all your rituals".

این دلیل نشان می‌دهد که کار او برای ما الگویی است که باید از آن پیروی کنیم. یا این‌که از راه یک قرینه حالی شناخته می‌شوند، مانند بریدن دست دزد از مچ، به‌عنوان تبیین سخن خداوند متعال.

The evidence here denotes that his action is demonstration for us to follow. Or they are known by a circumstantial evidence, such as amputating the hand of a thief from the wrist bone as an explanation of Allah's (swt) saying.

«دستانشان را قطع کنید». [Al-Ma’idah: 38]

"Cut off their hands". [Al-Ma’idah: 38]

این توضیحِ کارِ او، چه با گفتار و چه با قرائنِ حالی، همان حکمی را دارد که آنچه با عبارتِ وجوب، ندب یا اباحه بیان شده، بنا بر دلیل.

This explanation of his action, either by speech or circumstantial evidences, takes the same Hukum of that which is explained in terms of Wojoob, Nadb or IbaHah according to the evidence.

أما تلك الأفعال الصادرة عن النبي ﷺ التي لم يقترن بها نفيٌ ولا إثباتٌ من النبي ﷺ، فإما أن تدل على قصد التقرّب إلى الله (سبحانه وتعالى) أو لا تدل. فإن دلت على قصد التقرّب صارت مندوبةً، فيُثاب فاعلها ولا يُعاقب تاركها. ومن أمثلة هذا النوع سنّةُ صلاة الضحى. أما إذا لم يظهر فيها قصد التقرّب إلى الله (سبحانه وتعالى) فإنها تدخل في الأفعال المباحة.

As for those actions of the Prophet which are not accompanied either by a negation or affirmation from the Prophet (saw), they either show the intention of qurbah (nearness to Allah (swt)) or not. If they show the intention qurbah they become mandoob, where the performer is rewarded for performing it and the abstainer is not punished. An example of this kind is the Sunnah of duHa. However, if the intention of qurbah to Allah (swt) is not evident, they fall within the permissible actions (mubaH).