ماده ۱.

Article 1.

عقیدهٔ اسلامی (عقیدہ) بنیاد دولت را تشکیل می‌دهد. هیچ چیزی حق ندارد در ساختار حکومت، در پاسخگویی آن، یا در هر جنبهٔ دیگری که به حکومت مربوط است وجود داشته باشد، مگر آنکه عقیده را منبع خود قرار داده باشد. عقیده همچنین منبع قانون اساسی دولت و قوانین شرعی آن است. هیچ امری مرتبط با قانون اساسی یا قوانین شرعی مجاز نیست وجود داشته باشد، مگر آنکه از عقیدهٔ اسلامی سرچشمه گرفته باشد.

The Islamic creed (’aqeedah) constitutes the foundation of the State. Nothing is permitted to exist in the government's structure, accountability, or any other aspect connected with the government, that does not take the creed as its source. The creed is also the source for the State's constitution and shar’ai canons. Nothing connected to the constitution or canons, is permitted to exist unless it emanates from the Islamic ’aqeedah.

ماده ۲

Article 2.

دار الإسلام آن نهادی است که احکام اسلام را در امور زندگی اجرا می‌کند و امنیت آن به دست مسلمانان حفظ می‌شود. دار الکفر آن نهادی است که احکام کفر را اجرا می‌کند و امنیت آن به دست کافران حفظ می‌شود.

The domain of Islam (Dar al-Islam) is that entity which applies the rules of Islam in life's affairs and whose security is maintained by Muslims. The domain of disbelief (Dar al-Kufr) is that entity which applies the rules of kufr and whose security is maintained by the kuffar.

مادهٔ ۳

Article 3.

الخلیفہ کو یہ اختیار حاصل ہے کہ وہ احکامِ شرعیہ کو اختیار کرے، جنہیں دستور اور قوانین کی صورت میں نافذ کیا جائے۔ جب خلیفہ کسی شرعی حکم کو اختیار کر لے، تو صرف وہی حکم شرعی حکم بن جاتا ہے جسے نافذ کرنا اور پھر عمل میں لانا لازم ہے۔ ہر شہری پر لازم ہے کہ وہ اس اختیار کردہ حکم کی کھلے عام اور خفیہ دونوں طور پر اطاعت کرے۔ مسودۂ دستور، دفعہ 4

The Khaleefah is empowered to adopt divine rules (AHkam Shari’ah) enacted as consitution and canons. Once the Khaleefah has adopted a divine rule, that rule, alone, becomes the divine rule that must be enacted and then implemented. Every citizen must openly and secretly obey that adopted rule. A Draft Constitution Article 4.

خلیفہ عبادات سے متعلق الٰہی احکام کو اختیار نہیں کرتا، یعنی عبادات، مگر زکات اور جہاد کے سلسلے میں۔ اسی طرح وہ عقیدے سے متعلق کسی بھی فکر کو اختیار نہیں کرتا۔

The Khaleefah does not adopt divine rules pertaining to worship, i.e. ‘ibadat, except in connection with alms (zakah) and war (jihad). Also, he does not to adopt any of the thoughts connected with the Islamic creed.

مادهٔ ۵

Article 5.

تمام شهروندان دولت اسلامی از حقوق و وظایف الهی برخوردار هستند۔

All citizens of the Islamic State are entitled to enjoy the divine rights and duties.

ماده ۶

Article 6.

تمام شهروندان دولت، بدون توجه به دین، نژاد، رنگ یا هر موضوع دیگر، باید با یکسان برخورد شوند. دولت از تبعیض میان شهروندان خود در همه امور منع شده است، چه در امر حکومت، چه در امر قضا، و چه در اداره امور.

All citizens of the State shall be treated equally regardless of religion, race, colour or any other matter. The State is forbidden to discriminate among its citizens in all matters, be it ruling or judicial, or caring of affairs.

ماده ۷

Article 7

دولت، شریعت الهی را بر همه شهروندانی که تابعیت دولت اسلامی را دارند، اعم از مسلمان یا غیرمسلمان، به شیوه زیر اجرا می‌کند:

The State implements the divine law on all citizens who hold citizenship of the Islamic State, whether Muslims or not, in the following manner:

الف. شریعتِ الهی به‌طور کامل و بدون استثنا بر همهٔ مسلمانان اجرا می‌شود؛ ب. به غیرمسلمانان اجازه داده می‌شود که از عقاید و عبادات خودشان پیروی کنند.

a. The divine law is implemented in its entirety, without exception, on all Muslims; b. Non-Muslims are allowed to follow their own beliefs and worships.

ج. کسانی که مرتکب ارتداد (مُرتد شدن) از اسلام شده‌اند، بر اساس حکم ارتداد اعدام می‌شوند، به شرط آنکه خودشان از اسلام دست کشیده باشند. اما اگر غیرمسلمان به دنیا آمده باشند، یعنی فرزندان مرتدان باشند، بر اساس وضعیتشان به عنوان مشرک یا اهل کتاب، با آنان همچون غیرمسلمان رفتار می‌شود.

c. Those who are guilty of apostasy (murtad) from Islam are to be executed according to the rule of apostasy, provided they have themselves renounced Islam. If they are born as non-Muslims, i.e., if they are the sons of apostates, then they are treated as non-Muslims according to their status as being either polytheists (mushriks) or People of the Book.

د. در امور خوراک و پوشاک، با غیرمسلمانان بر اساس آیینشان و در حدود آنچه احکام شرعی مجاز میدارد، رفتار میشود.

d. In matters of food and clothing the non-Muslims are treated according to their religions within the limits allowed by AHkam Shara’iah.

ه. امور زناشویی، از جمله طلاق، میان غیرمسلمانان بر اساس ادیانشان فیصله می‌شود، اما میان غیرمسلمانان و مسلمانان بر اساس شریعت الهی فیصله می‌شود.

e. Marital affairs, including divorce, among non-Muslims are settled in accordance with their religions, but between non-Muslims and Muslims they are settled according to the divine law.

و. تمام احکام و مسائل باقی‌ماندهٔ شریعت، مانند: اجرای معاملات، کیفرها و ادلهٔ (در دادگاه)، نظام حکومت و اقتصاد، توسط دولت بر همه اجرا می‌شود، چه مسلمان و چه غیرمسلمان. این حکم شامل اهل پیمان (معاهَد)، اهل ذمه و همه کسانی است که تابع اقتدار اسلام هستند. اجرای این احکام بر این افراد همانند اجرای آن بر رعایای دولت است. سفیران و نمایندگان از مصونیت دیپلماتیک برخوردارند.

f. All the remaining Shara'iah matters and rules, such as: the application of transactions, punishments and evidences (at court), the system of ruling and economics are implemented by the State upon everyone, Muslim and non-Muslim alike. This includes the people of treaties (muâaahid), the protected subjects (ahlu zimmah) and all who submit to the authority of Islam. The implementation on these people is the same as the implementation on the subjects of the State. Ambassadors and envoys enjoy diplomatic immunity.

ماده ۸

Article 8.

زبان عربی زبان اسلام و تنها زبان دولت است.

The Arabic is the language of Islam and the sole language of the State.

مادهٔ ۹

Article 9.

الاجتهاد (بذل الوسع في استنباط الحكم الشرعي) فرضُ كفاية. ولكلِّ مسلمٍ الحقُّ في ممارسة الاجتهاد إذا حصل على الشروط اللازمة للقيام به.

Ijtihad (personal exertion to derive the Islamic rule) is fard kifayah (a collective duty). Every Muslim has the right to exercise ijtihad if he has acquired the necessary conditions to perform it.

ماده ۱۰

Article 10.

در اسلام هیچ چیزی به نام روحانیت وجود ندارد، زیرا همه مسلمانان مسئولیت اسلام را بر عهده دارند. دولت از هر چیزی که نشانهٔ وجود طبقهٔ روحانیون در میان مسلمانان باشد جلوگیری خواهد کرد.

There is no such thing as a clergy in Islam as all Muslims bear the responsibility for Islam. The State will prevent anything that signifies the existence of a clergy among Muslims.

ماده ۱۱.

Article 11.

وظیفه اصلی دولت، تبلیغ دعوت (دعوه) به اسلام است.

The primary function of the State is the propagation of the invitation (dâwah) to Islam.

ماده ۱۲.

Article 12.

تنها دلایلی که برای احکام شرعی (احکام شرعیه) باید در نظر گرفته شوند عبارت‌اند از: قرآن، سنت، اجماع صحابه (إجماع الصحابة) و قیاس. قانون‌گذاری را نمی‌توان از هیچ منبعی غیر از این دلایل اخذ کرد. ماده ۱۳.

The only evidences to be considered for the divine rules (AHkam Shara’iah) are: the Qur'an, the Sunnah, the consensus of the Companions (ijmaâ as-sahabah) and analogy (qiyas). Legislation cannot be taken from any source other than these evidences. Article 13.

هر فرد تا زمانی که جرمش ثابت نشده باشد بی‌گناه است. هیچ کس بدون حکم دادگاه مجازات نمی‌شود. شکنجه به‌طور قطع حرام است و هر کس بر کسی شکنجه وارد کند باید مجازات شود.

Every individual is innocent until proven guilty. No person shall be punished without a court sentence. Torturing is absolutely forbidden and whoever inflicts torture on anyone shall be punished.

ماده ۱۴۔

Article 14.

همهٔ افعال انسانی در اصل مقیّد به احکام شرعی (احکام شریعت) هستند، و هیچ عملی نباید انجام شود مگر آنکه حکم آن (حکم) دانسته شده باشد. هر چیز یا شیئی مباح، یعنی حلال است، مگر آنکه دلیلی بر حرمت آن وجود داشته باشد.

All human actions are, in origin, restricted by the divine rules (AHkam Shari’ah), and no action shall be undertaken until its rule (hukm) is known. Every thing or object is permitted, i.e., halal, unless there is an evidence of prohibition.

ماده ۱۵

Article 15.

هر وسیله‌ای که به احتمال قوی به حرام منجر شود، خودش نیز حرام است. اما اگر صرفاً ترسیده شود که به حرام منجر شود، آن وسیله حرام نخواهد بود.

Any means that most likely leads to a prohibition (haram) is itself haram. However if it is (only) feared to lead (to a prohibition) it would not be haram.