اسلام آن دینی است که الله (سبحانه و تعالی) آن را بر پیامبرمان محمد ﷺ نازل فرموده تا رابطه انسان را با آفریدگارش، با خودش و با سایر انسان‌ها سامان دهد. رابطه انسان با آفریدگارش بر محور عقاید و عبادات می‌چرخد. رابطه او با خودش شامل اخلاق، خوراک و پوشاک می‌شود، و رابطه‌اش با سایر انسان‌ها مشتمل بر معاملات (مُعامَلات) و عقوبات (کیفرها) است.

Islam is defined as the deen which Allah (swt) has revealed to our Messenger Muhammad (saw) to organise man's relationship with his Creator, himself and with other human beings. Man's relationship with his Creator revolves around the Aqaid and ‘Ibadat. His relationship with himself includes morals, foodstuffs and clothing. While his relationship with other human beings involves mu'amalat (transactions) and 'uqubat (punishments).

اسلام به همه مشکلات انسان می‌پردازد و انسان را کلی تقسیم‌ناپذیر می‌نگرد. بر این اساس، مشکلات انسان را بر پایه یک روش حل می‌کند. افزون بر این، اسلام نظام خود را بر پایه‌ای معنوی بنا نهاده است، یعنی بر عقیده (‘aqeedah). بنابراین، جنبه معنوی زیربنای تمدن (ḥaḍārah)، دولت و شریعت آن است. این املای درست واژه ‘aqeedah است.

Islam tackles all of man's problems and looks upon man as an indivisible whole. Consequently, it solves man's problems according to one method. Furthermore, Islam has built its system on a spiritual basis, i.e., its creed (‘aqeedah). Accordingly, the spiritual aspect is the basis of its haDarah (civilization ), state, and Shari’ah. This the right spelling of ‘aqeedah.

اگرچه شریعت اسلامی نظام‌های گوناگون را با جزئیات دقیق بیان کرده است، مانند عبادات و معاملات و عقوبات، اسلام نظام تفصیلی‌ای برای اخلاق ارائه نکرده است. بلکه قواعد اخلاقی را به‌صورت اوامر و نواهی الهی (سبحانه و تعالی) در نظر گرفته، بی‌آنکه جزئیات آن را اخلاقی بداند که باید توجهی ویژه‌تر از سایر احکام به آن شود. برعکس، جزئیات قواعد اخلاقی کمتر از سایر قواعد است و در فقه اسلامی بخش خاصی به آن اختصاص نیافته است. از این رو، در کتاب‌های فقهی که احکام شریعت را دربردارند، فصل‌هایی با عنوان «اخلاق» دیده نمی‌شود. افزون بر این، فقها و مجتهدان در استنباط و بررسی حوزه قواعد اخلاقی توجه چندانی نداشته‌اند.

Although the Islamic Shari’ah explained the various systems in precise details, such as the ‘ibadat and mu'amalat and 'uqubat, Islam did not put forward a detailed system for the morals. Rather, it treated the rules of morals as commands and prohibitions from Allah (swt), without viewing their details as morals that should be given special care greater than others. To the contrary, the details of their rules are less than other rules and they are given no particular section in Islamic fiqh. Thus, one does not find in the books of fiqh that contain the AHkam Shari’ah chapters titled "morals". Furthermore, the Fuqaha'a and Mujtahidoon have not paid much attention, in deduction and study, to the subject area of moral rules.

اخلاق بر ساختنِ جامعه اثری ندارد، زیرا جامعه بر پایهٔ نظام‌های زندگی بنا می‌شود و تحت تأثیر افکار و احساسات قرار می‌گیرد. اخلاق در برپایی جامعه و تعیین رونق یا انحطاط آن هیچ نقشی ندارد. عامل مؤثر، سنت‌های عمومی است که از مفاهیم مربوط به زندگی برمی‌خیزد. عامل محرک در جامعه نه اخلاق، بلکه نظام‌هایی است که در آن به اجرا درمی‌آید و افکار و احساساتی که مردم در خود دارند. در حقیقت، اخلاق از افکار و احساسات سرچشمه می‌گیرد و نتیجهٔ اجرای نظام است.

Morals do not affect the building of a society, because society is built upon the systems of life and is affected by thoughts and emotions. Morals have no effect in establishing the society or determining its revival or decline. The effective factor is the general traditions which arises from the concepts about life. The driving factor in society is not morals but the systems applied within it and the thoughts and emotions people carry. Indeed, morals stem from the thoughts, emotions and result from the implementation of the system.

بر این اساس، از آنجا که اخلاق فرآوردهٔ فرمان‌های الله (سبحانه و تعالی) است و از دعوت به عقیده و از اجرای اسلام به‌طور کلی سرچشمه می‌گیرد، دعوت به اخلاق در جامعه جایز نیست. دعوت به اخلاق در واقع مفاهیم اسلامی دربارهٔ زندگی را وارونه می‌کند؛ مردم را از درک واقعیت و عناصر اساسی جامعه دور می‌سازد. این دعوت، رضایتی کاذب به فضیلت‌های فردی به مردم می‌بخشد و در نتیجه به غفلت از وسیلهٔ واقعی احیای زندگی می‌انجامد. از این رو، تبدیل دعوت اسلامی به دعوتی اخلاقی خطرناک است، زیرا مردم را به این گمان می‌اندازد که دعوت اسلامی دعوتی به اخلاق است و در نتیجه، ماهیت فکری اسلام را از میان می‌برد و مردم را از تنها روشی که به اجرای اسلام می‌انجامد، یعنی برپایی دولت اسلامی، منحرف می‌سازد. هنگامی که شریعت اسلامی رابطهٔ انسان با خودش را موضوع قرار داد، بر اساس احکام شرعی مرتبط با صفات اخلاقی، آن را به مانند عبادات و معاملات، به یک نظام تبدیل نکرد. در عوض، این احکام شرعی، تحقق برخی ارزش‌هایی را که الله (سبحانه و تعالی) فرمان داده است پیگیری می‌کنند، مانند راستگویی، امانت‌داری، دوری از حسادت و فریب و جز آن. این ارزش‌ها تنها با فرمان الله (تعالی) در باب ارزش‌های اخلاقی، همچون خصلت‌های نیکو و فضیلت‌ها، حاصل می‌شوند. برای نمونه، امانت‌داری صفت اخلاقی‌ای است که الله (سبحانه و تعالی) به آن فرمان داده است. این صفت اخلاقی باید هنگامی رعایت شود که به عمل درآید. این صفت چیزی است که ارزش اخلاقی را محقق می‌سازد و از این رو اخلاق نامیده می‌شود. اما هنگامی که این صفات اخلاقی در نتیجهٔ کردارها و معاملات پدید می‌آیند، مانند پاکی که از نمازها حاصل می‌شود و امانت‌داری که از تجارت پدید می‌آید، ارزش اخلاقی به دست نمی‌آید، زیرا هدف، در هنگام انجام آن کار، دستیابی به ارزش اخلاقی نبوده است. بلکه، آن صفات اخلاقی که از انجام این کارها با رعایت الزامی قواعد آنها حاصل می‌شود، صفات اخلاقی مؤمن است در آن هنگام که خدا را عبادت می‌کند و معاملات خود را انجام می‌دهد. مؤمن در نماز، هدف اصلی یعنی دستیابی به ارزش معنوی را محقق می‌سازد، و در تجارت، هدف دستیابی به ارزش مادی را محقق می‌سازد، در حالی که همزمان به اخلاق نیکو متصف است.

Accordingly, since morals are the product of Allah's (swt) commands and they ensue from the call to the ‘aqeedah and from the implementation of Islam in general, it is impermissible to carry da’wah for morals in society. The call for morals actually reverses the Islamic concepts about life; it keeps people away from understanding the reality and the basic elements of society. It gives people a false satisfaction with individualistic virtues and thus leads to the negligence of the true means of the revival in life. Therefore, to turn the Islamic call into a call for morals is dangerous, for it deludes people into thinking the Islamic call is a call for morality and, consequently, obliterates the intellectual character of Islam and diverts people away from the only method that leads to the application of Islam, i.e. the establishment of the Islamic State. When the Islamic Shari’ah tackled man's relationship with himself, in accordance with the AHkam Shara’iah connected with the moral characteristics, it did not make that a system as it did with the ibadat and mu'amalat. Instead, these AHkam Shari’ah check spellingobserved the fulfilment of certain values which Allah (swt) has commanded, such as truthfulness, honesty, shunning envy and deceit etc. These values are achieved only by the command of Allah (taala) in respect to moral values, such as noble characteristics and virtues. Honesty, for instance, is a moral quality commanded by Allah (swt). Its moral quality should be observed - when it is enacted. It is something which achieves the moral value and so it is called a moral. However, when these moral characteristics are produced as a result of actions and transactions, like purity produced from prayers, and honesty produced from trading, the moral value is not attained, because the aim was not to achieve the moral value when undertaking the action. Rather, the characteristics accrued as a result of performing these actions with the obligatory observance of their rules are moral characteristics of the believer when he worships Allah (swt) and undertakes his transactions. In prayer, the believer fulfils the primary aim of obtaining the spiritual value, and in trading the believer fulfils the aim of achieving the materialistic value while he is characterised with moral characters at the same time.

شریعت آن فضیلت‌هایی را مشخص کرده است که دارنده‌ی آن‌ها دارای اخلاق نیکو به شمار می‌آید، و آن صفاتی را که دارنده‌ی آن‌ها دارای اخلاق بد به شمار می‌آید. شریعت به کسب اخلاق نیکو ترغیب کرده و از اخلاق بد نهی کرده است. راستگویی، امانت‌داری، شادابی، حیا، نیکی به والدین، روابط نیک با خویشاوندان (صلهٔ رحم)، نجات دادن مردم از سختی‌ها، و خواستن برای دیگران همان چیزی را که برای خود می‌خواهد، و مانند این‌ها را شریعت، تشویقی برای مردم به پیروی از فرمان‌های الله (سبحانه و تعالی) می‌داند. در حالی که از کسب صفات مخالف آن، مانند: دروغ، خیانت، حسد، فسق و مانند این‌ها منع کرده و این امور و مانند آن‌ها را بازدارنده از آنچه الله (سبحانه و تعالی) حرام کرده است به شمار می‌آورد.

The shar’a has identified those virtues, the possessor of which is considered to have good morals, and those characteristics the possessor of which is considered to have bad morals. It has encouraged acquiring good morals, and has forbidden bad morals. It has encouraged truthfulness, honesty, cheerfulness, modesty, honouring parents, good relationships with relatives (silaat ur rahm), rescuing people from hardships, and wishing for others what one wishes for himself, etc. The shar’a considers these matters and the like as encouragement to people to follow the commands of Allah (swt). While it has forbidden the acquisition of opposing characteristics, such as: lying, dishonesty, envy, debauchery and the like and considers these matters and the like as prohibition of what Allah (swt) forbade.

اخلاق بخشی از این شریعت و شاخهای از اوامر و نواهی است که مسلمان باید آن را در خود تحقق بخشد تا به این وسیله اسلام و فرمانهای الله (سبحانه و تعالی) را کامل بهجا آورد. با این حال، راه دستیابی کل جامعه به این اخلاق، از طریق برپاداشتن احساسات و افکار اسلامی است. هنگامی که جامعه به آنها دست یابد، افراد نیز ناگزیر آنها را کسب خواهند کرد. قطعاً راه کسب اخلاق، دعوت به اخلاق فینفسه نیست، بلکه همان راهی است که پیشتر گفته شد، یعنی برپاداشتن افکار و احساسات. با این همه، آغاز این فرایند مستلزم آمادهسازی گروهی توسط اسلام است - به شکل کامل آن، که در آن افراد جزئی از یک گروه هستند و نه فردهایی مستقل - تا دعوت کامل اسلامی را در جامعه به دوش بکشد و بدین ترتیب احساسات و افکار اسلامی را پدید آورد. این امر موجب میشود که مردم در گروههای بزرگ اخلاق را بپذیرند، در نتیجهی آنکه در گروههای بزرگ اسلام را میپذیرند. باید دانست که این دیدگاه ما، اخلاق را بیقید و شرط به فرمانهای الله (سبحانه و تعالی) و به اجرای اسلام پیوند میدهد، و ضرورت آنکه مسلمان اخلاق نیکو را کسب کند را تأیید میکند.

Morals are a part of this Shari’ah and a branch of the commands and prohibitions which a Muslim should verify in oneself so as to complete his observance of Islam and the commands of Allah (swt). However, the way in which the whole society attains these morals is by establishing the Islamic emotions and thoughts. Once the community has attained them, the individuals will inevitably acquire them. Most definitely, the way to acquire morals is not through the call to morals in itself, but by the way mentioned above which is establishing the thoughts and emotions. However, the initiation of this process necessitates the preparation of a group by Islam - in its complete form wherein the individuals are part of the group and not independent individuals - to carry the complete Islamic da’wah in the society, and thus bring into existence the Islamic emotions and thoughts. This makes the people embrace morals in huge groups as a result of their embracing Islam in huge groups. It is necessary to understand that this our view that makes morals unconditionally attached to the commands of Allah (swt) and to the application of Islam, and confirms the necessity that the Muslim acquires good morals.

الله (سبحانه و تعالی) در سورههای متعددی از قرآن کریم، ویژگیهایی را یادآور شده است که انسان باید آنها را کسب کند و در خود پرورش دهد. این ویژگیها شامل عقیده، عبادات، معاملات و اخلاق است. این چهار ویژگی باید یک مجموعهٔ یکپارچه را تشکیل دهند.

Allah (swt) has mentioned in many surahs of the Glorious Qur'an those characteristics which man should acquire and endeavour to possess. These characteristics consist of the '’aqeedah, ibadat, m’uamalat and morals. These four characteristics should form an integrated whole.

قَالَ اللَّهُ تَعَالَى در سورۂ لقمان:

Allah (swt) says in Surat Luqman:

«آنگاه لقمان به پسرش که وی را پند می‌داد گفت: ای پسرکم! هیچ‌چیز را با خدا شریک مگردان، زیرا شرک ستمی بزرگ است. و ما به انسان درباره پدر و مادرش سفارش کرده‌ایم؛ مادرش با ناتوانی بر ناتوانی او را حمل کرد، و از شیر گرفتنش در دو سال است. [فرمودیم:] مرا و پدر و مادرت را سپاس گوی؛ بازگشت به سوی من است. و اگر آن دو بکوشند تا تو را به شریک قرار دادن چیزی با من وادارند که بدان دانشی نداری، از ایشان فرمان مبر، و در دنیا با نیکی با آنان همراهی کن، و راه کسی را پی گیر که به‌سوی من بازگشته است. سپس بازگشت شما به سوی من است، و شما را از آنچه می‌کردید آگاه خواهم ساخت. ای پسرکم! اگر [کاری] به وزن دانه خردلی باشد و در دل سنگی یا در آسمان‌ها یا در زمین پنهان باشد، خداوند آن را خواهد آورد؛ زیرا خداوند باریک‌بین و آگاه است. ای پسرکم! نماز را برپا دار، و به کار پسندیده فرمان ده، و از کار ناپسند باز دار، و در برابر آنچه به تو می‌رسد شکیبا باش؛ که این از کارهای استوار است. و از سر تکبر به مردم رخ برمتاب، و با غرور در زمین راه مرو؛ زیرا خداوند هیچ متکبر فخرفروشی را دوست ندارد. و در راه رفتنت میانه‌روی کن، و صدایت را فرو کاه؛ زیرا ناپسندترین آوازها بی‌شک بانگ الاغ است.» [Luqman: 13-19]

"Behold, Luqman said to his son by way of instruction: Oh my son! Join not in worship (others) with Allah, for false worship (polytheism) is indeed the highest wrong-doing. And we have enjoined on man (to be good) to his parents, in travail upon travail did his mother bear him, and in years twain was his weaning, (hear the command) show gratitude to Me and to your parents, to Me is (your final) Goal. But if they strive to make you join worship with Me things of which you have no knowledge, obey them not, yet bear their company in this life with justice (and consideration), and follow the way of those who turn to Me (in love), in the end the return of you all is to Me, and I will tell you the truth (and meaning) of all that you did. O my son! (said Luqman), if there be (but) the weight of a mustard seed and it were (hidden) in a rock, or (anywhere) in the heavens or on earth, Allah will bring it forth: For Allah understands the finest mysteries, (and) is well acquainted (with them). O my son! establish regular prayer, enjoin what is just, and forbid what is wrong, and bear with patient constancy whatever happens to you, for this is firmness (of purpose) in (the conduct of) affairs. And swell not your cheek (for pride) at men, nor walk in insolence through the earth, for Allah loves not any arrogant boaster. And be moderate in your pace, and lower your voice, for the harshest of sounds without doubt is the braying of the ass." [Luqman: 13-19]

فرمود خداوند (سبحانه و تعالی) در سوره الفرقان:

Allah (swt) says in Surat al-Furqan:

و بندگان خدای رحمان کسانی‌اند که با فروتنی بر زمین راه می‌روند، و چون نادانان ایشان را مخاطب قرار دهند، می‌گویند: سلام!

"And the servants of (Allah) most Gracious are those who walk on the earth in humility, and when the ignorant (people) address them, they say, Peace!.

آنان که شبها برای پروردگارشان به سجده و قیام مشغولند. آنان که می‌گویند: ای پروردگار ما! عذاب دوزخ را از ما بگردان، زیرا عذاب آن سخت و دردناک است؛ چه بد جایگاه و قرارگاهی است؛ آنان که چون انفاق کنند، نه اسراف می‌کنند و نه تنگ‌چشمی، بلکه میان این دو به اعتدال رفتار می‌کنند؛ آنان که با الله معبود دیگری را نمی‌خوانند، و کسی را که الله خون او را حرام کرده جز به حق نمی‌کشند، و زنا نمی‌کنند، و هر که چنین کند کیفر خواهد دید؛ عذاب او در روز قیامت دو چندان خواهد شد و در آن خوار و جاودانه خواهد ماند؛ مگر کسی که توبه کند و ایمان آورد و کار شایسته کند، که الله بسیار آمرزنده و مهربان است؛ و هر که توبه کند و نیکوکاری نماید، به راستی به سوی الله بازگشته است، بازگشتی پسندیده؛ آنان که گواهی دروغ نمی‌دهند، و چون به کار بیهوده‌ای بگذرند، با بزرگواری از کنار آن می‌گذرند؛ آنان که چون به آیات پروردگارشان پندشان دهند، همچون کر و کور بر آن‌ها فرو نمی‌افتند؛ و آنان که می‌گویند: ای پروردگار ما! به ما همسران و فرزندانی ببخش که مایه روشنی چشم ما باشند، و ما را پیشوای پرهیزگاران گردان؛ اینانند که به سبب شکیبایی‌شان، بلندترین جایگاه بهشت به آنان پاداش داده می‌شود، و در آن با درود و سلام روبه‌رو خواهند شد؛ در آن جاودانه خواهند ماند؛ چه نیکو جایگاه و قرارگاهی است! [Al-Furqan: 63-76]

Those who spend the night in adoration of their Lord prostrating and standing. Those who say, Our Lord! Avert from us the Wrath of Hell, for its Wrath is indeed an affliction grievous; Evil indeed is it as an abode, and as a place to rest in; Those who, when they spend, are not extravagant and not niggardly, but hold just (balance) between those (extremes); Those who invoke not, with Allah, any other god, nor slay such life as Allah has made sacred, except for just cause, nor commit fornication, and any that does this (not only) meets punishment; (But) the Penalty on the Day of Judgment will be doubled to him, and he will dwell therein in disgrace; Unless he repents, believes, and works righteous deeds, for Allah is oft-forgiving, most merciful; And whoever repents and does good has truly turned to Allah with an (acceptable) conversion; Those who witness no falsehood, and, if they pass by futility, they pass by it with honorable (avoidance); Those who, when they are admonished with the Signs of their Lord, droop not down at them as if they were deaf or blind; And those who pray; Our Lord! Grant unto us wives and offspring who will be the comfort of our eyes, and give us (the grace) to lead the righteous; Those are the ones who will be rewarded with the highest place in heaven, because of their patient constancy; therein shall they be met with salutation and peace; Dwelling therein, how beautiful an abode and place of rest!" [Al-Furqan: 63-76]

الله (سبحانه وتعالى) می‌فرماید در سورۃ الإسراء:

Allah (swt) says in Surat al-Israâa:

رَبُّكَ قَضَىٰ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا ۚ إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلَاهُمَا فَلَا تَقُل لَّهُمَا أُفٍّ وَلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيمًا وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُل رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيرًا ۚ رَّبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَا فِي نُفُوسِكُمْ ۚ إِن تَكُونُوا صَالِحِينَ فَإِنَّهُ كَانَ لِلْأَوَّابِينَ غَفُورًا وَآتِ ذَا الْقُرْبَىٰ حَقَّهُ وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيرًا إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كَانُوا إِخْوَانَ الشَّيَاطِينِ ۖ وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِرَبِّهِ كَفُورًا وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِّن رَّبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُل لَّهُمْ قَوْلًا مَّيْسُورًا وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَىٰ عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُومًا مَّحْسُورًا إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاءُ وَيَقْدِرُ ۚ إِنَّهُ كَانَ بِعِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلَاقٍ ۖ نَّحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُمْ ۚ إِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْئًا كَبِيرًا وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنَىٰ إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَاءَ سَبِيلًا وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ ۗ وَمَن قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَانًا فَلَا يُسْرِف فِّي الْقَتْلِ ۖ إِنَّهُ كَانَ مَنصُورًا وَلَا تَقْرَبُوا مَالَ الْيَتِيمِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّىٰ يَبْلُغَ أَشُدَّهُ ۚ وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ ۖ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا این آیه را به دقت ترجمه می‌کنم: «وقتی پیمانه می‌کنید، پیمانه را کامل بدهید، و با ترازوی راست وزن کنید؛ این بهترین و از نظر سرانجام، نیکوترین راه است.» [Al-Israâa: 23-35]

"Thy Lord has decreed that you worship none but Him, and that you be kind to parents. Whether one or both of them attain old age in your life, say not to them a word of contempt, nor repel them, but address them in terms of honor. And out of kindness, lower to them the wing of humility, and say: My Lord! Bestow on them Thy Mercy even as they cherished me in childhood. Your Lord knows best what is in your hearts: If you do deeds of righteousness, verily He is Most Forgiving to those who turn to Him again and again (in true penitence). And render to the kindred their due rights, as (also) to those in want, and to the wayfarer: But squander not (your wealth) in the manner of a spendthrift. Verily spendthrifts are brothers of the Evil Ones, and the Evil One is to his Lord (Himself) ungrateful. And even if you have to turn away from them in pursuit of the Mercy from thy Lord which you do expect, yet speak to them a word of easy kindness. Make not your hand tied (like a niggard's) to your neck, nor stretch it forth to its utmost reach, so that you become blameworthy and destitute. Verily thy Lord does provide sustenance in abundance for whom He pleases, and He provides in a just measure. For He does know all His servants. Kill not your children for fear of want. We shall provide sustenance for them as well as for you. Verily the killing of them is a great sin. Nor come nigh to adultery, for it is a shameful (deed) and an evil, opening the road (to other evils). Nor take life - which Allah has made sacred - except for just cause. And if anyone is slain wrongfully, we have given his heir authority (to demand Qisas or to forgive); but let him not exceed bounds in the matter of taking life; for he is helped ( by the Law). Come not nigh to the orphan's property except to improve it, until he attains the age of full strength; and fulfill (every) engagement, for (every) engagement will be inquired into (on the Day of Reckoning). Give full measure when you measure, and weigh with a balance that is straight; that is the most fitting and the most advantageous in the final determination." [Al-Israâa: 23-35]

این آیات در این سه سوره، یک کل کامل را تشکیل می‌دهند که فضیلت‌های گوناگون را روشن می‌سازد، منش مسلمان را تبیین می‌کند و شخصیت اسلامی را در هویت ویژه و برجسته‌اش نشان می‌دهد. قابل توجه است که این آیات، فرمان‌ها و نهی‌هایی از سوی الله (سبحانه و تعالی) هستند. برخی از آن‌ها احکامی مربوط به عبادات‌اند و برخی دیگر احکامی مربوط به معاملات و اخلاق. افزون بر این، آیات تنها به صفات اخلاقی محدود نمی‌شوند، بلکه شامل عقاید، عبادات و معاملات نیز می‌شوند، همچنان که اخلاق را در بر دارند. اینها ویژگی‌هایی‌اند که شخصیت اسلامی را می‌سازند. بنابراین، محدود کردن موضوع به اخلاق صرف، انسان کامل و شخصیت اسلامی را پدید نخواهد آورد. افزون بر این، اگر اخلاق قرار است به هدفی که برای آن وجود دارد برسد، باید بر پایه‌ای معنوی، یعنی عقیدهٔ اسلامی، بنا شود. از این رو، شکل‌گیری منش به واسطهٔ اخلاق باید بر این عقیده استوار باشد. مسلمان نه به خاطر راستگویی به‌خودیِ‌خود، بلکه به این سبب به راستگویی متصف می‌شود که الله (سبحانه و تعالی) او را به کسب این فضیلت فرمان داده است، هرچند او ارزش اخلاقی را در راستگویی نیز می‌جوید. پس اخلاق نه به‌خاطر خودِ آن، بلکه به این علت کسب می‌شود که الله (سبحانه و تعالی) آن‌ها را فرمان داده است.

The verses in these three surahs represent one complete whole that elucidates the different virtues, clarifies the Muslim character and demonstrates the Islamic personality in its unique and distinguished identity. It is noticeable that these verses are commands and prohibitions from Allah (swt). Some of which are rules connected to 'ibadal; while others are rules connected to m’uamalat and akhlaq. Furthermore, the verses were not confined to moral attributes but they also included Aqaid, ‘ibadat and m’uamalat, as well as akhlaq. They are the characteristics that constitute the Islamic personality. Therefore, confining the subject matter to morals alone will not produce the perfect man and the Islamic personality. Moreover, the morals should be built on the spiritual basis, i.e., the Islamic ‘aqeedah, if they are to achieve the goal for which they exist. Thus the characterisation by it must be built on this ‘aqeedah. The Muslim is not characterised by truthfulness for the sake of truthfulness in itself but because Allah (swt) commanded the Muslim to acquire this virtue, although he seeks to achieve the moral value in telling the truth. Thus morals are not acquired as such for themselves but because Allah (swt) commanded them.

بنابراین، مسلمان باید به فضایل اخلاقی آراسته باشد و آنها را با فرمانبرداری و خضوع انجام دهد؛ زیرا این فضایل با تقوا پیوند دارند، چرا که اخلاق از عبادت برمی‌خیزد.

Accordingly, the Muslim should be characterised with moral virtues and perform them obediently and submissively for they are linked with taqwa since morals result from ‘I'badat:

«الصَّلاةُ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْكَرِ» [Al-Ankabut: 45]

"Prayer forbids lewdness and abomination," [Al-Ankabut: 45]

و هنگامی که اخلاق در معاملات (یعنی نحوهٔ رفتار با دیگران) رعایت می‌شود و در کنار دستورها و نهی‌های مشخص قرار می‌گیرد، این امر آن را در مسلمان تقویت می‌کند و به صفتی جداناپذیر از شخصیت او بدل می‌سازد. بنابراین، درآمیختن اخلاق با دیگر نظام‌های زندگی - هرچند که اخلاق ویژگی‌ای مستقل است - موجب می‌شود مسلمان به‌طور کامل و درست آماده شود. به‌ویژه، کسب یک خُلق به‌خاطر پاسخ به فرمان‌های الله (سبحانه و تعالی) یا دوری از نهی‌های اوست، و نه به‌خاطر آنکه چنان خُلقی در این زندگی سودی یا زیانی داشته باشد. این امر کسب اخلاق نیکو را پایدار و استوار می‌سازد، تا زمانی که مسلمان به کار بستن اسلام ادامه دهد و بر محور سود نچرخد. زیرا هدف اخلاق سود نیست، بلکه ارزش اخلاقی برای خودش کسب می‌شود و نه برای ارزش‌های مادی، انسانی یا معنوی. این ارزش‌ها نباید در ارزش اخلاقی دخالت داده شوند، تا در انجام یا کسب آن هیچ اختلالی پیش نیاید. افزون بر این، باید توجه داشت که ارزش مادی باید از اخلاق جدا باشد. همچنین باید از انجام یک خُلق به‌خاطر منفعت‌ها و سودها پرهیز کرد، زیرا این کار خطری برای آن خُلق به شمار می‌رود.

and are observed during m’uamalat "Religion is the treatment" (i.e. how you treat others), in addition to their being specific commands and prohibitions, then this reinforces them in the Muslim and makes them an indispensable attribute of his character. Therefore, the merging of the morals with the rest of life's systems - though they are independent characteristics - allows the Muslim to be thoroughly and correctly prepared, especially the acquisition of a moral is in response to the commands of Allah (swt) or in avoiding His (swt) prohibitions, and not because such a moral benefits or harms in this life. This makes the acquisition of good morals permanent and resolute as long as the Muslim continues to apply Islam and does not revolve around benefit. This is because the objective of morals is not benefit, but the moral value is acquired for itself and not for materialistic, humanitarian or spiritual values. These values should not be involved in the moral value so as no disorder occurs in performing it or acquisition of them. Moreover, the attention must be paid to the fact that the materialistic value has to be separated from the morals. Likewise performing the moral for the sake of gains and benefits should be avoided, for it constitutes a danger unto it.

در پایان، اخلاق ستون‌های بنیادین جامعه نیستند، بلکه امری فردی‌اند. در نتیجه، جامعه با اخلاق اصلاح نمی‌شود، بلکه با اندیشه‌های اسلامی و احساسات اسلامی، و با اجرای نظام‌های اسلامی اصلاح می‌شود. اگرچه اخلاق یکی از عناصر اساسی فرد است، اما تنها عنصر آن نیست و نباید باشد؛ اخلاق باید همراه با عقاید، عبادات و معاملات باشد. بنابراین، فردی که اخلاق نیکو دارد، اما عقیده‌اش اسلامی نیست، هیچ ارزشی ندارد، زیرا او کافر است، و هیچ گناهی بزرگ‌تر از کفر نیست. همچنین، کسی که اخلاق نیکو دارد، اما عبادات را به جا نمی‌آورد و معاملاتش مطابق احکام شرعی نیست، مورد توجه قرار نمی‌گیرد. از این رو، در اصلاح فرد، رعایت عقیده، عبادت، معامله و اخلاق ضروری است. پرداختن تنها به اخلاق و رها کردن سایر ویژگی‌ها حرام است. افزون بر این، پرداختن به هر امری پیش از داشتن اطمینان کامل به عقیده، جایز نیست. ویژگی بنیادین اخلاق آن است که بر پایه عقیده اسلامی بنا شود و مؤمن به آن متصف گردد، چون اوامر و نواهی خداوند (سبحانه و تعالی) هستند.

In conclusion, morals do not constitute fundamental pillars of a society, but rather they are individualistic. Consequently, society is not bettered by morals but by Islamic thoughts and Islamic emotions, and by the implementation of the Islamic systems. Although morals constitute one of the basic elements of the individual, they are not and should not constitute the sole ones; morals should be accompanied by the aqa'id, ‘ibadat and m’uamalat. Therefore, the individual who possesses good morals but his ‘aqeedah is not Islamic warrants no consideration as he is a Kafir, and there is no sin bigger than Kufr. Likewise, the person who has good morals but does not perform the ‘ibadat nor practices m’uamalat according to the AHkam Shara’iah, is not given any regard. Consequently, it is essential to observe the ‘aqeedah, the ‘ibadat, the m’uamalat and the akhlaq in reforming an individual. It is haram to treat morals alone and to leave the other characteristics. Moreover, it is forbidden to give attention to anything before having full confidence in the ‘aqeedah. The fundamental feature of morals is that they should be built upon the Islamic ‘aqeedah and that the believer should be characterised with them as commands and prohibitions from Allah (swt).