تفاوتی میان «حضارة» (تمدّن) و «مدنیّة» (پیشرفت مادّی) وجود دارد. حضارة مجموعهٔ کامل مفاهیم دربارهٔ زندگی را تشکیل می‌دهد، در حالی که مدنیّة به شکل‌های مادّی اشیای محسوس گفته می‌شود که در امور زندگی به کار می‌روند. حضارة بر اساس دیدگاهی که نسبت به زندگی وجود دارد، ویژه و خاص است، اما مدنیّة می‌تواند ویژه یا عام باشد. بنابراین اشیایی که محصول حضارة هستند، مانند مجسمه‌ها، ویژه‌اند. در مقابل، جنبه‌های مادّی‌ای که از علم و پیشرفت آن، و از صنعت و تحولات آن پدید می‌آیند، عام‌اند و از این رو به یک ملّت خاص تعلّق ندارند، بلکه جهانی‌اند، همچون صنعت و علم.

There is a difference between the haDarah (civilisation) and the madaniyyah (material progress). The haDarah constitutes the whole concepts about life, whereas the madaniyyah means the material forms of sensed objects used in life's affairs. The haDarah is specific based on the point of view towards life, while the madaniyyah can be specific or general. So objects that are product of haDarah such as statues, are specific. While material aspects produced by science and its progress, industry and its evolution are general and thus are not particular to a specific nation, rather they are universal, like industry and science.

باید همیشه این تمایز میان «حضارة» و «مدنیة» را در نظر داشت. همچنین باید میان شکل‌های مدنیتی که از حضارت برمی‌آیند و شکل‌های مدنیتی که از علم و صنعت برمی‌آیند تفاوت گذاشت. این ضروری است، تا هنگام پذیرفتن مدنیت، تمایز میان شکل‌های آن و جدا دانستن آن از حضارت روشن باشد. در پذیرش مدنیت غربی که از علم، صنعت و مانند آن برمی‌خیزد هیچ اشکالی نیست. اما مدنیت غربی که از حضارت غربی برمی‌خیزد به هیچ وجه نباید پذیرفته شود، زیرا پذیرش حضارت غربی جایز نیست؛ چون این حضارت از اساسی که بر آن بنا شده، از دیدگاه آن نسبت به زندگی و از درک آن از معنای سعادت انسان، با حضارت اسلامی در تضاد است.

This distinction between Hadarah and madaniyyah must always be noted. One must also note the distinction between the madaniyyah forms resulting from haDarah and the madaniyyah forms resulting from science and industry. This is necessary, so that when taking madaniyyah, a distinction between its forms and differentiation between it and haDarah must be clear. There should be no objection in acquiring the Western madaniyyah resulting from science, industry, etc. However, Western madaniyyah resulting from the Western haDarah must not be adopted on any account, because we are not allowed to adopt the Western haDarah, for it contradicts the Islamic haDarah from the very basis upon which it is established, its point of view of life, and its understanding of the meaning of human happiness.

تمدن غربی بر پایهٔ جدایی دین از زندگی بنا شده است، و تمدن اسلامی (الحضارة الإسلامية) را که دین را در همهٔ امور زندگی مؤثر می‌داند، انکار می‌کند؛ از این رو دین را از دولت نیز جدا کرده است. این جدایی برای کسانی که دین را از زندگی جدا می‌کنند و نقش آن را در زندگی انکار می‌کنند، امری طبیعی است. زندگی و نظام زندگی بر همین اساس بنا شده است. این تمدن کل زندگی را پی‌گیری سود می‌بیند. بنابراین، معیار کارها در زندگی از نظر آن، سود است. پس سود اساسی است که نظام و تمدن بر آن استوار شده است. سود برجسته‌ترین و آشکارترین مفهوم در نظام و تمدن آن است، زیرا زندگی را همچون سود تصویر می‌کند. خوشبختی از نظر آنان، بهره‌مند ساختن انسان از بیشترین لذت‌های حسی و فراهم کردن ابزار آن‌هاست. از این رو، تمدن غربی بر پایهٔ میل به کسب سود بنا شده و هیچ اعتبار و حتی شناختی برای چیزی جز سود قائل نیست، و در نتیجه آن را معیار اعمال قرار داده است. جنبهٔ معنوی تنها به فرد محدود است و بخشی از نظم اجتماعی به شمار نمی‌آید. امر معنوی انسان به کلیسا و روحانیت واگذار شده است. در نتیجه، در تمدن غربی ارزش‌های اخلاقی، معنوی یا انسان‌دوستانه وجود ندارد، بلکه تنها ارزش‌های مادی حاکم است. به همین سبب، کارهای بشردوستانه به سازمان‌هایی جدا از دولت، مانند صلیب سرخ و میسیونرها، وابسته شد. هر ارزشی جز ارزش مادیِ سود، از زندگی کنار گذاشته شد. تمدن غربی بدین‌سان از مجموعهٔ گسترده‌ای از مفاهیم دربارهٔ زندگی تشکیل شده است.

The Western haDarah is established upon the separation of deen from life and it denies The Islamic Civilisation (al-haDarah al Islamiyyah) deen from having any influence on any of life's affairs and, hence it separated deen from the State. This separation is natural for those who separate deen from life and deny its role in life. It was on this basis that life and the system of life were built. This haDarah views the entire life as the pursuit of benefit. Thus, its criterion for actions in life is benefit. Therefore, benefit is the basis upon which the system is established and the haDarah is built. Benefit is the most prominent and apparent concept in its system and in the haDarah. This is because it portrays life as benefit. Happiness, in their view, is providing man with the maximum share of sensual pleasures and furnishing him with their means. It follows that its Western haDarah is established on the desire to reap benefits and gives no consideration or even recognition to anything except benefit, thus rendering it the criterion of actions. The spiritual side is restricted to the individual and is not part of the social order. The spiritual affair of man is confined to the church and clergy. Consequently, there are no moral, spiritual or humanitarian values in the Western haDarah, rather only materialistic ones. Owing to this, humanitarian actions became affiliated to organisations separated from the State, such as the Red Cross and missionaries. Every value, apart from the materialistic value of benefit, was excluded from the life. The Western haDarah thus consists of such host of concepts about life.

اما تمدن اسلامی بر پایهای استوار است که با پایه تمدن غربی در تضاد است. دیدگاه آن درباره زندگی و معنای خوشبختی با تمدن غربی متفاوت است. تمدن اسلامی بر ایمان به الله استوار است و بر این باور که او برای انسان، زندگی و جهان نظامی مقرر کرده است. او (سبحانه و تعالی) محمد ﷺ را با اسلام، به عنوان تنها و یگانه دین برای بشریت فرستاد. این بدان معناست که تمدن اسلامی بر عقیده اسلامی بنا شده است، که شامل ایمان به الله (سبحانه و تعالی)، فرشتگان او (سبحانه و تعالی)، کتابهای او (سبحانه و تعالی)، پیامبران او (سبحانه و تعالی)، آخرت، و قضا و قدر است. بنابراین عقیده، پایه تمدن است و در نتیجه تمدن بر بنیادی معنوی استوار است.

As for the Islamic haDarah, it is established upon a basis contradicting the basis of the Western haDarah. Its viewpoint about life and meaning of happiness are different from the Western haDarah. The Islamic haDarah is built upon the belief in Allah and that He has established a system for man, life and the universe. He (swt) sent Muhammad (saw) with Islam as the one and only deen for mankind. This means that the Islamic haDarah is established on the Islamic ’aqeedah, comprising the belief in Allah (swt), His (swt) Angels, His (swt) Books, His (swt) Messenger (saw)s, the Hereafter, and al-QaDaa'a wal Qadar. Thus, the ‘aqeedah is the basis of the haDarah and consequently the haDarah is founded upon a spiritual basis.

زندگی در تمدن اسلامی بر فلسفهٔ اسلام استوار است که از عقیدهٔ اسلامی یا «عقیده» سرچشمه می‌گیرد و زندگی و اعمال هر دو بر آن بنا شده‌اند. این فلسفه که ماده را با روح درمی‌آمیزد، یعنی اعمال انسان را تابع احکام شرعی می‌سازد، اساس زندگی را تشکیل می‌دهد. اعمال انسان جنبهٔ مادی دارد، اما نگاه او به رابطه‌اش با الله (سبحانه و تعالی) هنگام انجام عملی که حرام یا حلال است، جنبهٔ روحی آن را تشکیل می‌دهد. این بدان معناست که ماده با روح درآمیخته است. بر این اساس، اوامر و نواهی الله (سبحانه و تعالی) اعمال مسلمان را تنظیم می‌کند. هدف نهایی مسلمان از انجام کارهایش مطابق با اوامر و نواهی الله (سبحانه و تعالی)، کسب رضای الهی است، نه منفعت. با این حال، هدف بلافصل از انجام عمل، ارزش مورد نظر است که بر حسب نوع عمل تفاوت می‌کند. این ارزش ممکن است برای کسی که به تجارت یا بازرگانی مشغول است مادی باشد، یعنی کسب سود. پس تجارت او عملی مادی است، و او در آن با درک رابطه‌اش با الله (سبحانه و تعالی) از طریق اوامر و نواهی او، و به منظور جلب رضای او (سبحانه و تعالی) هدایت می‌شود. در حالی که ارزشی که او از انجام این عمل می‌خواهد به دست آورد، سود است که ارزشی مادی است.

Life in the Islamic haDarah is based on the philosophy of Islam which emanates from the Islamic doctrine or ‘aqeedah, upon which life and actions are both established. This philosophy which is mixing the matter with the spirit, i.e. making man's actions conducted by the aHkam Sharai'ah, constitute the basis of life. While man's actions are material, his observation of his relationship with Allah (swt) when he undertakes the action as haram or halal constitutes the spirit (ruH). This means that the mixing of matter with spirit has taken place. Accordingly, the commands and prohibitions of Allah (swt) regulate the actions of a Muslim. The Muslim's ultimate objective in carrying out his actions in accordance with the commands and prohibitions of Allah (swt) is the attainment of Allah's (swt) pleasure and not benefit. However, the immediate aim of undertaking the action is the sought after value, which differs according to the type of action. The value may be materialistic for the person who engages in commerce or trade to make a profit. So his trade is materialistic action, and he is directed in that by his realisation of his relationship with Allah (swt) through His commands and prohibitions, for the sake of attaining His (swt) pleasure. While the value that he aims to achieve from undertaking the action is the profit, which is a materialistic value.

ممکن است ارزش عبادی باشد، مانند نماز، زکات، روزه یا حج. ممکن است ارزش اخلاقی باشد، مانند پایبندی به حق، صداقت یا وفاداری. ممکن است ارزش انسانی باشد، مانند نجات دادن فردی که در حال غرق شدن است، یا کمک به فقرا. این ارزش‌ها هنگامی که انسان به انجام کاری می‌پردازد تا به آن‌ها دست یابد، توسط او درک می‌شوند. با این حال، این ارزش‌ها نیروی محرکه رفتار انسان نیستند و نه هدف نهاییِ او. آن‌ها ارزش‌های همان عمل‌اند که بر حسب نوع عمل متفاوت می‌شوند.

The value may be spiritual, such as prayer, zakah, fasting or pilgrimage. The value may be moral, such as upholding the truth, being honest, or exhibiting loyalty. The value could be humanitarian, such as rescuing a drowning person or helping the poor. These values are noticed by man when he undertakes the action so that to achieve them. However, these values are not the driving force behind man's actions, nor the ultimate objective he aims at. They are the values of the action which differ according to the type of action.

سعادت، کسب رضای الله (سبحانه و تعالی) است، نه برآوردن نیازهای انسان. برآوردن همه این نیازها، یعنی نیازهای ارگانیک و امیال غریزی، وسیله‌ای ضروری برای حفظ حیات انسان است، اما سعادت با برآورده شدن آنها تضمین نمی‌شود. به‌طور خلاصه، این دیدگاه اسلام درباره زندگی است و این دیدگاه بر این اساس بنا شده است. این دیدگاه، پایه حضارۀ اسلامی است. روشن است که حضارۀ اسلامی از هر جهت با حضارۀ غربی در تضاد است. اشیای مدنیّه‌ای که از حضارۀ خاص اسلامی برمی‌خیزند، با اشیای مدنیّه‌ای که از حضارۀ غربی پدید می‌آیند، در تضاد هستند. برای نمونه، یک عکس به‌تنهایی یک شیء مدنی است. حضارۀ غربی عکس زن برهنه‌ای را که همه زیبایی‌هایش را آشکار می‌کند، شیء مدنیِ سازگار با مفاهیم آن در زندگی درباره زن می‌داند. بنابراین، فرد غربی به عکس همچون اثر هنری‌ای می‌نگرد که به آن افتخار می‌کند و آن را اثر هنری می‌داند، هنگامی که شرایط هنری را برآورده کند. با این حال، این شیء مدنی با حضارۀ اسلامی و مفاهیم اسلامی درباره زن که ناموسی است که باید حفظ شود، در تضاد است. در نتیجه، چنین عکس‌هایی باید جلوگیری شوند، زیرا غریزه جنسی را برمی‌انگیزند و این امر به سستی اخلاقی در جامعه می‌انجامد. همچنین، اگر مسلمانی خانه‌ای بسازد، که شیء مدنی دیگری است، باید در نظر بگیرد که زنان درون خانه نباید برای کسانی که بیرون هستند دیده شوند. بر این اساس، مسلمان دور خانه دیواری می‌سازد، اما غربی به این موضوع توجهی نمی‌کند. این امر درباره همه اشیای مدنیّه‌ای که از حضارۀ غربی برمی‌خیزند، مانند مجسمه‌ها و نظایر آن، صدق می‌کند. همچنین، اگر لباس‌هایی ویژه کافران باشد، مسلمانان از پوشیدن آنها منع شده‌اند، زیرا آنها دیدگاه خاصی درباره زندگی را با خود حمل می‌کنند. اما اگر لباس به گونه‌ای دیگر باشد، مانند آنکه مردم برای ضرورت یا زینت به پوشیدن برخی لباس‌ها خو گرفته باشند، نه به سبب کفرشان، آنگاه آن‌ها در شمار مدنیت عمومی به‌شمار می‌آیند که برای مسلمانان استفاده از آن جایز است.

Happiness is attaining Allah's (swt) pleasure and not the fulfilment of man's needs. Satisfying all such needs: organic needs and instinctual desires, are an essential means to preserve one's life, but happiness is not guaranteed by their fulfilment. In summary, this is the Islamic viewpoint about life, and this is the basis upon which this viewpoint is built. This viewpoint is the basis of the Islamic haDarah. It is obvious that the Islamic haDarah contradicts the Western haDarah in every sense. The madaniyyah objects resulting from haDarah which is specific to the Islamic haDarah contradict the madaniyyah objects which results from the Western haDarah. For example, a photograph by itself is an object of madaniyyah. The Western haDarah considers the photograph of a naked woman that reveals all of her beauties a madaniyyah object consistent with its concepts in life about women. Thus, an individual from the West, views the photograph to be a piece of art which he could take pride in and a piece of art when it accomplishes artistic conditions. However, this object of madaniyyah contradicts with the Islamic haDarah and the Islamic concepts about women, which are considered as an honour that must be protected. Consequently, such photographs are to be prevented, because they provoke the sexual drive which triggers moral laxity in the society. Likewise, if a Muslim was to build a house, another object of madaniyyah, he would have to take into consideration that women inside should not be seen to those outside. Accordingly, the Muslim builds around the house a wall, but the Westerner pays no attention to this. This applies to all objects of madaniyyah which result from the Western haDarah, such as statues and the like. Likewise, if clothes are specific to the unbelievers, the Muslims are then forbidden to wear them because they carry a specific viewpoint about life. However, if the clothes are otherwise, such as if they are used to wearing certain clothes for necessity or adornment and not because of their kufr, then they are considered to be of the general madaniyyah, which is permissible for Muslims to use.

اشیاء «مدنیّه» که محصول علم و صنعت‌اند، مانند وسایل آزمایشگاهی، ابزار پزشکی و صنعتی، مبلمان، فرش و غیره، همگی اشیاء مدنیّهٔ عام‌اند. استفاده از چنین اشیایی که از «حضارة» ناشی نمی‌شوند و به آن مرتبط نیستند، جایز است.

Objects of madaniyyah which are products of science and industry such as laboratory equipment, medical and industrial tools, furniture, carpet, etc. are all universal objects of madaniyyah. The use of such objects which do not result from the haDharah and nor related to it is permissible.

با نگاهی گذرا به تمدن غربی (حضارۀ غربی) که امروز بر جهان سلطه دارد، روشن می‌شود که این تمدن نمی‌تواند آرامش را برای انسان تضمین کند. برعکس، تمدن غربی سبب بدبختی و رنج عمیق انسان است. این تمدن که جدایی دین از امور زندگی را اساس خود قرار داده، با فطرت انسان در تضاد است؛ از این رو به جنبۀ معنوی در جامعه وزنی نمی‌دهد و زندگی را تنها سودجویی می‌داند و دستیابی به سود را پایۀ روابط میان انسان‌ها قرار می‌دهد. بنابراین ناگزیر جز بدبختی و اضطراب پایدار چیزی به بار نمی‌آورد. تا زمانی که سود اساس باشد، نزاع بر سر آن به‌طور طبیعی افزایش می‌یابد و توسل به زور برای برقراری روابط میان مردم امری طبیعی خواهد شد. بدین ترتیب استعمار برای پیروان این تمدن امری طبیعی است، زیرا تنها سود اساس زندگی باقی می‌ماند و هر اخلاقی ناپایدار خواهد بود. از این رو طبیعی است که هر اخلاق نیکی در زندگی کنار گذاشته شود، همان‌گونه که ارزش‌های معنوی نادیده گرفته شد، و زندگی بر پایۀ رقابت، کشمکش، تجاوز و استعمار بنا گردد. بحران معنوی در مردم، اضطراب دائمی و بدی گسترده در سراسر جهان امروز، گواهی‌های آشکار و سنگینی بر نتایج این تمدن غربی‌اند. این تمدن بر جهان مسلط شده و به چنین نتایج خطرناکی انجامیده است و در نتیجه خطر بزرگی برای کارکرد عادی بشریت پدید آورده است.

A cursory glance at the Western haDarah that dominates the world today reveals to us that it cannot guarantee tranquillity for man. On the contrary, the Western haDarah is the cause for man's deep-rooted misery and suffering. This haDarah which adopts as its basis the separation of deen from life's affairs is contradictory to man's fiTrah, thus giving no weight to the spiritual aspect in society, and it views life as only benefit and makes the attainment of benefit as the foundation for the relationship between men. Thus it inevitably produces nothing but perpetual misery and anxiety. As long as benefit is the basis, conflict over it will naturally increase and the reliance on force to establish relationships between people will be natural. Thus, colonisation is natural to the followers of this haDarah since benefit alone remains the basis of life, and any morals will be unstable. Hence, it is natural for any good morals to be shunned in life in the same way that the spiritual values were neglected, and life established upon competition, struggle, aggression and colonialism. The spiritual crisis in the people, perpetual anxiety and widespread evil all over the world today serve as glaring and oppressively clear indictments of the results of this Western haDarah. It has dominated the world and has led to such grave results and consequently have constituted a great danger to the normal functioning of humanity.

بررسی تمدن اسلامی که از قرن هفتم میلادی تا پایان قرن هجدهم میلادی بر جهان سیطره داشت نشان می‌دهد که این تمدن هرگز سیاست استعماری نداشته است. در واقع، استعمار با ماهیت اسلام بیگانه است، زیرا اسلام میان مسلمانان و دیگر ملت‌ها تفاوتی نمی‌گذاشت. از این رو در تمام دوران حکومتش، به همه ملت‌هایی که تسلیم آن شدند عدالت ارزانی داشت. این به آن دلیل است که این تمدن بر پایه‌ای معنوی بنا شده است که همه ارزش‌ها را برآورده می‌کند: مادی، معنوی، اخلاقی و انسانی. عقیده در زندگی بیشترین اهمیت را دارد، و زندگی چنان تصویر می‌شود که تحت فرمان‌ها و نهی‌های الله (سبحانه و تعالی) اداره می‌شود. سعادت را تنها در کسب رضای الله (سبحانه و تعالی) می‌داند. هنگامی که این تمدن اسلامی بار دیگر سیطره یابد، همان‌گونه که پیش‌تر داشت، حل بحران‌هایی را که جهان با آن روبه‌روست تضمین خواهد کرد و رفاه تمام بشریت را تأمین خواهد نمود.

A survey of the Islamic haDarah which dominated the world from the seventh century C.E until the end of the eighteenth century C.E reveals that it never had a colonialist policy. Indeed, colonialism is alien to Islam's nature, since it did not differentiate between the Muslims and other peoples. Thus it secured justice for all peoples who submitted to it throughout its reign. This is because it is a haDarah established upon a spiritual basis which fulfils all the values: materialistic, spiritual, moral, and humanitarian. The ’aqeedah is given the utmost importance in life, which is depicted as being governed by the commands and prohibitions of Allah (swt).It views happiness solely as the attainment of Allah's (swt) pleasure. When this Islamic haDarah dominates again, as it did before, it will guarantee resolving the crises confronting the world and secure the welfare of the whole humanity.