ماده ۲۴

Article 24.

خلیفه از سوی امت با اختیار برای اجرای شریعت الهی نمایندگی داده می‌شود.

The Khaleefah is deputised by the Ummah with authority for the enactment of the divine law.

ماده ۲۵.

Article 25.

خلافت یک قرارداد انتصاب و پذیرش است. هیچ کس ملزم به پذیرفتن آن نیست و هیچ کس ملزم به انتخاب شخص خاصی برای آن نیست.

Khilafah is a contract of nomination and acceptance. No-one is obliged to accept it and no-one is obliged to nominate a particular person for it.

ماده ۲۶

Article 26.

هر مسلمان بالغ، مرد و زن، که عاقل باشد، حق دارد در انتخاب خلیفه و بیعت (بیعة) با او شرکت کند. غیرمسلمانان در این زمینه هیچ حقی ندارند.

Every mature male and female Muslim, who is sane, has the right to participate in the election of the Khaleefah and in giving him the pledge (ba’iah). Non-Muslims have no right in this regard.

ماده ۲۷.

Article 27.

هنگامی که قرارداد خلافت از راه بیعتِ کسانی که بیعت بر دوش‌شان به‌درستی منعقد می‌شود بر شخصی منعقد گردد، بیعتِ دیگر مردم بیعتِ اطاعت است نه بیعتِ قرارداد. بنابراین، کسانی که ممکن است نافرمانی یا شورش کنند، موظف‌اند بیعت کنند.

Once the contract of the Khilafah has been concluded on a person through the ba’iah of those by whom the ba’iah is legitimately concluded, the ba’iah of the remaining people is a ba’iah of obedience and not contract. Consequently, those who might disobey or rebel are obliged to give ba’iah.

ماده ۲۸

Article 28.

هیچ کس بدون انتخاب مسلمانان نمی‌تواند خلیفه شود. هیچ کس نمی‌تواند قدرت خلافت را در اختیار داشته باشد مگر اینکه به شکلی مشروع به او واگذار شده باشد، همان‌گونه که هر قراردادی در اسلام چنین است.

Nobody can become Khaleefah without being appointed by the Muslims. Nobody can hold the power of the Khilafah unless it is convened to him legitimately, as is the case with any contract in Islam.

ماده ۲۹

Article 29.

هر کشوری که بخواهد بیعت عقد را به خلیفه بدهد، اقتدار (سلطه) او باید مستقل و خودکار باشد، که تنها به مسلمانان وابسته باشد و نه به هیچ دولت کافر. امنیت مسلمانان در آن کشور، هم در داخل و هم در خارج، باید با امنیت اسلام تأمین شود نه با کفر. اما بیعت اطاعت را می‌توان بدون چنین شرایطی از هر کشور دیگری گرفت.

Any country which wishes to give the Khaleefah the ba’iah of contract, her sultan (authority) must be self-acting , that depends on muslims only and not on any kafir state. The security of the Muslims in that country, both internally and externally, must be maintained by the security of Islam and not kufr. As for the ba’iah of obedience only it can be taken from any other country without such conditions.

مادهٔ ۳۰.

Article 30.

کسی که برای خلافت بیعت داده می‌شود، تنها باید شرایط انعقاد را برآورده کند، حتی اگر شرایط ترجیح را برآورده نکرده باشد؛ زیرا آنچه اساسی است، شرایط انعقاد است.

The individual who is given the ba’iah for Khilafah need only to fulfill the contracting conditions, even if he did not fulfill the preference conditions, because what is essential is the conditions of contracting.

ماده ۳۱.

Article 31.

هفت شرط در خلیفه لازم است تا خلافت برای او منعقد شود. آنها عبارتند از: مرد بودن، مسلمان بودن، آزاد بودن، بالغ بودن، عاقل بودن، عادل (امین) بودن و توانمند بودن (شایستگی داشتن برای این منصب).

There are seven conditions needed in the Khaleefah so as Khilafah be contracted to him. They are to be a male, muslim, free, mature, sane, 'adl (trustworthy) and competent (capable for the post).

ماده ۳۲. اگر پست خلیفه به سبب مرگ، استعفا یا عزل خالی شود، باید ظرف سه روز، شامل شب‌های آن، از تاریخ خالی شدن آن، خلیفه‌ای جدید تعیین گردد.

Article 32. If the post of the Khaleefah becomes vacant, due to death, resignation or dismissal of the appointment of a new Khaleefah must take place within three days including their nights of the date when it became vacant.

مادهٔ ۳۳.

Article 33.

خلافت به شیوه زیر منصوب می‌شود:

The Khilafah is to be appointed in the following manner:

اعضای مسلمان مجلس الأمة، فهرست کوتاهی از نامزدهای آن سمت را تهیه می‌کنند. سپس نام‌های آنان اعلام می‌شود و از مسلمانان خواسته می‌شود که یکی از ایشان را برگزینند.

a. The Muslim members of the Majlis al-Ummah short-list the candidates for that post. Their names are subsequently announced and the Muslims are asked to elect one person from them.

ب. نتیجهٔ انتخابات اعلام میشود و شخصی که اکثریت آرا را به دست آورده است، به مسلمانان معرفی میشود.

b. The result of the election is announced and the person who has attained the majority of the votes is to be announced to the Muslims.

ج. بر مسلمانان است که بر کسی که اکثریت آرا را به دست آورده و به عنوان خلیفهٔ مسلمانان برگزیده شده است، با شتاب بیعت کنند، به شرط آنکه از قرآن و سنت رسول الله ﷺ پیروی کند.

c. The Muslims must hasten to give ba’iah to the one who has attained the majority of votes as a Khaleefah for muslims , on the condition of following the Qur'an and the Sunnah of Rasool Allah (saw) .

د. پس از انجام بیعت، نام مردی که خلیفه شده است، همراه با اعلام این که او دارای همه شرایط لازم برای تصدی منصب خلافت است، به مردم اعلام می‌شود تا خبر انتصاب او به تمام امت برسد.

d. Once the ba’iah has been accomplished, the name of the man who has become the Khaleefah along with a statement that he is qualified with all the agreement conditions necessary for holding the office of Khilafah is announced to the people so that the news of his appointment reaches the entire Ummah.

ماده ۳۴.

Article 34.

امت حق دارد خلیفه را نصب کند، اما پس از آنکه او به شیوهٔ شرعی بیعت انعقاد را به دست آورده باشد، حق عزل او را ندارد।

The Ummah is the authority to appoint the Khaleefah but she has no right to dismiss him after he has legitimately attained the ba’iah of contracting.

ماده ۳۵.

Article 35.

خلیفہ ریاست ہے۔ وہ ریاست کے تمام اختیارات و کاموں کا مالک ہوتا ہے؛ چنانچہ اسے درج ذیل اختیارات حاصل ہیں:

The Khaleefah is the State. He possesses all the powers/function of the state; so he possesses the following powers:

خلیفه احکام شرعیه را، پس از آنکه آنها را پذیرفت، به صورت قانون درمی‌آورد، و بدین‌ترتیب آن‌ها به قوانینی تبدیل می‌شوند که باید از آن‌ها اطاعت شود و نباید تخلف کرد.

a. The Khaleefah puts the AHkam Shara’iah, once he adopted them, into law, and as such they become canons that must be obeyed and not violated.

ب. خلیفه مسئول سیاست‌های داخلی و خارجی دولت است. او فرماندهی ارتش را بر عهده دارد و حق اعلام جنگ، برقراری صلح، آتش‌بس و انعقاد پیمان‌ها را دارد.

b. The Khaleefah is responsible for both the internal and external policies of the State. He takes charge of the leadership of the army and has the right to declare war, conclude peace, armistice, and treaties.

ج. خلیفه اختیار دارد که سفیران خارجی را بپذیرد یا رد کند، و سفیران مسلمان را منصوب و برکنار نماید۔

c. The Khaleefah has the authority to accept and reject foreign ambassadors, and to appoint and dismiss Muslim ambassadors.

د. خلیفه معاونان (معاونین) و والیان (ولاة) را منصوب و عزل می‌کند. معاونان و والیان همچنان در برابر خلیفه و نیز در برابر مجلس امت مسئول هستند. ه. خلیفه قاضی القضاة، مدیران ادارات، فرماندهان نیروهای مسلح و سرلشکرها را منصوب و عزل می‌کند؛ که همگی در برابر خلیفه مسئول هستند و نه در برابر مجلس امت.

d. The Khaleefah appoints and dismisses the assistants (mâawin) and the governors (wulah). The assistants and governors are responsible to the Khaleefah as well as to Majlis al-Ummah. e. The Khaleefah appoints and dismisses the chief judge, the directors of departments, the heads of the armed forces and the generals; all of whom are responsible to the Khaleefah and not to the Majlis al-Ummah.

ف. خلیفه، احکام شرعیه‌ای را که بودجه دولت بر اساس آن تنظیم می‌شود، اتخاذ می‌کند. خلیفه بخش‌های آن و بودجه‌ی لازم برای هر حوزه را تعیین می‌کند، خواه مربوط به درآمد باشد یا هزینه.

f. The Khaleefah adopts the AHkam Shara’iah by which the State's budget is set. The Khaleefah decides its sections and the funds required for every field, whether they are related to revenue or expenditure.

ماده ۳۶

Article 36.

خلیفه در آنچه اتخاذ می‌کند به احکام شرعیه مقید است. او از اتخاذ هر حکمی که از نصوص شرعی به‌درستی استنباط نشده باشد منع شده است. او به احکامی که پذیرفته و به روش استنباطی که برگزیده محدود است. بر این اساس، از اتخاذ حکمی که با روشی استنباط شده باشد که با روش پذیرفته‌شده‌اش در تضاد است بازداشته می‌شود، و نباید هیچ فرمانی را صادر کند که با احکامی که پذیرفته مغایرت داشته باشد.

The Khaleefah is restricted in what he adopts by the AHkam Shara’iah. He is forbidden to adopt any rule that is not soundly deduced from the divine texts. He is restricted to the rules he has adopted and to the method for deduction that he has chosen. Accordingly, he is prevented from adopting a rule deduced by a method that contradicts the method he has adopted, and he must not enact any command that contradicts the rules he has adopted.

ماده ۳۷.

Article 37.

الخليفة له الحق المطلق في تدبير شؤون الرعية وفقاً لاجتهاده، فله أن يتبنى من الأمور المباحة ما يشاء لإدارة شؤون الدولة والنظر في مصالح الرعية. غير أنه لا يجوز له أن يخالف حكماً شرعياً تحت عنوان المصلحة. فلا يحق له مثلاً أن يمنع الأسرة من إنجاب أكثر من طفل بذريعة نقص المواد الغذائية، ولا أن يحدد الأسعار بذريعة منع الاستغلال، ولا أن يعيّن كافراً أو امرأةً والياً بذريعة رعاية الشؤون أو المصلحة، ولا أي أمر يخالف أحكام الشرع. ولا يجوز للخليفة أن يحرّم شيئاً حلالاً، ولا أن يبيح شيئاً حراماً.

The Khaleefah has the absolute right to conduct the citizens affairs according to his ijtihad, so he has the right to adopt of the mubah matters anything he wants to run the State affairs and to look after the affairs of the citizens. However, he is not allowed to disagree with a Hukm shara'i under the name of interest. For example; he cannot prevent a family from having more than one child under the pretext of the shortage in food-stuffs. Nor can he fix prices on the pretext of preventing exploitation; or appoint a kafir or a woman as a wali on the pretext of caring for affairs or the interest, nor anything that disagrees with shar’a rules. The Khaleefah must not forbid any halal thing or allow any haram thing.

ماده ۳۸.

Article 38.

خلیفه را هیچ محدودیتی در مدت زمامداری نیست. بنابراین، تا زمانی که به شریعت پایبند باشد، احکام آن را اجرا کند و بتواند امور دولت را اداره کند، خلیفه باقی می‌ماند، مگر آنکه وضعیتش چنان تغییر کند که او را از مقام خلافت برکنار سازد. هرگاه چنین وضعیتی پیش آید، او باید فوراً برکنار شود.

There is no limitation on the Khaleefah's period in office. So as long as he abides by the shar’a, implements its rules and is able to manage the State's affairs, he continues as a Khaleefah unless his situation changes in such a way as to discharge him from the office of Khilafah. He is to be dismissed immediately, once such situation occured.

ماده ۳۹.

Article 39.

سه امر وجود دارد که بر اساس آن‌ها وضعیت خلیفه تغییر می‌کند و بدین‌وسیله از مقام خلافت برکنار می‌شود. آن‌ها عبارت‌اند از:

There are three matters by which the situation of the Khaleefah changes, and by such he is discharged from the office of Khilafah. They are:

الف. اگر یکی از شرایط لازم برای عقد خلافت باطل شود، مانند ارتداد از اسلام، جنون، یا فسق آشکار و مانند آن، [این کار انجام می‌شود]؛ زیرا این‌ها شرایط انعقاد خلافت و ادامه آن هستند.

a. If one of the qualifying conditions of the Khilafah contract becomes void, such as apostatising from Islam, insanity or manifest sinfulness (fisq) and the like. This is because these are conditions for contracting the Khilafah and for its continuity.

ب. ناتوانی او از برعهده گرفتن مسئولیت‌های منصب خلافت، به هر دلیلی.

b. His inability to undertake the responsibilities of the Khilafah post, for any reason.

ج. در صورت «سلب اختیار» که در آن خلیفه از اداره امور مسلمانان بر اساس رأی خود، مطابق شرع، ناتوان شود. اگر خلیفه تحت هر نیرویی چنان مغلوب شود که نتواند امور شهروندان را تنها بر اساس رأی خود و مطابق با احکام شرع اداره کند، از نظر شرعی ناتوان از انجام وظایف دولت تلقی می‌شود و در نتیجه خلیفه بودن او پایان می‌یابد. این وضعیت می‌تواند در دو حالت پیش آید. آنها عبارتند از: نخست. هنگامی که یک یا چند نفر از اطرافیان خلیفه بر اداره امور تسلط پیدا کنند. اگر احتمال آن باشد که خلیفه بتواند خود را از سلطه آنان رها سازد، برای مدت معینی به او تذکر داده می‌شود، و پس از آن، اگر نتواند خود را از سلطه آنان رها کند، باید برکنار شود. و اگر به نظر برسد که هیچ امکانی برای رهایی خلیفه از سلطه آنان وجود ندارد، باید فوراً برکنار شود.

c. In the event of sub-dual, whereby the Khaleefah is rendered unable to conduct the affairs of the Muslims by his own opinion according to the shar’a. If the Khaleefah is subdued by any force to an extent that he is unable to manage the citizens affairs by his own opinion alone according to the rules of shar’a, he is considered to be legitimately incapable of undertaking the functions of the state, and thus he ceases to be a Khaleefah. This situation may arise under two circumstances. They are: First. When one, or more, of the Khaleefah's entourage exerts control over the management of affairs. If there is a chance that the Khaleefah could rid himself of their dominance he is cautioned for a specified period of time, after which, if he fails to rid himself of their dominance, he must be dismissed. If it appears that there is no chance of the Khaleefah freeing himself from their dominance, he is to be dismissed immediately.

دوم: اگر خلیفه به دست دشمنی چیره اسیر شود، چه واقعاً اسیر شده باشد و چه زیر نفوذ آن باشد، در این صورت وضعیت بررسی می‌شود؛ اگر امکان نجات خلیفه وجود داشته باشد، تا زمانی به او مهلت داده می‌شود که روشن شود امیدی به نجات او نیست، و پس از آن از مقام خود برکنار می‌شود. و اگر از همان آغاز روشن باشد که امیدی به نجات او نیست، بی‌درنگ برکنار می‌شود.

Second. Should the Khaleefah be captured by a subduing enemy, whether he is actually captured or under its influence. In this case the situation is to be examined; if there is a chance to rescue the Khaleefah, he is given a period of time until it appears that there is no hope to rescue him, after which he is dismissed. Should it appear from the outset that there is no hope of rescuing him, he is to be dismissed immediately.

مادهٔ ۴۰

Article 40.

مسئولیت تشخیص اینکه آیا وضعیت خلیفه چنان تغییر کرده که عزل او را ایجاب کند، بر عهده دادگاه رسیدگی به مظالم (محکمة المظالم) است. تنها این دادگاه اختیار دارد که خلیفه را موعظه کند یا او را عزل نماید.

The responsibility of deciding whether or not the Khaleefah's situation has altered in such a way as to warrant his dismissal is the prerogative of the Court for the Acts of Injustice (mahkumat ul-maDHalim). It, alone, has the authority to admonish or dismiss the Khaleefah.