2.5 Jarumcinsa Da Jaruntakarsa
2.5 His Bravery And Valor
Jajircewar Muhammadﷺ mai daidaituwa kuma wadda babu wata da ta kai ta ta nuna cewa ba gaskiya kawai yake yi ba, har ma yana da tabbacin gaskiyarsa, wanda hakan wata shaida ce ta ƙari cewa shi annabi ne.
The consistent and matchless bravery of Muhammad صلى الله عليه وسلم indicated that he was not only truthful, but certain of his truthfulness, which serves as yet another endorsement of his prophethood.
Manzon Allah ﷺ bai taɓa guduwa a yaƙi ba. Maimakon haka, a wasu lokuta ya yi yaƙi ba tare da tsoro ba a gaba-gaban fagen daga. Da an fahimce shi sosai idan Manzon Allah ﷺ ya ɓoye kansa a bayan sojoji, domin mutuwarsa da wuri da za ta kawo ƙarshen saƙon.
The Prophet صلى الله عليه وسلم never fled in battle. Rather, he at times fought fearlessly on the front lines. It would have been perfectly understandable for the Prophet صلى الله عليه وسلم to shield himself behind the army, for his early death would have meant the end of the message.
Amma, ‘Alī ibn Abī Ṭālib, jarumin yaƙi sananne, ya kan ce: “Da kaina na shaida a Ranar Badar yadda muke neman mafaka kusa da Manzon Allah ﷺ, shi kuwa ya fi kusa da abokan gaba daga cikinmu, kuma shi ne mafi ƙarfin jarumi a wannan rana.”102
Yet, ‘Alī ibn Abī Ṭālib , the celebrated warrior, would say, “I myself witnessed on the Day of Badr how we used to stay close to the Prophet صلى الله عليه وسلم for cover, and he was the closest of us to the enemy, and he was the fiercest warrior on that day.”102
Wani mutum ya taɓa cewa wa al-Barā’ ibn ‘Āzib, “Shin kun gudu a Ranar Ḥunayn, ya Abū ‘Umārah?” Ya amsa da cewa, “Ina iya shaida cewa Annabin Allah ﷺ bai taɓa juyawa da baya ba. Akwai wasu matasa masu gaggawa waɗanda suka haɗu—ba tare da isassun makamai ba—da wata runduna daga Hawāzin da Banū al-Naḍīr. Sun kasance mahaya bakan kibiya nagari, don haka suka harba musu wani gungu na kibau wanda ya fallasa sahun su. Mutane suka juya [neman taimako] zuwa ga Manzon Allah ﷺ, wanda alfadarinsa ke jagorancewa Abū Sufyān ibn al-Ḥārith.
A man once said to al-Barā’ ibn ‘Āzib , “Did you flee on the Day of Ḥunayn, O Abū ‘Umārah?” He replied, “I can testify that the Prophet of Allah صلى الله عليه وسلم did not retreat. There were some hasty young men who met—without adequate arms—a group from Hawāzin and Banū al-Naḍīr. They happened to be excellent archers, and they shot at them a volley of arrows that exposed their ranks. The people turned [for help] to the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم, whose mule was being led by Abū Sufyān ibn al-Ḥārith.
Ya sauka daga dabbarsa, ya yi salla, kuma ya roƙi taimakon Allah. Abin da ya ce shi ne, "Ni ne Annabi; wannan ba ƙarya ba ce! Ni ɗan ‘Abdul-Muṭṭalib ne! Ya Allah, ka aiko da taimakonka!" Wallahi, a lokacin da yaƙin ya yi tsanani, mukan nemi kariya a bayansa, kuma mafi jaruntar cikinmu ne kaɗai ke iya tsayawa a gefensa a cikin yaƙi.ﷺ103
He صلى الله عليه وسلم dismounted, prayed, and invoked God’s help. What he said was, “I am the Prophet; this is no untruth! I am the son of ‘Abdul-Muṭṭ alib! O Allah, send Your help!” By Allah, when the battle grew fierce, we would seek protection behind him, and only the bravest among us could stand by his side in battle.”103
Sa'ad da Allah ya saukar da ayar, "Ya kai Manzo, ka isar da abin da aka saukar maka daga Ubangijinka… Allah kuwa zai kiyaye ka daga mutane,"104 Annabi ﷺ ya hana Sahabbansa ci gaba da tsaron ƙofarsa da dare.105 Wata rana da dare, Musulmi—waɗanda har yanzu suna cikin fargaba cewa Romawa za su kai wa Madina hari a kowane lokaci—suka tashi da firgici sakamakon wata babbar kara. Suna gudu zuwa wurin, sai suka tarar da Annabi ﷺ yana dawowa tuni a kan wani doki na Abū Ṭalḥah ba tare da sirdi ba, takobinsa rataye a wuyansa, yana tabbatar musu cewa ƙarya ce ƙararrawar.106 Ana buƙatar jarumta ta musamman don fita shi kaɗai ka fuskanci haɗari irin wannan, jarumta da ko mafi jaruman zuciya za su yaba.
When Allah revealed, “O Messenger, convey that which has been revealed to you… and Allah will protect you from the people,”104 the Prophet صلى الله عليه وسلم forbade his Companions from continuing to stand guard at night by his door.105 One night, the Muslims—who remained anxious that the Romans would attack Madinah at any time—awoke startled by a loud crash. Rushing to the scene, they found the Prophet صلى الله عليه وسلم already returning bareback on a horse belonging to Abū Ṭalḥah , his sword hanging around his neck, reassuring them that it was a false alarm.106 It takes exemplary courage, racing out alone to face potential danger like that, courage that even the bravest souls would admire.
102 Ibn Ḥanbal, Musnad Aḥmad, 2:81 #653; Al-Arna’ūṭ ya tabbatar da shi a cikin sharhinsa.
102 Ibn Ḥanbal, Musnad Aḥmad, 2:81 #653; authenticated by al-Arnā’ūṭ in the comments.
103 al-Bukhārī, Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, 4:30 #2864; Muslim, Ṣaḥīḥ Muslim, 3:1401 #1776b.
103 al-Bukhārī, Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, 4:30 #2864; Muslim, Ṣaḥīḥ Muslim, 3:1401 #1776b.
104 Alƙur'ani 5:67, Fassarar Saheeh International.
104 The Qur’an 5:67, Saheeh International Translation.
Al-Tirmiżī, Sunan al-Tirmiżī, 5:101 #3046.
105 al-Tirmidhī, Sunan al-Tirmidhī, 5:101 #3046.
106 al-Bukhārī, Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, 4:66 #3040.
106 al-Bukhārī, Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, 4:66 #3040.