Di Eropah, Gereja Katolik seperti yang telah dibincangkan sebelum ini telah mendominasi kehidupan, masyarakat, negara dan rakyat atas nama agama. Ia memperluaskan dominasinya ke atas raja-raja dan pemerintah, berdasarkan idea kuasa ilahi. Ia akan memberikan kuasa memerintah kepada mereka, lalu memberikan mereka legitimasi yang diperlukan. Dengan itu, pemerintah dan raja-raja akan tunduk kepada Gereja Katolik. Kadang-kadang mereka akan bersekutu dengan Gereja Katolik demi kepentingan mereka. Gereja Katolik memperluaskan dominasinya ke atas rakyat dengan mendakwa bahawa ia memiliki hak pengampunan, melalui absolusi dan sakramen. Sesiapa yang melanggar ajarannya akan dikenakan penyiasatan yang kejam dan pengusiran yang bersifat menghukum. Gereja mengawal ekonomi dengan memiliki tanah dan kekayaan yang diperoleh daripada persepuluhan dan lain-lain. Namun, sejak awal abad keenam belas Masihi, pengaruhnya mula beransur-ansur merosot. Ini disebabkan oleh banyak faktor, yang paling penting ialah Reformasi Protestan yang dipimpin oleh Martin Luther. Reformasi membuka jalan kepada apa yang didakwa oleh orang Barat sebagai dominasi negara dan pemisahan agama. Dalam bukunya, The Advent of Democracy Volume 1 The Modem Revolution (Perancis: L'avenement de la democratie I La revolution moderne), Marcel Gauchet berkata, "Operasi Luther menyerang prinsip pengantaraan di tengah-tengahnya, di bawah naungan Gereja, institusi pangsi yang menjelmakannya dalam dunia Kristian... Persoalan tentang perpaduan antara Syurga dan Bumi yang diusahakannya ialah langkah pertama era moden." (Perancis: L'operation de Luther frappe le principe de mediation au coeur, sous les traits de I'Eglise, I'institution pivot qui le materialisait dans le monde Chretien... La remise en question de I'unite du Ciel et de la Terre qu'elle engage est le premier pas de I'ere moderne.)

In Europe, the Catholic Church as discussed earlier had been dominating life, society, state and people in the name of religion. It extended its dominance over kings and rulers, from the perspective of the idea of divine authority. It would authorize ruling for them, providing them the necessary legitimacy. Thus, rulers and kings would submit to the Catholic Church. At times they would ally with the Catholic Church for the sake of their interests. The Catholic Church extended its dominance over the people by claiming that it had possessed the right of forgiveness, through absolution and sacrament. Whosoever violated its teachings would be subjected to brutal inquisition and punitive excommunication. The Church controlled the economy by possessing lands and wealth resulting from tithes and others. However, from the beginning of the sixteenth century CE, its influence began to gradually wane. This was due to many factors, the most important of which is the Protestant Reformation led by Martin Luther. Reformation paved the way for what the Westerners assert is the dominance of the state and the separation of religion. In his book, The Advent of Democracy Volume 1 The Modem Revolution (French: L'avenement de la democratie I La revolution moderne), Marcel Gauchet said, “Luther's operation strikes at the principle of mediation at the heart, at the auspices of the Church, the pivotal institution which materialized it in the Christian world... The questioning of what the unity between the Heaven and the Earth engages over, is the first step of the modern era. (French: L’operation de Luther frappe le principe de mediation au coeur, sous les traits de I’Eglise, I’institution pivot qui le materialisait dans le monde Chretien... La remise en question de I’unite du Ciel et de la Terre qu’elle engage est le premier pas de I’ere moderne.)”.

Akibat kemunculan Protestantisme, England meninggalkan doktrin Katolik dan menubuhkan Gereja Anglikan untuk menegaskan supremasi raja ke atasnya, memisahkan diri daripada Rom dan kuasa Papal. Kemudian meletusnya Perang Tiga Puluh Tahun, yang melibatkan monarki Habsburg, Empayar Sepanyol, Perancis, Sweden, Denmark-Norway dan entiti-entiti Jerman. Perang ini berterusan sehingga 1648, tahun ketika perjanjian-perjanjian yang membentuk Keamanan Westphalia mula ditandatangani, menamatkan perang agama tersebut. Ia menandakan permulaan kemunculan negara-bangsa moden, kerana ia mengandungi rujukan kepada sekularisasi aset gereja, bermakna aset tersebut dipindahkan kepada pihak berkuasa bukan agama, iaitu pihak berkuasa negara yang bersifat duniawi. Semua ini bertepatan dengan perkembangan ekonomi yang disaksikan oleh Eropah, selepas peringkat penemuan geografi. Ia juga bertepatan dengan perubahan pandangan terhadap Gereja, ajarannya dan ilmunya, melalui revolusi intelektual dan saintifik yang telah disebutkan sebelum ini.

As a result of the emergence of Protestantism, England abandoned the Catholic doctrine and established the Anglican Church to emphasize royal supremacy over it, separating from Rome and the Papal authority. Then the Thirty Years War broke out, in which the Hapsburg monarchy, the Spanish Empire, France, Sweden, Denmark-Norway and Germanic entities participated. The war continued until 1648, the year in which the treaties constituting the Peace of Westphalia began to be signed, ending the religious war. It marked the beginnings of the emergence of the modern nation state, as it included the reference to the secularization of church assets, meaning that they were transferred to non-religious authorities, i.e. temporal state authorities. All of this coincided with economic developments witnessed by Europe, after the stage of geographical discoveries. Also, it coincided with the change in view about the Church, its teachings and knowledge, through the intellectual and scientific revolutions that has been mentioned previously.

Oleh yang demikian, akibat semua faktor ini, Eropah menyambut abad kelapan belas Masihi dalam suasana yang kondusif untuk memisahkan agama daripada kehidupan, sebagaimana yang ditegaskan oleh prinsip-prinsip Revolusi Perancis 1789. Idea ini tidak dikukuhkan dan dilaksanakan sehingga akhir abad kesembilan belas Masihi dan permulaan abad kedua puluh Masihi, apabila ia kemudiannya dikenali sebagai sekularisme. Asal-usul sekularisme ialah dalam pengertian keduniaan dan kebendaan daripada pengertian dunia (^) dan bukan daripada ilmu pengetahuan atau sains (<^). Ia dinamakan LaTcite di negara-negara berbahasa Perancis dan Katolik. Perlu disebutkan bahawa tidak semua negara Barat yang menerima pakai sekularisme memperuntukkan sekularisme dalam perlembagaan mereka. Sebaliknya, sesetengah negara, seperti England, memperuntukkan gereja tertentu atau agama tertentu sebagai agama negara. Namun, Perancis, sebagai contoh yang berbeza, telah menggubal Perkara 1 Perlembagaan Perancis yang tidak menggalakkan penglibatan agama dalam urusan pemerintahan, berdasarkan undang-undang 1905.

As a result of all these factors, Europe welcomed the eighteenth century CE within an atmosphere conducive to separating religion from life, as affirmed by the principles of the French Revolution of 1789. The idea was not consolidated and implemented until the end of the nineteenth century CE and the beginning of the twentieth century CE, when it was later known as secularism. The origin of secularism is in the sense of Earthliness and worldliness from the sense of the world (^) and not from knowledge or science (<^). It is called LaTcite in the Francophone and Catholic nations. It is worthy of mention that not all Western nations that adopted secularism, stipulated secularism in their constitutions. Instead, some, like England, stipulate a particular church or a particular religion as the religion of the state. However, France, as a contrasting example, enacted Article 1 of the French Constitution discouraging religious involvement in government affairs, based on the 1905

Undang-undang Perancis tentang Pemisahan Gereja dan Negara (Perancis: Loi du 9 décembre 1905 concernant la séparation des Églises et de l'État). Ia dianggap sebagai suatu anomali dalam konteks pertimbangan sejarah, intelektual dan politik. Oleh sebab itu, sesetengah orang Barat membezakan antara sekularisme dan laïcité, kerana laïcité ialah sekularisme yang digariskan oleh Perancis secara perlembagaan.

French law on the Separation of the Churches and the State (French: Loi du 9 decembre 1905 concernant la separation des Eglises et de I’Etat). It is considered an anomaly in the context of historical, intellectual and political considerations. That is why, some Westerners differentiate between secularism and Laicite as Laicite is the secularism stipulated by France constitutionally.

Sekularisme sering ditakrifkan sebagai pemisahan Gereja daripada negara. Walau bagaimanapun, takrifan pertama ini tidak sepenuhnya merangkumi falsafah tersebut dan tidak juga menjelaskan doktrinnya secara menyeluruh. Sebaliknya, ia hanya menyatakan akibatnya, iaitu bahawa Barat sampai kepada keyakinan untuk memisahkan agama daripada kehidupan. Inilah konsep sekularisme yang diikuti oleh Barat sejak abad kelapan belas, dalam ranah doktrin dan falsafah. Namun, ciri-ciri yang paling ketara ditentukan secara praktikal oleh dua badan yang melambangkan sekularisme. Kedua-duanya ialah, di satu pihak, Gereja, sebagai badan yang menyatakan agama dengan kepercayaan dan ajaran kunonya, dan, di pihak lain, negara, sebagai badan yang menyatakan kehidupan dengan cara-cara rasionalis moden.

Secularism is often defined as the separation of the Church from the state. However, this first definition neither completely encapsulates the philosophy nor fully elucidates its doctrine. Instead it only expresses the consequence, which is that the West reached the conviction of separating of religion from life. This is the concept of secularism followed by the West since the eighteenth century, in both doctrinal and philosophical realms. However, the most distinct characteristics are practically determined by the two bodies that symbolize secularism. They are, on the one hand, the Church, as a body expressing the religion with its ancient beliefs and teachings, and, on the other hand, the state as a body expressing life with its modern, rationalist modalities.

Realiti sebenar sekularisme atau Laicite, mengikut takrifan orang Barat sendiri, juga muncul sebagai takrifan kedua, iaitu pemisahan agama daripada kehidupan. Sebagai contoh, Maurice Barbier berkata dalam bukunya La Laicite, “Dalam erti kata yang luas, Laicite bermaksud pemisahan antara agama dan realiti duniawi (les realites profanes).” Ia menganggap bahawa realiti duniawi ini tidak tertakluk kepada sebarang campur tangan mahupun pengaruh agama. Yang dimaksudkan dengan agama ialah kepercayaan, atau mana-mana kumpulan, atau mana-mana pihak berkuasa agama. Maka kita melihat bahawa falsafah di Barat adalah bebas daripada teologi. Pelbagai sains terbentuk di luar kerangka Kristian. Malah, sains kadangkala berada dalam pertentangan yang mutlak dengan Kristian. Demikian juga, segala realiti manusia seperti realiti politik, sosial, budaya dan realiti lain, hendaklah bebas daripada agama. Hal ini dicapai melalui pemisahan jangka panjang, yang itulah yang kita namakan sekularisasi atau laisisasi.

The reality of secularism or Laicite, in the definitions of the Westerners themselves, also appears as a second definition, the separation of religion from life. For example, Maurice Barbier says in his book La Laicite, “In its broad sense, Laicite means the separation between the religion and worldly realities (les realites profanes).” It assumes that these worldly realities are subject neither to the inclusion nor influence of religion. What is meant by religion is beliefs or any group or any religious authority. Thus, we see that the philosophy in the West is independent of theology. Various sciences were formed outside the framework of Christianity. Indeed, the sciences were polar opposites to Christianity at times. Similarly, all the human realities such as political, social and cultural and other realities, are to be independent of religion. This was achieved by the long-term separation, which is what we call secularization or laicization.

Oleh sebab itu, sesuatu masyarakat, pemikiran atau moraliti boleh kita gelar sebagai LaTcite, jika ia sama sekali bebas daripada pengaruh agama, dan jika ia hanya mengikuti prinsip-prinsip dalam rejim rasionalis atau humanis. Dalam erti kata yang sempit, kita boleh menggelarkan pendidikan sebagai LaTcite, contohnya, jika ia tidak mengandungi sebarang ciri mazhab (sektarian) atau agama. Ahli falsafah Charles Taylor, dalam bukunya, A Secular Age, membezakan tiga takrif sekularisme yang dipegang di Barat, "Satu pemahaman tentang sekular, maka, ialah dari segi ruang awam. Ruang-ruang ini didakwa telah dikosongkan daripada Tuhan, atau daripada sebarang rujukan kepada realiti muktamad. Atau dilihat dari sudut lain, ketika kita berfungsi dalam pelbagai bidang aktiviti—ekonomi, politik, budaya, pendidikan, profesional, rekreasi—norma dan prinsip yang kita ikuti, pertimbangan yang kita lakukan, umumnya tidak merujuk kita kepada Tuhan atau mana-mana kepercayaan agama; pertimbangan yang kita bertindak atasnya bersifat dalaman kepada "rasionaliti" setiap bidang—keuntungan maksimum dalam ekonomi, faedah terbesar bagi bilangan terbesar dalam bidang politik, dan seterusnya. Ini amat berbeza dengan zaman-zaman terdahulu, apabila iman Kristian menggariskan preskripsi berwibawa, selalunya melalui mulut golongan rohaniwan, yang tidak mudah diabaikan dalam mana-mana bidang tersebut, seperti larangan riba, atau kewajipan menguatkuasakan ortodoksi."

It is for this reason that we can characterize any society or thought or morality as LaTcite, if it is completely devoid of any religious influence, and if it only follows the principles within the rationalist or humanist regimes. In the narrow sense of the word, we can characterize education in LaTcite, for example, as not containing any sectarian (denominational) or religious characteristics. The philosopher Charles Taylor, in his book, A Secular Age, distinguishes between three definitions of secularism held in the West, “One understanding of secularity then is in terms of public spaces. These have been allegedly emptied of God, or of any reference to ultimate reality. Or taken from another side, as we function within various spheres of activity—economic, political, cultural, educational, professional, recreational—the norms and principles we follow, the deliberations we engage in, generally don’t refer us to God or to any religious beliefs; the considerations we act on are internal to the “rationality” of each sphere—maximum gain within the economy, the greatest benefit to the greatest number in the political area, and so on. This is in striking contrast to earlier periods, when Christian faith laid down authoritative prescriptions, often through the mouths of the clergy, which could not be easily ignored in any of these domains, such as the ban on usury, or the obligation to enforce orthodoxy.”.

Mengenai definisi sekularisme Barat yang ketiga, ia memberi tumpuan kepada merendahkan agama. Menurut kata-kata Charles Taylor, "Sebagai kanak-kanak, kita perlu melihat diri kita dikelilingi oleh kasih sayang dan keprihatinan, atau kita akan layu. Tetapi apabila membesar, kita perlu belajar menghadapi hakikat bahawa persekitaran keprihatinan ini tidak dapat melangkaui ruang manusia, dan kebanyakannya tidak meluas jauh di dalam ruang itu. Tetapi peralihan ini sukar. Maka kita mencipta satu dunia yang dipelihara, yang dicipta oleh Tuhan yang penyayang... Justeru agama timbul daripada kekurangan keberanian yang kebudak-budakan. Kita perlu bangkit sebagai lelaki dan menghadapi realiti."

As for the third Western definition of secularism, it focused on the denigration of religion. In the words of Charles Taylor, “As children, we have to see ourselves as surrounded by love and concern, or we shrivel up. But in growing up, we have to learn to face the fact that this environment of concern can’t extend beyond the human sphere, and mostly doesn’t extend very far within it. But this transition is hard. So we project a world which is providential, created by a benign God... So religion emanates from a childish lack of courage. We need to stand up like men, and face reality.”.

Sebahagian pemikir Barat turut mengklasifikasikan sekularisme-Laicite, tanpa menganggapnya sebagai satu paradigma politik-falsafah yang tunggal dan padu. Namun pemikir lain membahagikannya kepada tradisi sekularis Perancis dan Anglo-Saxon. Ada antara mereka yang membahagikan sekularisme kepada varian "lembut" dan "keras". Ada yang mengklasifikasikannya sebagai Laicite ouverte (sekularisme terbuka), yang lebih bertoleransi terhadap agama seperti di Amerika Syarikat, dan Laicite militante (sekularisme militan), yang lebih menyerupai Perancis. Ada pula yang membahagikan sekularisme kepada varian ateis dan bukan ateis. Antara mereka juga ada yang membahagikannya kepada separa atau menyeluruh, dan seterusnya. Semua klasifikasi ini, khususnya pembahagian separa dan menyeluruh yang lazim di kalangan sebahagian orang Islam, tidak mengubah hakikat sekularisme atau Laicite pada sifatnya. Sifat sekularisme ialah memisahkan agama daripada kehidupan, yang seterusnya membawa kepada pemisahan agama daripada negara. Sekularisme separa bukanlah sekadar pandangan pragmatik dan operasional. Sebaliknya, sekularisme separa ialah pandangan intelektual yang berasaskan falsafah rasionalis, yang tidak mengiktiraf kesahihan agama untuk memerintah dan mengurus urusan manusia. Aspek operasional penyelesaian sekular tidak dapat dipisahkan daripada aspek intelektual dan falsafahnya, sebagaimana sesetengah pihak berpendapat. Ini kerana sesiapa yang menganjurkan sekularisme separa perlu membuktikan kebenaran dan kesahihan pendekatan itu secara intelektual dan falsafah. Oleh itu, sekularisme-Laicite ialah pemisahan agama daripada kehidupan. Sekularisme ialah akidah, asas intelektual dan kepimpinan intelektual Barat.

Some Western thinkers go on to classify secularism- Laicite, without regarding it as a single, cohesive political- philosophical paradigm. Yet other thinkers sub-divide it into French and Anglo-Saxon secularist traditions. Some of them sub-classified secularism into “soft” and “hard” variants. Some of them classified as Laicite ouverte (open secularism), with greater tolerance of religion as in the US, and Laicite militante (militant secularism), which is more like France. Some of them classified secularism into atheist and non-atheist variants. Amongst them are those who sub-classified secularism into partial or comprehensive and so on. All these classifications, particularly the partial and comprehensive divisions of secularism, that are common amongst some of the Muslims, do not change the reality of secularism or Laicite in its nature. Secularism’s nature is that of separating the religion from life, which in turns results in the separation of religion from the state. Partial secularism is not just a pragmatic, operational view. Instead, partial secularism is an intellectual viewpoint based on the rationalist philosophy, which does not recognize the validity of religion to rule and take care of the affairs of people. The operational aspect of secular solutions cannot be separated from the intellectual and philosophical aspects, as some may hold. This is because the one who advocates partial secularism needs to justify the truth and validity of the approach, intellectually and philosophically. Therefore, secularism-Laicite is the separation of religion from life. Secularism is the creed, intellectual basis and intellectual leadership of the West.

Adapun sekularisme sebagai akidah Barat, ini kerana ia adalah pemikiran asas yang diyakini oleh Barat secara muktamad. Sekularisme dianggap oleh Barat sebagai penyelesaian bagi masalah terbesar manusia, dan ia mewakili pandangan menyeluruh tentang alam semesta, manusia dan kehidupan, dalam semua hubungannya dengan apa yang ada sebelum dan selepas kehidupan dunia ini. Adapun sekularisme sebagai asas intelektual Barat, ini kerana ia adalah dasar (usul) yang di atasnya dibina semua pemikiran cabang (furu'). Ia adalah asas yang daripadanya lahir sistem kehidupan. Adapun sekularisme sebagai kepimpinan intelektual Barat, ini kerana Barat memimpin semua yang menerima sekularisme ke arah pandangan tertentu tentang kehidupan, ke arah cara hidup tertentu, dan ke arah satu kriteria bersama untuk menilai pemikiran, fakta dan peristiwa, semuanya dari sudut pandang tertentu.

As for secularism being the creed of the West, this is because it is the fundamental thought affirmed by the West conclusively. Secularism is considered by the West as the solution for the greatest problem of humankind, representing a comprehensive viewpoint about universe, man and life, in all of their relationships with what is before and after this worldly life. As for secularism being the intellectual basis of the West, this is because it is the foundation (usoo/) upon which all the sub-thoughts (branches) are built. It is the foundation from which the system for living emerges. As for secularism being the intellectual leadership of the West, this is because the West leads all those who adopt secularism into a specific viewpoint about life, into a specific way of living and into a shared criterion for judging thoughts, facts and events, all from a specific angle.

Sekularisme itu rosak dari segi kedudukannya sebagai sebuah akidah, asas intelek dan kepimpinan intelek. Kerosakannya berpunca daripada beberapa aspek, antaranya ialah:

Secularism is corrupted with respect to its being a creed, intellectual basis and intellectual leadership. Its corruption arises from several aspects, some of which are: