1- Dalam buku ini, kami telah berulang kali merujuk kepada konsep manfaat material, sambil menjelaskan bahayanya kepada manusia. Kerosakan dalam konsep ini nyata pada akibat-akibatnya, seperti imperialisme penjajah. Imperialisme penjajah ialah tindakan yang mengerikan dan biadab, iaitu penundukan dan eksploitasi sepenuhnya ke atas bangsa-bangsa. Ia merendahkan martabat manusia, memperhambakan mereka kepada pihak lain. Berabad-abad imperialisme penjajah Barat telah membawa penderitaan yang tidak terkata kepada berbilion manusia. Ia mengubah tamadun-tamadun besar yang dahulunya gemilang kepada rangkaian luas negara-negara gagal, yang dicengkam oleh pemerintahan zalim. Imperialisme penjajah menceroboh setiap benua, membawa bersamanya peperangan, kemiskinan, penyakit dan kelaparan. Oleh itu, imperialisme Barat adalah bala, laknat dan azab bagi seluruh umat manusia. Ia adalah puncak kejahatan dalam tamadun Barat, dan hanya perkara ini sahaja sudah cukup untuk menjelaskan kerosakannya.

1- Within this book, we have referred repeatedly to the concept of material benefit, whilst clarifying its danger to humanity. The corruption within this concept is manifest in its consequences, such as colonialist imperialism. Colonialist imperialism is the horrendous and barbaric act of complete subjugation and exploitation of peoples. It dehumanizes people, enslaving them to others. Centuries of Western colonialist imperialism have brought unspeakable miseries to billions. It reduced previously great civilizations into contiguous swathes of failed states, gripped by tyrannical rule. Colonialist imperialism intruded upon every continent, bringing with it wars, poverty, diseases and hunger. Thus, Western imperialism is a scourge, curse and punishment for all of humankind. It is the pinnacle of evil in the Western civilization and this alone is enough to clarify its corruption.

2- Konsep negara-bangsa ialah konsep yang rosak pada asas dasarnya. Ia dibina di atas pemahaman yang salah tentang kebangsaan. Hakikatnya, sesuatu bangsa hanya bertindak sebagai bangsa dalam kehidupan apabila ia mempunyai konsep, keyakinan dan kriteria bersama terhadap urusan kehidupan. Adapun sejarah, geografi, bangsa dan warisan bahasa sebagai faktor, ia hanya menyumbang kepada pembentukan sifat-sifat bersama dalam kalangan manusia. Walau bagaimanapun, ia tidak dapat menyatukan manusia di atas satu pandangan tunggal terhadap kehidupan. Oleh itu, satu-satunya cara yang betul untuk mentakrifkan bangsa ialah berdasarkan ideologi bersama. Lebih-lebih lagi, pembentukan bangsa-bangsa Eropah itu sendiri umumnya didahului oleh sedikit sahaja daripada mana-mana faktor yang berkaitan dengan kebangsaan. Justeru, sejarah yang dinamakan negara-bangsa di Eropah tersusun dengan tergesa-gesa, berdasarkan pembahagian kuasa yang berlaku ketika itu, semasa perjanjian Westphalia sedang dibuat. Adapun pindaan wilayah sejak itu, ia berlaku atas sebab pragmatik, bukan kerana keperluan kebangsaan.

2- The concept of nation state is a corrupt concept in its fundamental foundation. It is built on the erroneous understanding of nationhood. In reality, a nation acts as a nation in life only when it has shared concepts, convictions and criteria towards life affairs. As for history, geography, race and linguistic heritage as factors, they only contribute to the formation of shared traits amongst people. However, they cannot unify the people upon a single viewpoint towards life. Thus, the only correct method to define the nation is based on its shared ideology. Moreover, the formation of the European nations themselves was generally preceded by little in the way of any of the factors related to nationhood. Accordingly, the history of the so-called nation state in Europe was hastily strung together, based on prevailing divisions of power, whilst the Westphalian treaties were being made. As for the regional amendments since then, they took place for pragmatic reasons, not because of the necessity of nationhood.

3- Antara dakwaan yang keliru ialah dakwaan bahawa menghalang perluasan wilayah akan menamatkan peperangan. Negara-negara Eropah pada umumnya tidak lagi berkembang wilayahnya sejak perjanjian-perjanjian yang membentuk Keamanan Westphalia. Namun sejak itu, mereka kerap berperang dengan sengit antara satu sama lain, serta dengan seluruh dunia yang lain. Amerika Syarikat juga tidak lagi berkembang sejak ia menjadi lima puluh negeri. Namun ia berulang kali terlibat dalam peperangan di seluruh dunia. Penyelesaian yang betul untuk menambah atau mengurangkan kekuatan sesebuah negara ialah dengan membenarkan pindaan sempadan wilayah. Ini supaya negara yang kuat, yang mampu menguruskan urusan rakyatnya, dapat memperluaskan wilayahnya untuk merangkumi wilayah-wilayah lain. Dengan demikian, negara yang kuat itu akan memperlakukan wilayah-wilayah baharu itu secara sama rata dengan semua wilayah lainnya, serta menguruskan hal ehwal mereka dengan cekap, tidak seperti negara yang lemah yang tidak mampu menguruskan hal ehwal rakyatnya dengan berkesan. Oleh itu, penyelesaian yang betul bagi perluasan ialah dengan menjemput bangsa-bangsa lain untuk menyertai negara itu atas dasar kesamaan. Pendekatan sedemikian lebih berkesan daripada persekutuan lima puluh negeri Amerika Syarikat yang berkomplot menentang negara-negara Amerika Tengah dan Selatan dengan rancangan imperialis penjajah, untuk menundukkan dan menguasai mereka, sebagaimana yang jelas berlaku pada hari ini. Cara yang paling berkesan ialah dengan menjemput sebahagian daripada negara-negara itu untuk bersatu di bawah satu penyatuan bersama, atas dasar kesamaan dengan negeri-negeri sedia ada dalam persekutuan itu.

3- Amongst the erroneous claims is the claim of preventing regional expansion to put an end to wars. European nations did not generally expand, since the treaties constituting the Peace of Westphalia. However, since then, they routinely fought the fiercest of wars against each other, as well as against the rest of the world. The United States did not expand since it became fifty states. However, it has repeatedly indulged in wars around the world. The correct solution to increase or decrease the strength of the nation, is to allow the modification of regional borders. This is so that the strong nation, which is capable of taking care of the affairs of people, can expand its domain to include other regions. Thus, the strong nation would treat those new regions equally with respect to all its other regions, taking care of their affairs competently, unlike the weak state that is incapable of effectively looking after the affairs of its people. Thus the correct solution to expansion is to invite other peoples to join the state on the basis of equality. Such an approach would be more effective, than the fifty state federation of the US conspiring against the nations of Central and South America, with colonialist imperial plans, in order to subjugate them and control them, as is evidently the case today. The most effective way is to invite some of those nations into a common unification, on the basis of equality with the pre-existing states of the federation.

4- Idea Undang-Undang Antarabangsa ialah idea yang keliru, kerana undang-undang ialah perintah yang wajib dikeluarkan oleh satu pihak berkuasa pusat yang mampu melaksanakannya dalam lingkungan kuasanya. Sudah pasti, tiada pihak berkuasa yang lebih tinggi yang mampu melaksanakan perintah-perintah antarabangsa. Oleh itu, idea Undang-Undang Antarabangsa tidak mempunyai makna. Barat mencetuskan istilah ini semata-mata untuk menyembunyikan tindakan jenayah dan penjajahan mereka, di sebalik tabir dalih undang-undang yang dibuat-buat. Hakikatnya, sejak zaman dahulu lagi, negara-negara terikat dengan hubungan yang disepakati bersama, bukan dengan mana-mana undang-undang antarabangsa yang mengatasi segalanya. Yang wujud hanyalah adat dan tradisi antarabangsa yang lazim, yang selalunya mustahil untuk mana-mana negara tertentu memanipulasinya. Mana-mana negara yang melanggar adat dan tradisi ini akan berdepan pengasingan, kecaman, sekatan dan boikot oleh seluruh masyarakat antarabangsa. Adat dan tradisi antarabangsa inilah yang menjadi penghalang bagi mana-mana negara, termasuk negara-negara berkuasa di dunia.

4- The idea of International Law is an erroneous idea, as laws are mandatory decrees issued by a central authority that is able to implement within its authority. Certainly, there is no higher authority capable of implementing international decrees. Accordingly, the idea of International Law has no meaning. The West brought about this term only to disguise its criminal and colonialist acts, under the veil of justifications of legal pretense. The fact is that nations, since ancient times, were bound by their mutually agreed relationships and not by any over­ riding international law. There were only common international customs and traditions, which were often impossible for any particular nation to manipulate. Any nation that violated these customs and traditions would be subject to isolation, condemnation, sanction and boycott by the entire international community. These international customs and traditions are what constitute a deterrent for any nation, including the powerful nations of the world.

5- Institusi global seperti Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu, Dana Kewangan Antarabangsa dan Bank Dunia, antara lain, hanyalah alat imperialisme penjajah Barat, yang memastikan hegemoni dan penguasaan oleh kuasa-kuasa besar. Jika organisasi antarabangsa hendak dibentuk, ia mestilah benar-benar terbuka kepada semua negara. Ia tidak boleh dihadkan kepada mana-mana ideologi atau pandangan tentang kehidupan. Matlamat organisasi-organisasi ini mestilah menjadi forum dan platform untuk memudahkan komunikasi yang jujur dan ikhlas. Dengan itu, akan wujud dialog dan rundingan antara pelbagai negara, yang tidak disertai paksaan atau penguatkuasaan. Hanya melalui cara inilah keamanan dan kestabilan dalam hal ehwal dunia dapat dipulihkan.

5- Global institutions such as the United Nations, the International Monetary Fund and the World Bank, amongst others, are only tools of Western colonialist imperialism, ensuring hegemony and dominance by the major powers. If international organizations are to be formed, they must be truly open to all states. They must not be restricted to any ideology or viewpoint about life. The aim of these organizations must be to become forums and platforms to facilitate honest and sincere communication. This is so that there will be dialogue and negotiation between various states, within which there will be no coercion or enforcement. It is through this alone that peace and stability in world affairs can be restored.