Kesilapan asas Barat terletak pada pandangannya terhadap wanita, sama ada pandangan itu lama atau baharu. Ketika tamadunnya diasaskan, semua teori dan perundangannya hanya tertumpu kepada lelaki sahaja. Apabila kekurangannya nyata, muncullah seruan untuk membebaskan wanita dan para pembela hak mereka. Dengan itu Barat menerima idea kesamaan gender, walhal idea ini sendiri tidak sah. Namun, pernyataan kesamaan itu sendiri menunjukkan suatu penghakiman terdahulu yang menetapkan pemisahan dan perbezaan antara dua perkara. Ini menunjukkan bahawa penghakiman asal dalam Barat ialah perbezaan antara lelaki dan wanita. Lebih-lebih lagi, kesamaan memerlukan wujudnya suatu model terlebih dahulu, yang menjadi asas perbandingan untuk disamakan. Maka, menyamakan wanita dengan lelaki bermakna menjadikan lelaki sebagai model yang menjadi asas perbandingan, dengan lelaki sebagai dasar yang kesamaan itu dibina.

The fundamental mistake of the West lies in its view regarding women, regardless of whether the view is old or new. When its civilization was founded, all of its theories and legislations were focused on men alone. When its shortcomings were apparent, calls for the liberation of women and advocates for their rights emerged. Thereby the West adopted the idea of gender equality, whilst this idea is in itself invalid. However, the statement of equality indicates a previous judgment that establishes separation and distinction between two matters. This indicates that the original judgment within the West is the distinction between men and women. Moreover, equality requires the precedent of a model, upon which the comparison is made for equalizing. Thus equating women with men means holding men upon as a model upon whom comparison is to be made, making men as the basis upon which equality is based.

Ini jelas bermakna bahawa penggubal undang-undang Barat pada asalnya menganggap undang-undang itu hanya untuk lelaki. Kemudian, penggubal undang-undang Barat meminda, menambah dan memasukkan wanita ke dalam undang-undang asal. Oleh itu, asal undang-undang Barat ialah peruntukan kepada lelaki sahaja, dan bukannya kepada lelaki dan wanita bersama. Ini bermakna pandangan asal tentang wanita tidak berubah, walaupun sebahagian undang-undang telah dipinda. Masalah ini berterusan dalam masyarakat Barat, muncul dalam pelbagai bentuk, seperti "pertempuran jantina" dan "genderisme". Gerakan feminis Barat dalam pelbagai gelombang menyedari perkara ini. Mereka berpendapat bahawa masalahnya bukan terletak pada undang-undang, tetapi pada pandangan asal itu sendiri, iaitu pada falsafah perundangan itu sendiri. Ini kerana perlakuan, seperti hukum dan prinsip yang mengatur dan menyusun hubungan, lahir daripada pandangan asal tentang hubungan-hubungan itu, tujuannya, dan tentang siapa yang berkaitan dengannya.

This obviously means that the Western legislators considered men in legislation in origin. Then the Western legislators later amended, annexed and appended women within the original legislation. Thus the origin of Western legislation is allotment to men alone, rather than both men and women together. This means that the original view about women did not change, even though some legislation has been amended. The problem persists in the Western societies, appearing in various manifestations, such as the battle of the sexes and genderism. Western feminist movements of various waves perceived this matter. They perceived that the problem was not in the legislation, but in the original view itself, i.e. in the philosophy of legislation itself. This is because treatments, such as rulings and principles that regulate and organize relationships, emerge from the original view about the relationships, their purposes and about whom they are concerned.

Oleh itu, feminisme tidak lagi terhad kepada hak perundangan atau kesamaan gender yang berasaskan dualiti lelaki dan perempuan. Sebaliknya, feminisme berkembang menjadi seruan untuk menilai semula asas organisasi masyarakat secara keseluruhan, termasuk sistem sosial dan segala cabangnya, dari segi konsep tentang lelaki, perempuan, perkahwinan, anak, keibuan, kebapaan dan keluarga. Idea baharu di Barat menumpukan pada mengubah konsep jantina (sex) mengikut ukuran dualiti, iaitu dua jantina, kepada konsep genderisme, yang menyatakan pembentukan budaya dan sosial seseorang individu, sehingga membawa kepada perkongsian dan percampuran peranan dalam masyarakat.

Accordingly, feminism no longer became restricted to the rights of legislation or gender equality, based on male­ female duality. Instead, feminism developed into a call for reviewing the basis of the societal organization as a whole, including the social system with what branches out from it, in terms of concepts about man, woman, marriage, children, motherhood, fatherhood and family. The new idea in the West focused on transforming the concept of sex according to the measure of duality, i.e. two sexes, into the concept of genderism, which expresses the cultural and social formation of an individual, leading to the sharing and merger of roles in society.

Bagi para penyokong genderisme, perbezaan antara lelaki dan perempuan tidak ditentukan secara biologi. Bagi mereka, gender hendaklah berdasarkan budaya, ideologi dan kepercayaan yang membentuk ciri-ciri identiti. Dengan itu, perbezaan ditentukan secara budaya. Ini dirumuskan dalam kata-kata terkenal ahli falsafah eksistensialis Perancis, Simone de Beauvoir, yang berkata, “Seseorang tidak dilahirkan sebagai perempuan, tetapi menjadi perempuan (Perancis: On ne nait pas femme, on le devient)” dalam bukunya, The Second Sex (Perancis: Le Deuxieme Sexe). Menurut pandangan mereka, peranan perempuan dalam masyarakat tidak terbentuk akibat ciri-ciri biologinya. Sebaliknya, ia terbentuk mengikut keadaan sosial dan budaya yang berleluasa dalam masyarakat. Oleh itu, setiap individu mesti menentukan identiti gendernya sendiri. Seorang lelaki menentukan sama ada dirinya lelaki atau perempuan, manakala seorang perempuan menentukan sama ada dirinya perempuan atau lelaki. Menurut pandangan mereka, masyarakat mesti menghapuskan perbezaan jantina dan peranan gender, dengan memastikan setiap orang menentukan identiti gendernya mengikut kehendaknya.

For advocates of genderism, the difference between man and woman is not to be determined biologically. For them gender is to be based on the culture, ideologies and beliefs that shape the features of the identity. Thus the difference is determined culturally. This is summarized by the famous quote of the French existentialist philosopher, Simone de Beauvoir, who said, “One is not born, but rather becomes, a woman (French: On ne nait pas femme, on le devient)” in her book, The Second Sex (French: Le Deuxieme Sexe). So, according to their view, the role of a woman in society does not form as a result of her biological characteristics. Instead, it forms according to the social and cultural conditions that are prevalent in the society. Thus every person must determine their gender identity. So a male determines himself to be a man or woman, whilst a female determines herself to be a woman or man. According to their view, society must abolish the differences in sexes and gender roles, ensuring everyone determines their gender identity as they wish.

Pendapat ini juga menjadi bukti bagi ketidaksahihannya sendiri, menyangkal dirinya melalui percanggahan dalaman. Percanggahan itu wujud kerana badan kajian gender Barat sendiri menegaskan bahawa budaya ialah yang membentuk ciri-ciri identiti manusia, sama ada lelaki atau perempuan. Ini membawa maksud bahawa lelaki dan perempuan hanyalah akibat daripada budaya yang berleluasa dalam mana-mana masyarakat tertentu. Perlu dinyatakan di sini bahawa budaya dan ideologi secara semula jadinya adalah pelbagai, berbeza-beza dan saling bercanggah antara satu sama lain. Lebih-lebih lagi, Barat dan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu sendiri telah mengakui kepelbagaian budaya dan kewajipan untuk bertoleransi terhadapnya, dengan mengiktiraf kepelbagaian budaya sebagai hak asasi manusia sejagat. Maka adalah wajar bahawa identiti seorang wanita Muslim, sebagai contoh, berbeza daripada identiti seorang wanita Barat. Dengan cara ini, seruan kepada gender telah menguraikan benangnya sendiri sebelum ia sempat dijalin, mencabut apa yang ditanamnya dengan tangannya sendiri.

This opinion is also an evidence for its own invalidity, refuting itself through self-contradiction. The self- contradiction is because the Western body of gender studies itself asserts that culture is what shapes the features of the identity of the human, whether male or female. This implies that men and women are merely the consequence of the culture that is prevalent in any given society. It is to be noted here that cultures and ideologies are innately multiple, diverse and contradict one another. Moreover, the West and the United Nations have themselves acknowledged cultural diversity and the obligation of tolerating them, acknowledging cultural diversity as a universal human right. It is thus natural for the identity of a Muslim woman for instance, to be different from that of a Western woman. In this way, the call to gender has unraveled its own thread before it was entwined, plucking out what it planted by its own hands.

Tiada cara untuk memaksakan pandangan tentang gender mengikut kefahaman mereka, kecuali dengan menamatkan kepelbagaian budaya di seluruh dunia, menyatukan semua pendapat mengikut idea mereka, demi mewujudkan satu budaya tunggal sejagat bagi fahaman genderisme. Inilah yang dijamin oleh Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu melalui globalisasi konsep gender Barat, dengan memaksakannya ke atas semua negara lain. Ini juga bercanggah dengan gagasan kepelbagaian budaya dan penentu-penentunya yang tersendiri, sebagaimana termaktub dalam Deklarasi Sejagat mengenai Kepelbagaian Budaya, yang diterima pakai oleh Pertubuhan Pendidikan, Sains dan Kebudayaan Bangsa-Bangsa Bersatu (UNESCO) pada tahun 2001, dan disokong di Barat melalui kajian antropologi, sosiologi dan kajian lain. Di sini, para penyokong genderisme hanya mampu berkata bahawa tiada percanggahan antara hak sejagat dan kepelbagaian budaya. Namun, kita mesti bertanya kepada mereka: siapakah yang menetapkan genderisme sebagai hak sejagat? Bagaimanakah genderisme benar-benar boleh menjadi sejagat, sedangkan bangsa-bangsa dan budaya-budaya menentangnya, malah masyarakat Barat sendiri berpecah dalam hal ini?!

There is no way to impose the view of gender according to their understanding, except by ending cultural diversity in the entire world, unifying all opinions upon their ideas, in order to create a universal, mono-culture of genderism. This is what the United Nations ensured by the globalization of the Western gender concept, imposing it upon all other nations. This also contradicts the idea of cultural diversity and its distinctive determinants, as stipulated in the Universal Declaration on Cultural Diversity, adopted by the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) in 2001, supported in the West through its anthropological, sociological and other studies. Here, the supporters of genderism are only able to say, there is no contradiction between universal rights and cultural diversity. However, we must ask them, who determined genderism as a universal right? How can genderism be truly universal, when peoples and cultures are against it and even Western society is divided in this regard?!.

Lebih-lebih lagi, selain daripada percanggahan dalaman atas alasan budaya, genderisme juga tidak sah kerana ia mengakui wujudnya perbezaan biologi antara lelaki dan perempuan di satu pihak, sementara menafikan pengaruh atau peranan perbezaan tersebut dalam sistem-sistem masyarakat di pihak yang lain,

Moreover, asides from self-contradiction on cultural grounds, genderism is also invalid because acknowledging the existence of the biological difference between male and female, on the one hand, whilst denying its influence or role in the systems of the society,

Pada yang lain, ini adalah satu percanggahan. Perundangan mengenai hak pengguguran, sebagai contoh, yang diterima dan dipertahankan oleh gerakan genderisme, tidak berkaitan dengan budaya. Sebaliknya, ia berkaitan dengan tabiat biologi seorang wanita, kerana ia khusus untuk wanita dan bukan untuk lelaki. Selain itu, membenarkan seorang wanita hamil menerima cuti bersalin berbayar juga tidak berkaitan dengan budaya. Sebaliknya, ia berkaitan dengan tabiat biologi wanita, yang khusus untuk wanita dan bukan untuk lelaki.

on the other, is a contradiction. Legislation over abortion rights, for instance, that is adopted and defended by the genderism movement is not related to culture. Instead, it is related to the biological nature of a women, as it is specific to women and not to men. Beyond this, allowing a pregnant woman to get paid maternity leave is not related to the culture. Instead it is related to the biological nature of women, which is specific to women and not to men.

Apabila seorang wanita mendakwa bahawa dirinya lelaki sehingga boleh melakukan pengguguran dan hamil, kerana identiti jantina yang ditentukan sendiri adalah lelaki, maka kemanusiaan mesti dihormati sekurang-kurangnya dengan cara yang tidak memerlukan sebarang jawapan. Sesungguhnya realiti yang dirasai dan disaksikan menegaskan keperluan mengambil kira faktor semula jadi dan biologi ketika membuat perundangan, sebagai contoh. Faktor biologi diambil kira ketika menggubal undang-undang dan rawatan yang berkaitan dengan orang kurang upaya, kanak-kanak dan warga tua. Adalah wajar untuk memerhatikan perbezaan dalam fitrah lelaki dan wanita. Namun, persoalan penting ialah, bilakah perlu memerhatikan perbezaan biologi dan bilakah tidak perlu? Di sinilah ideologi dan bukti kesahihan atau ketidaksahihannya dapat dibezakan. Justeru, pandangan Barat lama dan moden tentang lelaki dan wanita adalah pandangan yang silap pada asasnya. Pandangan yang betul tentang lelaki dan wanita, yang meyakinkan akal dan selari dengan fitrah manusia, yang mampu menyelamatkan masyarakat Barat dan kemanusiaan seluruhnya daripada kerugian, kesesatan, kesengsaraan dan keputusasaan, ialah pandangan yang dibawa oleh Islam. Allah (SWT) berfirman,

As for a woman to then say that she is a man in the event of abortion and pregnancy, because her self- determined gender identity is male, humanity must be held with at least such esteem that a response is not warranted. Indeed, the sensed and witnessed reality affirms the necessity of taking natural, biological factors into consideration when legislating, for instance. Biological factors are considered when enacting laws and treatments related to persons with disabilities, children and elderly. It is natural to observe the differences in the nature of man and woman. However, the important question is, when is it necessary to observe biological differences and when it is not? This is the place where ideologies and the evidence for their validity or invalidity are discerned. Accordingly, the old and modern western views about men and women are erroneous views in their foundations. The correct view about men and women that is convincing to the mind and agreeing with human nature (fitra), that is capable of saving Western society and humanity as a whole from loss, getting lost, misery and despair, is the view brought by Islam. Allah (swt) says,

"Dan lelaki itu tidaklah seperti perempuan." [TMQ Surah Aali Imran 3:36].

“And the male is not like the female.” [TMQ Surah Aali Imran 3:36].

Allah (SWT) berfirman,

Allah (swt) says,

"Dan bahawa Dialah yang mencipta dua pasangan, lelaki dan perempuan." [TMQ Surah An-Najm 53:45],

“And that He creates the two mates, the male and female.” [TMQ Surah An-Najm 53:45],

Allah (SWT) berfirman,

Allah (swt) says,

"Dan demi Yang menciptakan lelaki dan perempuan" [TMQ Surah Al-Layl 92:3],

“And [by] He who created the male and female” [TMQ Surah Al-Layl 92:3],

Allah (SWT) berfirman,

Allah (swt) says,

“Wahai manusia, sesungguhnya Kami telah menciptakan kamu daripada lelaki dan perempuan.” [TMQ Surah Al-Hujaraat 49:13],

“O people, indeed We have created you from male and female.” [TMQ Surah Al-Hujaraat 49:13],

Allah (SWT) menciptakan lelaki dan perempuan sebagai dua jantina yang berbeza. Tiada diskriminasi terhadap sesiapa pun dalam perbezaan semula jadi atau biologi antara dua jantina ini, iaitu jantina lelaki dan jantina perempuan, sama ada dia seorang mukmin atau kafir, sama ada dia berkulit putih atau hitam, sama ada lelaki atau perempuan. Walaupun Islam mengakui perbezaan semula jadi ini, Islam tidak mengambil kira perbezaan tersebut dalam pandangannya terhadap kedua-dua jantina. Sebaliknya, Islam mengambil kira jenis mereka secara keseluruhan, iaitu menganggap lelaki dan perempuan semata-mata sebagai manusia, yang berbeza dengan semua falsafah lain. Maka lelaki adalah manusia dan perempuan adalah manusia. Tiada antara lelaki atau perempuan yang lebih daripada yang lain dari segi kemanusiaan mereka. Tiada seorang pun didiskriminasikan dalam apa-apa pun berkaitan kemanusiaan ini. Allah (SWT) telah menyediakan kedua-duanya untuk terlibat dalam gelanggang kehidupan dengan kelebihan mereka sebagai manusia. Dia (SWT) menjadikan mereka hidup secara tetap dalam satu masyarakat. Dia (SWT) menjadikan kelangsungan spesies bergantung kepada percantuman mereka dan kewujudan bersama mereka dalam setiap masyarakat.

Allah (swt) created male and female as two different sexes. There is no discrimination against anyone in this natural or biological difference, between the two sexes i.e. male and female sexes, whether he is a believer or disbeliever, whether he is white or black, whether male or female. Despite Islam’s acknowledgement of this natural difference, it does not take account of it in its view towards the two sexes. Instead, it takes account of their kind as a whole i.e. considering male and female as humans alone, which is in contrast to all other philosophies. So man is a human and woman is a human. Neither of man or woman differ over another in terms of their humanity. No one is discriminated against in anything of this humanity. Allah has prepared both of them to engage in the arena of life with virtue of their both being humans. He (swt) made them live determinately in a single society. He (swt) made the survival of the species dependent on their union and their mutual existence in every society.

Maka, tidak dibenarkan bagi salah seorang daripada mereka memandang yang lain melainkan sebagaimana mereka memandang diri mereka sendiri, kerana mereka semua adalah manusia yang menikmati segala sifat kemanusiaan dan tabiat kehidupan mereka. Allah (SWT) telah mencipta tenaga kehidupan bagi kedua-duanya, iaitu tenaga kehidupan yang sama yang dicipta bagi semua. Dia (SWT) juga telah mencipta keperluan organik, seperti lapar dan dahaga, bagi kedua-duanya. Dia (SWT) mencipta naluri untuk terus hidup bagi kedua-duanya, serta naluri untuk berkembang biak dan naluri rohani dalam diri kedua-duanya. Keperluan organik dan naluri yang sama ini terdapat pada semua. Allah (SWT) mencipta daya akal bagi kedua-duanya, dan ia adalah daya akal yang sama yang terdapat pada semua. Dengan itu, akal yang ada pada lelaki adalah sama dengan akal yang ada pada wanita, kerana Allah (SWT) mencipta akal manusia. Tidak ada akal yang berasingan bagi lelaki di satu pihak dan bagi wanita di pihak yang lain.

So, it is only permissible for any one of them to look at others just as they look upon themselves as they are all humans enjoying all the characteristics of humans and their dispositions of life. Allah (swt) has created life energy for both of them, which is the same life energy that is created for all. He (swt) has also created organic needs, such as hunger and thirst, for both of them. He (swt) created survival instincts for both of them, as well as the procreation instinct and spiritual instinct in both of them. It is the same organic needs and instincts that are found in all. Allah (swt) created the faculty of reason in both of them and it is the same faculty of reason found in all. Thus the intellect found in man is the same as the intellect found in woman, when Allah (swt) created the intellect of humans. There is no separate intellect for man, on the one hand, and for the woman, on the other.

Asas yang mesti dipegang ialah ini. Oleh itu, wanita tidak sepatutnya dianggap sebagai satu masalah, dan haknya tidak perlu dituntut secara berasingan. Persoalannya bukan sama ada dia setara dengan lelaki atau tidak, kerana kedua-duanya adalah manusia yang mempunyai ciri-ciri dan tabiat hidup yang sama, walaupun berbeza jantina. Apabila Islam menetapkan tanggungjawab syariah, ia dikenakan ke atas kedua-dua lelaki dan wanita. Apabila Islam menjelaskan hukum-hukum syariah untuk mengatur perbuatan mereka, Islam tidak melihat isu kesamaan, perbandingan dan persamaan antara kedua-duanya dalam apa jua keadaan, dan tidak mengambil kira aspek-aspek sedemikian. Sebaliknya, Islam hanya melihat kepada masalah khusus yang perlu ditangani. Maka Islam menangani sebarang masalah khusus dengan menganggapnya sebagai masalah manusia, tanpa melihat sama ada ia masalah lelaki atau masalah wanita.

This is the basis upon which one must proceed. Thus the woman is not supposed to be a problem and her rights are not to be demanded separately. The matter is not about whether she is equal to man or not for both of them are humans and they have same characteristics and life dispositions, although they differ in their sexes. When Islam assigned Shariah responsibilities, it imposed them on both man and woman. When Islam elucidates the Shariah rulings to treat both of their actions, Islam neither looks at the issue of equality, comparison and similarity between both of them, in any case, nor does it take account of such aspects. Instead Islam only looks at the specific problem that needs to be treated. So Islam treats any specific problem by considering it as a human problem, without looking at whether it is a man’s problem or a woman’s problem.

Rawatan itu adalah bagi tindakan manusia dalam masalah-masalah yang timbul. Ia bukanlah rawatan bagi lelaki di satu pihak, dan bagi perempuan di pihak yang lain. Apabila Islam memberikan hak kepada perempuan, Islam turut mengenakan kewajipan ke atasnya. Begitu juga, apabila Islam memberikan hak kepada lelaki, Islam turut mengenakan kewajipan ke atasnya. Islam menetapkan hak dan kewajipan yang berkaitan dengan kepentingan mereka serta sebagai rawatan bagi tindakan, dengan mengambil kira bahawa tindakan itu khusus bagi setiap manusia tertentu. Allah (SWT) menjadikan rawatan itu satu sahaja apabila tabiat kemanusiaan mereka menghendaki rawatan itu sama, manakala Dia (SWT) menjadikan rawatan itu berbeza apabila tabiat biologi mereka yang berbeza menghendaki ia berbeza.

So, the treatment is for the action of humans in the problems that arise. It is not the treatment for the man, on the one hand, and the woman, on the other. When Islam made rights for a woman, it imposed on her obligations. Similarly, when Islam made rights for a man, it imposed on him obligations. Islam made rights and obligations related to their interests and as treatments for actions, by considering the actions being specific to a specific human. Allah (swt) made the treatment as one alone, when necessitated by their human nature for the treatment to be one and the same, whilst He (swt) made treatments as different, when necessitated by both of their differing respective biological natures, to be different.

Oleh yang demikian, Islam tidak membezakan antara lelaki dan perempuan dalam seruannya kepada umat manusia untuk beriman. Islam menjadikan tanggungjawab berkaitan ibadah seperti Solat, Puasa, Haji dan Zakat sama bagi kedua-dua lelaki dan perempuan. Begitu juga, Islam menjadikan akhlak dan sifat-sifatnya sama bagi kedua-dua lelaki dan perempuan. Islam juga menjadikan hukum-hakam muamalat, seperti perdagangan, pinjaman, perwalian dan lain-lain, sama bagi kedua-dua lelaki dan perempuan. Islam mewajibkan menuntut dan mengajar ilmu ke atas kedua-dua lelaki dan perempuan tanpa sebarang diskriminasi. Allah (SWT) telah menetapkan hukum-hakam yang berkaitan dengan manusia, atas sebab kemanusiaan mereka, sebagai sama bagi kedua-dua lelaki dan perempuan. Allah (SWT) berfirman,

Accordingly, Islam does not discriminate between men and women in its call to humanity to believe. Islam made responsibilities related to worship such as Salah, Fasting, Hajj and Zakah, one and the same, for both men and women. Similarly, Islam made morals and their characteristics one and the same, for both men and women. Islam also made the rulings of transactions, such as trading, loans, guardianship and others, one and the same, for both men and women. Islam obliged learning and teaching upon both men and women, without any discrimination. Allah (swt) has legislated the rulings related to humans, by virtue of being human, as one and the same for both men and women. Allah (swt) says,

"Sesungguhnya lelaki-lelaki Muslim dan perempuan-perempuan Muslim, lelaki-lelaki yang beriman dan perempuan-perempuan yang beriman, lelaki-lelaki yang taat dan perempuan-perempuan yang taat, lelaki-lelaki yang benar dan perempuan-perempuan yang benar, lelaki-lelaki yang sabar dan perempuan-perempuan yang sabar, lelaki-lelaki yang khusyuk dan perempuan-perempuan yang khusyuk, lelaki-lelaki yang bersedekah dan perempuan-perempuan yang bersedekah, lelaki-lelaki yang berpuasa dan perempuan-perempuan yang berpuasa, lelaki-lelaki yang memelihara kemaluannya dan perempuan-perempuan yang memelihara, dan lelaki-lelaki yang banyak mengingati Allah dan perempuan-perempuan yang banyak mengingati-Nya - Allah telah menyediakan untuk mereka keampunan dan pahala yang besar." [TMQ Surah Al-Ahzab 33:35],

“Indeed, the Muslim men and Muslim women, the believing men and believing women, the obedient men and obedient women, the truthful men and truthful women, the patient men and patient women, the humble men and humble women, the charitable men and charitable women, the fasting men and fasting women, the men who guard their private parts and the women who do so, and the men who remember Allah often and the women who do so - for them Allah has prepared forgiveness and a great reward.” [TMQ Surah Al-Ahzab 33:35],

Mengenai hak dan kewajiban serta tanggungjawab syariah yang berkaitan dengan tabiat biologi wanita sebagai seorang perempuan, di satu pihak, dan yang berkaitan dengan tabiat lelaki sebagai seorang lelaki, di pihak yang lain, hak-hak dan kewajipan-kewajipan ini, tanggungjawab-tanggungjawab ini, berbeza antara lelaki dan wanita. Ini kerana dalam perkara-perkara ini, ia bukanlah suatu layanan terhadap manusia secara umum yang mutlak. Sebaliknya, ia adalah layanan terhadap jenis-jenis manusia dalam golongan manusia, yang tabiat biologi manusianya berbeza daripada jenis yang lain. Oleh itu, layanan tersebut sepatutnya ditujukan kepada jenis manusia ini dan bukan kepada semua manusia secara umum. Sehubungan itu, Islam membezakan wanita dengan hukum-hukum yang berkaitan dengan kewanitaannya, seperti hukum-hukum berkenaan haid, kehamilan dan melahirkan anak. Islam juga menjadikan hak penjagaan anak sebagai hak bagi wanita dengan mengecualikan lelaki. Islam menjadikan bekerja mencari wang sebagai harus (mubah) bagi wanita, manakala bagi lelaki ia menjadi wajib. Berjihad tidak diwajibkan ke atas wanita, sedangkan ia wajib ke atas lelaki.

As for the rights and obligations and the Shariah responsibilities related to the biological nature of woman by virtue of being a female, on the one hand, and that which is related to the nature of man, by virtue of being a male, these rights and obligations, these responsibilities, differ between men and women. This is because in these cases, it is not a treatment for humans as a generic absolute. Instead, it is a treatment to the types of humans within the genre of humans, whose human biological nature is distinct to that of the other type. Therefore, the treatment should be for this kind of human and not for all humans generically. Accordingly, Islam distinguishes women with rulings related to her femininity, such as rulings regarding menstruation, pregnancy and child birth. Islam also made for her the right of the custodianship of children to the exclusion of man. Islam made the work to earn money as permissible (mubah) for women, whilst making it obligatory for men. Fighting is not obliged upon women, whilst it is obligatory upon men.

Ini ialah pandangan Islam terhadap lelaki dan wanita, iaitu pandangan yang berasaskan tabiat kemanusiaan mereka dan bukan berasaskan jantina atau perbezaan sosial mereka. Ia ialah pandangan yang benar, yang menghapuskan konflik yang wujud hari ini di seluruh dunia antara lelaki dan wanita, lalu menjadikan mereka seperti adik-beradik yang bekerjasama demi kestabilan dan kemajuan masyarakat.

This is the view of Islam towards the male and the female i.e. man and woman. It is the view based upon their human nature and not upon their respective sex or social diversity. It is the correct view that removes the conflict present today around the world between men and women, making them as brothers and sisters, who work together for the stability and advancement of society.