Kanun ialah istilah asing yang bermaksud arahan yang dikeluarkan oleh pemerintah untuk dilaksanakan oleh rakyat. Ia telah ditakrifkan sebagai "kumpulan prinsip yang pemerintah mewajibkan rakyat laksanakan dalam hubungan mereka". Undang-undang asas bagi setiap kerajaan dinamakan perlembagaan; manakala undang-undang yang terbit daripada sistem yang ditetapkan oleh perlembagaan dinamakan kanun. Istilah perlembagaan telah ditakrifkan sebagai kanun yang menggariskan bentuk negara dan sistem pemerintahannya, serta menerangkan had dan fungsi setiap kuasa yang diberikan kepadanya, atau kanun yang menyusun kuasa awam, iaitu kerajaan, menentukan hubungannya dengan rakyat, dan menetapkan hak serta tanggungjawab Negara terhadap rakyat, dan tanggungjawab serta hak rakyat terhadap Negara. Perlembagaan mempunyai asal-usul yang berbeza. Ada yang dikeluarkan dalam bentuk kanun, dan ada yang lahir melalui adat dan norma, seperti perlembagaan British, manakala ada pula yang dirangka oleh sebuah jawatankuasa dalam dewan perhimpunan negara - yang pada ketika itu diberi kuasa - lalu meluluskan perlembagaan, menentukan prosedur untuk meminda perlembagaan tersebut, dan kemudiannya membubarkan dirinya supaya digantikan oleh pihak berkuasa yang ditubuhkan oleh perlembagaan itu, sebagaimana yang berlaku di Amerika dan Perancis. Perlembagaan dan kanun diambil daripada dua sumber. Sumber pertama ialah sumber yang menjadi asal langsung kepadanya, seperti norma, agama, pendapat para fuqaha, keputusan mahkamah dan prinsip keadilan serta kesaksamaan. Ini dikenali sebagai sumber perundangan. Contoh perlembagaan jenis ini ialah sebahagian negara Barat seperti Britain dan Amerika. Sumber kedua ialah sumber sejarah, iaitu sumber yang daripadanya perlembagaan atau kanun itu muncul atau diambil, seperti Perlembagaan Perancis dan perlembagaan sebahagian negara dunia Islam, seperti Turki, Mesir, Iraq dan Syria.

Canon is a foreign technical term which means the decree issued by the ruler for people to enact. It has been defined as "the group of principles which the ruler obliges the people to enact in their relationships". The basic law for every government is called a constitution; whereas law which emanates from the system decreed by the constitution, is called a canon. The term constitution has been defined as the canon which outlines the shape of the state and its ruling system, and explains the limits and functions of every authority vested in it, or the canon which organises public authority, i.e. the government, defines its relationship with its subjects, and assigns both the State's rights and duties towards the subjects and the subject's duties and rights towards the State. Constitutions have different origins. Some have been issued in the form of a canon, and some have arisen through customs and norms, such as the British constitution, while others have been drafted by a committee of a national assembly - vested with the authority at that time - which passed the constitution, defined the procedure for revising it and then dissolved itself so as to be replaced by the authority established by the constitution, as happened in America and France. Constitutions and canons are taken from two sources. The first being the source from which they directly originate, such as norms, religion, the opinions of jurists, court precedents and the principles of justice and equity. This is known as the legislative source. Examples of this type of constitution are some of the Western states like Britain and America. The second is a historical source, i.e. the source from which the constitution or canon emerges or is taken, like the French Constitution and the constitutions of some of the states in the Islamic world, like Turkey, Egypt, Iraq and Syria.

Ini hanyalah takrifan ringkas bagi istilah constitution dan canon, yang secara ringkasnya bermaksud bahawa Negara mengambil peraturan-peraturan tertentu daripada sumber perundangan atau sejarah, yang kemudian diterima pakai dan digubal olehnya, sehingga selepas itu peraturan-peraturan yang diterima pakai oleh Negara tersebut menjadi perlembagaan (constitution), jika ia bersifat umum, atau kanun (canons), jika ia bersifat khusus.

This is but a brief definition of the terms constitution and canon, which in sum means, that the State takes certain rules from either legislative or historical sources which it adopts and enacts, such that thereafter the rules adopted by the State become a constitution, if they are general, or canons if they are specific.

Persoalan yang kini dihadapi kaum Muslimin ialah sama ada penggunaan istilah-istilah ini dibenarkan atau tidak. Jawapannya ialah: jika istilah asing mengandungi makna atau konotasi logik yang bercanggah dengan istilah kaum Muslimin, maka penggunaannya adalah dilarang. Contohnya istilah "keadilan sosial", yang membayangkan satu sistem tertentu yang dizahirkan dalam bentuk jaminan pendidikan dan rawatan perubatan bagi golongan miskin serta jaminan hak pekerja dan buruh. Konotasi ini bercanggah dengan makna istilah keadilan dari sudut Islam, kerana dalam Islam keadilan (ʿadl) bermakna lawan kepada kezaliman (ẓulm). Adapun jaminan pendidikan dan rawatan perubatan ialah hak bagi kaya dan miskin, dan perlindungan terhadap hak golongan lemah serta yang memerlukan ialah hak yang dijamin bagi semua yang memegang kewarganegaraan Negara Islam, sama ada mereka pekerja, buruh atau petani dan lain-lain. Walau bagaimanapun, jika makna istilah itu selari dengan apa yang sudah ada pada kaum Muslimin, maka penggunaan istilah tersebut dibenarkan. Contohnya istilah "cukai", yang bermaksud dana yang dikutip daripada rakyat untuk pengurusan negara. Kaum Muslimin memang mempunyai dana yang dikutip oleh Negara bagi pengurusan urusan mereka, maka adalah betul menggunakan istilah cukai. Istilah "perlembagaan" dan "kanun" pula bermaksud bahawa negara mengambil peraturan tertentu, mengumumkannya kepada rakyat, mewajibkan mereka bertindak menurutnya, dan memerintah mereka berdasarkannya. Makna ini selari dengan Islam. Oleh itu, kami tidak mendapati apa-apa yang menghalang penggunaan istilah perlembagaan dan kanun, yang bermaksud peraturan-peraturan yang diterima pakai oleh Khalifah daripada Hukum-Hakam Syariah. Namun, terdapat perbezaan antara perlembagaan dan kanun Islam, di satu pihak, dengan perlembagaan dan kanun lain, di pihak yang lain. Sumber perlembagaan dan kanun lain ialah tradisi dan keputusan mahkamah mereka dan sebagainya. dan asal-usulnya ialah sebuah jawatankuasa institusi yang menggubal perlembagaan, dan majlis-majlis yang dipilih oleh rakyat untuk menguatkuasakan kanun, kerana mereka menganggap rakyat sebagai sumber kuasa dan kedaulatan. Adapun perlembagaan dan kanun Islam, sumbernya hanyalah al-Qur'an dan Sunnah, dan asal-usulnya ialah ijtihad para mujtahid, daripadanya Khalifah mengambil hukum-hukum tertentu, lalu dia menguatkuasakannya dan mewajibkan rakyat bertindak mengikutnya. Ini kerana kedaulatan itu milik syariat, dan ijtihad ialah hak bagi semua orang Islam serta fardu kifayah ke atas mereka untuk mengeluarkan hukum-hukum syarak. Hanya Khalifah yang berhak mengambil hukum-hukum syarak.

The question that now faces the Muslims is whether or not it is permissible to use these terms? The answer to this question is that if foreign terms contain meanings or logical connotations that contradict the terminology of Muslims, they are prohibited for use: such as the term "social justice", which implies a specific system that is manifested in the form of guaranteeing education, medical care for the poor and guaranteeing the rights of employees and workers. This connotation contradicts the Muslims terminological meaning for justice, because in Islam justice ('adl) means the opposite of injustice (DHulm). As for securing of education and medical care it is a right for rich and poor, and protecting the rights of the weak and needy is a right secured to all those who hold citizenship of the Islamic State, whether they are employees, labourers or farmers etc. However, if the meaning of the terminology is consistent with what the Muslims have then it is permissible to use that term, such as the term tax, which means the funds collected from the people for the management of the state. The Muslims do have funds collected by the State for the management of their affairs and, thus, it is correct to use the term tax. The terms constitution and canon mean that the state adopts certain rules, announces them to the people and obliges them to act according to them and it governs them on their basis. This meaning is consistent with Islam. Accordingly, we do not find anything to prevent the use of the terms constitution and canons, which means the rules adopted by the Khaleefah from the AHkam shar’aiah. However, there is a difference between the Islamic constitution and canons, on the one hand, and other constitutions and canons, on the other. The source of the other constitutions and canons is the traditions and verdicts of their courts etc. and the origin is an institutional committee which lays down the constitution, and councils elected by the people to enact canons, for they consider the people to be the source of authority and sovereignty. As for the Islamic constitution and canons, their source is the Qur'an and Sunnah only, and their origin is the ijtihad of the mujtahideen from which the Khaleefah adopts certain rules, where he enacts them and obliges the people to act according to them. This is because sovereignty is for the shar’aiah and ijtihad is a right for all Muslims and a fard kifayah upon them to deduce AHkam shar’aiah. Only the Khaleefah has the right to adopt the AHkam shar’aiah.

Ini berkaitan dengan keharusan penggunaan istilah konstitusi dan kanun. Adapun keperluan untuk menetapkan peraturan, umat Islam, sejak zaman Abu Bakar (ra) hingga khalifah terakhir, telah melihat keperluan untuk menetapkan peraturan yang mana umat Islam diperintahkan untuk bertindak mengikutnya. Penetapan ini adalah bagi peraturan-peraturan tertentu dan bukan penetapan menyeluruh bagi semua hukum yang diputuskan oleh negara. Negara hanya menetapkan secara menyeluruh pada sebahagian zaman, iaitu ketika kerajaan Ayyubiyah menetapkan mazhab Asy-Syafi'i dan ketika Negara Uthmaniyah menetapkan mazhab Al-Hanafi.

This is with respect to the permissibility of using the terms constitution and canon. As for the necessity of adopting rules, the Muslims, from the time of Abu Bakr (ra) up to the time of the last Khaleefah, have seen the necessity of adopting rules according to which the Muslims have been commanded to act. This adoption was for specific rules and not a comprehensive adoption of all the decrees that the state ruled with. The State only adopted comprehensively in some eras, namely, when the Ayubites adopted Ash-Shafi'i madhab and when the Uthtmani State adopted Al- Hanafi madhab.

Persoalan yang timbul ialah, adakah ia demi kepentingan kaum Muslimin untuk menggubal satu perlembagaan yang menyeluruh serta kanun-kanun umum? Jawapan kepada persoalan ini ialah bahawa adanya perlembagaan yang menyeluruh dan kanun-kanun umum bagi semua hukum menghalang kreativiti dan ijtihad. Oleh itu, para Khulafa'a pada zaman para Sahabat (Sahabah), para Tabi'in (tabe'ieen), dan para pengikut Tabi'in (tab''ii et-tabe'ieen) mengelak daripada menerima pakai semua hukum. Mereka hanya mengehadkan penerimaan pakai kepada hukum-hukum tertentu yang memerlukan penerimaan pakai bagi mengekalkan kesatuan pemerintahan, perundangan dan pentadbiran. Maka, demi mengekalkan kreativiti dan ijtihad, adalah lebih baik bagi Negara untuk tidak mempunyai perlembagaan yang menyeluruh yang merangkumi semua hukum, sebaliknya perlembagaan yang mengandungi hukum-hukum umum yang mentakrifkan bentuk Negara dan yang menjamin kesinambungan kesatuannya, serta membiarkan ijtihad dan istinbat kepada para pemerintah dan hakim. Ini berlaku jika ijtihad itu dapat dilaksanakan dan rakyat ialah mujtahidin seperti pada zaman Sahabat, Tabi'in dan Tab'ii et-tabe'ieen. Tetapi jika semua rakyat ialah muqallidin, dan mujtahidin pula jarang, maka wajib ke atas Negara untuk menerima pakai hukum-hukum yang dengannya Negara, iaitu Khalifah, wulah dan hakim, mentadbir rakyat. Ini kerana jika tidak, memerintah dengan apa yang telah Allah (swt) turunkan tidak akan menjadi mudah, dan para pemerintah serta hakim akan mengalami perselisihan dan taqlid yang bercanggah. Walau bagaimanapun, penerimaan pakai hendaklah didahului dengan kajian terhadap perkara yang berkenaan dan dalil-dalilnya. Membenarkan wulah dan hakim memerintah berdasarkan pengetahuan mereka sendiri akan membawa kepada wujudnya hukum-hukum yang berbeza dan bercanggah dalam Negara yang sama, bahkan dalam wilayah yang sama, dan ia boleh membawa mereka sehingga berhukum dengan selain apa yang telah Allah (swt) turunkan. Oleh itu, oleh kerana kejahilan terhadap Islam berleluasa pada masa kini, adalah wajib ke atas Negara Islam untuk mengambil peraturan-peraturan tertentu yang terhad kepada muamalat dan hukuman, dengan tidak termasuk pengambilan dalam aqidah dan ibadat. Pengambilan ini hendaklah meliputi semua hukum supaya ia menentukan urusan negara dan supaya segala urusan orang Islam dijalankan menurut hukum-hukum Allah (SWT). Apabila negara mengambil hukum-hukum serta menubuhkan perlembagaan dan kanun, ia mesti menghadkan dirinya semata-mata kepada Ahkam Syar'iyyah. Ia tidak boleh mengambil, malah tidak boleh mempelajari, apa-apa selain Ahkam Syar'iyyah, sama ada ia selaras dengan Islam atau tidak. Sebagai contoh, ia tidak boleh mengambil dasar menasionalisasikan harta. Sebaliknya, ia mesti menetapkan hukum (hukm) bagi harta awam. Negara wajib mengikat dirinya dengan Ahkam Syar'iyyah dalam setiap perkara yang berkaitan dengan pemikiran (fikrah) dan kaedah (thariqah). Adapun kanun dan sistem yang tidak berkaitan dengan fikrah dan thariqah, dan oleh itu tidak menzahirkan pandangan hidup tertentu, seperti kanun pentadbiran dan struktur jabatan dan seumpamanya, ia dianggap sebagai sarana dan gaya, sama seperti sains, industri dan teknologi, yang boleh diambil oleh negara untuk menguruskan hal ehwalnya, sebagaimana yang berlaku pada Umar ibn al-Khattab (ra) ketika beliau menubuhkan daftar tentera (diwan) yang diambil daripada Parsi. Perkara-perkara pentadbiran dan teknikal ini bukan sebahagian daripada perlembagaan atau Ahkam Syar'iyyah, dan oleh itu tidak termasuk dalam perlembagaan. Maka, tanggungjawab Negara Islam ialah memastikan bahawa perlembagaannya ialah Ahkam Syar'iyyah, iaitu perlembagaan dan kanunnya hendaklah bersifat Islam. Apabila ia mengambil sesuatu hukum, ia mesti mengambilnya berdasarkan kekuatan dalil syar'i dengan kefahaman yang betul tentang perkara tersebut. Oleh itu, pertama sekali ia mesti mengkaji masalah itu untuk memahaminya, kerana memahami masalah adalah sangat penting. Ia perlu memahami hukum syarak yang berkaitan dengan masalah tersebut. Kemudian ia perlu mengkaji dalil bagi hukum syarak itu. Negara kemudian mengamalkan hukum ini, berdasarkan kekuatan dalil, dengan syarat hukum-hukum syariah ini diambil sama ada daripada pendapat salah seorang mujtahid, setelah meneliti dalilnya dan memastikan kekuatannya, atau melalui ijtihad syarak, walaupun dalam satu masalah tunggal, daripada al-Quran dan Sunnah, ijmak sahabat, atau qiyas. Maka, sebagai contoh, jika Negara ingin mengamalkan larangan insurans ke atas barang, ia mesti terlebih dahulu memahami hakikat insurans ke atas barang. Ia mesti mengkaji cara-cara pemilikan. Hukum Allah (swt) mengenai harta akan diterapkan ke atas insurans, dan ini seterusnya akan diterima sebagai Hukm syar’i dalam persoalan ini. Oleh itu, hendaklah terdapat pendahuluan kepada perlembagaan dan kepada setiap kanun yang menjelaskan dengan jelas mazhab yang menjadi sumber setiap perkara, serta dalil yang dijadikan sandaran. Jika sesuatu perkara itu dihasilkan melalui ijtihad yang sahih, hendaklah diberikan penjelasan tentang dalil yang menjadi asas perkara tersebut, supaya kaum Muslimin mengetahui bahawa peraturan yang diterima pakai oleh Negara dalam perlembagaan dan kanun-kanunnya ialah hukum-hukum syariah yang dicapai melalui ijtihad yang sahih. Ini kerana kaum Muslimin tidak wajib mematuhi undang-undang Negara melainkan jika ia merupakan hukum-hukum syariah yang diterima pakai oleh Negara. Berdasarkan asas ini, Negara menerima pakai hukum-hukum syariah dalam bentuk perlembagaan dan kanun untuk mentadbir rakyat yang memegang kewarganegaraannya.

Sebagai contoh, kami meletakkan di tangan umat Islam sebuah draf perlembagaan bagi Negara Islam di dunia Islam, untuk dikaji oleh umat Islam sementara mereka berusaha menegakkan Negara Islam yang akan menyebarkan dakwah Islam ke seluruh dunia. Perlu diperhatikan bahawa perlembagaan ini tidak ditujukan untuk mana-mana negara tertentu atau dimaksudkan khusus untuk mana-mana wilayah atau negara, tetapi untuk Negara Islam di dunia Islam.

As an illustration of this, we place in the hands of Muslims a draft constitution for the Islamic State in the Islamic world, to be studied by Muslims while they are working to establish the Islamic State that will carry the Islamic da'wah to the world. It should be noticed that this constitution is not meant for a particular country or intended to be specific to any region or country but for the Islamic State in the Islamic world.