Schrijven, hoewel niet zeer wijdverspreid in de pre-islamitische tijd, was goed bekend onder de Arabieren. Het schrift dat in de zevende eeuw werd gebruikt, d.w.z. tijdens het leven van de Profeet Muhammad ﷺ, bestond uit zeer basische symbolen, die slechts de medeklinkerstructuur van een woord uitdrukten, en zelfs dat met veel ambiguïteit.

Writing, although not very widespread in pre-Islamic time, was well-known among the Arabs. The script used in the seventh century, i. e . during the lifetime of the Prophet Muhammad, consisted of very basic symbols, which expressed only the consonantal structure of a word, and even that with much ambiguity.

Hoewel letters zoals ba, ta, tha en ya tegenwoordig gemakkelijk door middel van punten te onderscheiden zijn, was dit in de vroege dagen niet het geval en werden al deze letters simpelweg als een rechte lijn geschreven.

While today letters such as ba, ta, tha, ya, are easily distinguished by points, this was not so in the early days and all these letters used to be written simply as a straight line.

Uit dit zeer eenvoudige schriftsysteem ontwikkelden zich door de eeuwen heen verschillende soorten schrift, zoals Kufi, Maghribi, Naskh, enzovoort, die zich over de hele wereld verspreidden.

From this very basic system of writing there developed over the ages, various types of script, such as Kufi, Maghribi, Naskh, etc., which spread all over the world.

De latere uitvinding van de boekdrukkunst met gestandaardiseerde letters heeft bijgedragen aan het formaliseren van het schrift.

The later invention of printing with standardised types has contributed to formalising the writing.

Echter, wat betreft het eigenlijke schrift van de Qur'an, waren er twee belangrijke stappen die hebben geleid tot de vormen waarin we de Qur'anische tekst vandaag de dag hebben. Dit was de introductie van:

However, as far as the actual script of the Qur'an is concerned, there were two important steps which brought about the forms in which we have the Qur'anic text as it is today. These were the introduction of:

 Klinkertekens (tashkil).

 Vowelling marks (tashkil).

 Diakritische tekens (i'jam).

 Diacritical marks (i'jam).

Tashkil is de naam voor de tekens die de klinkers in het Arabische schrift aangeven. Ze waren blijkbaar onbekend in de pre-islamitische tijd. Deze tekens helpen bij het bepalen van de juiste uitspraak van het woord en om fouten te voorkomen.

Tashkil is the name for the signs indicating the vowels in Arabic scripts. They were apparently unknown in pre-lslamic times. These signs help to determine the correct pronunciation of the word and to avoid mistakes.

Voorbeeld: Byt Baitun Toen steeds meer moslims van niet-Arabische afkomst en ook veel onwetende Arabieren [Yaqut rapporteert in zijn boek irshad dat al-Hajjaj b. Yusuf zelf ooit ahabba in 9:24 foutief las als ahabbu, zie GdQ. 111, 124, noot 6.] de Qur'an bestudeerden, begonnen foutieve uitspraak en verkeerde lezingen toe te nemen. Er wordt overgeleverd dat ten tijde van Du'all (gest. 69H/638) iemand in Basra de volgende aya uit de Qur'an op een foutieve manier las, wat de betekenis volledig veranderde:

Example: Byt Baitun When more and more Muslims of non-Arab origin and also many ignorant Arabs' [Yaqut reports in his book irshad that al- Hajjaj b. Yusuf himself once read ahabba in 9: 24 wrongly as ahabbu, see GdQ. 111, 124, note 6.] studied the Qur'an, faulty pronunciation and wrong readings began to increase. It is related that at the time of Du'all (d. 69H/638) someone in Basra read the following aya from the Qur'an in a faulty way, which changed the meaning completely: :

Dat God en Zijn apostel de verplichtingen met de heidenen hebben opgeheven (9: 3).

That God and His apostle dissolve obligations with the pagans (9: 3).

Dat God de verplichtingen met de heidenen en de apostel heeft opgeheven (9: 3).

That God dissolves obligations with the pagans and the apostle (9: 3).

De fout ontstond door het onjuist lezen van rasulihi in plaats van rasuluhu, wat niet van de geschreven tekst te onderscheiden was, omdat er geen tekens of accenten waren die de juiste uitspraak aangaven. Tenzij iemand de correcte versie uit het hoofd had geleerd, kon hij uit onwetendheid gemakkelijk een dergelijke fout maken. [Zie ook fihrist, 1, pp. 87-8.] De tekens of accenten om dergelijke problemen te voorkomen, werden niet lang voor de i'jam geïntroduceerd en kregen toen de vorm die ze tot op de dag van vandaag hebben: [Hughes,T.P.: A Dictionary of Islam London,1895 p.687.] Zie plaat 5 voor een voorbeeld van de oude stijl.

The mistake occurred through wrongly reading rasulihi in place of rasuluhu, which could not be distinguished from the written text, because there were no signs or accents indicating the correct pronunciation. Unless someone had memorized the correct version he could out of ignorance easily commit such a mistake. [See also fihrist, 1, pp. 87-8.] The signs or accents to prevent such problems were introduced not long before the i'jam and then got the shape they have to this day: [Hughes,T.P.: A Dictionary of Islam London,1895 p.687.] For an example of the old style see plate 5.