De meeste vroege originele Koranmanuscripten, volledig of in aanzienlijke fragmenten, die nu nog voor ons beschikbaar zijn, stammen niet van vóór de tweede eeuw na de emigratie (Hijrah). De vroegste kopie, die werd tentoongesteld in het British Museum tijdens het World of Islam Festival in 1976, dateert uit de late tweede eeuw. [Lings, M. en Y. H. Safadi: The Qur'an, London, 1976, No. 1A. Zie ook plaat 6] Er zijn echter ook een aantal vreemde fragmenten van Koranische papyri beschikbaar, die dateren uit de eerste eeuw. [Grohmann, A.: Die Entstehung des Koran und die altesten Koran-Handschriften', in: Bustan, 1961, pp. 33-8.] Er is een kopie van de Koran in de Egyptische Nationale Bibliotheek op perkament gemaakt van gazellenhuid, die is gedateerd op 68 Hijrah (688 n.Chr.), oftewel 58 jaar na het overlijden van de Profeet ﷺ.

Most of the early original Qur'an manuscripts, complete or in sizeable fragments, that are still available to us now, are not earlier than the second century after the Hijra. The earliest copy, which was exhibited in the British Museum during the 1976 World of Islam Festival, dated from the late second century. [Lings, M. and Y. H. Safadi: The Qur'an, London, 1976, No. 1A. See also plate 6] However, there are also a number of odd fragments of Qur'anic papyri available, which date from the first century. [Grohmann, A.: Die Entstehung des Koran und die altesten Koran-Handschriften', in: Bustan, 1961, pp. 33-8.]There is a copy of the Qur'an in the Egyptian National Library on parchment made from gazelle skin, which has been dated 68 Hijra (688 A.D.), i.e. 58 years after the Prophet's death.

Het is niet precies bekend hoeveel exemplaren van de Qur'an er werden gemaakt in de tijd van 'Uthman, maar Suyuti [Makhdum, 1.:

It is not known exactly how many copies of the Qur'an were made at the time of 'Uthman, but Suyuti [Makhdum, 1.:

[Tarikh al-mushaf al-'Uthmani fi Tashqand, Tashkent 1391/1971 p. 17] zegt: 'De bekende zijn er vijf'. Dit sluit waarschijnlijk de kopie uit die 'Uthman voor zichzelf hield. De steden Makka, Damascus, Kufa, Basra en Madina ontving elk een kopie.' [GdQ, 111. 6, Note 1.] Er zijn een aantal verwijzingen in de oudere Arabische literatuur over dit onderwerp die, samen met de meest recente beschikbare informatie, als volgt kunnen worden samengevat:

Tarikh al-mushaf al-'Uthmani fi Tashqand, Tashkent 1391/1971 p. 17] says: 'The well-known ones are five'. This probably excludes the copy that 'Uthman kept for himself. The cities of Makka, Damascus, Kufa, Basra and Madina each received a copy. ' [GdQ, 111. 6, Note 1.]There are a number of references in the older Arabic literature on this topic which together with latest information available may be summarised as follows:

Al-Kindi (st. rond 236/850) schreef in het begin van de derde eeuw dat drie van de vier kopieën die voor 'Uthman waren voorbereid, door brand en oorlog werden vernietigd, terwijl de kopie die naar Damascus was gestuurd, in zijn tijd nog werd bewaard in Malatja. [GdQ. 111, 6. Note 1.] Ibn Batuta (779/1377) zegt dat hij kopieën of bladen heeft gezien van de kopieën van de Qur'an die onder 'Uthman waren voorbereid in Granada, Marakesh, Basra en andere steden. [Salih, op. cit., p.87.] Ibn Kathir (st. 774/1372) vertelt dat hij een kopie van de Qur'an heeft gezien die aan 'Uthman werd toegeschreven, welke in het jaar 518 emigratie (Hijrah) vanuit Tiberias (Palestina) naar Damascus was gebracht. Hij zei dat het 'zeer groot was, in een prachtig, duidelijk en krachtig schrift met sterke inkt, op perkament, denk ik, gemaakt van kamelenhuid'. [Salih, op. cit., p.88.] Sommigen geloven dat de kopie later naar Leningrad ging en van daaruit naar Engeland. Daarna is er niets meer over bekend.

Al-Kindi (d. around 236/850) wrote in the early third century that three out of four of the copies prepared for 'Uthman were destroyed in fire and war, while the copy sent to Damascus was still kept at his time at Malatja. [GdQ. 111, 6. Note 1.] Ibn Batuta (779/1377) says he has seen copies or sheets from the copies of the Qur'an prepared under 'Uthman in Granada, Marakesh, Basra and other cities. [Salih, op. cit., p.87.] Ibn Kathir (d. 774/1372) relates that he has seen a copy of the Qur'an attributed to 'Uthman, which was brought to Damascus in the year 518 Hijra from Tiberias (Palestine). He said it was 'very large, in beautiful clear strong writing with strong ink, in parchment, I think, made of camel skin'. [Salih, op. cit., p.88.] Some believe that the copy later on went to Leningrad and from there to England. After that nothing is known about it.

Anderen houden vol dat dit mushaf in de moskee van Damascus is gebleven, waar het voor het laatst werd gezien vóór de brand in het jaar 1310/1892. [Salih, op. cit., p.89; Muir schrijft in 'The Mameluke Dynasties' ook dat dit manuscript in 1893 in Damascus is verbrand; zie Abbott, op. cit., p.51.]

Others hold that this mushaf remained in the mosque of Damascus, where it was last seen before the fire in the year 1310/1892.' [Salih, op. cit., p.89; Muir, in 'The Mameluke Dynasties' also writes that this manuscript was burnt in Damascus in 1893; see Abbott, op. cit., p.51.]

Er wordt een exemplaar van een oude Qur'an bewaard in de moskee van al-Hussain in Cairo. Het schrift is van de oude stijl, hoewel Ki6, en het is zeer goed mogelijk dat het is gekopieerd van de Mushaf van 'Uthman. [Kamal, op. cit., p.56.]

There is a copy of an old Qur'an kept in the mosque of al-Hussain in Cairo. Its script is of the old style, although Ki6, and it is quite possible that it was copied from the Mushaf of 'Uthman. [Kamal, op. cit., p.56.]

Ibn Jubair (d. 614/1217) zag het manuscript in de moskee van Madina in het jaar 580/1184. Sommigen zeggen dat het in Madina bleef totdat de Turken het daar in 1334/1915 vandaan namen. Er is gemeld dat deze kopie door de Turkse autoriteiten naar Istanbul is gebracht, van waaruit het tijdens de Eerste Wereldoorlog naar Berlijn kwam. Het Verdrag van Versailles, waarmee de Eerste Wereldoorlog werd beëindigd, bevat de volgende clausule:

Ibn Jubair (d. 614/1217) saw the manuscript in the mosque of Madina in the year 580/1184. Some say it remained in Madlna until the Turks took it from there in 1334/1915. It has been reported that this copy was removed by the Turkish authorities to Istanbul, from where it came to Berlin during World War I. The Treaty of Versailles, which concluded World War I, contains the following clause:

'Artikel 246: Binnen zes maanden na het in werking treden van het huidige Verdrag zal Duitsland de oorspronkelijke Koran van Kalief Othman aan Zijne Majesteit, de Koning van Hedjaz, teruggeven, welke door de Turkse autoriteiten uit Medina is verwijderd en naar verluidt aan de voormalige Keizer Wilhelm II is gepresenteerd." [Israel, Fred L. (red.): Major Peace Treaties of Modern History, New York, Chelsea House Pub., Vol. ll, p.l418.] Het manuscript bereikte vervolgens Istanbul, maar niet Madina. [Dezelfde informatie over deze kopie werd in 1938 gepubliceerd in een tijdschrift in Caïro (Makhdum, op. cit., p.l9). Verrassend genoeg maakt het standaardwerk Geschichre des Qorans, waarvan het derde deel in 1938 in Duitsland werd gepubliceerd, oftewel ruim na het Verdrag van Versailles, hoewel het de 'Uthmanische Koran en oude manuscripten in detail bespreekt, geen enkele verwijzing naar deze gebeurtenis. Ook geeft de schrijver van de History of the Mushaf of ' Uthman in Tashkent aan dat hij niet weet wat hij van deze verwijzing moet maken.]

'Article 246: Within six months from the coming into force of the present Treaty, Germany will restore to His Majesty, King of Hedjaz, the original Koran of Caliph Othman, which was removed from Medina by the Turkish authorities and is stated to have been presented to the ex-Emperor William II." [Israel, Fred L. (ed.): Major Peace Treaties of Modern History, New York, Chelsea House Pub., Vol. ll, p.l418.] The manuscript then reached Istanbul, but not Madina. [The same information about this copy was published in a Cairo magazine in 1938 (Makhdum, op. cit., p.l9). Surprisingly the standard book Geschichre des Qorans, the third part of which was published in Germany in 1938, i.e. well after the Treaty of Versailles, although discussing the 'Uthmanic Qur'an and old manuscripts in detail, makes no reference whatsoever to this event. Also, the writer of the History of the Mushaf of ' Uthman in Tashkent, indicates that he does not know what to make of this reference.]

Dit is de naam die wordt gebruikt voor de kopie die 'Uthman voor zichzelf bewaarde, en er wordt gezegd dat hij werd gedood terwijl hij deze las. [Ibn Said: al-Tabaqatal-kubra, Cairo, n.d., Vol. 111, (1). pp. 51-2.] Volgens sommigen namen de Omajjaden deze mee naar Andalusië, van waaruit deze naar Fas (Marokko) kwam, en volgens Ibn Batuta was deze daar in de achtste eeuw na de emigratie (Hijrah), en er waren bloedsporen op te vinden. Vanuit Marokko zou deze zijn weg naar Samarkand kunnen hebben gevonden.

This is the name used for the copy which 'Uthman kept himself, and it is said he was killed while reading it. [Ibn Said: al- Tabaqatal-kubra, Cairo, n.d., Vol. 111, (1). pp. 51-2.] According to some the Umayyads took it to Andalusia, from where it came to Fas (Morocco) and according to Ibn Batuta it was there in the eighth century after the Hijra, and there were traces of blood on it. From Morocco, it might have found its way to Samarkand.

[Makhdum, op. cit., p.22ff.] Dit is de kopie die nu in Tashkent (Oezbekistan) wordt bewaard. Het kan het manuscript van de imam zijn of een van de andere kopieën die werden gemaakt tijdens de tijd van 'Uthman.

[Makhdum, op. cit., p.22ff.] This is the copy now kept in Tashkent (Uzbekistan). It may be the Imam manuscript or one of the other copies made at the time of 'Uthman.

Het kwam in 890 Hijrah (1485) aan in Samarkand en bleef daar tot 1868. Daarna werd het in 1869 door de Russen naar Sint-Petersburg gebracht. Het bleef daar tot 1917. Een Russische orientalist gaf een gedetailleerde beschrijving ervan en zei dat veel pagina's beschadigd waren en dat er enkele ontbraken. Een facsimile, ongeveer 50 exemplaren, van deze mushaf werd in 1905 geproduceerd door S. Pisareff. Een exemplaar werd gestuurd naar de Ottomaanse Sultan 'Abdul Hamid, naar de Shah van Iran, naar de leider (Ameer) van Bukhara, naar Afghanistan, naar Fas en naar enkele belangrijke moslimpersoonlijkheden. Eén exemplaar bevindt zich nu in de Columbia University Library (V.S.). [The Muslim World, Vol. 30 (1940), pp. 357-8.] Het manuscript werd daarna teruggebracht naar zijn voormalige plaats en bereikte Tasjkent in 1924, waar het sindsdien is gebleven.

It came to Samarkand in 890 Hijra (1485) and remained there till 1868. Then it was taken to St. Petersburg by the Russians in 1869. It remained there till 1917. A Russian orientalist gave a detailed description of it, saying that many pages were damaged and some were missing. A facsimile, some 50 copies, of this mushaf was produced by S. Pisareff in 1905. A copy was sent to the Ottoman Sultan 'Abdul Hamid, to the Shah of Iran, to the Amir of Bukhara, to Afghanistan, to Fas and some important Muslim personalities. One copy is now in the Columbia University Library (U.S.A.). [The Muslim World, Vol . 30 ( 1940), pp.357-8.] The manuscript was afterwards returned to its former place and reached Tashkent in 1924, where it has remained since.

Blijkbaar hebben de Sovjetautoriteiten verdere kopieën gemaakt, die van tijd tot tijd worden gepresenteerd aan bezoekende moslim staatshoofden en andere belangrijke persoonlijkheden. In 1980 werden in de Verenigde Staten fotokopieën van een dergelijk facsimile geproduceerd, met een tweepagina's tellend voorwoord door M. Hamidullah.

Apparently the Soviet authorities have made further copies, which are presented from time to time to visiting Muslim heads of state and other important personalities. In 1980, photocopies of such a facsimile were produced in the United States, with a two-page foreword by M. Hamidullah.

De schrijver van de History of the Mushaf of 'Uthman in Tashkent geeft een aantal redenen voor de authenticiteit van het manuscript. Deze zijn, met uitzondering van de diverse historische verslagen die dit suggereren, als volgt: