İnsan, hayat, evren ve bunların bu hayattan önce gelenler ile bundan sonra gelecek olanlarla, bütün olarak ilişkisi hakkında taşıdığı düşünceye (fikr) göre dirilir (yenhedu). Bu nedenle, insanın dirilmesi (yenhadu) için mevcut düşüncesini (fikr) kökten ve kapsamlı biçimde değiştirmek ve ona başka bir düşünce (fikr) üretmek gerekir. Çünkü şeyler hakkındaki kavramları (mefahim) üreten ve pekiştiren düşüncedir (fikr). İnsan, bu hayatta davranışını (suluk) bu hayata dair kavramlarına (mefahim) göre şekillendirir. Dolayısıyla insanın sevdiği bir kişi hakkındaki kavramları (mefahim), onun o kişiye karşı davranışını (suluk) şekillendirir. Bu, nefret kavramları taşıdığı bir kişiye karşı gösterdiği davranıştan farklıdır. Ayrıca tanımadığı veya hakkında herhangi bir kavramı (mefahim) bulunmayan bir kişiye karşı farklı bir davranış sergileyecektir. Dolayısıyla insan davranışı (suluk), insanın kavramlarıyla (mefahim) bağlantılıdır ve bozulmuş insanın davranışını değiştirip düzeltmek istediğimizde, önce kavramlarını (mefahim) değiştirmek zorunludur. Allah (SWT) şöyle buyurur:

Man revives (yanhaDu) according to what he carries of thought (fikr) about man, life and the universe, and about their relationship, as a whole, with what preceded this life and what comes after it. Hence, in order for man to revive (yanhaD), it is necessary to radically and comprehensively change his current thought (fikr) and generate another thought (fikr) for him. This is because it is the thought (fikr) that generates the concepts about things and consolidates them. Man shapes his behaviour (sulook) in this life according to his concepts (mafaaheem) about it. So, man's concepts (mafaaheem) about a person he likes shapes his behaviour (sulook) towards him. This is in contrast with his behaviour towards a person he dislikes and holds concepts of hatred. Also he will exhibit different behaviour (sulook) towards a person he does not know or holds any concepts (mafaaheem) about. So, human behaviour (sulook) is linked to man's concepts (mafaaheem) and when we wish to change the behaviour (sulook) of the declined man and make it refined, it is imperative to change his concepts (mafaaheem) first. Allah (swt) says:

"Allah, bir kavmin kendi içindekini değiştirmedikçe, onların durumunu değiştirmez." [Ar-Ra’d: 11]

"Allah does not change the circumstances of any people until they have changed what is within themselves." [Ar-Ra’d: 11]

Insanın kavramlarını (mefahim) değiştirmenin tek yolu, bu dünya hakkında doğru kavramları oluşturmak amacıyla bu dünya hakkında fikir (fikr) üretmektir. İnsan, hayat ve evren hakkında, bu hayattan önce gelenler ile bu hayattan sonra gelecekler hakkında ve bunların birbirleriyle ve öncesi ve sonrasıyla ilişkisi hakkında düşünce üretilmedikçe, bu hayat hakkındaki düşünce verimli bir şekilde pekiştirilemez. Bu da insan, hayat ve evren hakkında kapsayıcı bir fikir (el-fikrah el-küllİyyah) verilerek sağlanabilir; çünkü bu fikir, bu hayata dair tüm fikirlerin üzerine inşa edildiği düşünsel temeldir (el-kaide el-fikriyyah). Bu konularda kapsayıcı bu düşünceyi (fikrah) vermek, insanın en büyük sorununun çözümüdür. Bu sorun çözüldüğünde diğer tüm sorunlar da çözülmüş olur; çünkü onlar ana soruna kıyasla ya kısmi kalırlar ya da ondan dallanırlar. Bu çözüm, insanın fıtratıyla uyumlu olmadıkça ve akla hitap edip kalbi huzurla dolduracak gerçek bir çözüm olmadıkça doğru bir diriliş (nehda) sağlamaz.

The only way to change man's concepts (mafaaheem) is by generating thought (fikr) about this life in order to set up the correct concepts (mafaaheem) about it. Thought about this life will not be productively consolidated unless the thought about man, life and the universe and about what preceded this life as well as what comes after this life, and its relationship with what is before and after it, is generated. This can be achieved by giving the comprehensive idea (al-fikrah al kulliyah) about man, life and the universe, because it is the intellectual basis (al-qa 'idah al-fikriyyah) upon which all ideas about this life are built. Giving this comprehensive thought (fikrah) about these matters is the solution to man's greatest problem. Once this problem is solved all other problems are solved, because they are either partial compared to the main problem or branch from it. This solution wouldn't lead to the correct revival (nahDah), unless it is a true solution which is compatible with man's innate nature (fitrah) and convinces the mind and thus fills the heart with tranquillity.

Gerçek çözüm, evren, insan ve hayat hakkında aydınlanmış düşünce (al-fikr ul-mustaneer) yoluyla olmadan ulaşılamaz. Bu nedenle diriliş (nahDah) arzusunda olanlar ve yükseliş (ruqiy) yolunu izleyenler, bu sorunu öncelikle aydınlanmış düşünce (fikr) kullanarak doğru bir biçimde çözmelidir. Bu çözüm, insanın davranışı ve bu hayatın sistemleri hakkındaki her ayrıntılı düşüncenin üzerine inşa edildiği fikri temel (al-qa 'idah al-fikriyyah) görevi gören akidedir (‘aqeedah) başka bir şey değildir.

The true solution cannot be reached except through the enlightened thought (al-fikr ul-mustaneer) about the universe, man and life. Consequently, those who yearn for revival (nahDah) and pursue the path of elevation (ruqiy), must first solve this problem in a correct manner by utilising enlightened thought (fikr). This solution is none other than the ‘aqeedah which serves as the intellectual basis (al-qa 'idah al-fikriyyah) upon which every detailed thought about man's behaviour and the systems ofthis life are built.

İslam, insanın en büyük sorununu ele almış ve bunu insan fıtratıyla uyumlu, aklını ikna eden ve kalbini huzurla dolduran bir biçimde çözmüştür. İslam, bu çözümün akli olarak kabul edilmesini, onu benimsemenin bir şartı kılmıştır. Bu nedenle İslam, tek bir temel üzerine kuruludur; yani akideye. Akide, insanın, hayatın ve evrenin arkasında, onların hepsini ve her şeyi yaratan bir yaratıcının (Hâlık) bulunduğunu belirtir: O da Allah'tır. Bu Yaratıcı, her şeyi yokluktan (adem) yaratmıştır. Onun varlığı zorunludur (vâcibü'l-vücûd) ve O yaratılmış değildir; aksi halde Yaratıcı olmazdı. O'nun bir Yaratıcı olması, zorunlu olarak yaratılmamış olduğunu ve varlığının zorunlu olduğunu gerektirir; çünkü her şey varlığı bakımından O'na bağlıdır, O ise hiçbir şeye bağlı değildir.

Islam addressed the greatest problem and solved it in a manner that agrees with man's nature (fitrah), convinces his mind, and fills his heart with tranquillity. Islam made the rational acceptance of this solution a condition for embracing it. Therefore, Islam is built upon one basis, i.e. the ‘aqeedah, which states there is behind man, life and the universe a creator (khaaliq), who created all of them and created everything: He is AllahThis Creator created everything out of nothing ('adam). His existence is indispensable (wajib ul-wujood) and He is not created - otherwise, He wouldn't be a Creator. The fact that He is a Creator makes it necessary that He is not created and that His existence is indispensable, because all things depend for their existence on Him and He does not depend on anything.

Bir şeyin bir yaratıcısının olması gerektiğinin nedeni, akılla kavranabilen şeylerin, yani insanın, hayatın ve evrenin sınırlı, zayıf, kusurlu olması ve kendisinden başka bir şeye muhtaç olmasıdır. İnsan sınırlıdır, çünkü her yönüyle aşamayacağı belli bir sınıra kadar gelişir; dolayısıyla sınırlıdır. Hayat sınırlıdır, çünkü yalnızca bireylerde tezahür eder ve duyularla fark edilen, bireyle sona erdiğidir; bu yüzden sınırlıdır. Evren sınırlıdır, çünkü gök cisimlerinin toplamıdır ve her cisim sınırlıdır; sınırlı şeylerin toplamı ise apaçık sınırlıdır. Böylece insan, hayat ve evren kesinlikle sınırlıdır. Sınırlı olanı düşündüğümüzde, onun ezelî (sınırsız) olmadığını görürüz; aksi halde sınırlı olmazdı. Bu yüzden, insanın, hayatın ve evrenin Yaratıcısı olan başka bir şey tarafından yaratılmış olmalıdır. Bu Yaratıcı ya başkası tarafından yaratılmıştır, ya kendi kendisinin yaratıcısıdır ya da varlığı zorunlu olan ezelî (sınırsız) bir varlıktır (vacibü'l-vücûd). Onun başkası tarafından yaratılmış olması kesinlikle yanlıştır, çünkü o takdirde sınırlı olurdu. Kendi kendisinin yaratıcısı olması da yanlıştır ve akılla Yaratıcı sayılamaz. Kendi kendini yaratmaya gelince, bunun sonucu, onun aynı anda hem kendisi tarafından yaratılmış hem de kendini yaratıyor olması olurdu. Bu, açıkça saçmadır. Dolayısıyla Yaratıcı, varlığı zorunlu, ezelî (sınırsız) olmalıdır. O da Allah'tır (c.c.).

The reason that things must have a creator, is because the things which are comprehensible by the mind that is man, life, and the universe, are limited, weak, imperfect, and are in need for something other than themselves. Man is limited, because he grows in every aspect to a certain limit that he cannot surpass, so he is limited. Life is limited, because it manifests itself only in individuals, and what is noticed by the senses is that it is concluded with the individual, thus it is limited. The universe is limited, because it is the sum of celestial bodies, and each body is limited; and the sum of limited things is self-evidently limited. Thus, man, life, and the universe are definitely limited. When we ponder on the limited (thing), we see that it is not azali (eternal - limitless), otherwise it would not have been limited, and therefore, it must be created by something else, which is the Creator of man, life and the universe. This Creator, is either created by someone else, creator of himself, or azali (eternal - limitless) whose existence is indispensable (wajib ul-wujood). It is absolutely false that he is created by someone else, because he would then be limited. It is also false that he is the creator of himself and could not be rationally considered as the Creator. As for being self-created, the ramification of which would be he is created by himself and creating himself simultaneously. This is simply absurd. Hence, the creator must be azali (eternal - limitless) whose existence is indispensable. He is Allah (swt).

Akıl yetisine sahip olan herkes, duyularla algılanabilen şeylerden onların bir yaratıcısı olduğunu kavrayabilir. Bunun nedeni, bunların hepsinde fark edilen şeyin kusurlu, zayıf ve bağımlı olmaları, dolayısıyla kesinlikle yaratılmış olmalarıdır. Bu yüzden evrendeki, hayattaki ve insandaki herhangi bir şeye dikkat etmek, oradan Yaratıcı ve Düzenleyici'nin varlığı sonucuna ulaşmak için yeterlidir. Dolayısıyla evrenin herhangi bir gök cismine bakmak, hayatın herhangi bir yönünü düşünmek ya da insanın herhangi bir yanını kavramak, kesinlikle Allah'ın (swt) varlığına işaret eder. Kur'an'ın bu konulara dikkat çektiğini ve insana bunları, çevrelerini ve onlarla ilgili olan şeyleri düşünmeyi, düşünmesinden Allah'ın (swt) varlığı sonucuna ulaşmayı emrettiğini görüyoruz. Böylece insan, şeylerin nasıl başka şeylere muhtaç olduğuna bakar ve bundan kesinlikle Yaratıcı Allah'ın (swt) varlığı sonucunu çıkarır. Bu anlamı ifade eden yüzlerce Kur'an ayeti vardır. Âl-i İmrân suresinde Allah (swt) şöyle buyurur:

Anyone who has the mental faculty can comprehend from things that can be sensed that they have a creator. This is because what is noticed in all of them is that they are imperfect, weak and dependent, so they are definitely created. Therefore, it is sufficient to draw one's attention to anything in the universe, life and man to conclude from that the existence of the Creator and Organiser. Hence, looking at any celestial body of the universe, contemplating upon any facet of life, or comprehending any aspect of man, indicates definitely of the existence of Allah (swt). Therefore, we see that the Qur’an draws attention to these things and instructs man to ponder upon them, their surroundings, and what is related to them, and to conclude from his pondering the existence of Allah (swt). Thus man looks at things how they are in need of other things, so he definitely concludes from this the existence of Allah (swt), the Creator. There are hundreds of Qur’anic ayat expressing this meaning. In surat Aali-Imran, Allah (swt) says:

"Bakın! Göklerin ve yerin yaratılışında ve gece ile gündüzün birbirini izleyişinde, akıl sahipleri için elbette ayetler vardır." [Aali-Imran: 190]

"Behold! In the creation of the heavens and the earth and the alteration of night and day, these are indeed signs for men of understanding." [Aali-Imran: 190]

ve Rûm sûresinde,

and in surat ar-Rum,

"Ve O'nun ayetlerinden biri de göklerin ve yerin yaratılışı ile dillerinizin ve renklerinizin farklılığıdır. Bilin ki bunda ilim sahipleri için elbette ibretler vardır." [Ar-Rum: 22]

"And of His signs is the creation of the heavens and the earth, and the difference of your languages and colours. Behold! herein indeed are signs for men of knowledge." [Ar-Rum: 22]

ve Gaşiye suresinde,

and in surat al-Ghashiya,

"Onlar develere bakmazlar mı, nasıl yaratılmışlar! Göğe de, nasıl yükseltilmiş! Dağlara da, nasıl dikilmişler! Yeryüzüne de, nasıl yayılmış!" [El-Gaşiye: 17-20] ve et-Tarık suresinde,

"Will they not look at the camels, how they are created! And the heaven, how it is raised! And the mountains, how they are set up! And the earth, how it is spread!" [Al-Ghashiya: 17-20] and in surat at-Tariq,

"Öyleyse insan neyden yaratıldığını düşünsün. O, bel kemiği ile kaburgalar arasından çıkan fışkıran bir sıvıdan yaratılmıştır." [At-Tariq: 5-7]

"So let man reflect, from what he is created. He is created from a gushing fluid, that is issued from between the loins and ribs." [At-Tariq: 5-7]

ve Bakara suresinde,

and in surat al-Baqarah,

"Şüphesiz göklerin ve yerin yaratılışında, gece ile gündüzün birbirini izlemesinde, insanlara fayda sağlayan şeylerle denizde yüzen gemilerde, Allah'ın gökten indirdiği suda - ki onunla ölmüş olan yeryüzünü diriltir ve orada her türlü canlıyı yayar - rüzgârların yönlendirilmesinde ve gök ile yer arasında emre boyun eğmiş bulutlarda, akıl sahibi bir topluluk için (Allah'ın egemenliğine dair) ayetler vardır." [Al-Baqarah: 164]

" Behold! in the creation of the heavens and the earth and the difference of night and day, and the ships which run upon the sea with that which is of use to men, and the water which Allah sends down from the sky, thereby reviving the earth after its death, and dispersing all kinds of beasts therein, and in the ordinance of the winds, and the clouds obedient between heaven and earth are signs (of Allah's sovereignty) for people who have sense." [Al-Baqarah: 164]

Ayrıca, insanı şeyler ve çevreleri ile bunlarla ilgili olan şeyler üzerinde derinlemesine düşünmeye çağıran, böylece Yaratıcının, Düzenleyicinin varlığına dair sonuç çıkarmasını isteyen pek çok ayet vardır. Böylelikle Allah'a iman, akıl ve açık delil yoluyla sağlam bir şekilde temellendirilmiş olur.

In addition, there are so many ayat that call upon man to ponder deeply upon things and their surroundings and that which is related to them, thereby concluding from that the existence of the Creator, the Organiser. Thus belief in Allah is firmly established through reason and clear evidence.

Gerçekten, Yaratıcıya inanç her insanda doğaldır. Ancak bu doğuştan gelen inanç duygular aracılığıyla gelir; yalnız başına bırakıldığında ne güvenilir sonuçlara ne de istikrara götüren bir yoldur. Duygular (wijdaan), asıl inanca sıklıkla efsanevi ve temelsiz fikirler ekler. İnançtaki bu gerekçesiz unsurlar, kişiyi doğru inançtan daha da uzaklaştırır ve onu küfre ve inkâra sürükler. Putperestlik, batıl inanışlar ve efsaneler, duyguların yanlış kullanımının sonucundan başka bir şey değildir. Bu nedenle İslam, duyguları tek inanç yolu olarak bırakmaz; böylece Allah'a ilahlığa aykırı nitelikler atfedilmesin, Allah'ın maddi varlıklara bürünmüş olduğu düşünülmesin, maddi nesnelere ibadet ederek O'na yaklaşılabileceği sanılmasın ve bu yüzden küfre ya da şirke, ya da hakiki imanın reddettiği vehimlere ve batıl inanışlara düşülmesin. İşte bu yüzden İslam, aklın duygularla birlikte kullanılmasını emreder ve Müslümanı Allah'a iman etmek için aklını kullanmakla yükümlü kılar; akîde konusunda taklidi yasaklar. Bu nedenle İslam, Allah'a imanda hakem olarak aklı belirlemiş ve akîdede taklidi yasaklamıştır. Allah şöyle buyurur:

Indeed, belief in the Creator, is natural in every human being. However such innate belief comes through his emotions, a path that neither leads to trustworthy results nor to stability if left alone. The emotions (wijdaan) often add mythical and unfounded ideas to the original belief. These unwarranted elements of belief cause one to further stray from the correct belief and catapults one into Kufr and infidelity. Idolatry, superstitions, and mythology are but a result of mistakes of using emotions. Therefore, Islam does not leave the emotions as the only way to belief, so as not to ascribe certain attributes contradictory to deity, or to consider Allah incarnated in material substances, or to perceive the possibility of drawing closer to Him through worshipping material objects thus, leading to Kufr or shirk, or to delusions and superstitions all of which are renounced by true iman. That is why Islam compels the use of the mind with the emotions and obliges the Muslim to use his mind to believe in Allah and forbids imitation in ‘aqeedah. Therefore, Islam assigned the mind as the arbitrator in iman in Allah and forbids imitation in ‘aqeedah. Allah, says:

"Bakın! Göklerin ve yerin yaratılışında ve gece ile gündüzün birbiri ardınca değişmesinde, akıl sahipleri için elbette ayetler vardır." [Aali-Imran: 190]

"Behold! In the creation of the heavens and the earth, and the alteration of night and day, these are indeed signs for men of understanding." [Aali-Imran: 190]

Bu nedenle her Müslümanın, imanını düşünce, inceleme ve tefekkürden doğurması, Allah'a (c.c.) olan imanında aklını mutlak hakem kılması farz-ı ayındır (vaciptir). Evrenin derinliklerine bakarak onun yasalarını anlamaya ve Yaratıcısına olan imana yönelmeye çağrı, Kur'an'da farklı surelerde yüzlerce kez tekrarlanmaktadır. Bu çağrıların hepsi insanın akıl melekesine yöneliktir; onu derinlemesine düşünmeye ve tefekkür etmeye davet eder ki imanı akla ve açık delillere dayansın. Ayrıca, atalarının yaptığını incelemeden, sorgulamadan ve doğruluğundan şahsen emin olmadan benimsemekten sakındırır. İslam'ın çağırdığı iman budur; eskilerin sözde imanı değil. Bu, araştırıp düşünen ve tefekkür ile düşünme yoluyla Allah'ın varlığına dair kesin ve sarsılmaz bir kanaate ulaşan, aydınlanmış ve tam anlamıyla emin insanın imanıdır.

Therefore it is obligatory (waajib) upon every Muslim to make his belief (Iman) result from, thinking, study and contemplation and to make his mind the absolute arbitrator in the belief (Iman) in Allah (swt). The call to look deeply in the universe so as to understand its laws and to be guided to the iman in its Creator is repeated in the Qur'an hundreds of times in its different surah, all of which are directed to man's intellectual faculty, inviting him to think deeply and to ponder so as his iman be based upon reason and clear evidence, and warning him not to adopt what he found his forefathers doing without investigating it, scrutinizing it, and being personally confident of its correctness. This is the iman which Islam called for, and not the so called faith of the old (people). It is the faith of the enlightened and absolutely assured person who searched and contemplated until he came through contemplation and thinking to the assured conviction in the existence of Allah (swt).

Akıl, Allah'a (c.c.) doğru inancı elde etmek için kullanılması gereken bir araç olmasına rağmen, insan duyularının ve akli yetisinin sınırlarının ötesindekileri kavrayamaz. Bunun nedeni, insan aklının ne kadar gelişip büyürse büyüsün aşamayacağı sınırlar içinde kısıtlı olması ve dolayısıyla kavrama yeteneğinin de sınırlı olmasıdır. Bu yüzden akıl, Allah'ın (c.c.) zatını kavramakta yetersiz kalacaktır; çünkü O, insandan, hayattan ve evrenden münezzehtir ve insan aklı insanın ötesinde olanı kavrayamaz. Dolayısıyla insan aklı Allah'ın (c.c.) zatını idrak edemez. "Aklı, Allah'ın zatını kavrayamıyorken, insan aklıyla nasıl Allah'a iman eder?" denmemelidir. Çünkü iman, Allah'ın varlığına imandır ve bu varlık, yaratıklarının varlığı yoluyla, yani evren, insan ve hayat aracılığıyla idrak edilir. Bu yaratıklar akıl sınırları içindedir; insan da onları kavramıştır ve onları kavramasından hareketle, (bu şeylerin) yaratıcısı olan Allah'ın (c.c.) varlığını anlamıştır. Bu nedenle Allah'ın varlığına iman akılcıdır ve insanın zihinsel kapasitesinin sınırları içindedir. Buna karşılık Allah'ın zatı, O insandan, hayattan ve evrenden münezzeh olduğu için, herhangi bir aklın kapasitesinin ötesindedir ve bu yönüyle imkânsızdır. Akıl, kendi sınırlarının ötesini, bunu yapmaya doğuştan sınırlı olduğu için kavrayamaz. Bu sınırlılık, şüphe ve kuşku kaynağı değil, imanı güçlendiren etkenlerden biri olmalıdır. Üstelik Allah'a (c.c.) olan imanımız akıl yoluyla ulaşıldığı için, O'nun varlığını kavrayışımız tamdır. Allah'ın varlığına dair hissimiz akılla bağlantılı olduğundan, bu his mutlak derecede kesindir. Böylece bu durum, Yaratıcı ile ilişkilendirilen bütün ilahi sıfatların tam bir kavrayışını ve emin bir duygusunu içimizde doğurur. Tüm bunlar, Allah'a (swt) olan imanımıza rağmen O'nun zatının hakikatini kavrayamayacağımızı bize göstermektedir. Bu yüzden, aklın kavrayamadığı ve kavrama noktasına ulaşamadığı, Allah'ın bize haber verdiği her şeye teslim olmak zorundayız. Bunun sebebi, insan aklının göreceli ve sınırlı ölçüleriyle, kendisinin ötesinde olanı kavrayamayacak olmasıdır; zira bu kavrayış mutlak ve sınırsız ölçülere ihtiyaç duyar ki bu da insanın sahip olamayacağı ve edinemeyeceği şeylerdir. Peygamberin ﷺ gönderilmesinin gerekliliğine gelince: İnsanın Allah (swt) tarafından yaratıldığı ve dindarlığın insanda fıtrî olduğu, yani onun içgüdülerinden biri olduğu ispatlanmıştır. Dolayısıyla insan, tabiatı gereği Yaratıcısını tenzih eder ve bu tenzih ibadet demektir ki bu da insanla Yaratıcısı arasındaki ilişkidir. Bu ilişkinin düzenlenmeden bırakılması kargaşaya ve Yaratıcı dışında bir şeye tapmaya yol açar. Bu nedenle bu ilişkinin, insandan çıkamayacak doğru bir sistemle düzenlenmesi gerekir; çünkü insan, kendisi ile Yaratıcısı arasındaki bu ilişkiyi kurabilmek için Yaratıcının mahiyetini kavrayamaz. Dolayısıyla bu sistem Yaratıcıdan gelmelidir. Yaratıcının bu sistemi insana ulaştırması gerektiğine göre, Allah'ın (swt) dinini insanlara ulaştıracak Peygamberler ﷺ bulunmalıdır.

Despite the obligation to use the mind to arrive at the correct belief in Allah (swt), man is unable to comprehend things beyond the boundaries of his senses and mental faculty. This is because man's mind is limited within boundaries it cannot surpass regardless of how much it develops and grows, hence, its ability to comprehend is limited. Therefore, the mind will fall short of comprehending the essence of Allah (swt), because He is beyond man, life and the universe and the human mind cannot comprehend what is beyond man. Thus the human mind is unable to comprehend the essence of Allah (swt). It should not be said how does man believe in Allah with his mind while his mind cannot comprehend the essence of Allah (swt). This is because belief (iman) entails iman in the existence of Allah (swt), whose existence is comprehended through the existence of His creation, i.e. the universe, man and life. These creations are within the limits of what the mind can comprehend and thus, man comprehended them; and from comprehending them, man comprehended the existence of a creator (for these things) who is Allah (swt). Therefore, iman in the existence of Allah is rational and within the limits of man's mental capacity. This is in contrast to the essence of Allah (swt), which is impossible since He is beyond man, life and the universe and hence He is beyond the capability of any mind. The mind is unable to comprehend what is beyond its bounds because of its inherent limitation to do so. This limitation should be one of the factors which strengthen the iman and not a source of suspicion and doubt. Moreover, since our iman in Allah (swt) is reached through our mind, our comprehension of His existence is complete. Since our sensation of His existence is linked with the mind, then our sensation of His existence is absolutely sure. Thus, this initiates in us a complete comprehension and assured feeling of all the divine attributes associated with the Creator. All of this convinces us that we will be unable to comprehend the essence of Allah (swt), despite our firm iman in Him. Therefore, we have to submit to all that He has informed us about, of which the mind is incapable to comprehend or to arrive at its comprehension. This is due to the natural inability of the human mind, by its relative and limited standards, to comprehend what is beyond it; for this comprehension would need absolute and unlimited standards, matters which man neither possess nor can acquire. As for the proof of the need for Messenger (saw)s, it has been proven that man is created by Allah (swt) and that religiousness is innate (fiTri) in man, since it is one of his instincts. Thus, man, by his nature, sanctifies his Creator, and this sanctification means worship, which is the relationship between man and his Creator. Leaving this relationship without organisation will lead to turmoil and to worshipping other than the Creator. Therefore, it is necessary to organise this relationship with a correct system which cannot emanate from man, because he cannot comprehend the nature of the Creator in order to set up this relationship between himself and the Creator. Hence, this system must come from the Creator. Since the Creator has to convey this system to man, therefore there should be Messenger (saw)s to convey to the people the deen of Allah (swt).

Halkın Elçi (sallallahu aleyhi ve sellem) ihtiyacının bir başka kanıtı, insanın içgüdülerinin ve organik ihtiyaçlarının karşılanmasının zorunlu olmasıdır. Bu karşılama bir sisteme bağlanmadan bırakılırsa, yanlış ve anormal bir karşılanmaya yol açar ve böylece insanın sefaletiyle sonuçlanır. Bu nedenle, insanın içgüdülerini ve organik ihtiyaçlarını düzenleyecek bir sisteme ihtiyaç vardır. Bu sistem insandan gelmez, çünkü insanın insan içgüdülerinin ve organik ihtiyaçlarının düzenlenmesine dair anlayışı farklılık, ayrılık, çelişki barındırmaya açıktır ve içinde yaşadığı çevreden etkilenir. Dolayısıyla bu düzenleme insana bırakılırsa, sistem farklılık, ayrılık ve çelişkiye açık olur ve insanın sefaletine yol açar. Bu nedenle, bu sistem Allah (subhanehu ve teala) katından gelmelidir.

Further evidence of the peoples need for Messenger (saw)s is that the satisfaction of man's instincts and organic needs is a necessity. If this satisfaction were left without a system it would lead to an erroneous and abnormal fulfilment and thus result in man's misery. Therefore, it is necessary to have a system to organise man's instincts and organic needs. This system does not come from man, because his understanding of the organisation of man's instincts and organic needs is liable to disparity, differences, contradiction and is influenced by the environment in which he lives. Thus if this organisation was left to man, the system would be liable to disparity, differences and contradiction and would lead to man's misery. Therefore, this system must come from Allah (swt).

Kur'an'ın Allah (c.c.) tarafından indirildiğine dair delil şudur: Kur'an'ın, Muhammed ﷺ tarafından aktarılan Arapça bir kitap olduğu bilinmektedir. Buna göre o ya Araplardan, ya Muhammed ﷺ'den, ya da Allah (c.c.)'tan gelmiştir; dilinin ve üslubunun Arapça olması nedeniyle bunların üçünden başka bir kaynaktan gelmesi mümkün değildir.

As for the proof that the Qur'an is revealed by Allah (swt), it is well known that the Qur'an is an Arabic book conveyed by Muhammad (saw) . Thus, it is either from the Arabs, from Muhammad (saw), or from Allah (swt), and it is not possible that it be from any other except these three since it is Arabic in language and style.

Kur'an'ın Araplardan geldiğini söylemek yanlıştır, çünkü onları benzerini getirmeye meydan okumuştur. "De ki: Haydi, bunun benzeri on sure getirin." [Hud: 13]

It is false to say that the Qur'an comes from the Arabs because it challenged them to bring forth anything similar to it. "Say, bring ten surahs like unto it." [Hud: 13]

"De ki: Onun bir benzeri bir sure getirin." [Yunus: 38]

"Say, bring one surah like unto it." [Yunus: 38]

Onlar da onun benzerini getirmeye çalıştılar ama bunu başaramadılar. Bu nedenle bu kitap onların sözü değildir, çünkü ona meydan okunmasına rağmen benzerini getirmeye muktedir olamadılar ve benzerini getirmeye çalıştılar. Bunun Muhammed (sav)'den geldiğini söylemek de yanlıştır; çünkü Muhammed (sav) Araplardan biridir ve dehası ne kadar yüksek olursa olsun, bir insan ve kendi topluluğunun, milletinin bir ferdidir. Arapların kendileri onun benzerini getirmekte başarısız olduklarına göre, bu durum Arap olan Muhammed (sav) için de geçerlidir; onun da benzerini getiremediği açıktır. Dolayısıyla bu, ondan değildir. Üstelik Muhammed (sav), sahih hadisler ve mütevatir hadisler bırakmıştır; bunların sıhhati şüphe götürmez. Bu hadislerden herhangi biri Kur'an'ın herhangi bir ayetiyle karşılaştırılsaydı, üslup bakımından aralarında hiçbir benzerlik bulunmazdı. O (sav), vahiy olan ayeti okurken aynı anda hadisi de söylerdi, ancak aralarında üslup farkı vardı. Bir insan sözünü çeşitlendirmeye çalıştığında, o söz yine de benzer bir üslupta kalır, çünkü o sözün bir parçası kendisidir. Hadis ile ayet arasında üslup bakımından benzerlik olmadığına göre, Kur'an kesinlikle Muhammed (sav)'in sözü değildir. Bunun yanı sıra, Arap dilinin üsluplarına en vakıf olan Araplardan hiçbiri, Kur'an'ın Muhammed (sav)'in sözü olduğunu ya da onun sözüne benzediğini iddia etmedi. Onların ileri sürdükleri tek şey, Muhammed (sav)'in onu Cebr adında Hristiyan bir gençten aldığıydı. Allah (swt), onların iddiasını çürüttü ve şöyle buyurdu:

They tried to bring the like of it but they failed to do so. Hence, this book is not of their speech because they were unable to bring the like, of it, though it challenged them, and they tried to bring the like of it. It is also false to say that it is from Muhammad (saw) , since Muhammad (saw) is one of the Arabs, and whatever the height of his genius, he is a human being and a member of his community and nation. Since the Arabs themselves had failed to bring the like of it, this also applies to Muhammad (saw) , the Arab, that he could not bring the like of it. Thus, it is not from him. Moreover, Muhammad (saw) has left saheeh ahaadeeth and mutawaatir ahaadeeth, whose authenticity is beyond doubt. If any of these ahaadeeth were to be compared with any verse of the Qur'an, there would be no similarity between them in style. He (saw) used to utter the revealed verse and say the hadeeth at the same time and yet there is a difference between them in style. Whenever any man attempts to diversify his speech, it will remain similar in style, because it is a part of him. Since there is no similarity between the hadeeth and the verse in style, the Qur'an is absolutely not Muhammad (saw) speech. Besides this, none of the Arabs, who were the most versed with the styles of the Arabic speech, alleged that the Qur'an is Muhammad (saw) speech, or that it is similar to his speech. The only thing that they claimed was that Muhammad (saw) had brought it from a Christian youth called Jabr. Allah (swt) refuted what they claimed and said:

{Biz elbette biliyoruz ki onlar, "Ona bir insan öğretiyor." diyorlar. Kendisine işaret ettikleri kişinin dili belirgin biçimde yabancıdır, oysa bu Kur'an apaçık ve saf bir Arapçadır.} [An-Nahl: 103]

"We know indeed that they say it is a man that taught him. The tongue of him they wickedly point to is notably foreign, while this is Arabic, pure and clear." [An-Nahl: 103]

Kur'an'ın ne Araplar'ın ne de Muhammed (sav) 'in sözü olmadığı kanıtlandığına göre, kesinlikle Allah'ın (c.c.) sözüdür ve bunun sonucu olarak da onu getiren kişi için bir mucizedir.

Since it is proved that the Qur'an is neither the speech of the Arabs nor the speech of Muhammad (saw) , it is definitely the speech of Allah (swt), and consequently it is a miracle for the one who brought it.

Muhammed ﷺ Kur'an'ı getirdiği için, Kur'an Allah'ın (SWT) kelamı ve ilahi hukukudur; ve Allah'ın (SWT) Şeriatını (hukukunu) peygamberler ve elçilerden başkası getirmediği için, buna göre Muhammed ﷺ aklî delille kesinlikle bir peygamber ve elçidir.

Because Muhammad (saw) brought the Qur'an, and the Qur'an is the speech of Allah (swt) and His divine law, and because no one brings Allah's (swt) Shari’ah (law) except the Prophets and the Messenger (saw)s, then accordingly Muhammad (saw) must definitely be a prophet and Messenger (saw), by rational proof.

Bu, Allah (SWT)'a ve Muhammed ﷺ'in risaletine imana ve Kur'an'ın Allah (SWT)'ın kelamı olduğuna dair akli bir delildir.

This is an intellectual proof for the iman in Allah (swt) and in the message of Muhammad (saw), and that the Qur'an is the speech of Allah (swt).

Sonuç olarak, Allah'a (swt) olan iman akli yoldan gelir ve bu iman akli yolla olmalıdır. Böylece, bu iman, duyularımızın ötesindeki tüm konularda ve Allah'ın (swt) bize haber verdiği her şeyde iman için temel olur. Çünkü Allah'a (swt), ilahi sıfatlara sahip olan Allah'a iman ediyoruz; dolayısıyla O'nun bize haber verdiği her şeye, aklen kavranabilse de kavranamayacak olsa da, yalnızca Allah'ın (swt) bize bildirdiği için kesinlikle iman etmemiz gerekir. Ba'ath (Diriliş) Gününe, cennete (jannah) ve cehenneme (naar), hesaba (hisaab) ve azaba ('adhaah), meleklere (malaaikah), cinlere, şeytanlara ve Kur'an'ın ya da hadis-i mütevâtirin bahsettiği diğer her şeye iman etmeliyiz. Bu iman, nakil ve işitme yoluyla (metinsel) olsa da, kökeni akılla ispat edildiği için aslında akli bir imandır. Bu nedenle Müslümanın akaidi akla veya kökeni akılla ispat edilmiş olana dayanmalıdır. Dolayısıyla Müslümanlar yalnızca akli yolla ya da kesin ve kat'i nasslarla, yani Kur'an ve hadis-i mütevâtirle ispat edilen şeylere iman etmelidir. Bu iki yolla, yani akılla ve kitabın ve kesin hadisin metniyle ispat edilmeyen hiçbir şeye iman etmek yasaktır, çünkü akideler ancak yakînle alınmalıdır.

Consequently, the iman in Allah (swt) comes through the rational way and this iman must be by the rational way. Thus, as such, it becomes the basis upon which the iman in all matters beyond our senses and in all of that which Allah (swt) informed us is built. This is because we believe in Allah (swt), Who has the divine attributes, we must definitely believe in everything that He has informed us of, whether it is mentally comprehended or it is beyond the minds capability, simply because Allah (swt) informed us of it. We must believe in the Day of Resurrection (ba'ath), in paradise (jannah) and hell (naar), in reckoning (hisaab) and punishment ('adhaah), in angels (malaaikah), in jinn, in ShayaaTeen and all others that the Qur'an or a hadeeth mutawaatir have mentioned. This iman, though it is through narration and hearing (textual) it is originally rational, because its origin was proven by the mind (intellect). Therefore, the Muslim's ‘aqeedah must depend on the mind or on that whose origin is proven through the mind. Thus, Muslims must believe only in what is proven intellectually through the rational way or the definite and decisive texts, that is, what is proven by the Qur'an and the hadeeth mutawaatir. Anything not proven through these two methods: the mind and the text of the book and of the definite hadeeth is prohibited to believe in, because creeds (a'qaaid) should not be taken except with certainty (yaqeen).

Bu nedenle, bu hayattan önce olanlara, yani Allah'a (c.c.), ve bundan sonra olanlara, yani Kıyamet Günü'ne iman edilmesi gerekir. Allah'ın (c.c.) emirleri, bu dünya hayatının, yaratılışın ilişkisine ek olarak, ondan önce olanla olan ilişkisini oluşturduğundan ve bu hayatta yapılan amellerin hesaba çekilmesi, bu hayattan sonra olanın bu hayatla olan ilişkisini, Kıyamet Gününün ilişkisine ek olarak oluşturduğundan, bu dünya hayatının hem ondan önce olan hem de ondan sonra olacak olan ile bir ilişkisi bulunmalıdır. Ayrıca insanın bu dünyadaki durumu bu ilişkiyle sınırlandırılmalıdır. Başka bir deyişle insan, bu dünya hayatında Allah'ın (c.c.) sistemlerine uygun olarak ilerlemeli ve Kıyamet Günü'nde amellerinden hesaba çekileceğine inanmalıdır.

Therefore, there must be iman in what is before this life, which is Allah (swt), and in what is after it, which is the Day of Resurrection. Since the commands of Allah (swt) constitute the relationship of the life of this world with what is before it, besides the relationship of creation; and the reckoning of ones deeds in this life is the relationship of what is after this life with this life, in addition to the relationship of the Day of Judgement, then there should be a relationship between this life with that which is before it and that which will be after it. Furthermore man's situation in this life must be restricted to this relationship. In other words, man must proceed in this life in accordance with Allah's (swt) systems, and must believe that He will account him on his deeds on the Day of Judgement.

Bu tartışma sayesinde, insanın, hayatın ve evrenin ötesindekiler ile bu hayatın öncesi ve sonrası hakkında aydınlanmış bir düşünce ortaya konmuş olmakta ve bunun öncesi ve sonrasıyla bir ilişkisi bulunduğu anlaşılmaktadır. Böylece en büyük sorun, İslam akîdesi tarafından tamamen çözülmüştür.

By this discussion, the enlightened thought has been established concerning what is beyond man, life and the universe and about what is before this life and what is after it, and that it has a relationship with what is before it and what is after it. Thus, the greatest problem has been completely solved by the Islamic ‘aqeedah.

Bu çözüme ulaşan insan, bu dünyanın hayatına ilişkin düşünceye geçebilir ve bu konuda sağlam ve verimli kavramlar oluşturabilir. Bu çözüm, bir diriliş (nahDah) yolu olarak görev yapan ideolojinin üzerine inşa edildiği temeldir. Aynı zamanda bu ideolojinin medeniyetinin (haDarah) dayandığı, sistemlerinin kaynaklandığı ve devletinin kurulduğu temeldir. Böylece hem fikri (fikrah) hem de yöntemi (tareeqah) ile İslam'ın üzerine kurulduğu temel, İslami akidedir.

Once man has reached this solution, he can move to the thought about the life of this world and to establish sound and productive concepts about it. This solution becomes the basis upon which the ideology, which serves as the way of revival (nahDah) is built. It is also the basis upon which the civilisation (haDarah) of this ideology rests, the basis from which its systems emanate, and the basis upon which its state is established. Thus, the basis upon which Islam is established, both the idea (fikrah) and method (tareeqah), is the Islamic ‘aqeedah.

"Ey iman edenler! Allah'a ve Resûlü'ne, Resûlü'ne indirdiği Kitap'a ve daha önce indirdiği Kitap'a iman edin. Kim Allah'ı, meleklerini, kitaplarını, resûllerini ve ahiret gününü inkâr ederse, uzak bir sapıklığa düşmüş olur." [An-Nisa: 136]

"O you who believe! Believe in Allah and His Messenger (saw), and the Book which He sent to His Messenger (saw) and the Book which He sent to those before (him). Any who denies Allah, His Angels, His Books, His Messenger (saw)s, and the Day of Judgement, has gone far, far astray." [An-Nisa: 136]

Bu kanıtlandıktan ve buna iman etmek kaçınılmaz bir mesele olduğunda, her Müslüman İslam Şeriatı'nın bütününe iman etmekle yükümlüdür; çünkü o, şanlı Kur'an'da gelmiştir ve Resûlullah ﷺ onu tebliğ etmiştir. Aksi halde kâfir olur. Bu nedenle, Şeriat hükümlerinin bütününü veya bunlardan herhangi bir kesin (kat'î) ayrıntılı hükmü inkâr etmek küfürdür. Bu hükümler ibadetlerle, muamelatla, cezalarla, yiyeceklerle vb. ilgili olsun, durum aynıdır. Dolayısıyla "Namazı dosdoğru kılın" {ayetini} inkâr etmek de böyledir. [Al-Baraqah: 43]

After this has been proven and the Iman in it is an inevitable matter, every Muslim is obliged to believe in the Islamic Shari’ah as a whole, because it came in the glorious Qur'an, and the Messenger (saw) conveyed it, otherwise, he would be a Kafir. Therefore, it is Kufr to deny the AHkam Shari’ah as a whole, or any definite (qaT'ai) detailed hukm of them. This is the case whether these ahkam (rules) are connected with worships (ibadaat), transactions (mu'amalaat), punishments (uqoobaat), food, etc. So the rejection of the verse "So establish regular prayer" [Al-Baraqah: 43]

bu, ayeti reddetmekle aynıdır.

is the same as rejecting the verse.

"Oysa Allah alışverişi helal kılmış, riba'yı ise haram kılmıştır," [Al-Baraqah: 275]

"But Allah has permitted trade and forbidden usury," [Al-Baraqah: 275]

ve bunu reddetmek, aşağıdaki âyetleri reddetmekle aynıdır:

and is the same as rejecting the following verses:

"Hırsıza gelince, erkek olsun kadın olsun, ellerini kesin." [Al-Ma’idah: 38]

"As to the thief, male or female, cut off his or her hands," [Al-Ma’idah: 38]

"Size haram kılınmıştır: leş (ölmüş hayvan eti), kan, domuz eti ve Allah'tan başkası adına kesilen (üzerine Allah'tan başkasının adı anılan) hayvanlar." [Al-Ma’idah: 3]

"Forbidden to you (for food) are dead meat, blood, the flesh of swine, and that on which has been invoked the name of any other than Allah." [Al-Ma’idah: 3]

Şeriat'teki iman akla dayanmaz. Aksine, insan Allah (SWT) tarafından indirilen her şeye tamamen teslim olmalıdır.

The iman in the Shari’ah is not based on the mind. Rather, one must surrender completely to all that which was revealed from Allah (swt).

Hayır, Rabbin hakkı için, aralarındaki her anlaşmazlıkta seni hakem kılmadıkça ve verdiğin hükümlere karşı içlerinde hiçbir sıkıntı duymadan, tam bir teslimiyetle kabul etmedikçe, (gerçek) iman etmiş olamazlar. [An-Nisa: 65]

"But no, by your Lord, they can have no (real) faith, until they make you judge in all the disputes between them, and find in their souls no resistance against your decisions, but accept them with the fullest submission." [An-Nisa: 65]