Müslümanlar, İslam'a bağlılıkları yüzünden dünyanın gerisinde kalmadılar. Aksine, bu İslam'a bağlılığı bırakıp yabancı kültürün topraklarına girmesine ve Batılı kavramların zihinlerini işgal etmesine izin verdikleri gün geriye gidişleri başladı. İslam'ın fikri önderliğini terk ettiklerinde, onun da'vetini ihmal ettiklerinde ve hükümlerini (aHkam) yanlış uyguladıklarında gerilediler. Bu nedenle, Müslümanlar bir diriliş (naHDah) gerçekleşsin istiyorlarsa, İslami yaşam tarzına yeniden dönmelidirler. Ancak İslam'ın fikri önderliğini taşıyarak İslami da'veti yüklenmedikçe ve bu da'vet yoluyla, İslam'ın fikri önderliğini de İslami çağrıyı taşıyarak taşıyacak bir İslam Devleti kurmadıkça, İslami yaşam tarzına dönebilmeleri mümkün olmayacaktır.

The Muslims did not lag behind the world due to their adherence to Islam. On the contrary, their regression commenced the day they abandoned this adherence to Islam and they allowed the foreign culture to enter their lands and the Western concepts to occupy their minds. They declined when they abandoned the intellectual leadership of Islam, neglected its da’wah and misapplied its rules (aHkam). Therefore, the Muslims must resume the Islamic way of life if they want the revival (naHDah) to occur. However, they will not be able to resume the Islamic way of life unless they carry the Islamic da’wah by carrying the intellectual leadership of Islam, and establish, by this da’wah an Islamic State which in turn will carry the intellectual leadership of Islam by carrying the Islamic call.

Şunu belirtmek gerekir: Müslümanları diriltmek amacıyla İslam davetini taşıyarak fikri önderliği üstlenmek, yalnızca İslam'ın dünyayı ıslah edebileceği ve gerçek dirilişin, gerek Müslümanlar gerekse başkaları için İslam olmadan gerçekleştirilemeyeceği esasına dayanır. Davet de bu esas üzerine yürütülmelidir.

It should be noted that carrying the intellectual leadership by carrying the Islamic da’wah in order to revive the Muslims is undertaken because Islam alone can reform the world, and the true revival cannot be achieved without Islam, whether for the Muslims or others. It is on this basis that the da’wah should be carried out.

Da'vet dünyaya, tüm sistemlerin kaynaklandığı, tüm düşüncelerin üzerine inşa edildiği ve bu düşüncelerden, istisnasız olarak, insanın hayata bakışını etkileyen tüm kavramların doğduğu bir fikri önderlik olarak taşınmalıdır. İslam Davetini Taşıma Yolu (Tarîkatü Hamli'd-Da'veti'l-İslâmiyye)

The da’wah must be carried to the world as an intellectual leadership from which all systems emanate, and upon this leadership all thoughts are built, and from such thoughts emanate all the concepts that influence one's viewpoint in life, without exception. The Way to Carry the Islamic Da'wah (Tareeqat Hamled Da'wah)

Davet bugün, geçmişte tebliğ edildiği gibi yürütülmeli ve Peygamber'in (sav) örneğine uygun olarak, genel ve özel ayrıntılarıyla bu yöntemden en ufak bir sapma olmadan ilerlemelidir. Zamanın farklılığına hiçbir önem verilmemelidir; çünkü bu farklılık yalnızca araçlar ve biçimlerle ilgilidir. Oysa hayatın özü ve gerçeği, çağların geçmesi, insanların ve yerlerin değişmesiyle değişmemiş ve değişmeyecektir.

The da’wah should be carried today as it was delivered in the past and should proceed in compliance with the example of the Messenger (saw) , without the slightest deviation from that method in its general and specific details. No regard should be given to the difference in time, for this difference amounts to nothing more than the means and forms. However, the essence and the reality of life has not and will not change, regardless of the passing of ages and changing of peoples and places.

Bu nedenle davetin taşınması; açık sözlülük, cesaret, güç, düşünce ve İslam'ın fikri ile yöntemine (fikrah ve tareeqah) aykırı olan her şeye karşı durmayı, onun batıl olduğunu ortaya koyarak meydan okumayı gerektirir; durum ne olursa olsun ve bunun sonuçları ne olursa olsun.

Thus, carrying the da’wah demands frankness, courage, strength, thought and to challenge all that contradicts the fikrah and tareeqah (idea and method) of Islam by facing it and exposing its falsehood, irrespective of the situation and its consequences.

İslam davetini taşımak, nihai egemenliğin (siyadah) İslami ideolojiye ait olduğunu gerektirir; bu ideoloji kitlelerle uyuşsa da uyuşmasa da, insanlar onu kabul etse de reddedip karşısında yer alsa da, ve toplumun örf ve adetlerine uygun olsa da olmasa da.

Carrying the Islamic da’wah necessitates that the ultimate sovereignty (siyadah) belongs to the Islamic ideology, regardless of whether it agrees or disagrees with the masses and whether they accept it or reject it and oppose it, or whether it is in accordance with the people's customs or not.

Da'vet taşıyıcısı (hamelü'd-da'va), insanlara dalkavukluk etmez, yöneticilere karşı nazik davranmaz, insanların âdet ve geleneklerini gözetmez ve kendisini kabul edip etmeyeceklerine hiçbir önem vermez. Aksine yalnızca akideye bağlı kalmalı, onu tek başına ve yalnızca ona hiçbir şey karıştırmadan ifade etmelidir. Başka akidelerin mensuplarına kendi akidelerine bağlı kalmalarını söylemek caiz değildir. Bunun yerine onlar, zorlama olmaksızın (İslam'ın) akidesini benimsemeye davet edilir; çünkü da'vet, İslam'ın yanında başka bir akidenin bulunmamasını ve egemenliğin yalnızca İslam'a ait olmasını gerektirir.

The da’wah carrier (hameled da’wah) does not flatter the people, is not courteous to the authorities or cares for the people's customs and traditions, and does not give any attention to whether the people will accept him or not. Rather he must adhere to the ideology alone and solely express it paying no regard to anything except the ideology. It is not allowed to tell the followers of other ideologies to adhere to their ideologies. Instead, they are invited without compulsion to embrace the ideology (of Islam) because the da’wah requires that there be no other ideology alongside Islam and that the sovereignty be for Islam alone.

O, Haklı olan dinle ve hidayetle Elçisini gönderendir; onu, müşrikler hoşlanmasa da, bütün diğer dinlerin üzerine çıkarmak için. [At-Tubah: 33]

"It is He who has sent His Messenger (saw) with the guidance and deen of Haqq, to prevail over all other religions even though the idolaters may abhor it." [At-Tubah: 33]

Resulullah ﷺ bu dünyaya Mesajıyla geldi ve tüm dünyaya açıkça meydan okudu. Davet ettiği Hakikate inandı ve kırmızı ve siyah (insanlara), yani gelenekleri, örfleri, dinleri, inançları, yöneticileri ve halk kitleleri ne olursa olsun herkese karşı savaş ilan etti. İslam mesajından başka hiçbir şeye önem vermedi. Da'vetine, Kureyş'in batıl ilahlarını itibarsızlaştırarak başladı. Onlarla inançları konusunda mücadele etti, yalnız, yalıtılmış, yardımcısı ve silahı olmadığı halde, davet ettiği İslam'a duyduğu sarsılmaz ve derin köklü inancın dışında, onları itibarsızlaştırdı. Arap örf ve adetlerine, geleneklerine, dinlerine veya inançlarına önem vermedi. Bu konuda ne nazik davrandı ne de onlara herhangi bir saygı gösterdi.

The Messenger (saw) came to this world with his Message and openly challenged the whole world. He (saw) believed in the Truth he (saw) was inviting the people to and declared war against the red and black (people) i.e. everyone, irrespective of their traditions, customs, religions, doctrines, rulers and masses. He (saw) paid no attention to anything other than the message of Islam. He commenced the da’wah by discrediting the false deities of Quraysh. He (saw) challenged them in their doctrines, discredited them while he was alone, isolated, with no helper and no weapon except his unshakeable and deeply rooted conviction in Islam to which he was inviting. He (saw) did not care for the Arab customs, traditions, religions, or doctrines. In this respect, he (saw) was not courteous nor gave them any regard.

Benzer şekilde, davetçi her şeye meydan okumak zorundadır. Bu, âdetlere, geleneklere, yanlış düşüncelere ve kavramlara, yanlış olduğunda kamuoyuna meydan okumayı da kapsar; gerekirse bunlara karşı mücadele etmek zorunda olsa bile. Mezheplere ve dinlere, bunların mensuplarının taassubuna ve tahriflerine bağlı kalanların düşmanlığına maruz kalabilecek olsa bile, onlara da meydan okumak zorundadır.

Similarly, the da’wah carrier has to challenge everything. This includes challenging the customs, traditions, erroneous thoughts and concepts, the public opinion when it is wrong even if he has to struggle against it. He has to challenge the doctrines and religions despite the fact that he might be exposed to the fanaticism of their followers and the hostility of those who stick to their distortions.

Davet görevinin yerine getirilmesi, İslam'ın hükümlerinin en ufak bir taviz verilmeden tamamen uygulanmasına özen gösterilmesini gerektirir. Davetçi hiçbir ateşkesi, hiçbir tavizi, ihmali ya da ertelemeyi kabul etmez. Aksine, meseleyi bütün olarak ele alır ve hemen kesin bir çözüme bağlar. Hakkın önüne geçecek hiçbir aracılığı kabul etmez. Allah Rasûlü, Sakif heyetinin putları Lât'ı üç yıl daha yıkılmadan alıkoyma ve namazdan muaf tutulma talebini, İslam'a girmelerinin ön şartları olarak kabul etmedi. Onların talep ettiği gibi Lât'ı iki yıl ya da bir ay bırakmayı da reddetti. Bu talebi, hiçbir tereddüt ya da yumuşaklık göstermeden, kararlı ve kesin bir biçimde geri çevirdi. Bunun sebebi, insanın ya inanması ya da inanmaması gerektiği, sonucunda da ya Cennet ya da Cehennem bulunduğudur. Ancak Allah Rasûlü, putlarını kendi elleriyle yıkmamaları talebini kabul etti. Bunun yerine Ebû Süfyân ve el-Muğîra b. Şu'be'ye yıkmalarını emretti. Kesinlikle eksiksiz akîdeden ve onun gerektirdiği uygulamadan daha azını kabul etmedi. Bu uygulamanın yöntemleri ve biçimlerine gelince, Allah'ın Rasûlü bunları, İslam akîdesinin özüyle ilgili olmadıkları için kabul etti. Bu nedenle İslam davetinin tebliğinde, fikrin bütünlüğünü ve uygulanmasının bütünlüğünü, fikrî ve tarîkat yönünden hiçbir uzlaşmaya gitmeden korumaya dikkat edilmelidir. Bunun gerektirdiği her türlü vesileyi kullanmakta bir sakınca yoktur.

Delivering the da’wah requires a concern for the complete implementation of the rules of Islam without the slightest concession. The carrier does not accept any truce nor concession, negligence or postponement. Instead, he maintains the matter as a whole and definitively settles it immediately. He does not accept any intercession which would obstruct the truth. Rasool Allah did not accept the request of Thaqif's delegation to be allowed to retain their idol, Allat, for three years before it was demolished, neither did he exempt them from prayer, as pre-conditions for embracing Islam. He refused also to leave Allat for two years or for one month as they had demanded. He refused this request firmly, and decisively, without any hesitation or leniency. This is simply because man has to either believe or not, after all, the result is either Paradise or Hell. However, Rasool Allah did accept their request not to have them demolish their idol by their hands. Instead, he asked Abu Sufyan and al- Mughirairah ibn Shu'abah to demolish it. He definitely did not accept anything less than the complete ‘aqeedah and what it requires of implementation. As for the means and forms of carrying this implementation, the Rasool of Allah accepted them because they are not connected with the nature of the Islamic ‘aqeedah. Therefore, care must be taken in delivering the Islamic da’wah to preserve the completeness of the idea and the completeness of its implementation without any compromise in the fikrah and Tareeqah. There is no harm in using any wasa'il (means) it demands.

İslami davetin taşıyıcılığını üstlenmek, bu davetin her eyleminin belirli bir hedef doğrultusunda gerçekleştirilmesini gerektirir. Taşıyıcı bu hedefin bilincinde olmalı, onu gerçekleştirmek için çalışmalı ve onu yerine getirmek adına durmaksızın çaba göstermelidir. Bu nedenle davetin taşıyıcısı, eylemsiz düşünceyle yetinmez; böyle bir düşünceyi hipnotik ve hayalperest bir felsefe sayar. Aynı şekilde, hiçbir amacı olmayan düşünce ve eylemle de yetinmez; bunu sonunda umutsuzluk ve duyarsızlıkla biten dönüp dolaşan bir hareket olarak görür. Bunun yerine davet taşıyıcısı, düşünceyi eylemle birleştirmekte ve ikisini, pratik bir biçimde gerçekleştirilecek ve hayata geçirilecek belirli bir hedef için çalışmada bir araya getirmekte ısrar etmek zorundadır.

Carrying the Islamic da’wah necessitates that every one of its actions be undertaken for a specific objective. The carrier should always be aware of this aim and work towards achieving it, exerting himself relentlessly to fulfil it. Therefore, the carrier would not be satisfied by thought without action and would deem it to be a hypnotic and fanciful philosophy. Likewise, he would not be satisfied by thought and action devoid of any objective, considering this to be a spiral motion which ultimately ends in apathy and despair. Instead, the da’wah carrier has to insist upon connecting the thought with action and uniting the two in working for a specific objective which will be fulfilled in a practical manner and be brought into existence.

Rasulullah (sav), Mekke'de İslam'ın fikri liderliğini üstlenmişti. Mekke toplumunun İslam'ı toplumun sistemi haline getirmeyeceğini anlayınca, Medine toplumunu hazırlamaya başladı. Medine'de Devleti kurdu, böylece İslam'ı uygulamaya koydu, its tebliğini taşıdı ve ümmeti kendisinden sonra bu tebliği yapmaya ve onun izlediği yolu aynı şekilde sürdürmeye hazırladı. Bu nedenle, halifenin bulunmadığı durumda İslam davetini taşımak; İslam'a çağrıyı ve İslami yaşam tarzının yeniden hayata geçirilmesini kapsamalıdır. Bu da İslam'ı uygulayan ve mesajını dünyaya taşıyan İslam Devleti'ni kurmak için çalışmayı gerektirir. Böylece davet, ümmet içinde İslami yaşam tarzına dönüş çağrısı olmaktan çıkıp, İslam Devleti'nin yürüteceği dünyaya yönelik bir çağrıya; İslam dünyası içindeki yerel bir davetten de evrensel bir davete dönüşmüş olur.

Rasool Allah (saw) carried the intellectual leadership of Islam in Makkah. When he realised that the society there would not make Islam the system of society, he began preparing the society of Madinah. In Madinah, he established the State, thereby implemented Islam, carried its message, and prepared the Ummah to convey it after him and to proceed in the same way he had traced. Therefore, carrying the Islamic da’wah in the situation where there is no Khaleefah, should include the call for Islam and the resumption of the Islamic way of life by working to establish the Islamic State which implements Islam and carries its message to the world. Thus, the da’wah is transferred then from a call within the ummah to resume the Islamic way of life to a call to the world carried out by the Islamic State, and from a local da’wah within the Islamic world to a universal da’wah.

İslam'a davet, yaygın inançların düzeltilmesini, Allah'la (SWT) olan ilişkinin güçlendirilmesini açıkça içermeli ve insanların sorunlarına çözümler sunmalıdır; böylece da'vet hayatın tüm alanlarında canlı hale gelir. Peygamber ﷺ, Mekke halkına şu ayetleri okurdu:

The call to Islam should clearly include correcting the prevalent doctrines, strengthening the relationship with Allah (swt), and it should provide solutions for the problems of the people, so that the da’wah becomes vivid in all fields of life. The Prophet (saw) would recite to the people of Makkah the following verses:

"Ebu Leheb'in elleri kurusun." [Al-Masad: 1]

"Perish the hands of Abu Lahab." [Al-Masad: 1]

Bu, şüphesiz, şerefli bir Elçinin ﷺ sözüdür. Bu bir şairin sözü değildir. Ne az inanıyorsunuz. [Al-Haqqah: 40-41]

"This is verily the word of an honourable Messenger (saw). It is not the words of a poet. Little it is that you believe." [Al-Haqqah: 40-41]

"Vay o hileyle ölçüp tartanlara; ki insanlardan ölçüp alacakları zaman tam ölçerler, fakat onlara ölçüp tarttıkları zaman eksik verirler." [Al- Mutaffifin: 1-3]

"Woe to those who deal in fraud, those who when they have to receive by measure from men, exact full measure, but when they have to give by measure or weight to men, give less than due." [Al- Mutaffifin: 1-3]

{"İman edenler ve salih amellerde bulunanlar için, altlarından ırmaklar akan cennetler vardır; işte büyük kurtuluş budur (bütün arzuların yerine gelmesi)." [Al-Buruj: 11] Medine'de, o ﷺ okurdu:

"For those who believe and do righteous deeds will be gardens beneath which rivers flow; that is the great salvation (the fulfilment of all desires)." [Al-Buruj: 11] In Madinah, he recited:

"Namazı kılın ve zekâtı verin." [Al-Baqarah: 43]

"Establish prayer and practice regular charity." [Al-Baqarah: 43]

Ayrıca şunu okudu:

He also recited:

"Hafif de olsanız, ağır da olsanız (yola) çıkın ve malларınızla ve canlarınızla Allah yolunda cihad edin." [Et-Tevbe: 41] Ve (Peygamber ﷺ) şu ayeti okurdu:

"Go forth (whether equipped) lightly or heavily, and strive and struggle with your property and yourselves in the cause of Allah." [At-Tauba: 41] And he would recite:

"Ey iman edenler! Birbirinize belirli bir süreye kadar borç verip borçlandığınızda, onu yazıya geçirin." [Al-Baqarah: 282]

"O you who believe, when you deal with each other in a debt for a fixed period of time, reduce it to writing." [Al-Baqarah: 282]

"Bu, yalnızca aranızdaki zenginler arasında dolaşan bir devir olmaması için." [Al-Hashr: 7]

"In order that it does not become (merely) a circuit between the wealthy among you." [Al-Hashr: 7]

"Ateş ehli ile cennet ehli bir değildir. Cennet ehli kurtuluşa erenlerdir." [Al-Hashr: 20]

"Not equal are the Companions of the Fire and the Companions of the Garden. The Companions of the Garden are the victorious." [Al-Hashr: 20]

Buna göre İslami davet, insanlara günlük hayatlarındaki sorunlarını çözecekleri sistemi taşımalıdır. Çünkü İslami davetin başarısının sırrı, canlı olması ve insana insan olarak bütüncül bir biçimde hitap etmesi, böylece onda kapsamlı ve köklü bir değişim meydana getirmesidir.

Accordingly, the Islamic da’wah should carry to the people the system by which they are to solve their daily life's problems. This is because the secret to the success of the Islamic da’wah is that it is vivid and addresses man in a comprehensive manner as a human being, thereby bringing about a comprehensive and radical change in him.

Davet taşıyıcılarının, sorumluluklarını yerine getirmeleri ve görevlerini etkili biçimde yerine getirmeleri, kendi içlerinde kemale ve mükemmelliğe yönelik motivasyonu köklendirmedikleri sürece mümkün değildir. Sürekli olarak hakikati aramalı, bildikleri her şeyi durmaksızın gözden geçirmelidirler; böylece anlayışlarını (meselelere dair) yabancı düşüncelerden arındırabilsinler ve bu anlayışlara yapışma ihtimali olan, anlamca onlara yakın her şeyi bu anlayışlardan uzaklaştırabilsinler. Bu, taşıdıkları fikri saf ve berrak tutacaktır. Düşüncelerin saflığı ve berraklığı, İslam'ın başarısının ve bu başarının sürekliliğinin tek güvencesidir.

It is impossible for the da’wah carriers to carry out the responsibility and to effectively discharge their duties unless they rooted within themselves the motivation towards perfection and completeness. They should constantly search for the truth, continuously scrutinize all that they know in order to purify their understandings (of issues) from any alien thoughts, and remove away from these understandings anything close to them (in meaning) that might possibly stick to them. This will keep the idea they carry, pure and clear. The purity and clarity of the thoughts is the only guarantee for Islam's success and the continuity of this success.

Da'vet taşıyıcıları bu görevi Allah'tan (c.c.) bir yükümlülük olarak üstlenmek zorundadır. Allah'ın (c.c.) rızasını umarak bu göreve hevesle ve sevinçle girişmelidirler. Yaptıkları iş karşılığında dünyevi bir ödül aramamalı ve insanlardan övgü beklememelidirler. Allah'ın (c.c.) rızasını gözetmekten başka hiçbir şeyi kabul etmemelidirler.

The da’wah carriers have to carry this duty as an obligation from Allah (swt). They have to embark upon it enthusiastically and delightedly expecting the pleasure of Allah (swt). They must not seek for their work any worldly reward or expect praises from people. They must acknowledge nothing except the pursuit of the pleasure of Allah (swt).