Düşünce düzeyi geriledikçe, insanlar arasında vatan bağı (raabitatu'l-vataniyye) ortaya çıkar; çünkü insanlar aynı topraklarda yaşar ve o topraklara bağlanırlar. Hayatta kalma içgüdüsü onları kendilerini, yaşadıkları ülkeyi ve geçimlerini sağladıkları toprakları savunmaya iter. Bu yüzden vatan bağı doğar. Vatan bağı, bağların en zayıf ve en alt düzeyidir. Hayvanlarda ve kuşlarda olduğu gibi insanlarda da bulunur. Duygusal bir biçimde kendini gösterir. Vatana bir dış saldırı olduğunda, yani vatan saldırıya uğradığında veya işgal edildiğinde ortaya çıkar. Vatan bir saldırıdan güvende olduğunda vatan bağının bir etkisi yoktur. Yabancı püskürtüldüğünde ya da vatandan sürüldüğünde ise ortadan kalkar. Bu nedenle bu bağ düşük düzeydedir.

Whenever the level of thinking declines, the patriotic bond (raabitah al wataniyyah) amongst people arises, due to them living in one land and being attached to it. The survival instinct drives them to defend themselves, the country they live in and the land they live off. Hence the patriotic bond arises. This patriotic bond is the weakest and lowest level of bonds. It is present amongst animals and birds as well as human beings. It manifests itself in an emotional way. It comes about in the event of a foreign aggression against the homeland, either when attacked or occupied. The patriotic bond has no effect when the homeland is safe from aggression. It ceases when the foreigner is repelled or banished from the homeland. Therefore, this bond is of a low level.

Ayrıca düşünce düzeyi dar olduğunda milliyetçi bir bağ (raabitah qawmiyyah) ortaya çıkar. Bu, geniş anlamda yine bir aile bağıdır. Çünkü hayatta kalma içgüdüsü bireyde derinlemesine yerleştiğinde, onda egemenlik sevgisi belirir. Bu egemenlik sevgisi, düşük akıllı insanda bireyseldir. Ancak bireyin farkındalığı genişledikçe egemenlik sevgisi de genişler ve böylece ailesinin egemenliğini düşünür. Farkındalığı iyice genişleyip büyüdüğünde ise vatanındaki halkının egemenliğini düşünür. Bu da gerçekleştikten sonra diğer bütün halklar üzerindeki egemenliklerini düşünür. Bu yüzden bu yönü nedeniyle aile üyeleri arasında yerel kavgalar çıkar. Dolayısıyla aile içindeki egemenlik sağlandığında, kavga bu kez kendi ailesi ile diğer aileler arasında bir kavgaya dönüşür; sonunda egemenlik bir aile veya farklı ailelerden oluşan bir grup lehine yerleşinceye kadar bu böyle sürer. Nihayetinde çatışma, egemenlik ve yüksek bir yaşam standardı elde etmek için kendi halkı ile diğerleri arasında ortaya çıkar. Bu nedenle bu bağa bağlı olanlar arasında kabilecilik ('asabiyyah) hüküm sürer. Bunun sonucunda, aralarında heves ve birbirlerine karşı diğerlerine yardım etme yaygınlaşır. Sonuç olarak bu, insanlık dışı bir bağdır ve dış çatışmalarla meşgul edilmedikleri takdirde iç kavgalara açık kalmaya devam eder.

Moreover, when the thinking level is narrow, a nationalistic bond (raabitah qawmiyyah) arises. It is a family bond though in a broader sense. This is because when the survival instinct becomes deeply rooted in the individual, love of dominance appears in him. This love of dominance is individualistic in the man of low intellect. However, as the awareness of an individual broadens his love of dominance widens, thus he considers the dominance of his family. Once his awareness has broadened and widened, he considers the dominance of his people in his homeland. Once this is achieved he considers their dominance over all other peoples. Therefore, due to this aspect local feuds arise amongst the members of the family. Hence, once the dominance within the family is settled then the feud transfers to a feud between his family and other families until the dominance is settled in favour of one family or a group of people from different families. In the end, the conflict arises between his people and others for sovereignty and achieving a high standard of living. Therefore, tribalism ('asabiyyah) prevails amongst the adherents of this bond. As a result of this, whims and assisting one another against others prevail amongst them. Consequently, it is an inhumane bond and it remains exposed to internal feuds if they are not preoccupied instead with external conflicts.

Bu nedenle vatanseverlik bağı şu üç sebepten dolayı uygun değildir: Birincisi, insanın diriliş arayışında insanı insana bağlamak için iyi olmayan, düşük seviyeli bir bağ olduğu için. İkincisi, kendini savunma içgüdüsünden doğan duygusal bir bağ olduğu için. Böyle duygusal bir bağ değişime ve başkalaşıma açıktır, bu yüzden insanlar arasında kalıcı bir bağ olmaya elverişli değildir. Üçüncüsü, savunma (bir tehdide karşı) durumunda var olan, ancak insanın normal hali olan istikrar halinde ise bulunmayan geçici bir bağ olduğu için. Bu nedenle vatanseverlik bağı, insanlık arasında bir bağ olmaya elverişli değildir.

Therefore, the patriotic bond is unsuitable for the following three reasons: Firstly, because it is a low level bond, which is not good to bind man with man in his quest for revival. Secondly, because it is an emotional bond arising from the survival instinct of defending oneself. Such an emotional bond is liable to change and alteration, so it is not fit to be a permanent bond between human beings. Thirdly, because it is a temporary bond that exists in the case of defence (of a threat), but in the state of stability, which is the normal state of man, it does not exist. Therefore, the patriotic bond is not fit to be a bond amongst mankind.

Benzer şekilde milliyetçi bağ da şu üç nedenle uygun değildir: Birincisi, insanı diriliş arayışında insanla bağlamak için uygun olmayan kabilevi bir bağdır. İkincisi, hayatta kalma içgüdüsünden doğan ve bu yüzden egemenlik sevgisine yol açan duygusal bir bağdır. Üçüncüsü, insanlar arasında egemenlik uğruna çatışmalara neden olduğu için insanlık dışı bir bağdır. Bu nedenle insanlar arasında bir bağ olmaya uygun değildir.

Similarly the nationalistic bond is also unsuitable for the following three reasons: Firstly, because it is a tribal bond which is not appropriate to bind man with man in his quest for revival. Secondly, because it is an emotional bond that arises from the survival instinct, thus resulting in the love for dominance. Thirdly, because it is an inhumane bond for it causes conflicts among people over dominion. Therefore, it is not suitable to be a bond between human beings.

Doğru olarak yanlış biçimde insanlar arasındaki bağlar sanılan diğer geçersiz bağlar şunlardır: çıkar bağı (ar-raabitah al-maslahiyah) ve hiçbir sistemin kaynaklanmadığı manevi bağ (ar-raabitah al-ruhiyah).

The other invalid bonds, which are mistakenly taken as bonds between people are: the bonds of self-interest (ar-raabitah al -maslahiyah) and the spiritual bond (ar-raabitah al ruhiyah) from which no system emanates.

Kişisel çıkar bağı geçici bir bağdır ve insanlığı bağlamaya uygun değildir; çünkü daha büyük çıkarların peşinde uzlaşmaya açıktır. Bu yüzden çıkarlar başka bir çıkarla dengelendiğinde ortadan kalkar. Çıkarlar birbirinden farklı hale geldiğinde de sona erer ve insanları birbirinden ayırır. Ayrıca çıkarlar elde edildiğinde bu bağ ortadan kalkar. Bu nedenle, bu bağ onu benimseyenler için tehlikeli bir bağdır.

The bond of self-interest is a temporary bond and it is not suitable to bind mankind, for it is subject to compromise in the pursuit of greater interests; so it ceases to exist when the interests are outweighed. It also comes to an end and separates people from each other when the interests become dissimilar. Furthermore, when the interests are fulfilled this bond ceases to exist. Therefore, it is a dangerous bond for its adherents.

Dinîlik ile ilgili manevî bağ, yani hiçbir sistemden doğmayan bağ, yalnızca dindarlık alanında kendini gösterir ve hayatın alanında tezahür etmez. Bu nedenle manevî bağ kısmî ve pratik olmayan bir bağdır; insanları hayatın işlerinde bağlamaya elverişli değildir. Sonuç olarak, Hristiyan inancı Avrupa milletleri arasında bir bağ işlevi görmemiştir; hepsi bu inancı benimsemiş olsa da, sistemden yoksun bir manevî bağ olduğu içindir.

The spiritual bond from which no system emanates appears in the case of religiousness and does not manifest itself in the realm of life. Therefore, the spiritual bond is a partial and impractical bond, it is not suitable to bind people in the affairs of life. Consequently, the Christian creed did not serve as a bond amongst the European nations, though they all embrace it, because it is a spiritual bond devoid of a system.

Sonuç olarak, yukarıda sözü edilen bağların hiçbiri, insanı diriliş arayışında insana bağlamaya uygun değildir. İnsanlığı hayatta birbirine bağlayan tek doğru bağ, bir sistemin kaynaklandığı akılcı akide ('akīde) ile oluşan bağdır; bu da ideolojik bağdır (ar-râbıtatu'l-mabdeʾiyye).

Consequently all the aforementioned bonds are not suitable to bind man with man in his quest for revival. The only correct bond, which binds mankind in life, is the rational doctrine (‘aqeedah) from which a system emanates; that is the ideological bond (ar raabitah al mabdaiyah).

Mabda' (ideoloji), akılcı bir doktrindir ve bundan bir sistem türer. Akide (doktrin), insan, hayat ve evren hakkında kapsamlı bir fikirdir: bu hayattan önce ne olduğu, bu hayattan sonra ne olacağı ve bu hayatın, öncesi ve sonrasıyla olan ilişkisi. Bu doktrinden türeyen sisteme gelince, o, insanın sorunlarına yönelik çözümler, bu çözümlerin uygulanma yöntemi, doktrinin korunması ve ideolojinin başkalarına aktarılmasıdır. Çözümlerin uygulanma yöntemi, doktrinin korunması ve ideolojinin iletilmesi tarikat (yöntem) teşkil eder; geriye kalan her şey, yani akide ve çözümler ise fikir (fikrah) olarak adlandırılır. Sonuç olarak ideoloji, bir fikir (fikrah) ve bir yöntemden (tarikat) oluşur.

The ideology (mabda'a) is a rational doctrine from which a system emanates. The ‘aqeedah (doctrine) is a comprehensive idea about man, life and the universe what preceded this life, what is to follow it, and the relationship of this life with what preceded it and what is to follow it. As for the system that emanates from this doctrine, it is the solutions for man's problems, the method for implementing those solutions, preserving the doctrine and conveying the ideology to others. The method of implementing the solutions, preserving the doctrine and conveying the ideology constitutes the tareeqah (method), while anything else, which is the ‘aqeedah and the solutions, is the idea. Consequently, the ideology is composed of an idea (fikrah) and a method (tareeqah).

Mabda' (ideoloji), bir insanın zihninde ya Allah (swt)'tan gelen bir vahiy yoluyla, onu tebliğ etmesi emriyle, ya da o insanda parlayan bir dehâ kıvılcımı yoluyla ortaya çıkmak zorundadır. Allah (swt)'tan vahiy yoluyla bir insanın zihninde doğan mabda', doğru mabda'dır; çünkü insanı, hayatı ve evreni yaratan Allah (swt)'tandır. Bu nedenle kesinlikle doğru bir mabda'dır. Buna karşılık, bir insanda dehâ kıvılcımıyla zihninde doğan mabda' ise yanlıştır; çünkü evrendeki her şeyi kavramaya yetmeyen sınırlı bir akıldan kaynaklanır. Ayrıca insanın düzenleme yeteneği farklılıklara, ayrışmalara, çelişkilere ve yaşadığı çevrenin etkisine açıktır. Bu da sonuçta insanın sefaletine yol açan çelişkili bir sistem doğurur. Dolayısıyla insan zihninden doğan mabda', 'akîdesi' ve bu akîdeden çıkan sistem bakımından yanlıştır.

The ideology (mabda'a) must come into existence in the mind of a man either by revelation from Allah (swt) with a command for him to convey it or through an ingenuity that shines in that man. As for the ideology (mabda'a), which originates in the mind of a man by revelation from Allah (swt). This is the correct ideology (mabda'a) since it is from Allah (swt) who is the Creator of man, life and the universe. Therefore, it is definitely the correct ideology (mabda'a). Whereas, the ideology (mabda'a), which originates in the mind of a man through a spark of genius in him is false since it originates from a limited mind, which is incapable of comprehending everything in the universe. Furthermore, man's ability in organisation is liable to disparity, differences, contradictions and being influenced by the environment in which he lives. This consequently produces a contradictory system that leads to man's misery. Therefore, the ideology, which originates in a man's mind, is false in its ‘aqeedah and the system that emanates from this ‘aqeedah.

Sonuç olarak, bir ideolojinin temeli, insan, hayat ve evren hakkındaki kapsamlı fikirdir (el-fikrah el-külliyyah) ve ideolojiyi var eden ve onun hayatın her alanında uygulanmasını sağlayan yöntem, ideolojinin varlığını güvence altına almak için vazgeçilmezdir. Kapsamlı fikir, ideolojinin temelidir; çünkü o, ‘akîde ve fikrî önderliktir. Bu kapsamlı fikir üzerine insanın fikrî yönelimi ve hayata bakışı belirlenir. Ayrıca bütün düşünceler onun üzerine inşa edilir ve hayatın sorunlarına çözümler ondan doğar. Tarîkanın (yöntemin) zorunlu oluşu ise şundandır: ‘akîdeden (inançtan) doğan sistem, böyle bir sistemin nasıl uygulanacağını, ‘akîdenin nasıl korunacağını ve ona davetin nasıl iletileceğini içermezse, o fikir, kitaplarda kayıtlı kalan ve bu dünyada hiçbir etkisi olmayan varsayımsal ve hayalî bir felsefeye dönüşür. Dolayısıyla ‘akîde, sorunların çözümleri ve tarîka, ideolojinin var olabilmesi için hepsi gereklidir. Ancak, bir sistemin kaynaklandığı fikrin (fikrah) ve yöntemin (tarîka) sadece varlığı, ideolojinin (mabda’) doğru olduğunu göstermez; yalnızca onun bir ideoloji olduğunu ve başka bir şey olmadığını gösterir. İdeolojinin (mabda’) geçerliliğini kanıtlayan husus ‘akîdedir. Çünkü ‘akîde, her düşüncenin üzerine inşa edildiği, görüşlerin belirlendiği ve her çözüm ile yöntemin kaynaklandığı fikrî temeldir (el-kā‘ide el-fikriyyah). Bu nedenle fikrî temel (el-kā‘ide el-fikriyyah) doğruysa ideoloji (mabda’) doğru olur; yanlışsa ideoloji temelinden yanlış olur.

Consequently, the foundation of the ideology is the comprehensive idea (al-fikrah alkulliyyah) about man, life and the universe and the method, which brings the ideology into existence and implementation in all the walks of life is indispensable to ensure the existence of the ideology. The comprehensive idea is the foundation of the ideology since it is the ‘aqeedah and the intellectual leadership. On the basis of this comprehensive idea the intellectual direction of man and his viewpoint in towards life is defined. Moreover, all thoughts are built upon it and the solutions for life's problems emanate from it. The fact that the tareeqah (method) is essential, is because if the system that emanates from the ‘aqeedah (doctrine) does not include the manner of implementing such a system, preserving the ‘aqeedah and conveying the da’wah to it, then the idea would become a hypothetical and fanciful philosophy that remains recorded in the books without having any effect in this world. Hence, the ‘aqeedah (doctrine), the solutions for the problems and the tareeqah (method) are all necessary for the ideology to come into existence. However, the mere presence of the idea (fikrah) and the method (tareeqah) from which a system emanates does not indicate that the ideology (mabda'a) is correct; it simply indicates that it is an ideology (mabda'a) and nothing more. The matter that proves the validity of the ideology (mabda'a) is the ‘aqeedah. This is because the ‘aqeedah is the intellectual basis (al-qa'idah al-fikriyyah) upon which every thought is built, views are defined and from which every solution and method emanates. Therefore, if the intellectual basis (al-qa'idah al-fikrayyah) is correct the ideology (mabda'a) will be correct and if it is false the ideology (mabda'a) will be false from its basis.

Kapsayıcı fikir (akide) insanın fıtratına uygun olduğunda ve akıl üzerine bina edildiğinde doğru olur. Buna karşılık, fıtrata aykırı olduğunda ve akıl üzerine bina edilmediğinde ise yanlış olur. Fıtratla uyumlu olması, akidenin insanın doğal zayıflığını ve bir Yaratıcıya, bir Hâkime olan ihtiyacını kabul etmesi, yani dinî eğilim (tedeyyün) içgüdüsüyle örtüşmesi demektir. Akidenin akıl üzerine bina edilmesi ise onun maddeye dayanmaması ya da uzlaşma yoluyla bulunmuş bir çözüme dayanmaması anlamına gelir.

If the comprehensive idea (doctrine) agrees with man's nature (fiTrah) and is built upon the mind it will be correct. However, if it disagrees with man's nature (fiTrah) and is not built upon the mind it will be false. The compatibility with man's nature means that the ‘aqeedah recognises the natural weakness of man and his need for the Creator, the Sovereign, i.e., it agrees with the instinct of religiousness (tadayyun). Building the ‘aqeedah (doctrine) on the mind means that it is not built on matter or a solution arrived through compromise.

Dünyada var olan ideolojilere baktığımızda yalnızca üç tane bulacağız: Kapitalizm, Komünizm ve İslam. İlk iki ideoloji devletler tarafından benimsenirken, İslam bir devlet tarafından değil, farklı halklar içindeki bireyler tarafından benimsenmektedir; yine de dünya genelinde, tüm küre üzerinde uluslararası düzeyde varlığını sürdürmektedir.

If we examine the ideologies that exist in the world, we will find only three: Capitalism, Communism and Islam. The first two ideologies are adopted by states, while Islam is not adopted by a state, but rather by individuals within different peoples, nevertheless it is present internationally in the whole globe.

Kapitalizm, dinin hayattan ayrılması esasına dayanır. Bu fikir (fikrah) onun akidesi (doktrini), fikri liderliği (kıyadah fikriyyah) ve fikri temelidir (kaide fikriyyah). Bu fikri temele göre insan, bu hayat için sistemi kendisi koyar; bu nedenle insan için şu tür özgürlüklerin korunması gerekir: inanç özgürlüğü (hürriyetü'l-akide), görüş özgürlüğü (hürriyetü'r-ra'y), mülkiyet özgürlüğü (hürriyetü'l-mülkiyye) ve kişisel özgürlük (el-hürriyetü'ş-şahsiyye). Kapitalist ekonomik sistem mülkiyet özgürlüğünden doğmuştur; bu nedenle kapitalizm, bu mabda'nın (ideolojinin) en belirgin özelliği ve bu ideolojinin akidesinden (doktrininden) doğan en önemli unsur haline gelmiştir. Böylece bu ideoloji (mabda'), en belirgin unsuruna nispetle Kapitalizm olarak adlandırılmıştır.

Capitalism is based upon the separation of religion from life. This idea (fikrah) is its ‘aqeedah (doctrine), its intellectual leadership (qiyaadah fikriyyah) and its intellectual basis (qa'idah fikriyyah). According to this intellectual basis (al-qa'idah al-fikriyyah) man lays down the system for this life, so it is necessary to preserve for man the following types of freedom: freedom of belief (hurriyat ul-’aqeedah), freedom of opinion (hurriyat urra'i), freedom of ownership (hurriyat ul-milkiyyah) and personal freedom (al hurriyat ushshakhsiyyah). The Capitalist economic system resulted from the freedom of ownership, so capitalism has become the most prominent feature in this mabda'a and the most prominent matter that resulted from the doctrine (‘aqeedah) of this ideology (mabda'a). Thus, this ideology (mabda'a) is named Capitalism, after its most prominent element.

Demokrasiye gelince, bu ideolojiye atfedilen şey, insanın kendi sistemini koymasından kaynaklanır. Dolayısıyla ümmet, otoritenin kaynağıdır. Sistemi o koyar, yönetmesi için yöneticiyi istihdam eder ve dilediğinde onu yetkisinden yoksun bırakır, ona beğendiği sistemi belirleyip koyar. Bunun nedeni, yönetmenin, halkın kendisiyle yönetmek üzere seçtiği sisteme göre yönetmesi konusunda halk ile yönetici arasında bir iş sözleşmesi olmasıdır.

As for democracy, which is ascribed to this ideology, it stems from the fact that man lays down his own system. The nation is therefore, the source of authority. She lays down the system, she employs the ruler to govern her, and strips him of his authority when she wants and establishes and lays down to him the system she likes. This is because ruling is an employment contract between the people and the ruler to rule according to the system, which the people choose, so as to govern them with.

Demokrasi kapitalizmin bir parçası olmakla birlikte, ekonomik sistem kadar öne çıkmaz. Bunun nedeni, Batı'daki kapitalist ekonomik sistemin hükümeti etkisi altına alması ve bu ideolojiyi benimseyen ülkelerde kapitalistlerin (sermaye sahiplerinin) fiilen gerçek yöneticiler haline gelmesidir. Ayrıca demokrasi yalnızca bu ideolojiye özgü değildir, çünkü Komünistler de kendilerini demokratik olarak tanımlar ve yönetimi millete (halka) verilmesini savunurlar. Bu nedenle bu ideolojiye Kapitalist İdeoloji veya Kapitalizm demek daha doğrudur.

Though democracy is a part of capitalism, it is less prominent than the economic system. This is because the capitalist economic system in the West influences the government to the extent that the capitalists (owners of capital) are effectively the real rulers in the countries which adopt the capitalist ideology. Moreover, democracy is not limited to this ideology, since the Communists also claim to be democratic and call for giving the ruling to the nation (people). It is therefore more accurate to call this ideology the Capitalist Ideology or Capitalism.

Bu ideoloji, Avrupa ve Rusya'nın imparatorları ile krallarının dini, halkları sömürmek, onlara zulmetmek ve kanlarını emmek için bir araç olarak kullandıkları bir dönemde ortaya çıkmıştır. Bunun için din adamlarını bir alet olarak kullandılar. Bunun sonucunda, bazı filozof ve düşünürlerin dini tamamen inkâr ettiği kanlı bir mücadele ortaya çıktı. Diğerleri dini kabul etti ancak onun bu hayattan ayrılmasını savundu. Sonunda filozof ve düşünürlerin çoğunluğunun görüşü tek bir fikirde karar kıldı: din ile bu hayatın birbirinden ayrılması. Bu da doğal olarak dinin devletten ayrılmasıyla sonuçlandı. Böylece görüş, dini ister inkâr ister kabul etsin, din hakkında tartışmadan kaçınmak üzerine karar kıldı; bunun yerine tartışma, dinin bu hayattan ayrılması gerekliliğiyle sınırlı kaldı. Bu fikir, bir yandan her şeyi din adına kontrol etmek isteyen din adamları ile diğer yandan dini ve din adamlarının otoritesini reddeden filozof ve düşünürler arasında bir uzlaşma (çözüm) olarak görülmektedir. Dolayısıyla bu fikir dini inkâr etmemiş ne de onun hayata müdahale etmesine izin vermiştir; sadece onu hayattan ayırmıştır. Sonuç olarak Batı'nın benimsediği akide (inanç esası), dinin hayattan ayrılmasıdır. Bu akide, tüm düşüncelerin üzerine inşa edildiği entelektüel temeldir; insanın entelektüel yönelimi ve hayata bakışı bu temele göre belirlenir ve tüm hayat sorunları bu temele dayanılarak çözülür. Batı'nın taşıdığı ve dünyayı kendisine çağırdığı entelektüel liderlik budur.

This ideology originally emerged when the emperors and kings of Europe and Russia were using religion as a means to exploit the peoples, transgress against them and suck their blood. They used the clergy as an instrument for this. There arose, as a result of this, a bloody struggle in which some philosophers and thinkers denied religion completely. Others acknowledged religion but called for its separation from this life. Eventually, the opinion of the majority of the philosophers and thinkers settled on one idea, which is the separation of religion from this life. It naturally resulted in the separation of religion from the state. Thus, the opinion settled on avoiding the discussion of religion, whether in denial or recognition and instead discussion was confined to the necessity of separating religion from this life. This idea is considered a compromise (solution) between the clergy, on the one hand, who sought to control everything in the name of religion and the philosophers and thinkers, on the other hand, who denied religion and the authority of the clergy. Therefore, this idea did not deny religion nor did it allow it to interfere in the life, instead it just separated it from life. Consequently, the ‘aqeedah (doctrine), which the West embraced, is the separation of religion from life. This ‘aqeedah (doctrine) is the intellectual basis upon which all thoughts are built, upon its basis the intellectual direction of man and his viewpoint in life are determined and upon its basis all life problems are solved. It is the intellectual leadership, which the West carries and calls the world to.

Dinin hayattan ayrılması, dini dolaylı olarak kabul etmektir; bu yolla, evrenin, insanın ve hayatın bir Yaratıcısı olduğunu ve Kıyamet Günü'nün olacağını da kabul etmiş olur, çünkü bu, din olarak dinin temelidir. Bu kabul, evren, insan, hayat, bu hayattan önce olanlar ve bu hayatı takip edecek olanlar hakkında bir fikir verir, çünkü dinin varlığını inkar etmemiştir. Aksine, dinin hayattan ayrılmasını talep ettiğinde, onun varlığını dolaylı olarak teyit etmiş ve bu hayat ile ondan önce gelenler ve ondan sonra gelecek olanlar arasında bir ilişki olmadığı fikrini vermiştir; çünkü din yalnızca bireyle Yaratıcısı arasındaki bir ilişkidir denilerek dinin hayattan ayrılması talep edilmiştir. Buna göre, bu akide (inanç), hayattan dinin ayrılması, kapsayıcı kavramıyla evren, insan ve hayat hakkında kapsamlı bir fikri oluşturmaktadır. Dolayısıyla Kapitalist ideoloji, bu açıklamayla, diğerleri gibi bir ideolojidir.

The separation of religion from life implicitly recognises religion, and by doing so, it recognises that there is a Creator for the universe, man and life and that there will be a Day of Resurrection, because this is the foundation of religion as a religion. This acknowledgement provides an idea about the universe, man, life, what preceded this life and what is to follow it, because it didn't deny the existence of religion. Rather when it called for its separation from it implicitly confirmed its existence and gave an idea that there is no relationship between this life with what preceded it and with what is to follow it, when it called for the separation of religion from life and that religion is only a relationship between the individual and his Creator. Accordingly, this ‘aqeedah (doctrine) (separation of religion from the life), by its all-inclusive concept, constitutes a comprehensive idea about the universe, man and life. Thus the Capitalist ideology, by this explanation, is an ideology like any other.

Sosyalizm, ki Komünizme yol açmıştır, evreni, insanı ve hayatı yalnızca maddeden ibaret görür ve maddenin her şeyin kaynağı olduğunu düşünür. Bu maddenin evrimi yoluyla bütün şeyler ortaya çıkmış ve bu yüzden bu maddenin ötesinde hiçbir şey yoktur. Dolayısıyla bu madde ezelî ve önceden var olandır, hiçbir kimse tarafından yaratılmamıştır; yani zorunlu varlıktır (vâcibü'l-vücûd), ebedî ve kendiliğinden var olandır, yani kimse tarafından yaratılmamıştır. Komünistler bu yüzden maddenin bir Yaratıcı tarafından yaratıldığını inkâr ederler. Maddenin manevî yönünü reddederler ve manevî yönün varlığının kabulünü hayata yönelik bir tehdit olarak görürler. Sonuç olarak din, halkın afyonudur, onları uyuşturan ve eylemden alıkoyan bir şeydir, diye iddia ederler. Maddeden başka hiçbir şeye inanmazlar; hatta düşünceyi bile beyinde maddenin bir yansıması olarak görürler. Dolayısıyla onlara göre madde düşüncenin ve her şeyin kaynağıdır ve maddenin materyalist evrimi yoluyla bütün şeyler ortaya çıkar. Buna göre Yaratıcı'nın varlığını inkâr ederler, maddeyi ezelî sayarlar; bu hayattan önce olanı da bu hayattan sonra olacakları da inkâr ederler, bu yüzden bu hayattan başka hiçbir şeyi kabul etmezler.

Socialism, which led to Communism views the universe, man and life as only matter and that matter is the origin of all things. Through the evolution of this matter all things came into existence and thus there is nothing at all beyond this matter. Therefore, this matter is eternal and pre-existent and not created by anyone i.e. it is indispensable (waajibul-wujood), is everlasting and self-existing i.e. not created by anyone. Communists, therefore, deny that matter is created by a Creator. They deny the spiritual aspect of matter and view the recognition of the existence of the spiritual aspect as a threat to the life. Consequently, they maintain that religion is the opium of the masses which sedates and hinders them from action. They believe in nothing but matter, even thought is viewed as reflection of matter on the brain. Hence, matter for them, is the origin of thought and the origin of everything, and through its materialistic evolution all things originate. Accordingly, they deny the existence of the Creator and consider matter to be eternal, thus, they deny what preceded this life and what is to follow it, so they do not acknowledge anything except this life.

Bu iki ideoloji insan, hayat ve evren hakkındaki görüşleri bakımından birbirinden farklı olsa da, her ikisi de insanın peşinden koşması gereken idealların, insanın kendisi için koyduğu yüce değerler olduğu konusunda hemfikirdir. Dolayısıyla onlara göre mutluluk, mutluluğa giden araçlar, hatta mutluluğun kendisi olarak gördükleri duyusal hazların en uygun düzeyde yaşanmasıdır. Bu iki ideoloji ayrıca bireyin kişisel özgürlüğünün korunması konusunda da birleşir; böylece insan, mutluluğunu o eylemde gördüğü sürece istediği gibi, dilediği şekilde davranabilir. Bu nedenle kişisel davranış veya kişisel özgürlük, bu iki ideolojinin kutsadığı şeylerin bir parçasıdır.

In spite of the differences between these two ideologies in respect to their view about man, life and the universe both agree that the ideals to be sought by man are the sublime values that man lays down for himself. So happiness, in their view, is to enjoy the optimum level of sensual pleasures, which in their opinion are the means to happiness, even happiness itself. The two ideologies also agree upon preserving the personal freedom of the individual, so man can act as he likes, however he desires, as long as he sees his happiness in that action. Therefore the personal behaviour or the personal freedom is a part of what is sanctified by these two ideologies.

Her iki ideoloji, birey ve toplum konusundaki görüşleriyle birbirinden ayrılır. Kapitalizm, toplumun bireylerden oluştuğunu varsayan bireyci bir ideolojidir. Topluma ikincil derecede önem verir ve dikkatini bireye yöneltir. Bu nedenle bireyin özgürlüklerini güvence altına almayı gerekli görür. Bireyin özgürlüğünü sağlamak için her üye toplum yararına çalışır. Bu yüzden inanç özgürlüğü, bu ideolojinin kutsal saydığı şeylerden biridir. Mülkiyet özgürlüğü de kutsal sayılır; bu özgürlük, felsefesi tarafından değil, özgürlükleri garanti altına almak için müdahale eden devlet tarafından sınırlandırılır. Devlet bu kısıtlamaları polis ve kanun uygulaması aracılığıyla hayata geçirir. Ancak devlet, kendi başına bir amaç değil, bir araç olarak görülür. Egemenlik nihayetinde devlete değil, bireylere aittir. Buna göre kapitalizm, dinin hayattan ayrılması olan bir fikri önderliği taşır; bu önderlik temelinde kapitalizm kendi sistemlerini uygular, bunları savunur ve her yerde hayata geçirmeye çalışır.

Both ideologies differ in their view of the individual and society. Capitalism is an individualistic ideology, which assumes society to be composed of individuals. It pays secondary attention to society and singles out the individual for its attention. Therefore, it considers it necessary to secure the freedoms of the individual. In order to ensure his freedom, every member works for the sake of society. Freedom of belief is, therefore, one of the things sanctified by this ideology. Freedom of ownership is also sanctified and not restricted by its philosophy but by the government which intervenes to guarantee the liberties. The government implements these restrictions by the police and through law enforcement. The state, however, is considered a means and not an end in itself. Sovereignty ultimately belongs to the individuals and not to the state. Accordingly, capitalism carries an intellectual leadership, which is the separation of religion from the life; on the basis of this leadership capitalism implements its systems, calls for them and attempts to implement them everywhere.

Sosyalizm, Komünizm de dahil olmak üzere, toplumu insanlardan ve onların doğayla ilişkisinden oluşan genel bir bütün olarak gören bir ideolojidir. Buna göre insanlar bu ilişkiye kaçınılmaz ve otomatik olarak boyun eğer. Bu bütün, birbirinden ayrı parçalar değil, insan, doğa ve ilişkilerin tamamını oluşturan tek bir birimdir. Doğa, insanın kişiliğinin, kendi içinde taşıdığı bir parçası olarak kabul edilir. İnsan, kişiliğinin bu parçası olan doğayla bağlantılı olmadan gelişemez, çünkü insanın doğayla ilişkisi, bir şeyin kendi özüyle olan ilişkisi gibidir. Buna göre toplum, üç unsuru birlikte bir bütün olarak gelişen tek bir birim sayılır. Bu nedenle insan, bu bütünün içinde bir tekerleğin parmağı gibi dönmek zorundadır. Bu yüzden Komünistler bireye inanç özgürlüğü ya da ekonomik mülkiyet hakkı tanımazlar; inanç ve ekonomi, devletin istediklerine göre sınırlandırılır. Sonuç olarak devlet de bu ideolojinin kutsadığı şeylerden biridir. Bu materyalist felsefeden yaşam sistemleri çıkmış ve ekonomik sistem, tüm sistemlerin birincil temeli ve ana özelliği sayılmıştır. Dolayısıyla Sosyalizm, Komünizm de dahil olmak üzere, materyalizm ve materyalist evrim olan bir entelektüel önderliğe sahiptir; bu temel üzerinde sistemleriyle hüküm sürer, onlara çağrıda bulunur ve bunları her yerde uygulamaya çalışır.

Socialism, including Communism, is an ideology, which views society as a general collection consisting of human beings and their relationship with nature. Thus, people will submit to this relationship inevitably and automatically. This collection as a whole is one single unit, which is man, nature and relationships, all constitute one whole and not parts separated from each other. Nature is considered to be a part of man's personality, the part he carries in himself. Man does not evolve without being connected with this part of his personality i.e. nature, because man's relationship with nature is like the relationship of the thing with its own essence. Accordingly, society is considered to be one unit whose three elements evolve together as a whole. Thus man has to revolve within this collection like a spoke in a wheel. Therefore, Communists hold no freedom of belief or economical ownership for the individual; belief and economy are restricted by what the state wants. Consequently, the state is also one of the things sanctified by this ideology. From this materialistic philosophy, life systems have emanated and the economic system was considered the primary basis and the main feature of all the systems. Hence Socialism, including Communism carries an intellectual leadership, which is materialism and materialistic evolution, on this basis it rules with its systems, calls for them and attempts to apply them everywhere.

İslam'a göre insanın, hayatın ve evrenin ötesinde, bunların hepsini yaratmış olan bir Yaratıcı vardır. Bu nedenle onun temeli, Allah'ın (c.c.) varlığına olan inançtır. Evrenin, insanın ve hayatın bir yaratıcı tarafından yaratıldığı gerçeği olan bu akide, her şeydeki manevi yönü belirleyen akidedir. Dolayısıyla evrenin Yaratıcısı Allah (c.c.) tarafından yaratılmış olmasından doğan ilişkisi, yaratılmış hayatın Yaratıcı Allah (c.c.) ile ilişkisi ve yaratılmış insanın Yaratıcı Allah (c.c.) ile ilişkisi, evrendeki, hayattaki ve insandaki manevi yönü oluşturan ilişkidir. Dolayısıyla ruh (rûh), insanın Allah (c.c.) ile olan ilişkisini kavrayışıdır.

As for Islam, it holds that beyond man, life and the universe there is a Creator, who created them all. Therefore, its basis is the conviction in the existence of Allah (swt). This ‘aqeedah is the one, which determined the spiritual aspect in everything, that is the fact that the universe, man and life are created by a creator. Therefore, the relationship of the universe, as being created by Allah (swt) the creator and the relationship of the created life with Allah (swt) the creator, and the relationship of the created man with Allah (swt) the creator, such a relationship is the spiritual aspect in the universe, in life and in man. The spirit (ruH), therefore, is man's comprehension of his relationship with Allah (swt).

Allah'a (SWT) iman, aynı zamanda Muhammed'in (ﷺ) peygamberliğine, getirdiği risalete ve Kur'an'ın Allah'ın (SWT) kelamı olduğuna iman etmekle bağlantılı olmalıdır. Bu nedenle, onun getirdiği her şeye iman etmek farzdır. Buna göre İslam akidesi, bu dünyadan önce olanlara, yani Allah'a (SWT) iman etmeyi; bu dünyadan sonra olanlara, yani Kıyamet Gününe iman etmeyi zorunlu kılar ve insanın bu dünyada, bu dünyanın öncesiyle olan ilişkisini temsil eden Allah'ın (SWT) emir ve yasaklarıyla sınırlandığını bildirir. İnsan ayrıca bu emirlere uyup bu yasaklardan kaçınmasına dair hesaba çekilmekle de sınırlandırılmıştır. Bu hesap sorulma durumu, bu dünyanın kendisinden sonra gelecek olanla olan ilişkisini temsil eder. Kaçınılmaz olarak bir Müslüman, herhangi bir eylemi gerçekleştirirken Allah'la (SWT) olan ilişkisini idrak etmeli, böylece eylemlerini Allah'ın (SWT) emir ve yasaklarına göre yönlendirmelidir. Bu, maddeyi ruhla birleştirmenin anlamıdır. Eylemlerini Allah'ın (SWT) emir ve yasaklarına göre yönlendirmenin nihai amacı, O'nun rızasını kazanmaktır. Bu tür eylemlerde bulunmanın hemen ardındaki amaç ise eylemin sağladığı değerdir.

The belief in Allah (swt) must also be linked with the belief in the Prophethood of Muhammad (saw) , his Message and that the Qur'an is the speech of Allah (swt). Hence, it is obligatory to believe in everything he brought. Accordingly, the Islamic ‘aqeedah makes it compulsory to believe in what preceded this life, which is Allah(swt), to believe in that which is after this life - which is the Day of Resurrection and that man is restricted in this life by the commands and prohibitions of Allah (swt) which represent the relationship of this life with what preceded it. Man is also restricted with the accounting on following these commands and avoiding these prohibitions. This accountability represents the relationship of this life with what follows it. Inevitably, a Muslim must realise his relationship with Allah (swt) when undertaking any action, thus he directs his actions according to the commands and prohibitions of Allah (swt). This is the meaning of mixing matter with spirit. The ultimate goal of directing the actions by the commands and prohibitions of Allah (swt) is to attain His pleasure. While the immediate aim from undertaking such actions is the value which the action achieves.

Bu nedenle, toplumu korumayı amaçlayan ideal ilkeler insan tarafından konulmaz, aksine değişmeyen ve gelişmeyen, sabit olan Allah'ın (swt) emir ve yasaklarıyla belirlenir. Böylece insan hayatının, aklın, insan onurunun, özel mülkiyetin, dinin, güvenliğin ve devletin korunması, toplumu koruyan sabit ideallerdir; değişime ya da gelişmeye tabi değildirler. İslam, bu sabit amaçları korumak için sert cezai tedbirler koymuştur. Bu amaçları korumak zorunludur, çünkü onlar maddi değerler (faydalar) ürettikleri için değil, Allah'ın (swt) emir ve yasaklarıdır. Buna göre Müslüman ve devlet bütün eylemlerini Allah'ın (swt) emir ve yasaklarına göre yapar, çünkü insanın bütün işlerini bu emir ve yasaklar (yalnızca onlar) düzenlemelidir. Allah'ın (swt) emir ve yasaklarına uygun davranmak, Müslümana huzur sağlayan tek yoldur. Dolayısıyla mutluluk, duyusal zevkleri tatmin etmek değil, Allah'ın (swt) rızasını kazanmaktır.

Therefore, the ideal aims to protect the society are not laid down by man, but rather by the commands and prohibitions of Allah (swt), which are constant, neither changing nor evolving. Thus the protection of the human life, mind, human dignity, private property, religion, security and the state are all constant ideals that aim to protect society; they are not subject to change or development. Islam has laid down harsh punitive measures to protect these constant aims. It is obligatory to protect these aims, because they are commands and prohibitions from Allah (swt), not because they produce material values (benefits). Accordingly, the Muslim and the state undertake all actions according to the commands and prohibitions of Allah (swt), because they (the commands and prohibitions alone) should organise all of man's affairs. Undertaking actions according to the commands and prohibitions of Allah (swt) is the only way that provides the Muslim with tranquillity. Hence, happiness is not satisfying the sensual pleasures, it is rather attaining the pleasure of Allah (swt).

İslam, insanın organik ihtiyaçları ve içgüdüleri konusunda, karın ihtiyacı, üreme ihtiyacı ve diğerleri gibi bunların hepsinin karşılanmasını sağlayacak bir düzen kurmuştur. Ancak bu düzen, bazılarını diğerlerinin aleyhine karşılayarak, bazılarını bastırarak, bazılarını serbest bırakarak ya da hepsini serbest bırakarak kurulmamıştır. Bunun yerine İslam, hepsini birbiriyle uyumlu hale getirmiş ve hepsini insana haz ve rahatlık veren, içgüdülerin başıboşluğu yüzünden insanın hayvan seviyesine düşmesini önleyen kesin bir sistemle karşılamıştır.

In respect to man's organic needs and instincts, Islam has organised them in a way that ensures the satisfaction of them all, such as the stomach need, the production need or the others. However, this organisation is not done by satisfying some of them at the expense of the others; nor by suppressing some of them, setting others loose, or setting all of them loose. Instead, Islam has co-ordinated all of them and satisfied all of them by a precise system which offers man delight and comfort and prevents him from lapsing to the level of the animal through the anarchism of instincts.

Bu düzeni, yani organik ihtiyaç ve içgüdülerin bu düzenini korumak için İslam, toplumu bölünmez bir bütün olarak görür ve bireyi toplumun ayrılmaz bir parçası olarak değerlendirir. Ancak toplumun bir parçası olmak, bireyin bir tekerleğin parmaklığı gibi görülmesi anlamına gelmez; bir bedenin parçası olan el gibi, bütünün bir parçası olarak görülür. Bu nedenle İslam, bireyi toplumdan ayrı olarak değil, toplumun bir parçası olarak ele almış ve onu gözetmek toplumun korunmasına yol açmıştır. Aynı zamanda İslam, toplumu parçaları olmayan bir bütün olarak değil, parçaları bireyler olan bir bütün olarak ele almış ve öyle ki toplumu gözetmek, toplumun parçaları olan bu bireylerin korunmasına yol açmıştır. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

To maintain this organisation of organic needs and instincts, Islam considers the community to be an indivisible whole and views the individual as an inseparable part of the community. However being a part of the community, does not mean the individual is not perceived as a spoke in a wheel; he is viewed as a part of the whole, like the hand being a part of the body. Therefore, Islam took care of the individual as part of a community and not separate from her, looking after him leads to the protection of the community. At the same time, Islam took care of the community not as being a whole devoid of parts, but in her capacity as a whole made of parts who are the individuals, such that looking after the community leads to the protection of these individuals, who are the parts of the community. Prophet Muhammad (saw) said:

"Allah'ın sınırlarını (hudud) koruyanların ve bunları aşanların durumu, bir gemiyi paylaşan kimselerin durumuna benzer. Kimi onun üst kat güvertesini, kimi de alt kat güvertesini işgal eder. Alt kattakiler suya ulaşmak için üst kata çıkmak zorunda kalırlar. Onlar, 'Neden kendi bölümümüzde bir delik açıp, üstümüzdekilere hiçbir rahatsızlık vermeden doğrudan suya ulaşmayalım?' dese, üst kattakiler onların istediklerini yapmalarına izin verirse, yolcuların hepsi batar. Ama onları bunu yapmaktan alıkoyarlarsa, hepsi kurtulur."

"The example of those who maintain Allah's limits (hudood) and those who surpass them is like the example of those who share a boat. Some would occupy its upper deck and some its lower deck. The occupants of the lower deck would have to go to the upper deck to have access to the water. If they said, why don't we drill a hole in our part (to directly access the water) and do not cause any inconvenience to those above us. If those on the upper deck let them do what they wanted then all of the passengers would sink. However, if they prevented them from doing so then all would be saved".

Bu bakış açısı, topluma ve bireye yönelik olarak toplum hakkında belirgin bir kavram ortaya koymaktadır. Topluluğun bir parçası olan bireyler, onları birbirine bağlayan ve onunla yaşadıkları düşüncelere (afkaar) sahip olmalıdır. Ayrıca, etkilendikleri ve onlara göre hareket ettikleri aynı duyguları (meşair) paylaşmaları gerekir. Buna ek olarak, hayatlarının tüm sorunlarını ele almak için tek bir sisteme sahip olmalıdırlar. Dolayısıyla toplum; bireylerden, düşüncelerden, duygulardan ve sistemlerden oluşur. İnsan, bu hayatta bu düşünceler, duygular ve sistemlerle bağlanmak zorundadır. Böylece insan, bu hayatta bu düşünceler, duygular ve sistemlerle kısıtlanmış olur. Bu nedenle Müslüman, bu hayatta İslam ile kısıtlanmıştır ve hiçbir özgürlüğü yoktur. Dolayısıyla Müslüman için akide, İslam'ın sınırlarıyla kısıtlanmıştır ve sınırsız bırakılmamıştır. Sonuç olarak İslam'dan dönen herkes büyük bir suç işlemiş sayılır ve tevbe etmezse, dönmesi idam cezasıyla karşılanır. Benzer şekilde, şahsi yön de İslam'ın sistemiyle kısıtlanmıştır. Bu nedenle zina, zani'nin merhametsizce ve alenen ağır biçimde cezalandırıldığı bir suçtur.

This outlook to the community and the individual establishes a distinct concept about society. The individuals as part of the community must have thoughts (afkaar) that bind them together and by which they live. They must also share the same emotions (mashaa'ir) by which they are influenced and they proceed according to them. Additionally, they must have one system to address all of their life's problems. Hence, society is composed of individuals, thoughts, emotions and systems. Man has to be bonded in this life by these thoughts, emotions and systems. Thus man is restricted in this life by these thoughts, emotions and systems. A Muslim is, therefore, restricted in this life by Islam and he does not have freedoms at all. So the ‘aqeedah for the Muslim is restricted by the limits of Islam and is not left unrestricted. Consequently any one who renounces Islam is considered to have committed a capital offense and his apostasy is met with capital punishment if he does not repent. Similarly, the personal aspect is restricted by the system of Islam. Hence, zina is a crime for which the fornicator is severely punished without compassion and in public.

Allah (SWT) şöyle buyurur:

Allah (swt) says:

"Ve mü'minlerden bir topluluk onların azabına şahit olsun." [An-Nur: 2]

"And let a party of the believers witness their punishment." [An-Nur: 2]

Hamrin içilmesi, cezayı da gerektiren bir suçtur. Benzer şekilde, başkalarına yönelik saldırganlık eylemleri de bir suç teşkil eder ve bu, zina iftirası, cinayet vb. gibi saldırının türüne göre her olay ayrı ayrı ele alınır. Ekonomik alan da şer'î hükümlerle sınırlandırılmıştır; bireyin şer'an sahip olmasına izin verilen mülkiyet yolları ve özel mülkiyetin doğası, nesnenin kullanımına şer'an verilen izinle belirlenir. Dolayısıyla bu sınırlamaların ihlali, hırsızlık, soygun vb. gibi ihlalin türüne göre farklılık gösteren bir suç sayılır. Bu nedenle devlet, hem toplumu hem de bireyi korumak ve sistemi toplumda uygulamak için gereklidir. Ayrıca ideolojinin mensuplarını etkilemesi, bu korumanın insanların kendilerinden doğal olarak gelmesi için de gereklidir. Buna göre, (bütün toplumu) sınırlayan ve koruyan ideolojidir; (yasayı) uygulayan ise devlettir. Egemenlik (siyâde) bu bakımdan devlete ya da ümmete değil, şeriata aittir; otorite (sultan) ise ümmete aittir ve devlette tezahür eder. Dolayısıyla devlet, sistemi uygulamanın yöntemidir; ancak müminin İslam'ın kurallarına bağlılığı, Allah'a (SWT) karşı takvasına dayanır. Bu nedenle, müminin takvasıyla motive olarak İslam'a uygun hareket etmesi için devlet tarafından uygulanan bir yasama ve mümine yönelik bir yönlendirme gereklidir. Dolayısıyla İslam, bir akideden ve sistemlerden oluşur; İslam ideolojisi hem bir fikir hem de bir tarîka (yöntem)dir ve bu, fikrin aynı türündendir. Sistemi akidesinden çıkar ve hazâresi (medeniyeti) ise eşsiz bir yaşam tarzıdır. İslam'ın davetini taşımadaki yöntemi, onu devlet eliyle uygulamak ve dünyaya, İslam'ı anlama ve yaşama temeli olması gereken bir fikrî önderlik olarak taşımaktır. Topluluğa, kendi sistemiyle yönetilen bir biçimde İslam'ı uygulamak, İslam davetini onlara taşımak olarak kabul edilir; çünkü İslam'ın gayrimüslimlere uygulanması davet için pratik bir yöntem sayılır. Bu uygulama, geniş İslam dünyasının oluşmasında en büyük etkiye sahip olmuştur.

Drinking khamr is a crime that also invokes punishment. Likewise, acts of aggression against others constitute a crime that is treated case by case according to the type of aggression, such as false accusation of zina, murder etc. The economic aspect is also restricted by the shar’a, and by the means of ownership with the shar’a permitted the individual to possess with and the nature of this private property as being the shar’a permission of using the object. Consequently, violating these restrictions is considered a crime, which differs according to the type of this violation, such as theft, robbery etc. Therefore the state is necessary to protect both the community and the individual and to apply the system in the society. It is also necessary that the ideology influences its adherents so that its protection becomes naturally coming from the people themselves. Accordingly, it is the ideology, which restricts and protects (the entire society) while it is the state which executes (the legislation). Sovereignty (siyaadah), therefore, belongs to the shar’a and not to the state or the Ummah, though the authority (sulTan) belongs to the Ummah and it is manifested in the state. Hence, the state is the method for implementing the system, although the individual's piety (taqwa) of Allah (swt) is relied upon for his adherence to the rules of Islam. Therefore, it is necessary to have legislation implemented by the state and direction to the believer so as to comply with Islam, motivated by his taqwa. Islam is therefore comprised of an ’aqeedah and systems and the Islamic ideology is both a fikra and a tareeqah (method), which is of the same kind as the fikrah. Its system emanates from its ‘aqeedah and its haDarah (civilisation) is a unique way of life. Islam's method in carrying the da’wah is by implementing it by the State and carrying it as an intellectual leadership to the world which should be the basis for understanding and practising Islam. Implementing Islam on the community, which is governed by its system is considered carrying the Islamic da’wah (to them), because applying Islam on non- Muslims is considered to be the practical method for the da’wah. This implementation had the greatest effect in creating the vast Islamic world.

Özetlemek gerekirse, dünyada üç ideoloji vardır: Kapitalizm, Sosyalizm ve üçüncü ideoloji olan İslam. Bu ideolojilerin her birinin, sistemlerinin kaynaklandığı kendine özgü bir akidesi ('akide) vardır; hayattaki insan davranışları için bir ölçüsü, topluma karşı kendine özgü bir bakış açısı ve sistemi uygulamaya koymak için bir yöntemi vardır.

To summarise, three ideologies exist in the world, Capitalism, Socialism and the third ideology is Islam. Each of these ideologies has its own doctrine (‘aqeedah) from which its systems emanate, a measure for man's actions in the life, a specific view towards society and a method to implement the system.

Akaid konusunda, Komünist ideoloji maddenin şeylerin kökeni olduğunu ve bütün şeylerin ondan materyalist evrim yoluyla çıktığını savunur. Kapitalist ideoloji ise dinin hayattan ayrılması gerektine inanır; bu da dinin devletten ayrılmasına yol açar. Dolayısıyla Kapitalistler bir Yaratıcının var olup olmadığı meselesini tartışmak istemezler; bunun yerine Yaratıcının, varlığı kabul edilsin ya da edilmesin, hayata müdahale etme hakkının olmadığını tartışırlar. Sonuç olarak, Kapitalist doktrinde, yani dinin hayattan ayrılması doktrininde, bir Yaratıcının varlığını kabul edenler ile bunu inkar edenler eşit kabul edilir.

As for ‘aqeedah the Communist ideology holds that matter is the origin of things and that all things emanate from it by means of materialistic evolution. The Capitalist ideology believes that religion must be separated from the life, which results in the separation of religion from the state. Hence, the Capitalists don't want to discuss the issue of whether a Creator exists or not, they rather discuss that the Creator has no right to interfere in life, regardless of whether His existence is acknowledged or not. Consequently, those acknowledging the existence of a Creator and those who deny it are equal in the Capitalist doctrine, which is the separation of religion from life.

İslam'a gelince, o, Allah'ın (sübhanehu ve teala) varlığın yaratıcısı olduğuna, insanlara dinini getirmek üzere peygamberler ve elçiler gönderdiğine ve insanın Kıyamet Günü amellerinden hesaba çekileceğine inanır. Bu nedenle İslam'ın akidesi, Allah'a (sübhanehu ve teala), meleklerine, kitaplarına, elçilerine ve kaza ile kadere, yani hayrı ve şerri Allah'tan olan kaza ve kadere iman etmektir.

As for Islam, it believes that Allah (swt) is the creator of the existence (wujood), that He sent prophets and Messenger (saw)s with His deen to human beings and that man will be accounted for his actions on the Day of Judgement. Therefore, the ‘aqeedah of Islam is the belief (imaan) in Allah (swt), His angels, His books, His Messenger (saw)s, and the QaDaa and Qadar, the good and bad of which are from Allah (swt).

Ancak sistemin akîdeden nasıl türediği konusunda Komünizm, sistemin üretim araçlarından alındığını savunur. Bu nedenle feodal sistem, feodal toplumdaki hâkim üretim tarzının, yani baltanın ürünüydü. Toplumun Kapitalizme evrimleşmesiyle makine üretim aracı hâline geldi; dolayısıyla Kapitalist sistem, maddî evrim yoluyla bu üretim tarzından alınmıştır. Kapitalizm dini hayattan ayırarak, insanın bu hayat için kendine bir sistem belirlemesi gerektiğini savunur. Böylece insan, sistemini gerçekliğinden almaya ve kendi kendine koymaya başladı. İslâm ise Allah (swt)'ın insanın bu hayatta yürüyeceği bir sistem belirlediğine inanır. Allah (swt), kendisine vahyettiği bu sistemle Muhammed ﷺ'i göndermiştir; dolayısıyla insanın buna uyması gerekir. Bu sebeple bir Müslüman, problemi inceler ve çözümünü Kur'ân ve Sünnet'ten çıkarır.

However, regarding the manner in which the system emanates from the ‘aqeedah (doctrine), Communism maintains that the system is taken from the tools of production, thus the feudal system was the product of the dominant mode of production in the feudal society, namely the axe. The evolution of society to Capitalism made machinery the tool of production, thus the Capitalist system is taken from this mode of production through materialistic evolution. Capitalism in separating religion from life, maintains man has to set for himself a system from this life. So he started to take his system from his reality and lays it down by himself. Islam considers that Allah (swt) has assigned a system for man to proceed on in this life. He (swt) has sent Muhammad (saw) with this system which He revealed it to him (saw), so man must follow it. Hence, a Muslim studies the problem and deduces its solution from the Qur'an and the Sunnah.

Komünizm, eylemler için ölçü olarak maddeciliği, yani bu hayattaki maddeci sistemi esas alır. Dolayısıyla madde evrildikçe ölçü de evrilir. Kapitalizm ise ölçüyü fayda olarak görür ve eylemler bu temele dayanarak değerlendirilir ve yapılır. İslam ise ölçü olarak helal ve haramı esas alır, yani Allah'ın (SWT) emir ve yasaklarını. Buna göre helal olan yapılır, haram olan ise sakınılır. Bu ölçü ne evrilir ne de değişir; fayda tarafından etkilenmez, aksine hükmü yalnızca şer'î hüküm verir.

As the measure for actions, Communism considers materialism i.e. the materialistic system as the neasure in this life. So as matter evolves so does the measure. Capitalism considers the measure to be benefit, on this basis actions are evaluated and undertaken. Islam considers the halal and the haram as the measure i.e. the commands and prohibitions of Allah (swt). Accordingly, the halal is performed and the haram shunned. The measure neither evolves nor changes, it is not influenced by benefit, rather only the shar’a arbitrates.

Komünizm toplumu, toprak, üretim biçimleri, doğa ve insanın tamamının madde olarak kabul edildiği genel bir bütün olarak görür. Doğa ve içindekiler evrimleştikçe insan da onunla birlikte evrimleşir ve böylece bütün toplum evrimleşir. Sonuç olarak toplum, materyalist evrimi izler. Bu nedenle insanın bu evrimsel süreci ilerletmek için yapması gereken tek şey çelişkileri üretmektir. Toplum evrimleştikçe birey de onunla birlikte evrimleşir ve böylece insan, bir tekerleğin parmaklığı gibi toplumla birlikte döner.

As for society, Communism considers it consisting of a general collection comprising of earth, modes of production, nature and man which all are considered to be matter. When nature and its contents evolve man evolves with it, thus the whole society evolves. Consequently, society follows the materialistic evolution. Therefore, man has only to generate the contradictions to promote this evolutionary process. When the society evolves the individual evolves with it and thus man revolves with the society like a spoke in a wheel.

Kapitalizm toplumu bireylerden oluşmuş olarak görür. Bu nedenle, bireyin işleri yönetildiğinde toplumun işleri de yönetilmiş olur. Dolayısıyla ilgi yalnızca bireye yöneltilir. Böylece devlet yalnızca bireyin yararına hareket eder ve sonuç olarak bu ideoloji bireyci (individualistik) bir ideolojidir. İslam ise akideyi toplumun temeli olarak görür; düşünceleri, duyguları (meşâir) ve bunlardan doğan sistemleri de kapsayacak şekilde. Böylece İslami toplum, İslami düşünceler ve duygular egemen olduğunda ve İslami sistem insanlar üzerinde uygulandığında ortaya çıkar. Dolayısıyla toplum insan, düşünceler, duygular ve sistemlerden oluşur. Çünkü bir kişi ile bir başka kişi yalnızca bir grup oluşturur ve insanlar aynı düşünceleri benimsemedikçe, aynı duyguları paylaşmadıkça ve üzerlerine aynı sistemi uygulamadıkça bir toplum oluşturmazlar. Bunun nedeni, iki kişi arasında bir ilişkiye yol açan şeyin yalnızca menfaat (maslaha) olmasıdır. Ancak iki kişi arasındaki ilişki, menfaat üzerine olan düşünceler duygularla birleştiğinde, böylece kabul (rıza) ve red (gazap) birleştiğinde ve sorunları çözen sistem aynı olduğunda var olur. Eğer menfaate yönelik düşünceler veya duygular farklı olursa, kabul (rıza) ve red (gazap) birleşmez ya da insanlar arasında onu düzenleyen sistem farklı olursa, ilişki var olmaz ve sonuç olarak toplum da var olmaz.

Capitalism views society as composed of individuals. Hence, if the individual's affairs are managed the society's affairs will be managed. Care is therefore, only given to the individual. Thus the government acts only for the benefit of the individual and consequently, this ideology is individualistic. Islam views the ‘aqeedah as the basis of society, including its thoughts, emotions (mashaa'ir) and the systems emanate from it. Thus, the Islamic society is brought into being when the Islamic thoughts and emotions dominate and the Islamic system is implemented on the people. Society is therefore comprised of man, thoughts, emotions and the systems. For a person together with another person constitutes only a group and they do not make a society except when people adopt the same thoughts, share the same emotions and apply the same system upon them. This is because the matter that originates a relationship between two persons is only the interest (maslaHah). However the relationship between two persons exists when the thoughts over the maslaHah were unified together with their emotions thus unifying the acceptance (riDa) and rejection (ghaDab) and the system that solves the problems is the same. If the thoughts or emotions towards the interest (maslaHah) differed thus the acceptance (riDa) and rejection (ghaDab) were not united, or the system that treats it between people differed then the relationship would not exist and consequently the society would not exist.

Bu nedenle toplum; insanı, düşünceleri, duyguları ve sistemleri içerir; çünkü ilişkiyi doğuran ve bir insan grubunu ayrı bir toplum haline getiren şeyler bunlardır.

Therefore, society consists of man, thoughts, emotions and systems, because these are the matters, which originate the relationship and make a group of people a distinct society.

Buna göre, bir toplumdaki bütün insanlar Müslüman olsa bile, benimsedikleri düşünceler demokratik ve kapitalist olsa, duyguları rahipçe-manevi, vatansever veya milliyetçi olsa, üzerlerinde uygulanan sistem demokratik ve kapitalist olsa, o toplum çoğunluğu Müslüman olsa bile İslami olmayan bir toplum olur.

Thus if all people in a society were Muslims, but the thoughts they adopted were democratic and Capitalistic, their emotions were priestly-spiritual, patriotic or nationalistic, the system applied upon them was democratic and Capitalistic then the society would be non Islamic, even if the majority of the people were Muslims.

Sistemin uygulanması konusunda Komünizm, sistemi yalnızca devletin polis gücü ve sert kanunlar aracılığıyla uyguladığını düşünür. Devlet sistemi geliştirir ve bireyin ve toplumun adına hareket eder. Kapitalizmde hükümet ise özgürlükleri gözetir. Dolayısıyla biri bir bireyin özgürlüğüne tecavüz ederse, hükümet bu tecavüzü önlemek için harekete geçer. Ancak, bir kişi başka birinin özgürlüğüne tecavüz etmediyse, onu sömürse ve haklarını elinden alsa bile bunu rızasıyla yapıyorsa, o zaman özgürlüklere bir tecavüz olmaz. Devlet bu durumda müdahale etmez, çünkü devlet özgürlükleri güvence altına almak için vardır.

Concerning the implementation of the system, Communism considers that the state alone implements the system through the police force and harsh laws. The state develops the system and acts on behalf of the individual and community. The government in capitalism looks after the liberties. So if someone encroached upon the freedom of an individual, then the government will act to prevent the encroachment. However, if someone did not encroach upon the freedom of another person even if he exploited him and took away his rights, but with his consent, then there would be no encroachment upon freedoms. The state would not then interfere because the state exists to secure the liberties.

İslam, bu sistemin uygulanmasını bireyin Allah'a (c.c.) karşı bilincine, yani takvaya dayandırır. Sistem ayrıca devlet tarafından, toplumun adaletine dair duygusu aracılığıyla; ümmetin, emr-i bi'l-maruf ve nehy ani'l-münker (iyiliği emretme ve kötülükten sakındırma) yoluyla yöneticiyle iş birliği yapması ve devletin otoritesiyle uygulanır. Devlet, toplumun işlerini yürütür; bireyin işlerini ise ancak birey bunları yapmaktan aciz kaldığında üstlenir. Sistem hiçbir şekilde evrimleşmez. Bir konuda birden fazla içtihat görüşü bulunduğunda, devletin şer'i hükümleri (Ahkâm-ı Şer'iyye) benimseme yetkisi vardır.

Islam considers that the system is implemented by the individual's consciousness of Allah (swt) (taqwa). It is also implemented by the state through the feeling of the community of its justice, by the co-operation of the nation (Ummah) with the ruler through al-amr bil maruf wa nahiy anil munkar (enjoining the good and forbidding the evil) and the authority of the state. The state takes care of the community's affairs but not the individual's affairs unless he was unable to do so. The system does not evolve at all. The state has the authority to adopt the rules (AHkam shar’aiah) when there is more than one opinion of ijtihad on an issue.