İslam'ın fikri önderliği insan fıtratıyla uyuşmaktadır. Derinliğine rağmen kolayca anlaşılır. İnsanın kalbi ve aklı ona hızla açılır, onu anlamaya hevesle çalışır ve ayrıntılarını takdirle düşünür. Bunun nedeni dindarlığın insanda içgüdüsel olmasıdır. Her insan doğası gereği dindardır ve hiçbir güç bu fıtratı ondan çıkarıp atamaz, çünkü fıtrat onda derinlere kök salmıştır. İnsan doğası gereği kendisinin eksik olduğunu ve kutsanmaya layık daha büyük bir gücün bulunduğunu hisseder. İnsanın dindarlık içgüdüsü, onun doğal zayıflığından doğan, Yaratan ve Düzenleyen'e duyulan ihtiyaçtır. Bu dindarlık içgüdüsü sabittir ve belirli bir tezahürü vardır; o da kutsamadır (takdîs). Sonuç olarak insanlık dindardır ve tarih boyunca daima bir şeye tapınmıştır. İnsanlık insana, gezegenlere, taşlara, hayvanlara, ateşe ve başka şeylere tapmıştır. Ancak İslam, öğretisiyle insanı yaratılmış şeylere tapmaktan uzaklaştırıp her şeyi yaratan Allah'a (c.c.) ibadete yöneltmek için gelmiştir. Allah'ın (c.c.) varlığını ve O'nunla olan ilişkimizi inkâr eden maddeci ideolojinin ortaya çıkışı bu doğuştan gelen dindarlığa son veremedi. Bununla birlikte insanın kendisinden büyük güç anlayışını ve bu gücü kutsamasını değiştirdi. Bütün bunları bu gücü insanlarda tasavvur etmeye ve kutsamasını yalnızca onlara yöneltmeye kaydırdı. Sanki geriye gitmiş gibidir; insanların kutsamasını Allah'a (c.c.) ibadetten kulların ibadetine kaydırmış, Allah'ın (c.c.) ayetlerine saygıyı yaratılmışların sözlerine saygıya çevirmiştir. Bu bakımdan geriye götürücüydü. Fıtrat olan dindarlığı ortadan kaldıramadı; bunun yerine onu aldatıcı biçimde geriye kaydırdı. Dolayısıyla maddeci ideolojinin (Komünizm) fikri önderliği, insan fıtratına aykırı olan olumsuz bir önderliktir. Bu bakımdan bu, bir başarısızlıktır. İnsanları yalnızca karınlarına hitap ederek manipüle eder. Yoksulları, korkakları ve yenilmişleri çeker. Buna bağlı olanlar, düşünceleri aşağı seviyede olanlar, hayatta başarısız olanlar ve hayattan kin duyanlar ile zihinsel olarak kurnaz olup, akıl ve gerçeklik tarafından falsoluğu ve bozukluğu açıkça görülen diyalektik teorisi hakkında laf salan, entelektüel olarak tanınmayı arzulayan kişilerdir. İnsanları ideolojisine boyun eğdirmek için zor kullanmaya başvurur. Dolayısıyla zulüm, baskı, anarşi, kargaşa, yıkım ve istikrarsızlık, onun en önemli araçlarıdır.

The intellectual leadership of Islam agrees with man's nature (fiTrah). In spite of its depth it is easily understood. One's heart and mind are quickly opened to it, eagerly trying to understand it and pondering over its details with appreciation. This is because religiousness is instinctive in man. Every man is religious by his nature and no power can remove from him this nature (fiTrah), because it is deeply rooted in him. Man, by nature, feels that he is incomplete and that there is a greater power which deserves to be sanctified. Man's instinct of religiousness is the need for the Creator the Organiser that arises from his natural weakness. This instinct of religiousness is constant and has a specific manifestation, which is the sanctification (taqdees). Consequently, mankind is religious and has always worshipped something throughout history. Humanity has worshipped man, planets, stones, animals, fire and other things. Islam, however, with its doctrine came to lead man away from worshipping created things to the worship of Allah (swt) who created everything. The advent of the materialistic ideology, which denies the existence of Allah (swt) and our relationship with Him (swt), could not put an end to this innate religiousness. However, it shifted man's conception of power greater than himself and of his sanctification of this power. It shifted all that to conceiving this power in men and made his sanctification to them alone. It is as if it went backward, and shifted people's sanctification from worshipping Allah (swt) to worshipping the servants (of Allah), away from venerating the ayat of Allah (swt) to venerating the words of the created. So it was backward in that regard. It could not eliminate the nature (fiTrah) of religiousness; it rather, deceitfully shifted it backward. Therefore, the intellectual leadership of the materialistic ideology (Communism) is a negative leadership, which disagrees with man's nature. Therefore it is a failure from this perspective. It only manipulates the people through appealing to their stomach. It attracts the poor, the scared and the defeated ones. Those who adhere to it are those low in their thinking, the failures in life and resentful of it and those mentally devious who aspire to be known as intellectuals when they chatter about the theory of dialectics whose falsehood and corruption are so visible by both the intellect and reality. It resorts to force to subjugate people to its ideology. Hence, oppression, suppression, anarchy, turmoil, destruction and instability are its most important instruments.

Kapitalist entelektüel önderlik de benzer şekilde insanın fıtratına, yani dindarlık içgüdüsüne aykırıdır. Bunun nedeni, dindarlık içgüdüsünün hem kutsallaştırmada hem de insanın hayatındaki işlerini yönetmede kendini göstermesidir. Tutarsızlık ve çelişkiler, insan bu yönetimi üstlendiğinde ortaya çıkar ve bu da insanın aciz olduğunu gösterir. Sonuç olarak, din (Yaratıcı'dan indirilen din), insanın hayatındaki işlerini yönetmelidir. Dolayısıyla dinin hayattan ayrılması, insanın fıtratıyla çelişir. Dinin hayatta bulunması, hayatın işlevlerini dini ibadetlere dönüştürmek anlamına gelmez. Aksine, dinin hayatta bulunması, Allah'ın (swt) emrettiği sistemin insanın sorunlarını çözmesi anlamına gelir. Bu sistem, fıtratla uyumlu olan akididen kaynaklanır. Bu sistemi kaldırıp, dindarlık içgüdüsüne aykırı bir akideden kaynaklanan bir sistemle değiştirmek, insanın fıtratına aykırıdır. Bu nedenle Kapitalizmin entelektüel önderliği, içgüdüsel (fıtri) açıdan başarısızdır, çünkü olumsuzdur: Dini hayattan ayırır, dindarlığı hayattan çıkarıp bireysel bir mesele haline getirir ve Allah'ın (swt) insanın sorunlarını çözmek için emrettiği sistemi ortadan kaldırır.

The Capitalistic intellectual leadership likewise disagrees with man's nature (fiTrah) i.e. the instinct of religiousness. This is because the instinct of religiousness manifests itself in sanctification as well as in management of man's affairs in life. The inconsistency and contradictions appear when man undertakes this management; testifying to man's inability. Consequently, the deen (revealed from the Creator) must manage man's affairs in life. Thus the separation of the deen from life contradicts man's nature (fiTrah). The presence of the deen in life does not mean making the functions of life religious rites. Rather, the presence of the deen in life means making the system that Allah (swt) ordained, solve man's problems in life. This system emanates from the ‘aqeedah, which agrees with man's nature (fiTrah). Removing this system and replacing it with a system which emanates from a creed that disagrees with the instinct of religiousness disagrees with man's nature (fiTrah). Therefore, the intellectual leadership of Capitalism fails from the instinctive (fiTriy) aspect because it is a negative one, for it separates the deen from life, banishes religiousness from life and making it an individualistic issue and removes Allah's (swt) system which He ordained, from solving man's problems.

Ислам düşüncesinin liderliği olumludur, çünkü Allah'ın (c.c.) varlığına olan inancın temelini akıl olarak belirler. İnsanın dikkatini evrenin, insanın ve hayatın unsurlarına çeker; bu varlıkların Yaratıcısı olan Allah'ın varlığını kesin ve kararlı bir biçimde ortaya koyar. İnsana, içgüdüsel olarak aradığı, ancak kendisinde, hayatta ya da evrende bulunmayan en yüksek kemali tanımlar ve insanın aklını bu en yüce (Yüce) güce yöneltir; böylece Onun varlığını idrak edip Ona iman etmesini sağlar. Komünist düşünce liderliği ise maddecilik üzerine kuruludur, akıl üzerine değil; ne kadar akıl yürütülerek sonuca ulaşılmış olsa da. Maddenin düşünceden önce var olduğunu ve her şeyin kökeninin madde olduğunu kabul eder; bu nedenle maddecidir. Kapitalist düşünce liderliği ise, din adamları ile aydınlar arasında yüzyıllarca süren kanlı bir mücadelenin ardından ulaşılan bir uzlaşma çözümü üzerine kuruludur ve bunun sonucunda dinin devletten ayrılması fikri ortaya çıkmıştır.

The Islamic intellectual leadership is positive since it establishes the mind as the basis for the belief in the existence of Allah (swt). It draws man's attention to the elements of the universe, man and life to conclusively and decisively establish the existence of Allah (swt), the Creator of these things. It defines for man the utmost perfection which he innately searches for and does not exist in him, the life, or the universe and directs man's mind to this utmost (Supreme) power so as to realise His existence and believe in Him The Communist intellectual leadership is built upon materialism and not the intellect though the mind concludes it. It considers that matter exists before thought and matter is the origin of all things, hence it is materialistic. The Capitalist intellectual leadership however, is based upon a compromise solution reached after a bloody struggle between the clergy and the intellectuals, which had lasted for many centuries and it resulted with the idea of separation of the deen from the state.

Bu nedenle, hem Komünist hem de Kapitalist entelektüel liderlikler başarısız oldu; çünkü insanın fıtratıyla (fitrat) çelişiyorlar ve akıl üzerine inşa edilmemişlerdir.

Therefore, both the Communist and Capitalist intellectual leaderships failed since they contradict man's nature (fiTrah) and are not built upon the intellect.

Sonuç olarak, üç fikri önderlik arasında yalnızca İslami fikri önderlik doğrudur; çünkü akıl üzerine kuruludur, insanın fıtratıyla uyum içindedir ve bu sebeple insan ona olumlu biçimde karşılık verir. Diğer fikri önderlikler ise yanlıştır, çünkü akıl üzerine kurulu değildirler ve insanın fıtratıyla çelişirler. Yani komünizmdeki fikri önderlik, akıl üzerine değil, materyalizm üzerine kuruludur. Bunun sebebi, maddenin düşünceden, yani akıldan önce geldiğini savunmasıdır. Böylece madde beyne yansıdığında onda düşünceyi başlatır ve beyin, üzerine yansıyan maddeyi düşünür. Maddenin beyne yansımasından önce düşünce yoktur ve buna göre her şey maddenin üzerine kuruludur. Sonuç olarak, Komünist fikri önderliğin kaynağı düşünce değil, maddedir.

In conclusion, of the three intellectual leaderships, only the Islamic intellectual leadership is correct, because it is built upon the mind, it agrees with man's nature (fiTrah) and, thus man positively responds to it. While the other intellectual leaderships are false because they are not built upon the mind and they disagree with man's nature (fiTrah). That is, the intellectual leadership in communism is built on materialism and not on the mind. This is because it maintains that matter precedes thought i.e. it precedes the mind. Thus when matter is reflected onto the brain it initiates thought in it, so it (the brain) thinks in the matter that was reflected on it. Prior to the reflection of the matter onto the brain there was no thought, and accordingly everything is built upon matter. Consequently, the origin of the Communist intellectual leadership is matter and not thought.

Bu görüş iki sebepten dolayı yanlıştır: Birincisi: Madde ile beyin arasında hiçbir yansıma yoktur; ne beyin maddeye yansır ne de madde beyne yansır. Çünkü yansımanın gerçekleşebilmesi için, bir ayna gibi, nesnelerin yansıma özelliğine sahip olması gerekir. Bu özellik ne beyinde ne de maddede bulunur. Dolayısıyla madde ile beyin arasında hiçbir yansıma söz konusu değildir; çünkü madde beyne yansımaz ve beyne aktarılmaz. Bunun yerine, maddenin duyusu duyular aracılığıyla beyne aktarılır. Maddenin beyne olan duyusu, ne maddenin beyne yansıması ne de beynin maddeye yansımasıdır; o sadece maddenin duyusudur. Bu bakımdan, maddenin algılanmasında görme ile diğer duyular arasında bir fark yoktur. Böylece koklama, işitme, dokunma ve tatma yoluyla duyu oluştuğu gibi, görme yoluyla da oluşur. Dolayısıyla meydana gelen şey beyin üzerinde bir yansıma değil, şeylerin duyusudur. Buna göre insan, şeyleri beş duyusu aracılığıyla algılar ve şeyler beyin üzerine yansımaz.

This perspective is wrong for two reasons: The first: There is no reflection between matter and brain; neither the brain is reflected on matter, nor matter is reflected on the brain. This is because reflection requires that objects be endowed with the characteristic of reflection, such as a mirror, for reflection to happen. This characteristic is not possessed by the brain or by the matter. Therefore, there is no reflection at all between matter and the brain, because matter is not reflected on the brain, nor is it transferred to it. Rather, the sensation of the matter is transferred to the brain through the senses. The sensation of matter to the brain is not a reflection of matter to the brain, nor a reflection of the brain to matter; it is only the sensation of matter. In this regard there is no difference between sight and the other senses in the sensing of matter. Thus sensation occurs by smelling, hearing, touching and tasting as it occurs by seeing. Therefore, what happens is not reflection on the brain but rather it is sensation of the things. Accordingly, man senses things through his five senses and things are not reflected on the brain.

İkincisi: Duyu tek başına düşünceyi üretmez; yalnızca bir duyum, yani somut nesnenin bir duyumunu üretir. Duyu, artı duyu, artı bir milyon duyu yine de yalnızca bir duyum üretir ve hiç düşünce üretmez. İnsanın düşünebilmesi için, duyduğu şeyi açıklayabileceği önceden edinilmiş bilgiye sahip olması gerekir. Örneğin, Süryanicenin hakkında hiçbir önceden bilgisi olmayan birine eski Süryanice yazılmış bir kitap verilse ve tüm duyuları, görme ve dokunma yoluyla kitaba yöneltilse, bu bir milyon kez tekrarlansa bile, Süryanice hakkındaki ilgili bilgi kendisine verilmedikçe kitabın tek bir kelimesini bile anlayamaz. Bundan sonra düşünmeye ve anlamaya başlayacaktır. Başka bir örnek alalım: Duyuları sağlam ama önceden hiçbir bilgisi olmayan bir çocuk. Çocuğun önüne bir parça altın, pirinç ve bir taş koyup tüm duyularıyla bunları algılamasını sağlasak, bu duyum ne kadar çeşitlendirilip tekrarlanırsa tekrarlansın, çocuk bunları kavrayamaz. Ancak kendisine bunlar hakkında önceden bilgi verilirse, bu bilgiyi kullanarak onları kavrar. Çocuk hiçbir bilgi edinmeden yirmi yaşına gelse, beynindeki biyolojik büyümeye rağmen ilk günkü haline kalır. Çünkü insanın kavramasını sağlayan beyin değil, beyinle ve algılanan nesneyle birlikte önceden edinilmiş bilgidir. İçgüdüsel davranışa gelince, insandaki düşünsel süreçten farklı olarak, içgüdülere ve organik ihtiyaçlara verilen basit bir tepkidir; hem hayvanlarda hem de insanda görülen bir durumdur. Örneğin, bir bebeğe tekrar tekrar elma ve taş verildiğinde, elmanın yenebildiğini, taşın yenemediğini öğrenir. Aynı şekilde eşek, arpanın yenilebilir, toprağın ise yenilemez olduğunu ayırt eder. Bu ayrım düşünce ya da akıl yoluyla değil, hayvanlarda ve insanda bulunan içgüdülere ve organik ihtiyaçlara verilen tepkiler yoluyla gerçekleşir. Dolayısıyla, önceden var olan bilgi ile duyulan şeyin duyular aracılığıyla beyne aktarılması birleşmedikçe düşünce üretilemez.

The second: Sensation alone does not produce thought, but merely produces sensation i.e. a sensation of the tangible object. Sensation, plus sensation, plus a million sensations will still only produce a sensation and no thought at all. In order for man to think, he must have previous information through which he can explain the sensed matter. For example, if a book in the ancient Syriac language was given to someone who has no previous information about the Syriac language, and all his senses were made to fall on the book, by sight and touch, and this was repeated a million times, he still would not be able to understand a single word of the book unless he is given the relevant information about the Syriac language. Thereafter, he will start thinking and understanding. Let us take another example of a child with sound senses but with no previous information. If we were to place in front of the child a piece of gold, brass and a stone and make all his senses, sense these things the child would not be able to comprehend them, no matter how much this sensation was diversified and repeated. However, if the child was given previous information about them, he would use this information to comprehend them. Were the child to grow up to be twenty years of age without any information he would remain as his first day of life, regardless of the biological growth in the brain. Since it is not the brain that enables man to comprehend, rather it is the previous information together with the brain and the sensed object. As for the instinctual behaviour, in contrast to the intellectual process in man, it results as a mere response to the instincts and organic needs, a matter, which occurs with animals as well as man. For example, a baby recognises through giving him an apple and stone repeatedly, that the apple can be eaten while the stone cannot. Likewise, the donkey recognises that barley is edible but soil is not. This differentiation occurs not through thought or intellect, but through the response to the instincts and the organic needs, which are present in animals and man. Thus thought cannot be produced unless previous information is coupled with the transference of the sensed thing through the senses to the brain.

Buna göre akıl, idrak veya kavrayış, duyulan bir nesnenin duyular aracılığıyla beyne iletilmesi ve bu gerçekliğin açıklandığı önceden var olan bilgilerin bulunması olarak tanımlanabilir.

Accordingly, the mind, intellect, or comprehension can be defined as the transmission of a sensed object through the senses to the brain and the existence of previous information by which this reality is explained.

Bu nedenle, Komünist entelektüel önderlik hem yanlış hem de hatalıdır; çünkü düşünce ve akıl anlayışı yanlış olduğundan, akıl ve düşüncenin anlamı üzerine kurulu değildir.

Therefore, the Communist intellectual leadership is both false and incorrect, because it is not built upon the mind and the meaning of the thought and mind in its understanding is false.

Kapitalist düşünsel önderlik, din ile ruhban sınıfı ve aydınlar arasında yüzyıllarca süren kanlı çatışmadan sonra varılan bir uzlaşma çözümü üzerine kuruludur. Bu uzlaşma çözümü, dinin hayattan ayrılmasıdır; yani dinin örtük olarak kabul edilip hayattan ayrı tutulmasıdır. Dolayısıyla Kapitalist düşünsel önderlik akıl üzerine değil, bu uzlaşma çözümü üzerine inşa edilmiştir. Gerçekten de uzlaşma fikri, Hakk'ı batıla, îmanı küfre, nûru zulümete yaklaştıran Kapitalistlerin köklü bir anlayışıdır. Oysa böyle bir uzlaşma çözümü mevcut değildir, çünkü mesele ya Hakk'tır ya batıldır, ya îmandır ya küfürdür, ya nurdur ya karanlıktır. Doktrinlerini ve düşünsel önderliklerini üzerine kurdukları bu uzlaşma, onları Hakk'tan, îmandan ve nurdan saptırmıştır. Bu nedenle bu düşünsel önderlik akıl üzerine kurulmamıştır ve bu yüzden batıldır.

The Capitalist intellectual leadership is built on a compromise solution agreed upon by the clergy and the intellectuals after their bloody conflict which lasted for many centuries. This compromised solution is the separation of the deen from life i.e., the implicit acknowledgement of the deen while separating it from life. Thus, the Capitalist intellectual leadership is not built on the mind, it is rather based on this compromise solution. Indeed, the idea of a compromise is deeply rooted in the Capitalists who draw the truth (haqq) near to the falsehood (baTil) and imaan near to Kufr, the light (nur) near the dark (DHalam). This is despite the fact that the compromise solution does not exist because the matter is either the haqq or the baTil, imaan or Kufr and light or darkness.The compromise on which they have built their doctrine and intellectual leadership has made them swerve from the truth, the iman and the light. Therefore, this intellectual leadership is not built on the mind thus it is false.

Ancak İslam akidesi akla dayanır, çünkü Müslümanı Allah'ın (swt) varlığına, Muhammed'in (sav) peygamberliğine ve Kur'an'a akıl yoluyla inanmakla yükümlü kılar. Gayb (duyularla algılanamayan şeyler) konusunda da, Kur'an veya mütevatir hadis gibi akıl yoluyla kesin olarak ispatlanmış bir kaynakta zikredilmesi şartıyla inanmayı emreder. Dolayısıyla İslam akidesi, aklın temeline dayanmaktadır. Bu, akli açıdan böyledir. Fıtrat açısından ise İslam düşünce önderliği, insan fıtratıyla uyum içindedir; çünkü dinin varlığını, hayatta gerekliliğini ve hayatı Allah'ın (swt) emir ve yasaklarına göre düzenleme yükümlülüğünü kabul eder. Dindarlık insanda fıtridir, çünkü insanın kendine özgü bir tepkisi olan içgüdülerinden biridir; bu tepki kutsallaştırmadır. Bu, diğer içgüdülerin tüm tepkilerinden farklı olan belirli bir içgüdüye verilen doğal bir tepkidir. Dolayısıyla dine inanmak ve Allah'ın (swt) emir ve yasaklarına göre yaşama yükümlülüğü içgüdüseldir. Fıtratla uyumludur ve bu nedenle insana olumlu karşılık verir.

However, the Islamic doctrine is built upon the mind, because it obliges the Muslim to believe in the existence of Allah (swt), in the Prophethood of Muhammad (saw) and the Qur'an, through the use of the mind. It obliges the Muslim to believe in the ghaib, (things beyond the senses) on the condition that it is mentioned in a source which was conclusively proven rationally like the Qur'an or hadith mutawatir. Thus, the Islamic creed is based upon the intellect. This is from the rational perspective. However with regards to man's nature (fiTrah), the Islamic intellectual leadership agrees with man's nature (fiTrah) since it recognises the existence of deen, its necessity in life and the obligation to manage life according to the commands and prohibitions of Allah (swt). Religiousness is innate (fiTriy) in man since it is one of man's instincts with its own response, namely sanctification, which is a natural response to a specific instinct that differs from all the other responses of other instincts. Thus, the belief in deen and the obligation to live according to the commands and prohibitions of Allah (swt) is instinctive. It agrees with man's nature (fiTrah) and therefore responds positively to man.

Bu durum, fıtrata (insan doğasına) aykırı olan Komünist ve Kapitalist liderliklerden ayrılır. Bunların her biri insanın fıtratına karşı çıkmaktadır. Komünist entelektüel liderlik, dinin varlığını kesinlikle inkar eder ve onun kabul edilmesine karşı çıkar. Buna göre o, insanın fıtratıyla çelişmektedir. Kapitalist entelektüel liderlik ise dini ne kabul eder ne de inkar eder; din kabul edilip edilmemesini tartışma konusu yapmaz. Bununla birlikte dinin hayattan ayrılmasında ısrar eder ve hayatın, dinle hiçbir ilgisi olmaksızın, çıkara göre yönetilmesini savunur. Bu nedenle o da insanın fıtratıyla çelişmektedir. Bu durum fıtrata aykırıdır ve ondan çok uzaktır.

This differs from the Communist and the Capitalistic leaderships, each of which disagrees with man's nature (fiTrah). The Communist intellectual leadership denies the existence of deen absolutely and opposes its recognition. Accordingly, it contradicts man's nature (fiTrah). The Capitalist intellectual leadership neither recognises nor denies deen. It does not make the recognition or denial of deen an issue for discussion. However, it insist on the separation of deen from life and advocates that life be managed according to benefit with no relation to deen. Therefore, it contradicts man's nature (fiTrah). This disagrees with the nature (fiTrah) and stands far away from it.

Bu nedenle İslami fikri önderlik, insanın fıtratına ve aklına uygun olduğu için tek doğru fikri önderliktir; diğer bütün fikri önderlikler yanlıştır. Buna göre İslami fikri önderlik, tek doğru ve başarılı fikri önderliktir.

The Islamic intellectual leadership therefore, is the only correct intellectual leadership because it agrees with man's nature and mind; all other intellectual leaderships are false. Accordingly, the Islamic intellectual leadership is the only correct and successful intellectual leadership.

Bir soru daha kalıyor: Müslümanlar İslam'ı mı uyguladılar, yoksa yalnızca onun akidesini benimseyip başka sistemleri ve kanunları mı uyguladılar? Bu soruya verilecek cevap şudur: Müslümanlar, Resulullah'ın Medine'ye gelişinden 1336 H., yani 1918 M. yılına, İslam Devleti'nin sömürgecilik eliyle yıkıldığı zamana kadar geçen bütün çağlarda yalnızca İslam'ı uygulamışlardır. Müslümanların İslam'ı uygulaması kapsamlı olmuş ve bu kapsamlı uygulamadaki başarıları çok büyük olmuştur.

One question remains: Did the Muslims implement Islam, or did they only embrace its doctrine while implementing other systems and laws? The answer to this question is that Muslims implemented only Islam through all the ages from the arrival of Rasool Allah to Madinah until 1336 A.H i.e. 1918 C.E when the Islamic State collapsed at the hands of colonialism. The Muslims implementation of Islam was comprehensive and its success in their comprehensive implementation was overwhelming.

İslam'ın pratikte uygulanması, sistemi hayata geçirmekle yükümlü iki kurum tarafından gerçekleştirilir. Bunlar: İnsanlar arasındaki uyuşmazlıkları çözmekle sorumlu olan hakim ve insanları yöneten yönetici (hükümdar). Tevâtür yoluyla rivayet edilmiştir ki, Resûlullah ﷺ'in zamanından İstanbul'da Hilafetin sona ermesine kadar insanlar arasındaki uyuşmazlıkları çözen hakimler, her türlü işte, uyuşmazlıkların Müslümanlar arasında olsun ya da Müslümanlarla gayrimüslimler arasında olsun, uyuşmazlıkları Şeriat hükümleriyle çözmüşlerdir. Hak ihlalleri, aile meseleleri, cezai kovuşturma vb. uyuşmazlıkları çözen mahkemeler yalnızca tek bir İslami Şeriat mahkemesi çatısı altındaydı. Hiçbir zaman İslam Şeriatı dışındaki kurallara göre çözülmüş tek bir davanın dahi bildirildiği olmamış, İslam ülkelerinde, sömürgeciliğin sürekli etkisiyle mahkemeler şer'î ve nizamî (medenî) olarak ayrılmadan önce, İslam dışında hüküm veren tek bir mahkeme dahi olmamıştır. Bunun en açık kanıtı, Kudüs, Bağdat, Şam, Kahire ve İstanbul gibi eski şehirlerde korunan şer'î mahkeme kayıtlarında yer almaktadır. Bu kayıtlar, hakimler tarafından yalnızca Şeriatın uygulandığının kesin kanıtıdır. Hatta gayrimüslimler bile İslam fıkhını inceleyip yazmışlardır; mesela Mecelle'ye şerh yazan Selim el-Baz gibi. Devletin sonuna doğru yürürlüğe konulan kanunlar, bu tür kanunların Ahkâm-ı Şeriat'a aykırı olmadığına dair âlimlerin fetvasına dayanılarak çıkarılmıştır. Buna göre Osmanlı Ceza Kanunu 1275 H. (1857 M.) yılında uygulanmak üzere yürürlüğe konmuş, Hukuk ve Ticaret Kanunu ise 1276 H. (1858 M.) yılında çıkarılmıştır. Bunu, 1288 H. (1870 M.) yılında mahkemelerin ikiye ayrılması izlemiştir: Şer'î mahkemeler ve resmî kanun mahkemeleri; ve bu ayrımı düzenlemek üzere bir ferman çıkarılmıştır. 1295 H. (1877 M.) yılında ise nizamî mahkemeleri düzenlemek için bir kanun yayımlanmıştır. 1296 H. H (1878 M.S.) yılında Hakları ve Cezaları Usulü yayımlandı. Ulema, medeni kanunu kullanmak için herhangi bir gerekçe bulamadığından, bir kenara bırakıldı ve 1286 H. (1868 M.S.) yılında, işlemler için bir kanun olarak Şeriat dergisi (el-Mecelle) yayımlandı. Bütün bu kanunlar, İslam'ın izin verdiği kurallar olarak çıkarıldı ve kanunları tanıtan fermanların açıkça belirttiği gibi, bunlara izin veren bir fetva verildikten ve Şeyhülislam'ın izni alındıktan sonra yürürlüğe konuldu. 1918 M.S.'den itibaren sömürgeci yönetimler bazı İslam topraklarını işgal etti ve medeni davaları İslam dışı kanunlara göre çözüyordu. Oysa fiziken sömürgeci orduların işgal etmediği, ancak onun etkisi altında bulunan ülkeler, örneğin Afganistan ve Arap yarımadası, yani Hicaz, Necid ve Kuveyt, bu ülkelerin yöneticileri artık İslam'ı uygulamasa da, yakın zamana kadar yargılamada İslam'a göre hükmetmeye devam etti. Buna göre, İslam Devleti'nin bütün dönemlerinde yargıda İslam'ın uygulandığını ve yargıda başka hiçbir kanunun uygulanmadığını görüyoruz.

The practical implementation of Islam is undertaken by two entities having the responsibility to implement the system. They are: The judge who is responsible for settling disputes between people, and the ruler who governs the people. It has been narrated through successive reports (tawatur) that the judges who settled the disputes between people from the time of the Messenger (saw) till the demise of the Khilafah in Istanbul, settled the disputes in all affairs with the laws of the Shari’ah. This is whether the disputes were between Muslims or between Muslims and non-Muslims. The courts that settled disputes, such as infringement of rights, family matters, criminal prosecution, etc. were under one single court based on the Islamic Shari’ah only. No one ever reported that even one case had been settled according to other than the Islamic Shari’ah rules or even one court in the Islamic countries has ever judged with other than Islam before the courts were divided into shar’ai and nizami (civil) under the regular influence of colonialism. The clearest proof of this is contained in the records of the shar’ai courts preserved in the old cities of Jerusalem, Baghdad, Damascus, Cairo and Istanbul etc. These records are a conclusive proof that only the Shari’ah was implemented by the judges. Even non-Muslims used to study and write Islamic fiqh like Saleem al-Baz, who wrote a commentary on al-Majallah. Laws that were introduced towards the demise of the state, were introduced on the basis of the scholars fatwa that such laws do not contradict the AHkam Shari’ah. Consequently, the 'Uthmani penal code was introduced for application in 1275 A.H (1857 C.E.) and the Law of Rights and Trade was introduced in 1276 A.H (1858 C.E). This was followed in 1288 A.H (1870 C.E) by dividing of the courts into two: Shari’ah courts and official law courts and a decree was passed to arrange this division. In 1295 A.H (1877 C.E) a law was issued to regulate statuary courts. In 1296 A.H (1878 C.E) the Rights and Penalties Procedure was issued. Since the 'ulema'a did not find any justification to use the civil law, it was put aside and the Shari’ah magazine (al-Majallah) was issued in 1286 A.H (1868 C.E.) as a canon for transactions. All these canons were issued as rules permitted by Islam and were not enacted except, as clearly spelled out in the decrees introducing the canons, after a fatwa was given to allow them and after being permitted by the Sheikh al-Islam. The colonialist authorities since 1918 C.E. have occupied some Islamic lands and were settling disputes over the civil cases according to non-Islamic laws. Whereas, those countries which were not physically occupied by colonialist armies, although they are under its influence, continued to rule judicially according to Islam until recently, such as Afghanistan and the Arabian peninsula i.e. Hijaz, Najd and Kuwait, though the rulers in these countries no longer implement Islam. Accordingly, we observe that Islam was implemented judicially and no other law was applied in the judiciary throughout all the ages of the Islamic State.

Devletin İslam'ı uygulamasını, Ahkâm-ı Şer'iyye'nin beş alanıyla ilgili olarak temsil eder: sosyal, ekonomi, eğitim, dış ilişkiler ve yönetim. Bu konularla ilgili Ahkâm-ı Şer'iyye'nin tamamı devlet tarafından uygulanmıştır. Sosyal sistem, erkek ile kadın arasındaki ilişkiyi ve bu ilişkiden doğan meseleleri, yani kişisel statüyü tanımlar. Sömürge güçlerinin İslam topraklarında bulunmasına ve küfür yönetiminin varlığına rağmen, yalnızca Şeriat sosyal sistemde hâlâ uygulanmaktadır; kesinlikle başka hiçbir sistem uygulanmamıştır. Ekonomik sisteme gelince, bu sistem iki şekilde kendini gösterir: birincisi, devletin insanların işlerini yürütmek amacıyla kamu gelirini topladığı yol, ikincisi ise bu gelirin harcandığı yol. Gelir toplamaya gelince, Devlet, paraya, araziye ve hayvanlara ilişkin zekâtı farz bir ibadet olarak toplar ve bu zekât yalnızca Kur'an'da zikredilen sekiz kategori arasında dağıtılır. Devlet hiçbir zaman zekât fonunu kendi giderlerini yönetmek için kullanmamıştır. Devlet, giderleri için gerekli fonları Şeriat'a göre toplamıştır. Böylece arazi üzerinden harac, gayrimüslimlerden cizye ve iç ve dış ticaretin denetçisi sıfatıyla gümrük vergilerini almıştır. Devlet, Şeriat'a uygun olmadan hiçbir fon toplamamıştır. Fonların dağıtımına gelince, devlet, engelliler için bir nafaka sistemine sahipti, safîh (ehliyetsiz) ve mübezzir (malını haramda harcayan) kişileri vesayet altına alıyordu ve her şehirde ve hac yollarının kenarında, fakirlere, yoksullara ve yolculara yardım etmek için konaklama yerleri kurmuştu. Bu eserler hâlâ büyük Müslüman şehirlerinde görülebilmektedir. Devletin harcamaları yalnızca Şeriat tarafından yönetiliyordu ve başka hiçbir sistem tarafından değil. Bu alanda görülebilecek herhangi bir eksiklik, şer'î uygulamanın yokluğundan değil, ihmal ve yanlış uygulamadan kaynaklanmıştır.

The implementation of Islam by the ruler is represented in AHkam Sharai'ah related to five areas: social, economics, education, foreign affairs and ruling. The AHkam Sharai'ah relating to these matter were all implemented by the state. The social system defines the relationship between men and women and the matters that arise as a result of this relationship i.e. personal status. Alone the Shari’ah is still applied in the social system in spite of the presence of the colonial powers in the Islamic lands and the presence of Kufr ruling; definitely no other system has been implemented. Concerning the economic system, it is represented in two ways, firstly the way in which the state collects public revenue in order to look after the peoples affairs, secondly, the way in which this revenue is spent. As far as collecting revenue is concerned, the State collects the zakat due on money, land and livestock as an obligatory worship and is exclusively distributed amongst the eight categories mentioned in the Qur'an. The State never used the zakat fund for managing its expenditures. The State collected the necessary funds for its expenditures according to the Shari’ah. Thus, it collected kharaj over the land, jizyah from non-Muslims, and customs duties in its capacity as the supervisor over internal and external trade. The State did not collect funds except according to the Shari’ah. As for funds distribution, the state had a nafaqah system (financial support) for the disabled, placed the safeeh (incompetent) and mubaddir (the one who spends his wealth on haram) under guardianship and established lodgings in every city and along the roads to the pilgrimage to assist the poor, destitute and the travellers. These relics can still be seen in major Muslim cities. The State's expenditure was solely governed by the Shari’ah and by no other system. Any deficiency that may be noticed in this field was due to negligence and misapplication and not due to the absence of (shar’a) implementation.

Eğitim politikasının temeli İslami idi ve müfredatın esasını İslam kültürü oluşturuyordu. Yabancı bir kültürün İslam'a aykırı olması durumunda benimsenmemesine özen gösteriliyordu. Osmanlı devletinin çöküşüne doğru okul açılmasındaki ihmal, o dönemde entelektüel gerilemenin en alt seviyeye ulaşmasının bir sonucu olarak, dönemin bütün İslam ülkelerinde görülen tipik bir durumdu. İslam Devleti'nin diğer bütün çağlarında, yalnızca İslam topraklarının âlimlerin ve öğrencilerin kıblesi olduğu iyi biliniyordu. Kurtuba, Bağdat, Şam, İskenderiye ve Kahire'deki üniversiteler, dünya genelinde eğitimin seyri üzerinde büyük bir etki yaptı.

The foundation of the educational policy was Islamic and the Islamic culture constituted the basis of the curriculum. Care was exercised to ensure that foreign culture was not adopted if it contradicted Islam. The neglect in opening schools towards the demise of the Ottoman state was typical of all the Islamic countries at that time, due to the intellectual decline which reached its lowest level in that period. In all the other ages of the Islamic State, it was well known that only the Islamic land was the qiblah of the scholars and students. The universities in Cordoba, Baghdad, Damascus, Alexandria and Cairo had a tremendous effect on the course of education throughout the world.

İslam Devleti'nin dış politikası İslam üzerine kuruluydu. İslam Devleti, diğer tüm devletlerle olan ilişkilerini İslam esasına dayandırdı ve diğer tüm devletler onunla bir İslam Devleti olarak muamele etti. Bütün dış ilişkileri İslam'a ve Müslümanların menfaatine dayanıyordu. İslam Devleti'nin dış politikasının bir İslam politikası olduğu dünya genelinde bilinmektedir; bunun için herhangi bir delil gerekmeyecek kadar açıktır.

The foreign policy of the Islamic State was founded upon Islam. The Islamic State built its relationship with all other states on the basis of Islam and all other states dealt with it as an Islamic State. All of its external relationships were based on Islam and the interest of Muslims. It is known all over the world that the foreign policy of the Islamic State was an Islamic policy, to the extent that no evidence is required.

İdari yapıya gelince, İslam'daki devlet yapısı sekiz temel üzerine kurulmuştur: Halife, yani devlet başkanı; Halifenin yetki verilmiş yardımcıları (Muavin Tefviz); Halifenin icra yardımcıları (Muavin Tenfiz); Cihad Emiri; Valiler (Vülat); Kadılar (Kudat); devlet daireleri ve devlet meclisi (Meclisü'l-Ümme). Bu yapı var olmuş ve Müslümanlar, Mustafa Kemal'in eliyle sömürgeci kafir güçlerin 1342 H. (1924 M.) yılında Hilafeti kaldırmasına kadar hiçbir zaman Halifesiz kalmamıştır. Kaldırılmadan önce Müslümanlar için bir Halifenin varlığı kesintisiz sürmüştür. Bir Halife öldüğünde ya da görevden alındığında yerine bir başkası geçmiştir; gerileme döneminde bile böyle olmuştur. İslam Devleti Halifenin kendisi olduğundan, bir Halife bulunduğunda İslam Devleti de vardır. Yönetim ve icradaki yardımcılarına gelince, bunlar her dönemde bulunmuş, vezir değil yardımcı olmuşlardır. Abbasiler döneminde vezir adıyla anılmış olsalar da, demokratik sistemde bulunan bakanların (vezirlerin) niteliğine hiçbir biçimde sahip değillerdi; Halifeden aldıkları yetkiyle yönetim ve icrada yardımcı konumundaydılar, bütün icra yetkileri ise Halifenin elindeydi. Valilerin (vülat), kadıların (kudat) ve devlet dairelerinin varlığı açıktı. Kafirler topraklara el koyduğunda bile bütün işleri yürüyor, orada valiler, kadılar ve devlet daireleri bulunuyordu; bu, delil gerektirmeyen bir husustur. Cihad Emirine gelince, o, dünyanın her yerinde İslam ordusu olarak ordunun işlerini yürütürdü ve yenilmezliğiyle bilinirdi. Meclisü'l-Ümmeye gelince, Hulefa-i Raşidin döneminden sonra varlığına pek önem verilmemiştir. Bunun nedeni, onun yönetim yapısının bir parçası olup bu yapının temel direklerinden biri olmamasıdır. Şura, halifenin halk üzerindeki haklarından biridir. Dolayısıyla halife bu hakkı ihmal ederse, ihmalkâr olmuş olur; ancak yönetim sistemi yine de İslami olmaya devam eder. Bunun nedeni, İslam'daki şûranın (istişarenin) görüş almak için olup hüküm vermek için olmamasıdır. Bu durum, demokrasideki parlamenter sistemin tam tersidir. Bu nedenle, İslami yönetim sisteminin uygulandığı açıktır.

With regards to the ruling system, the structure of the state in Islam is established upon eight pillars: the Khaleefah, i.e., the head of State, the Khaleefah's delegated assistants (Mo'aawen TafweeD), the Khaleefah’s executing assistants (Mo'aawen Tanfeedh), the Ameer of Jihad, the Governors (Wulah), the Judges (QuDah)), state departments, and the state assembly (Majlis al-Ummah). This structure existed and Muslims have never been without a Khaleefah until at the hands of Mustapha Kemal, the disbelieving (Kafir) colonial powers abolished the Khilafah in 1342 A.H (1924 C.E). The existence of a Khaleefah for the Muslims, prior to its removal, had been continuous. Whenever a Khaleefah died or was removed, he was succeeded by another, even during the era of decline. Since the Islamic State is the Khaleefah, it means that when a Khaleefah is present the Islamic State exists. As for his assistants in ruling and execution they were present in all ages and were assistants and not wazirs. Although, they were named wazirs during the 'Abbassid era they were assistants and did not possess the capacity of ministers (wazirs) present in the democratic system at all, they were rather assistants in ruling and execution by authorisation from the Khaleefah, while all the executive powers were in the hands of the Khaleefah. The existence of the governors (wulah), judges (quDah) and state departments was obvious. When the kuffar occupied the lands, all their affairs had been running and there were therein governors, judges and state departments, a matter that does not need any evidence. As for the ameer of jihad, he used to run the affairs of the army in its capacity as an Islamic army all over the world, it was known to be undefeated. With regards to the Majlis al-Ummah, after the era of the Khulafaa ar-Rashidun, its existence was not given much attention. The reason for that is that it is one of the ruling structure but not one of its pillars. Shura is one of the rights of the people upon the Khaleefah. Thus, if he neglects it he would be negligent, but the ruling system would still remain Islamic. This is because the shura (consultation) in Islam is for seeking the opinion and not for ruling. This is contrary to the parliamentary system in democracy. Therefore, it is clear that the Islamic ruling system was applied.

Halifeye bey'at (biat) ile ilgili olarak bir soru ortaya çıkabilir. Hilafet sisteminde miras esasına dayalı bir yönetim sisteminin bulunmadığı sabit bir gerçektir. Yani devlette hanedanlık sistemi kurulmamış, krallık sisteminde olduğu gibi devlet yönetimi bu yolla elde edilmemiştir. Bunun yerine devlet başkanlığı, bazı dönemlerde Müslümanların biatıyla, sonraki dönemlerde ehl-i hal ve akd'in (ahl al-hall ve al-'aqd) biatıyla, devletin sona yaklaştığı dönemde ise Şeyhülislam'ın biatıyla elde edilmiştir. İslam Devleti'nin tüm dönemlerinde, hiçbir halifenin biat alınmadan atanmadığı uygulama olmuştur. Biat alınmadan miras yoluyla bir halifenin atandığına dair tek bir olay dahi nakledilmemiştir. Bununla birlikte biatın alınma biçimi yanlış uygulanmıştır. Bu nedenle bir halife, vefatından önce oğlu, kardeşi, amcaoğlu ya da ailesinden başka bir kişi için halktan biat alabilmiş, halifenin ölümünden sonra da bu kişi için biat yenilenmiştir. Bu, biatın yanlış uygulanmasıdır; ancak bu durum ne hanedanlık yönetimi ne de tahta veraset anlamına gelir. Benzer şekilde, parlamenter ya da demokratik sistemlerdeki seçimlerin yanlış uygulanması, hükümetin desteklediği adayların seçimi kazanması durumunda bile yine seçim olarak adlandırılır, atama sayılmaz. Sonuç olarak, İslam Devleti'nin bütün dönemlerinde İslam sisteminin uygulandığını kabul etmek gerekir.

A question may arise concerning the bai’ah (pledge) to the Khaleefah. It is an established fact that there was no hereditary system in the Khilafah. In other words, the hereditary system was not established in the state, by which ruling i.e. the state leadership was acquired as is the case in the monarchy. Instead, the State leadership would be acquired through receiving the bai’ah from the Muslims in some eras, from the influential people (ahle al-halli wal-'aqd) in later eras or as what occurred towards the demise of the state from the Sheikh al-Islam. Throughout the ages of the Islamic State, the procedure was that no Khaleefah was appointed without receiving bai’ah. Never was a single incident reported that the Khaleefah was appointed through inheritance without receiving bai’ah. However, notwithstanding this, the manner of attaining bai’ah was misapplied. Thus, a Khaleefah would take a bai’ah from the people before his death for his son, brother, cousin, or any other individual of the family. After the death of the Khaleefah the bai’ah was renewed for that person. This is a misapplication of the bai’ah but it neither constitutes hereditary rule or succession to the throne. Likewise, the misapplication of the elections in a parliamentary or a democratic system is still called elections and not an appointment even if the government-backed candidates succeed in the elections. Consequently, one must acknowledge that the Islamic system was applied throughout all periods of the Islamic State.

Islam'ın fikri liderliğinin pratik başarısı, özellikle şu iki konuda emsalsizdi: Birincisi, İslam ideolojisi bütün Arapları, kanlı aile kavgalarının ve cahiliyenin karanlığında gelişigüzel hareket ettikleri düşük bir akıl seviyesinden, sabahı yalnızca Araplarla sınırlı kalmayıp dünyanın her yerine yayılan İslam'ın nuruyla parlayan bir entelektüel canlanma çağına taşıdı. Müslümanlar, İslam'ı dünyaya taşımak için hızla yola çıktılar ve bu süreçte İran, Irak, Şam diyarları, Mısır ve Kuzey Afrika'yı ellerine geçirdiler. Bu halkların her biri kendi dinine, milliyetine, diline, örf ve adetlerine sahipti. Hepsi birbirinden farklıydı. İranlıların milliyeti, Şam'daki Romalıların, Mısır'daki Kıptilerin ve Kuzey Afrika'daki Berberilerin milliyetinden farklıydı. İslam'ın hükmü altında yaşayıp onu anladıktan sonra hepsi İslam'ı benimsedi ve tek bir millet, İslam Ümmeti oldu. Bu nedenle İslam fikri liderliğinin bu halkları ve milliyetleri tek bir millet içinde eritmedeki başarısı emsalsizdir. Bu, o dönemde ulaşım aracının deve, iletişim aracının ise ağızdan çıkan söz ve kalemle yazılan yazı olmasına rağmen böyledir.

As for the practical success of the Islamic intellectual leadership, it was without parallel particularly in the following two matters: Firstly, the Islamic ideology transferred all of the Arabs from a low level of intellect in which they were acting haphazardly in the darkness of bloody family feuds and ignorance to an age of intellectual revival glittering in the light of Islam whose sunrise was not restricted to the Arabs but prevailed all over the world. Muslims rushed in conveying Islam to the world, putting their hands in the process over Persia, Iraq, the lands of ash-Sham, Egypt and North Africa. Each of these peoples had their own religion, nationality, language, customs and traditions. All were different from one another. The nationality of Persians differed from that of the Romans of Sham, from that of the Copts of Egypt and from that of the Berbers of North Africa. Once they lived under the rule of Islam and understood it, they all embraced it and became one nation (Ummah), the Islamic Ummah. Therefore the success of the Islamic intellectual leadership in melting these peoples and nationalities into one nation was unparalleled. This is in spite of the fact that the means of transportation at the time was the camel and the means of communication was the word of the mouth and the writing of the pen.

El-Fetih (fetih), ancak fiziksel engelleri zorla ortadan kaldırarak insanlara, akıllarının ve fıtratlarının (fıtrah) onlara yol gösterdiği şeye serbestçe ulaşma imkânı vermektir. Bu sayede insanlar Müslüman olmak için toplu halde İslam'a girmişlerdir. Öte yandan, ülkelerin zalimce fethi (fetih), fatihleri fethedilenlerden yabancılaştırır. Örneğin, Batı emperyalizminin Doğu'yu sömürgeleştirmesi, hiçbir sonuç elde edilemeden on yıllarca sürmüştür. Eğer yakında yok olacak olan aldatıcı Batı kültürünün etkisi ve onun ajanlarının zulmü olmasaydı, İslam'ın ideolojisi ve sistemiyle İslam'ın hâkimiyet alanına dönüş göz açıp kapayıncaya kadar daha hızlı olurdu. Buna göre, çeşitli halkları tek bir İslam Ümmeti'nde kaynaştırmadaki İslami entelektüel önderliğin başarısı eşi benzeri görülmemiş bir başarıdır. Bu halklar, sömürgecilerin akide bozmadaki ve düşünceleri zehirlemedeki felaketlerine, kötülüklerine ve planlarına rağmen bugüne kadar Müslüman olarak kalmışlardır. Bu insanlar Kıyamet Gününe kadar tek bir İslam Ümmeti olarak kalacaklardır. İslam'ı kabul etmiş hiçbir halkın (veya etnik grubun) ondan irtidat ettiği hiç olmamıştır.

Al-FatH (conquer), however was to remove by force the physical obstacles to give the people free access towards what their minds and their innate (fiTrah) guides them to. In this manner people entered Islam in masses. On the other hand, the oppressive conquering (fatH) of countries alienates the conquerors from the conquered. For example, the colonisation of the East by Western imperialism lasted for decades without gaining any result. If it was not for the influence of the deceptive Western culture and the oppression of its agents which will soon vanish, then the return to the domain of Islam in its ideology and system would be quicker than the blink of an eye. Accordingly, the success of the Islamic intellectual leadership in forging all the various peoples into one Islamic Ummah is without parallel. These peoples have remained as Muslims to this day, in spite of the colonialists calamities, wickedness and planning in corrupting the creeds and poisoning the thoughts. These people will remain one Islamic nation (Ummah) till the Day of Judgement. It has never happened that any people (or ethnic group) which had embraced Islam have apostatised from it.

Endülüs'ün (İspanya'nın) Müslümanlarına gelince, onlar Engizisyon mahkemeleri, giyotin ve cellatların fırınlarında yakılarak katledildiler. Buhara, Kafkasya ve Türkistan'ın Müslümanları da kendilerinden önceki insanların başına gelen aynı felaketle karşılaştılar. Bu insanların İslam'ı benimseyip, akidelerini korumaya önem veren tek bir ümmet olmaları, İslami fikri önderliğin başarı derecesinin ve İslam Devleti'nin İslam'ı uygulamasının bir kanıtı olarak ortaya koymaktadır.

As for the Muslims of Andalus (Spain), they were massacred by the Courts of Inquisition, the guillotine and burnt in the ovens of the executioners. The Muslims of Bukhara, the Caucasus and Turkistan met with the same disastrous fate as those before them. The fact that these people embraced Islam and became one Ummah that was concerned to protect her ‘aqeedah, portrays, as evidence the degree of success of the Islamic intellectual leadership and the application of Islam by the Islamic State.

İkinci husus, bu düşüncenin başarısını gösteren şudur: İslam ümmeti, medeniyet, maddi ilerleme, kültür ve bilim bakımından dünyanın önde gelen milleti idi. Miladi yedinci yüzyıldan on sekizinci yüzyılın ortalarına kadar uzanan on iki asır boyunca İslam Devleti, dünyanın önde gelen ve en güçlü devleti olarak kaldı. Bu dönem boyunca o, dünyanın gülü ve milletler arasında doğan güneş konumundaydı. Bu gerçek, bu fikri önderliğin başarısını ve İslam'ın kendi sistemini ve akidesini insanlar üzerinde uygulamadaki başarısını doğrulamaktadır. İslam Devleti ve ümmet, bu fikri önderliği taşımayı bıraktığında ve İslam'ı anlama ve uygulama konusunda yetersiz kaldığında, diğer milletler arasında gerileyip düşkünleşti.

The second matter, which denotes the success of this ideology, is the fact that the Islamic Ummah was the leading nation in the world in respect to civilisation, material advancement, culture and science. For twelve centuries, dating from the seventh century C.E to the middle of the eighteenth century C.E, the Islamic State remained as the leading and most powerful state in the world. Throughout this period it was the flower of the globe and the rising sun amongst the nations, a fact that confirms the success of this intellectual leadership and the success of Islam in implementing its system and ‘aqeedah upon the people. When the Islamic State and Ummah abandoned carrying its intellectual leadership and fell short in understanding and applying Islam, it lapsed and declined among other nations.

Bu nedenle, yalnızca İslami fikri önderliğin doğru olduğunu ve yalnızca bunun dünyaya taşınması gerektiğini söyleriz. Bu önderliği taşıyan İslam Devleti kurulduğunda, bu önderliğin başarısı, daha önce olduğu gibi bugün de gerçekleşecektir.

Therefore, we say that only the Islamic intellectual leadership is correct and it alone should be carried to the world. When the Islamic State, which carries this leadership, is established, the success of this leadership will be realised today as it was before.

Kanıtladık ki İslam, akîdesi ve ondan doğan sistemiyle, insan fıtratıyla uyum içindedir. Buna göre İslam insanı, sistemi kusursuz matematiksel ölçülerle, hiçbir sapma olmaksızın uygulayan, bir makine gibi işleyen mekanik bir varlık olarak görmez. Aksine İslam'ın bakış açısına göre insan, sistemi farklı yetenek ve niteliklerle uygulayan sosyal bir varlıktır. Dolayısıyla İslam'ın bir yandan herkesi eşitlemeden insanlar arasındaki uçurumu daraltması, herkes için huzuru güvence altına alması doğaldır. Öte yandan sistemden sapan, bu nedenle ona uymayan kimselerin ve sisteme cevap vermeyen ya da ondan yüz çeviren başkalarının bulunması da doğaldır. Kaçınılmaz olarak toplumda fâsıklar (fussâk), günahlara dalmış kimseler (füccâr), kâfirler (küffâr), münafıklar (münâfıkûn), mürtetler (mürtedde) ve dinsizler (mülhidûn) bulunacaktır. Önemli olan, toplumun bir bütün olarak düşünceleri, duyguları, sistemleri ve insanlarıyla, bu unsurlar İslami bir biçimde ortaya çıktığında İslam'ı uygulayan İslami bir toplum sayılmasıdır.

We have proven that Islam with its ’aqeedah and it's system, which emanates from it, agrees with man's nature (fiTrah). Consequently, Islam does not view man as a mechanical being functioning accurately like a machine and implementing the system on the basis of fine mathematical measures without disparity. On the contrary, from the Islamic perspective man is a social being who applies the system with varying capabilities and qualities. Thus, it is natural for Islam, on the one hand, to narrow the gap between people without making everyone equal while guaranteeing tranquillity for all. On the other hand, it is also natural to find some individuals who deviate from the system and thus don't comply with it and others who do not respond or who turn away from the system. Inevitably, there will be in the society evildoers (fussaq), people who indulge in vices (fujjar), unbelievers (kuffar), hypocrites (munafiqoon), apostates (murtaddun) and atheists (mulhidoon). The important thing is that the society as a whole, from the point of view of its thoughts, emotions, systems and people, is considered as an Islamic society, which applies Islam when these elements manifest themselves as Islamic.

Bunun delili, hiç kimsenin Muhammed'in (sav) uygulamasının düzeyinde bir sistemi uygulamasının imkânsız olmasıdır. Buna rağmen onun (sav) zamanında da kâfirler, münafıklar, dinden dönenler, ateistler, kötülük yapanlar ve günahlara dalan insanlar bulunuyordu. Bu nedenle hiç kimse İslam'ın tam olarak uygulanmadığını ya da toplumun İslamî olmadığını iddia edemez. Ancak İslamî uygulama, mekanik bir varlık olan insana değil, sosyal bir varlık olan insana yöneliktir.

The evidence for this is that it is impossible for anyone to apply a system at the level of Muhammad (saw)'s application. In spite of this, at his (saw)'s time there were also disbelievers, hypocrites, apostates, atheists, evildoers and people who indulged in vices. Therefore, no one can claim that Islam was not applied completely or that the society was non-Islamic. Yet the Islamic application is on man as a social being, not a mechanical being.

İslam, Peygamber'in Medine'ye yerleşmesinden, sömürge güçlerinin İslam topraklarını işgal edip İslam'ın yerine Kapitalist sistemi koymasına kadar, Arap ve Arap olmayan tüm İslam Ümmeti üzerinde uygulanmaya devam etti. ﷺ

Islam continued to be applied on the entire Islamic Ummah, Arab and non-Arabs, from the time Prophet settled down in Madinah till the colonial powers occupied the Islamic lands and replaced Islam with the Capitalist system.

Böylece İslam, Hicret'in ilk yılından 1336 H. (1918 M.) yılına kadar uygulanmış ve İslam ümmeti bu süre boyunca İslam'dan başka hiçbir sistemi uygulamamıştır.

Thus, Islam was implemented from the first year of the Hijrah until 1336A.H (1918 C.E) and the Islamic Ummah did not apply any system other than Islam throughout this period.

Müslümanlar felsefe, bilim ve farklı yabancı kültürlere ait kitapları Arapçaya çevirmiş olmalarına rağmen, hiçbir ulusun mevzuatını, sistemini ya da kanunlarını ne araştırma ne de uygulama amacıyla çevirmemişlerdir. İslam'ı bir sistem olarak kabul eden bazı kimseler onu iyi uygulamış, bazıları ise yanlış uygulamıştır. Bu durum, devletin güçlü ya da zayıf olmasına ve İslam'ı kavrama derecesine, ya da onu anlamamasına, ayrıca entelektüel önderliğini taşırken güçlü mü yoksa rehavete mi kapılmış olmasına bağlıydı. Sonuç olarak, bazı dönemlerde İslam'ın yanlış uygulanması İslam toplumunda bir gerilemeye yol açmıştır; ancak bu, hiçbir sistemin kaçınamayacağı bir durumdur, çünkü sistemin uygulanması insanlara bağlıdır. Yine de yanlış uygulama, İslam'ın uygulanmadığı anlamına gelmez. Elbette İslam uygulanmıştır ve başka hiçbir sistem ya da ideoloji uygulanmamıştır. Çünkü asıl önemli nokta, devlet tarafından çıkarılan kanun ve sistemlerin uygulanmasıdır. Bu bakımdan devlet, İslam'a yabancı hiçbir kanun ya da sistemi benimsememiştir. Yaşanan şey, bazı yöneticilerin bazı kuralları yanlış uygulamasıdır. Bununla birlikte, İslam'ın tarih boyunca uygulanışını incelerken iki noktaya dikkat edilmelidir. Birincisi, tarih, İslam'a karşı düşmanlık besleyen İslam düşmanlarından alınmamalıdır. Bunun yerine tarih, çarpıtılmış bir görüntü benimsememek için kapsamlı bir araştırma sonucunda Müslümanların kendilerinden alınmalıdır. İkincisi, toplumun incelenmesinde genelleme, bireylerin tarihinden ya da toplumun yalnızca tek bir yönünden yapılmamalıdır. Örneğin Emevi dönemi tarihi hakkında, Yezid'in dönemi incelenerek hüküm vermek yanlış olur. Ya da Abbasi dönemi tarihi hakkında, halifelerinden bazı olaylara bakarak yargıda bulunmak doğru olmaz. Aynı şekilde, Abbasi dönemi toplumunu, ölçüsüz bir savurganlık içinde yaşayan kimseleri, şairleri ve yazarları anlatmak amacıyla yazılmış olan Kitabu'l-Eğani'den (Şarkılar Kitabı) hareketle ya da zühd (dünyadan el etme) ve benzeri konularda yazılmış kitapları okuyarak yargıda bulunmamalı; böylece bütün toplumun savurganlık ve günah ya da zühd ve uzlet içinde olduğunu düşünmeye başlamamalıyız. Bilakis, bütün toplumu incelemek zorundayız. Ancak şunu kabul etmeliyiz ki, İslam toplumunun, hiçbir dönemde bir toplum olarak bütün tarihi yazılmamıştır. Yazılan, daha çok yöneticilerin ve bazı görevlilerin işleridir. Böyle bir tarih yazanlar güvenilir kimseler değildi; ya iftiracı ya da dalkavuktular ve yazdıkları, araştırılmadan kabul edilemez.

Although the Muslims translated books of philosophy, science and different foreign cultures into Arabic, they never translated any legislation, system, or canon of other nations neither for research nor for application. Considering Islam to be a system, some people applied it well and others misapplied it. This depended on the strength or weakness of the state and on the degree of its comprehension of Islam or lack of understanding and according to whether it was strong or complacent in carrying its intellectual leadership. Consequently, the misapplication of Islam in some ages brought about some decline in the Islamic society, but this is something, which no system can avoid, because the application of the system depends on human beings. However, the misapplication does not mean that Islam was not implemented. Surely Islam was implemented and no other system or ideology was applied. This is because the crucial point is in the applying of canons and systems enacted by the state. In this respect the state did not adopt any canon or system alien to Islam. What occurred was the misapplication of some of its rules by some rulers. However, notwithstanding this, one must observe two points when examining the implementation of Islam throughout its history. The first point is that history must not be taken from the enemies of Islam who harbour hatred towards it. Instead history must be taken from Muslims themselves after an extensive research so as not to adopt a distorted image. The second point is that the generalisation in study of the society should not be taken from the history of individuals or from one aspect of the society. For example, it would be wrong to pass judgment on the history of Ummayad era by studying the history of Yazid's era. Or to pass judgment on the history of the Abbassid era from some incidents of their Khulafaa. Likewise, we must not pass judgment on the society of the Abbassid era from Kitab al-aghani (book of songs) which was written to narrate the stories of recklessly extravagant people, poets and authors or from reading the books of asceticism (zuhd) and the like and thus start thinking that the entire society was in a state of extravagance and sin or asceticism and isolation. Rather, we have to study the whole society. We have to acknowledge however that the whole history of the Islamic society as a society in any era was never written. What has been written rather is the affairs of the rulers and some officials. Those who wrote such history were not trustworthy, they were either slanderers or adulators and whatever they wrote can't be accepted without investigation.