Bu temelde İslam toplumu incelendiğinde, yani tüm yönleriyle ve derinlemesine bir araştırmayla ele alındığında, en iyi toplum olduğu görülür. Zira bu durum ilk, ikinci ve üçüncü asırlarda, hatta hicretin on ikinci yüzyılının ortalarına kadar böyleydi. Toplumun, Osmanlı Devleti'nin sonuna kadar tüm çağlarında İslam'ı İslam devleti olarak uyguladığı görülür. Ancak tarih, sistemi ve fıkhı incelemek için kaynak olarak alınmamalıdır. Aksine, sistem tarihten değil, fıkıh kaynaklarından alınmalıdır, çünkü tarih onun kaynağı değildir. Buna göre, Komünist sistemi anlamak için Rusya tarihinden sonuç çıkarılmaz, bizzat Komünist ideolojinin kitaplarına bakılır. Aynı şekilde, İngiliz hukukunu anlamak için de İngiltere tarihine değil, İngiliz hukuk kitaplarına başvurulmalıdır. Bu, her sistem ve her ilke için geçerlidir.

When the Islamic society is studied on this basis i.e. to study it from all its aspects and through thorough investigation it can be found to be the best society. Since, it was so for the first, second and third centuries, in fact, right up to the middle of the twelfth century hijrah. One finds that the society applied Islam throughout all its ages right up to the end of the Ottoman State as an Islamic state. However, history should not be taken as the source for studying the system and fiqh. Rather, the system should be taken from the sources of jurisprudence and not from history, since history is not its source. Accordingly, to understand the Communist system, one does not draw conclusions from the history of Russia, but from the books of the Communist ideology itself. Likewise, if to understand the English jurisprudence one should not take it from the history of England, but rather from the books of English jurisprudence. This applies to any system or canon.

İslam, kendine özgü bir akide ve sisteme sahip bir ideolojidir. Bu nedenle onu anlamak isteyenler, İslam'ın tarihini ne bilgi kaynağı olarak ne de hükümleri (ahkâm) çıkarmak için bir kaynak olarak kullanmamalıdır.

Islam is an ideology with its own ‘aqeedah and system. Consequently, those who wish to understand it must not use its history as a source, neither for knowledge nor for deducing rules i.e. aHkam.

İslam'ı anlamanın kaynağı İslam fıkhı kitaplarıdır, bu hükümleri istidlal etmenin kaynağı ise onların ayrıntılı delilleridir. Dolayısıyla tarih, İslam sisteminin ne anlaşılmasında ne de istidlalinde doğru bir kaynak değildir. Bu nedenle Ömer bin el-Hattab, Ömer bin Abdülaziz veya Harun er-Reşid'e atfedilen tarihi olaylardan ya da kendi dönemlerinde yazılmış kitaplardan alınarak, bunların ahkâmı şer'iyye için bir kaynak olarak kullanılması yanlıştır. Bir meselede Ömer'in bir görüşü takip ediliyorsa, bu, Ebu Hanife, Şafii, Ca'fer ve başkalarının çıkardığı hükm-ü şer'i gibi, Ömer'in çıkarıp uyguladığı bir hükm-ü şer'i olarak takip edilmektedir; tarihi bir olay olarak benimsenmez. Bu bakımdan tarih, sistemi benimsemek ya da bilmekle ilgisi yoktur. Üstelik sistemin uygulanıp uygulanmadığını tespit etmek için de referans tarih değil, fıkıhtır. Çünkü her dönemin kendine özgü problemleri vardır ve bunlar bir sistemle çözülmüştür. Dolayısıyla problemlerin çözümünde kullanılan sistemi bulmak için tarihin olaylarına değil, İslam fıkhına başvurulmalıdır; çünkü tarih bize yalnızca haberleri olduğu gibi aktarır. İslam fıkhına başvurulduğunda, onda Müslümanların başkalarından aldığı bir sisteme de, Müslümanların kendilerinden seçtiği bir sisteme de rastlanmaz. Bunun yerine, onu tamamen şer'i delillerden çıkarılmış ahkâmı şer'iyye olarak buluruz. Müslümanlar, fıkha kusurlu görüşleri, yani kusurlu içtihatları eleyerek girmemesi için çok titiz davrandılar. Hatta mezhep kendisine nispet edilen bir müçtehid-i mutlak'a ait olsa bile, zayıf (daif) görüşe göre amel etmeyi başkalarına bile yasakladılar.

The source of understanding Islam is the books of Islamic fiqh, and the source for deducing its rules is their detailed evidences. Thus, history is not the correct source of the Islamic system, neither for its understanding nor for its deduction. It is therefore incorrect to take the history of 'Umar bin al-Khattab or Umar bin 'Abdul-'Aziz or Haroun ar-Rasheed, whether from the historical events ascribed to them or from the books written during their respective periods, as a source for the aHkam Sharai'ah. If an opinion of Umar is followed in a question, it is followed in its capacity as a hukm Shara'i deduced and applied by Umar, as is the case with the hukm Shara'i deduced by Abu Hanifah, Shafii, Ja'far and others. It is not adopted as an historical event. History, accordingly, has nothing to do with adopting or knowing the system. Moreover ascertaining whether or not the system was applied, fiqh, rather than history, is the reference for determining that. This is because every era has its own problems, which were tackled by a system. So in order to find the system used to solve problems, one must refer to the Islamic fiqh, and not to the events of history, because it only reports to us the news as they are. When reference is made to the Islamic fiqh, one neither finds in it any system taken by the Muslims from others, nor any system chosen by the Muslims from themselves. Instead, one finds it completely as aHkam shar’ah deduced from the shar’ai evidences. Muslims were very careful to sift into the jurisprudence by removing any deficient opinions i.e. deficient ijtihad. They even prohibited others from acting according to the deficient (Daif) opinion, even if it was ascribed to a mujtahid mutlaq (absolute mujtahid).

Sonuç olarak, İslam dünyası genelinde İslam Fıkhı'ndan başka hiçbir yasama metni yoktur. Bir ulusta, yanında başka hiçbir metin bulunmaksızın yalnızca tek bir fıkıh külliyatının var olması, o ulusun yasamasında başka bir metin kullanmadığını gösterir.

As a result, there is not one legislative text other than the Islamic Fiqh throughout the Islamic world. The fact only one body of jurisprudence exists in a nation, without any other accompanying text, signifies that the nation did not use any other text in its legislation.

Tarihe dikkat etmek caiz olsaydı, bu yalnızca sistemin uygulanış biçiminin incelenmesiyle sınırlı kalırdı. Tarih, uygulama biçiminin görülebileceği siyasi olayları da içerebilir. Ancak bu bile kapsamlı bir araştırma yapılmadan ve Müslümanlardan alınmadan kabul edilmemelidir. Tarihin üç kaynağı vardır: tarih kitapları, arkeolojik eserler ve rivayet. Tarih kitapları bir kaynak olarak kabul edilmemelidir, çünkü yazıldıkları dönemin siyasi koşullarından etkilenirler. Ya yazıldıkları zamandaki insanları destekleyen ya da onlardan önceki dönemdekilere saldıran yalanlarla doludurlar. Bunun yakın bir örneği, Mısır'daki Alevi ailesinin tarihidir. 1952 M.'den önce tarih kitaplarında parlak bir imajı vardı, ancak 1952 M.'den sonra imajı karanlıklaştı. Aynısı, hem günümüzde hem de geçmişte diğer siyasi olayların tarihi için de geçerlidir. Bu nedenle, tarih kitapları, kendi mensuplarınca yazılmış biyografiler olsa bile, tarih için bir kaynak olarak kabul edilmemelidir.

If it were permitted to give attention to history, this would be confined to examining the way of applying the system. History might also contain political events, from which the way of application can be seen. Even this should not be taken except after a thorough research and from Muslims. History has three sources: History books, archaeological objects and narration. Historical books should not be considered as a source because they are influenced by the political conditions of the time. They are filled with lies, either supporting the people at whose time these books were written or attacking those at the time before these books were written. A recent example of this is the history of the Allawide family in Egypt. Prior to 1952 C.E it had a bright image in history books, but after 1952C.E its image was dark. The same applies to the history of other political events now and in the past. For this reason, history books should not be considered as a source for history, even if they were biographies written by their people.

Arkeolojik nesneler (kazılar ve eski eserler), dürüstçe incelendiklerinde tarihsel gerçekler sunabilir. Kendi başlarına bir tarih çizelgesi sağlamasalar da, bazı olayların gerçekleştiğine işaret ederler. İslam dünyasında bulunan İslami eski eserler, ister yapılar, ister aletler veya başka herhangi bir şey olsun, incelendiğinde şu sonuca varılabilir: İslam dünyasında İslam'dan, İslam sisteminden ve İslam kurallarından başka hiçbir şey yoktu. Ayrıca Müslümanların yaşam tarzı ve gerçekleştirdikleri eylemler de İslami idi.

Archaeological objects (excavation and antiquities) would provide historical facts if studied honestly. Although they by themselves do not provide a historical timeline, they however denote occurrence of some events. If one examines the Islamic antiquities found in their countries, be they buildings, instruments, or any other thing, one can conclude that nothing was present in the Islamic world except Islam, the system of Islam and rules of Islam. Additionally, the Muslims way of life and actions conducted were Islamic.

Üçüncü kaynağa, yani rivayete gelince, eğer rivayet sahihse ve rivayetin toplanmasında izlenen yöntem hadislerin toplanmasında izlenen yöntemle aynıysa, buna güvenilebilir. Tarih bu şekilde kaydedilmelidir. Müslümanlar yazmaya başladıklarında bu rivayet yöntemini izlediler. Taberi'nin Tarih'i, İbn Hişam'ın Siyer'i gibi klasik tarih kitapları bu yönteme göre yazılmıştır. Müslümanlar, kaynakları başka tarih kitapları olan tarih kitaplarından çocuklarına ders vermemelidir. İslam sisteminin uygulanışına dair bir genel bakış da bu tarih kitaplarından alınmamalıdır. Sonuç olarak, bütün dönemlerde yalnızca İslam'ın uygulandığı ve başka hiçbir şeyin uygulanmadığı açıktır.

As for the third source i.e. narration, it is a correct source, which can be relied on if the narration was correct and the method followed in collecting the narration was the same as the method followed in collecting the ahadith. This is the manner in which history should be recorded. The Muslims followed this method of narration when they commenced writing. The classical books of history, such as the History of at- Tabari, Sirah of Ibn Hisham etc. were written according to this method. Muslims should not teach their children from the books of history whose sources are other books of history. An overview of the application of the Islamic system should not be taken from those books of history either. In conclusion, it is evident that Islam alone was implemented and nothing else was applied throughout all the periods.

Ancak Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana, Müttefiklerin zaferiyle sonuçlanan ve Kudüs'ü (el-Kuds) işgal eden seferin komutanı Lord Allenby'nin "Artık Haçlı Seferleri sona erdi" sözleriyle doruğa ulaşan süreçte, kafir sömürgeciler o zamandan beri elde ettikleri zaferi üzerimizde kalıcı kılmak için hayatın her alanında bize Kapitalist sistemi uyguladılar. Bu nedenle, sömürgecilerin ülkelerimizi kontrol ettiği bu çürümüş ve bozuk sistemden kurtulmalıyız. Onu tamamen, kökünden ve bir kez ve herkes için söküp atmalıyız ki İslami yaşam tarzımıza yeniden dönebilelim.

However, since the end of the First World War, which ended with the Allies victory culminating with the announcement of Lord Allenby, the commander of the campaign when occupying Jerusalem (al-Quds), stated: "Now the Crusades are over". The Kafir colonialists have applied upon us since then the Capitalist system in all life matters, to perpetuate the victory they achieved over us. We must therefore get rid of this rotten and corrupted system by which the colonialists control our countries. We have to completely uproot it, once and for all, so that we can resume the Islamic way of life.

Ümmetin sistemini başka bir sistemle değiştirmek sığ ve yüzeysel bir düşüncedir; ümmetin sistemi, onun akîdesi olmaksızın uygulamasının onu kurtaracağını düşünmek de sığlıktır. Ümmet önce akîdeyi benimsemeli, ardından bu akîdeden doğan sistemi uygulamalıdır. Sistemin uygulanması ve akîdenin benimsenmesi, o zaman kurtuluş olacaktır. Bu, bir ideoloji üzerine inşa edilmiş olan ümmet ve bu esas üzerine kurulan devlet için geçerlidir. Diğer halklar ve milletler açısından ise, bir ideolojiyi onların üzerinde uygulayabilmek için önkoşul olarak o ideolojiyi benimsemelerinin gerekmesi söz konusu değildir. İdeolojiyi benimseyen ve başkalarına taşıyan bir ümmet, inanmasalar bile herhangi bir halk ya da millet üzerinde onu uygulayabilir. Çünkü ideoloji aynı zamanda o milletin de dirilişine yol açacak ve onları ona inanmaya çekecektir. Dolayısıyla ideolojiyi benimsemek, üzerinde uygulanan kimseler için bir şart değil, bizzat onu uygulayanlar için vazgeçilmez bir şarttır.

It is a low superficial thinking to replace our system by any other system and it is a shallow thinking to consider that if the ummah applied the system without its '’aqeedah, it would save her. The Ummah must embrace the '’aqeedah first and then apply the system emanating from this doctrine (’aqeedah). The implementation of the system and embracing of the doctrine (’aqeedah) will then be a saviour. This applies to the Ummah, which is built upon an ideology and the state, which is established on this basis. As for the other peoples and nations, it is not necessary that they embrace the ideology as a prerequisite for applying the ideology upon them. The nation, which embraces the ideology and conveys it to others, can apply it on any people or nation, even if they do not believe in it. This is because the ideology will also result in the revival of that nation and will attract them to believe in it. Thus embracing the ideology is not a condition for those on which it is applied, it is rather an essential condition for those who implement it.

Milliyetçiliği sosyalizmle birlikte benimsemek tehlikelidir. Sosyalizm, materyalist fikrinden ayrılamaz; çünkü o zaman verimli ve etkili olamaz. Sosyalizm, materyalist fikriyle birlikte de benimsenemez; zira olumsuz bir düşüncedir ve insanın fıtratıyla çelişir. Ayrıca sosyalizmin benimsenmesi, İslam ümmetinin İslami akîdesini terk etmesi anlamına gelir. Sosyalizmi benimseyip aynı anda İslam'ın manevi yönünü koruyamayız. Bu durumda, birbiriyle çelişen bu iki sistemden ne İslam'ı ne de sosyalizmi benimsemiş oluruz ve benimsediğimiz her şey eksik kalır. Benzer şekilde, sistemlerinin kaynağı olan akîdesinden ayrı bir İslam sistemini de benimseyemeyiz; çünkü bu, ruhtan yoksun, buyurgan bir sistemi benimsemek demektir. Bunun yerine İslam'ı akîdesi ve sistemleriyle bütünüyle benimsemeliyiz ve onun için da'vet taşırken onun fikrî önderliğini sunmalıyız.

It is dangerous to adopt nationalism in conjunction with Socialism. Socialism cannot be separated from its materialist idea, because it will not be productive or influential. Neither can Socialism be adopted together with its materialistic idea, since it is a negative thought, which contradicts with man's nature (fiTrah). Furthermore, its adoption would mean that the Islamic nation would have to abandon the Islamic ’aqeedah. We cannot adopt Socialism and simultaneously retain the spiritual aspect of Islam. This would result in adopting neither Islam nor Socialism, by virtue of the fact that they contradict each other and whatever was adopted would be incomplete. Similarly, we cannot adopt the system of Islam devoid of its ’aqeedah from which its system emanates as this means the adoption of an imperious system devoid of spirit. Instead, we must adopt Islam wholly with its doctrine (’aqeedah) and systems and convey its intellectual leadership when we carry the da’wah for it.

Buna göre, dirilişimizi sağlamanın tek yolu İslami yaşam tarzının yeniden hayata geçirilmesidir ve İslami yaşam tarzını yeniden hayata geçirmenin yolu, İslam Devleti'ni kurmaktan başka bir şey değildir. Bu, İslam'ı hem en büyük sorunu çözen ve insanın bu dünyadaki bakış açısının üzerinde yoğunlaştığı bir akide olarak, hem de bu akiденin (akidenin) kaynaklandığı bir sistem olarak bütünüyle benimsemedikçe gerçekleşemez. Bu sistemlerin temeli Allah'ın (SWT) Kitabı ve Elçisi'nin (ﷺ) Sünneti'dir. Bunun kültürel hazineleri ise fıkıh, hadis, tefsir, Arapça dili ve diğerleridir. Bunu, İslam'ın İslami entelektüel önderliğini İslam'a davet yoluyla tamamen taşımadan ve İslam'ı her yerde tamamen tesis etmeden hiçbir yöntem başaramaz. Entelektüel önderlik bütün millete ve İslam Devleti'ne aktarıldıktan sonra, entelektüel önderliği dünyaya taşımaya girişiriz.

Accordingly, there is only one way to attain our revival which is the resumption of the Islamic way of life and there is no way to resume the Islamic way of life except through establishing the Islamic State. This cannot be achieved unless we totally adopt Islam both as an ’aqeedah, which solves the greatest problem and upon which man's viewpoint in this life is concentrated and as a system, which emanates from this doctrine (’aqeedah). The basis of such systems is the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger (saw). Its cultural treasures are the: fiqh, hadith, tafseer, Arabic language and others. No method can achieve this except by carrying the Islamic intellectual leadership completely through the da’wah to Islam and establishing Islam completely everywhere. Once the intellectual leadership has been transmitted to the nation as a whole and to the Islamic State, we embark upon carrying the intellectual leadership to the world.

Dirilişi gerçekleştirmenin tek yolu şudur: Müslümanlara İslami düşünsel önderliği ulaştırmak, böylece İslami yaşam tarzını yeniden sürdürmek ve bunu sonrasında İslam Devleti aracılığıyla bütün insanlığa iletmektir.

This is the only way to achieve the revival: to convey the Islamic intellectual leadership to Muslims so as to resume the Islamic way of life and to deliver it to all of mankind by means of the Islamic State thereafter.