Kanun, yönetenin insanların uygulaması için çıkardığı emir anlamına gelen yabancı bir teknik terimdir. Bu terim, "yöneticinin insanları ilişkilerinde uygulamaya zorladığı ilkeler bütünü" şeklinde tanımlanmıştır. Her devlet için temel yasaya anayasa denir; anayasanın belirlediği sistemden doğan yasaya ise kanun denir. Anayasa terimi, devletin şeklini ve yönetim sistemini belirleyen, ona bağlı her yetkinin sınırlarını ve işlevlerini açıklayan kanun ya da kamu yetkisini, yani hükümeti düzenleyen, onun tebaayla ilişkisini tanımlayan ve devletin tebaaya karşı hak ve ödevleriyle tebaanın devlete karşı ödev ve haklarını belirleyen kanun olarak tanımlanmıştır. Anayasaların kökenleri farklıdır. Bazıları kanun biçiminde çıkarılmış, bazıları ise İngiliz anayasası gibi örf ve adetlerden doğmuştur. Diğerleri ise o dönemde yetkili olan ulusal bir meclisin komisyonu tarafından hazırlanmış, anayasayı kabul etmiş, onu değiştirme usulünü belirlemiş ve ardından anayasanın kurduğu otorite tarafından yerini alması için kendini feshetmiştir; Amerika ve Fransa'da olduğu gibi. Anayasalar ve kanunlar iki kaynaktan alınır. Birincisi, doğrudan çıktıkları kaynaktır; örf, din, fakihlerin görüşleri, mahkeme içtihatları ve adalet ile hakkaniyet ilkeleri gibi. Bu, yasama kaynağı olarak bilinir. Bu tür anayasaya örnek olarak İngiltere ve Amerika gibi bazı Batı devletlerinin anayasaları verilebilir. İkincisi, tarihsel kaynaktır; yani anayasanın veya kanunun ortaya çıktığı ya da alındığı kaynaktır. Fransız Anayasası ile Türkiye, Mısır, Irak ve Suriye gibi İslam dünyasındaki bazı devletlerin anayasaları bu gruba girer.